Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

ΠΡΟΣΕΥΧΗ !!!-- ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ Η προσευχή όπλο ισχυρό

<<Είναι μεγάλο δώρο του Θεού στον άνθρωπο η προσευχή. ---
---Δώρον ανυπολογίστου αξίας, τιμή μεγάλη και ωφέλεια ανυπολόγιστη. ------- Είναι αδύνατη η πνευματική ζωή χωρίς την χάριν και την δύναμη της προσευχής>>.
<<Όταν πονάει κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, ----τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο>>.
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΠΛΟ ΙΣΧΥΡΟ
Παλιά, για να κάνει κανείς κάτι, αν ήταν κοσμικός άνθρωπος θα σκεφτόταν. Αν ήταν πνευματικός άνθρωπος, θα σκεφτόταν και θα προσευχόταν.
Στην εποχή μας ακόμη και «πνευματικοί» άνθρωποι όχι μόνο δεν προσεύχονται, αλλά ούτε σκέφτονται.
---Και μάλιστα, συχνά πρόκειται για σοβαρά θέματα, και αυτοί κάνουν πρόβες με τον κόσμο.
Σε όλες τις περιπτώσεις, πριν ενεργήσουμε, να λέμε: <<Σκέφτηκα γι’ αυτό? ------Προσευχήθηκα γι’ αυτό?>>
--Όταν κανείς ενεργεί, χωρίς να σκεφθεί και χωρίς να προσευχηθεί, ενεργεί σατανικά. ----- Και βλέπεις, συχνά πολλοί χριστιανοί με τον τρόπο που ενεργούν, δεν αφήνουν τον Θεό να επέμβει.
Νομίζουν ότι αυτοί θα τα καταφέρουν όλα μόνοι τους. Ενώ ακόμα και ο άπιστος λέει «έχει ο Θεός», αυτοί δεν το λένε (...).
Συνέχεια ανθρώπινες προσπάθειες και δεν αφήνουν τον Θεό να ενεργήσει. Δεν καταφεύγουν στην προσευχή, ώστε να απαντήσει ο Θεός δια της προσευχής. Με την ταπείνωση και την προσευχή
διορθώνονται όλα τα αδιόρθωτα (...).
Αιτήματα στην προσευχή
- Γέροντα, αν είναι ευλογημένο, να μας λέγατε μερικά θέματα, για τα οποία ιδιαίτερα πρέπει να προσευχόμαστε.
Να παρακαλούμε κατ’ αρχάς η προσευχή μας να έχει ως αποτέλεσμα να έρθουν σε θεοσέβεια όσοι ζουν και όσοι θα ζήσουν.
Εγώ στην προσευχή μου λέω «Παρατεινον το ελεος Σου τοις γινοσκουσι Σε» και προσθέτω «και τοις μη γινωσκουσι Σε». Ακόμα λέω «Κύριε, σωσον τους ασεβείς». (Βέβαια η Εκκλησία καλά κανόνισε να λέει «Κύριε, σωσον τους ευσεβείς...», γιατί μπορεί να βρίζουν οι ασεβείς, επειδή προσεύχονται γι’ αυτούς).
Όταν πάλι ο ιερέας λέει «Υπέρ των εντειλαμενων ημιν τοις αναξιοις ευχεσθαι υπέρ αυτων», προσθέτω και «υπέρ των μη εντειλαμενων».
Γιατί πρέπει να προσευχόμαστε και γι’ αυτούς που μας ζήτησαν να προσευχηθούμε, αλλά και γι’ αυτούς που δεν μας ζήτησαν, και για τους γνωστούς και για τους αγνώστους.
Τόσες χιλιάδες άνθρωποι υπάρχουν που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και σοβαρότερα προβλήματα από αυτούς που μας ζήτησαν να προσευχηθούμε.
Να κάνουμε προσευχή και για όσους έχουν αδικηθεί, να φανεί το δίκαιο, να δοθεί χάρη στους φυλακισμένους, να πιάσει τόπο η ταλαιπωρία που πέρασαν και να βοηθηθούν. Όταν βάζω ξύλα στη φωτιά, δοξολογώ τον Θεό και λέω: «Ζέστανε, Θεέ μου, όσους δεν έχουν ζεστασιά».
Όταν πάλι καίω τα γράμματα που μου στέλνουν τα διαβάζω και μετά τα καίω, γιατί έχουν και θέματα και απόρρητα και εξομολογήσεις -, λέω:
---<<Να τους κάψει ο Θεός όλα τα κουσούρια. Να τους βοηθάει ο Θεός να ζουν πνευματικά και να τους αγιάζει>>.
Ακόμη συνηθίζω να ζητώ από τους Αγίους να προστατεύουν τους ανθρώπους που φέρουν το όνομά τους και από τους Αγίους Πάντες να προστατεύουν αυτούς που δεν έχουν προστάτη Άγιο.
- Γέροντα, τι είναι καλύτερα, να ζητώ το έλεος του Θεού γενικά ή να αναφέρω και συγκεκριμένα αιτήματα σύμφωνα με το
<<Αιτείτε και δοθησεται υμιν>>;
Να προσεύχεσαι γενικά και να λες «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τους πάσχοντας σωματικά και ψυχικά». Σ’ αυτήν την ευχή περιλαμβάνονται και οι κεκοιμημένοι.
Αν σου έρχεται στον νου ένα συγγενικό σου πρόσωπο, πες μια ευχή και γι’ αυτό, ----<<... ελέησον τον δούλον Σου τάδε>>,
--και πέρασε αμέσως στην γενική ευχή για όλον τον κόσμο, «... ελέησον τον κόσμον Σου άπαντα»
Μπορείς να φέρνεις στον νου σου έναν συγκεκριμένο άνθρωπο που έχει ανάγκη, να προσεύχεσαι λίγο γι’ αυτόν και μετά να λες
---<<Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς>> και να πονάς για όλους, για να μη φεύγει η... αμαξοστοιχία με έναν επιβάτη.
Να μη σκαλώνουμε σε ένα πρόσωπο και μετά δεν μπορούμε να βοηθήσουμε με την προσευχή ούτε τον εαυτό μας ούτε τους άλλους.
Όταν προσεύχεσαι λ.χ. για έναν καρκινοπαθή, να προσεύχεσαι για όλους τους καρκινοπαθείς και να λες και μια ευχή για τους κεκοιμημένους.
---Ή βλέπεις έναν δυστυχισμένο να πηγαίνει αμέσως ο νους σου σε όλους τους δυστυχισμένους και να προσεύχεσαι γι’ αυτούς.
Να, θυμάμαι, μικρός είχα δει έναν ζητιάνο που πέθανε έξω από ένα τούρκικο σπίτι, δέκα μέτρα μακριά από το δικό μας. Πέτρο τον έλεγαν.
---Τον βρήκε το πρωί η Τουρκάλα πεσμένο έξω από το σπίτι της και τον σκούντηξε να σηκωθεί τότε κατάλαβε ότι είχε πεθάνει. Ακόμη τον μνημονεύω. --- Πόσοι τέτοιοι ---«Πέτροι» υπάρχουν στον κόσμο!
Όταν πηγαίνει κανείς σε ειδικά θέματα και σκέφτεται ότι υποφέρουν οι συνάνθρωποί μας, ----- βοηθιέται, γιατί κεντιέται η καρδιά. Έτσι, με πονεμένη καρδιά από τα ειδικά θέματα πηγαίνει και στα γενικά, και βοηθάει περισσότερο με την καρδιακή προσευχή.
-----Καλά είναι ο μοναχός να μοιράζει την προσευχή του σε τρία μέρη: για τον εαυτό του, για όλο τον κόσμο και για τους κεκοιμημένους.
---Αν και με αυτόν τον τρόπο, παρόλο που φαίνεται δίκαιη η μοιρασιά, ---- πάλι για τον εαυτό του φροντίζει περισσότερο, γιατί ο εαυτός του είναι ένας, ---- ενώ οι ζώντες και οι κεκοιμημένοι είναι δισεκατομμύρια. (...)
Να θέλει και αυτός που ζητά την προσευχή να βοηθηθεί, να σωθεί, --- και να αγωνίζεται.
---Για να βοηθηθεί δηλαδή κανείς από την προσευχή «δικαίου» ανθρώπου, ---χρειάζεται να έχει καλή διάθεση.
---Η ευχή που γίνεται με την καρδιά εισακούεται, πρέπει όμως και ο άλλος να είναι δεκτικός.
---Αλλιώς, εκείνος που προσεύχεται πρέπει να έχει την αγιότητα του Μεγάλου Παϊσίου, για να μπορέσει να τον βγάλει από την κόλαση .
--Γι’ αυτό κάνετε προσευχή πρώτα γι’ αυτούς που έχουν διάθεση να σωθούν.
-------Εγώ, όταν παρακαλάω τον Θεό για διάφορες περιπτώσεις, λέω: --- <<Θεέ μου, να είναι αισθητή η βοήθειά Σου,
--για να βοηθηθούν οι άνθρωποι και πνευματικά, αν δεν είναι αισθητή, μη μας βοηθάς>>.
Πολλοί ούτε καν καταλαβαίνουν από τι μπόρες μας γλιτώνει ο ---
---Θεός και ούτε καν το σκέφτονται, για να δοξολογήσουν τον Θεό.
----Γι’ αυτό να ζητάμε να βοηθάνε ο Χριστός, --- η Παναγία, --
--οι Άγιοι στον κόσμο, --- αλλά να είναι και αισθητή η βοήθειά Τους, για να ωφελούνται οι άνθρωποι.
Ας υποθέσουμε ότι κινδυνεύει κάποιος να πέσει από την σκαλωσιά και οικονομάει ο Θεός να σκαλώσει κάπου, ---που δεν ήταν να σκαλώσει και γλιτώνει.
---Ή πέφτει κάπου και δεν σακατεύεται. ---Ή τρακάρει και γλιτώνει. Να ευχηθούμε να καταλάβει ότι ο Θεός τον βοήθησε και σώθηκε, ----για να βοηθηθεί πνευματικά.
Κάποιος έπεσε από ένα γεφύρι κάτω και σώθηκε. «Κατέβηκες να μετρήσεις το βάθος;», του λέω. Στα χέρια μας κρατούν οι Άγιοι.
------Ένα παιδί που του είχα δώσει ένα σταυρουδάκι,
---καθώς έτρεχε με τον μοτοσακό, πέρασε πάνω από ένα ταξί, έκανε μια τούμπα και συνέχισε να τρέχει στον δρόμο, χωρίς να πάθει τίποτα.
Πολλοί γλιτώνουν, αλλά λίγοι καταλαβαίνουν κι διορθώνονται.
Η ποιότητα της προσευχής μετράει
- Γέροντα, όταν έχουμε ένα αίτημα για κάποιο σοβαρό θέμα, μήπως πρέπει η προσευχή να συνοδεύεται με νηστεία;
Αυτό δεν χρειάζεται συζήτηση, είναι κάτι το οποίο επιβάλλεται. Η νηστεία, η άσκηση, είναι προϋποθέσεις.
Αλλά για να γίνει σωστή προσευχή, πρέπει να πονάει κανείς για τους άλλους. Γιατί είναι και τυπικό πολλών χριστιανών της εποχής μας να μη θέλουν να στενοχωρηθούν.
Και συνταξιούχοι ακόμη που όλη μέρα κάθονται, ---- δεν πάνε να πλησιάσουν ένα παιδί εγκαταλελειμμένο, --- γιατί αυτό έχει φασαρία. ----- Θα φάνε, θα πιουν τον καφέ τους και θα κάνουν έναν περίπατο, ---- θα πάνε σε ένα νοσοκομείο που έχει νοσοκόμους, ---- σε κάτι οργανωμένο, -- για να δουν έναν άρρωστο, ----γιατί αυτό είναι πιο εύκολο.
Πάλι δηλαδή για να ευχαριστηθούν, οπότε αναπαύουν και τον λογισμό τους ότι έκαναν το καθήκον τους.
---Πόσους έχω στριμώξει να βοηθήσουν κάτι παιδάκια εγκαταλελειμμένα! ----- Αυτοί τίποτε.
Στο Άγιον Όρος έκαναν κάπου Λιτανεία για την ανομβρία και, ---αντί να βρέξει, ---- έπιασε πυρκαγιά!
---Δεν γίνεται λιτανεία σαν να κάνουμε περίπατο. Θέλει να πονέσουμε.
Μπορεί να παραμείνει πειρασμός ή μια δύσκολη κατάσταση, αν κάνουν καρδιακή προσευχή οι καλόγεροι; Παρ’ όλα τα δύσκολα χρόνια βλέπω στα μοναστήρια να επικρατεί ένα πνεύμα... Να είμαστε χαρούμενοι! Εδώ καίγεται ο κόσμος!
--Μας ζητούν να κάνουμε μια αγρυπνία, ας υποθέσουμε, --- για έναν άρρωστο, ---και ψάλλουμε
---«Ανοιξαντος Σου την χειρα» και χαιρόμαστε.
---Εμείς περνάμε ευχάριστα την ώρα μας και ο άλλος εν τω μεταξύ πεθαίνει.
---«Κάνουμε, -- λέει, --- αγρυπνία για τον άρρωστο».
--Τι αγρυπνία? ------Εσείς κάνετε διασκέδαση. ---- Αυτό είναι πνευματική διασκέδαση.
Μερικές φορές, --- ούτε όταν ο ιερέας λέει
<<Υπέρ των εν ασθενειαις κατακειμενων>>, --- προσευχόμαστε για τον άρρωστο. --- Θα βοηθούσαμε πιο θετικά, ---- αν κάναμε και λίγη ευχή με το κομποσχοίνι. ---
---Δεν λέω να καταργήσουμε τις πανηγυρικές αγρυπνίες που προβλέπει το τυπικό, ---- αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις να διαθέτουμε και λίγη ώρα, ---- για να κάνουμε τουλάχιστον ένα-δυο κομποσχοίνια λέγοντας ---- «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τον δούλο σου».
Όλη η βάση είναι η ποιότητα της προσευχής.
---Η προσευχή πρέπει να είναι καρδιακή, να γίνεται από πόνο.
Για τον Θεό δεν μετράει τόσο η ποσότητα της προσευχής όσο η ποιότητα. --- Η προσευχή που γίνεται στα μοναστήρια έχει ποσότητα, αλλά δεν φτάνει αυτό, πρέπει να έχει και ποιότητα.
Τόσες ώρες προσευχή που γίνεται από τόσα άτομα, -- αν ήταν καρδιακή θα είχε αλλάξει ο κόσμος. ------Γι’ αυτό σκοπός είναι οι Ακολουθίες να γίνονται από την καρδιά.
<<Η καρδιακή προσευχή βοηθάει όχι μόνον τους άλλους αλλά και τον ίδιο τον εαυτό μας, γιατί βοηθάει να έρθει η εσωτερική καλοσύνη>>.
--Όταν ερχόμαστε στην θέση του άλλου, ---έρχεται φυσιολογικά η αγάπη, ----- ο πόνος, η ταπείνωση, ----η ευγνωμοσύνη μας στον Θεό με την συνεχή δοξολογία,
---και τότε η προσευχή για τον συνάνθρωπό μας γίνεται ευπρόσδεκτη από τον Θεό και τον βοηθάει..ΑΜΗΝ.

ΠΗΓΗ Από το βιβλίο «Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Β΄»,

[toula]

«Ο πόνος δεν είναι μόνο ενα μυστικό παιδαγωγικό μέσο, είναι και πηγή χαράς αιωνίου για όποιον υπομένει και ελπίζει. Ο πόνος είναι μια δοκιμασία περιορισμένη. Ο Κύριος δοκίμασε τους αγίους όπως ο χρυσοχόος δοκιμάζει το χρυσό στο χωνευτήρι. Ο πόνος μάλλον έχει θετική ενέργεια στον άνθρωπο, τον ωριμάζει, τον ωραιοποιεί, τον δαμάζει, τον μαλάσσει, τον ισχυροποιεί»

(† Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης)

[toula]

«Το βάθος και η δύναμη των θλίψεων που βιώθηκαν στη ζωή γέμισαν την καρδιά με συμπόνια για κάθε πάσχοντα. Η συμπάσχουσα αγάπη γεννά την ετοιμότητα για αυτοθυσία για το καλό του πλησίον»

(† Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ)

[toula]

"Όλη μου η ευτυχία ή η δυστυχία εξαρτάται από τους λογισμούς μου και από τις διαθέσεις της καρδιάς μου''.

Αν οι λογισμοί κι οι διαθέσεις μου είναι σύμφωνα με την αλήθεια του Θεού, με το θέλημά Του, τότε είμαι αναπαυμένος, γεμάτος θείο φως, χαρά κι ευλογία.
Αν όχι, τότε είμαι ανήσυχος, γεμάτος με πνευματικό και ψυχοφθόρο σκότος, νιώθω να με βαραίνει η απόγνωση. Αν μεταβάλλω τελείως τους απατηλούς κι ακάθαρτους λογισμούς και τις διαθέσεις της καρδιάς μου και τους κάνω αληθινούς και θεάρεστους, τότε αποκτώ πάλι ανάπαυση κι ευλογία.
Ο πλησίον μου είναι μια ύπαρξη με ίσα δικαιώματα μαζί μου. Είναι ένας άνθρωπος σαν και μένα, πλασμένος κατ’ εικόνα Θεού. Κι αφού είναι σαν και μένα, πρέπει να τον αγαπώ όπως αγαπώ και τον εαυτό μου. «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Ματθ. κβ΄ 39). Πρέπει να τον φροντίζω και να τον προσέχω όπως προσέχω τη σάρκα και το αίμα μου, να του φέρομαι στοργικά, ευγενικά, καλοσυνάτα, να του συγχωρώ τις αστοχίες όπως θα συγχωρούσα και τις δικές μου, όπως θα ‘θελα να συγχωρήσουν κι οι άλλοι τα σφάλματά μου και να μου φέρονται με συγκατάβαση. Δηλαδή, όπως θα ‘θελα οι άλλοι άνθρωποι να μην παρατηρούν τα λάθη μου, σαν να μην υπάρχουν, ή να τα αγνοούν με ευγένεια, με καλοσύνη και μεγαλοψυχία, το ίδιο πρέπει να κάνω κι εγώ στον αδελφό μου.
Ο σαρκικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει την ευλογία και την πνευματική ευφροσύνη που απολαμβάνουμε με την προσευχή και την άσκηση της αρετής. Ούτε στο ελάχιστο δεν μπορεί να κατανοήσει τι ευλογία και ποια μακαριότητα μάς περιμένει στον άλλο κόσμο. Δε γνωρίζει τίποτα υψηλότερο από την επίγεια σαρκική χαρά. Τις μέλλουσες ευλογίες τις λογαριάζει φαντασίες. Ο πνευματικός άνθρωπος όμως γνωρίζει εμπειρικά την ευλογία που νιώθει η ενάρετη ψυχή, γιατί η καρδιά του προγεύεται από τώρα τη μέλλουσα μακαριότητα.
Όσο περισσότερο προοδεύει στην πνευματική ζωή ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο πνευματοποιείται. Αρχίζει σιγά σιγά να βλέπει παντού το Θεό, την ύπαρξη της δύναμής Του σε όλα τα πράγματα. Βλέπει παντού και πάντα τον εαυτό του να κατοικεί στο Θεό, να εξαρτάται απ’ Αυτόν ακόμα και στα πιο παραμικρά πράγματα.
Αντίθετα, όσο περισσότερο ο άνθρωπος είναι δοσμένος στο σαρκικό τρόπο ζωής, τόσο περισσότερο σαρκικός γίνεται. Δε βλέπει παντού το Θεό. Δεν Τον βλέπει ούτε και στα πιο θαυμαστά επιτεύγματα της θείας Του δύναμης. Το μόνο που βλέπει παντού είναι σάρκα και ύλη. Στα δικά του μάτια ο Θεός δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά. (πρβλ. Ψαλμ. 35: 2). ".

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

«Και αυτοί όπου πρότερον έλεγον: Ας αμαρτήσω τώρα και έπειτα θέλω εξομολογηθή, θέλω μετανοήση, καταντούν εις εν βαθμόν, όπου αφού φθάσουν εις το βάθος των κακών, δεν θέλουν πλέον να μετανοήσουν, να εξομολογηθούν. Και αν τύχη καμίαν φοράν να θελήσουν, αλλά δεν ημπορούν, διότι η συνήθεια της αμαρτίας έγινεν έξις εις αυτούς, και η έξις έγινεν ωσάν φύσις και εσκλήρυνεν ωσάν πέτραν την καρδίαν των, και την έκαμεν αναίσθητον και ανεπίδεκτον μετανοίας και διορθώσεως. Και ούτως αποθαίνουν οι άθλιοι αδιόρθωτοι, και αμετανόητοι»

(Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης)

[toula]

Πατήρ Χρυσόστομος ΦΙΛΙΠΈΣΚΟΥ τά επτά θαύματα. ...

Η Άννα ήταν ένα 9χρονο κορίτσι που ζούσε σε ένα χωριό. Το κορίτσι είχε τελειώσει την τέταρτη δημοτικού και χάρηκε όταν ανακάλυψε ότι έγινε δεκτή στην πέμπτη τάξη σε ένα από τα καλύτερα σχολεία της γειτονικής πόλης. Την πρώτη μέρα του σχολείου, η Άννα πήγε βιαστικά στο λεωφορείο, ανυπόμονη να πάει στο σχολείο.
Όταν έφτασε, το κορίτσι ζήτησε από κάποιους άλλους μαθητές οδηγίες για να πάει στην τάξη της. Επειδή η Άννα ήταν σεμνά ντυμένη, και γνωρίζοντας ότι ήταν από ένα μικρό χωριό, τα παιδιά άρχισαν να γελούν μαζί της. Σύντομα, ήρθε η δασκάλα και ζήτησε από όλους να κάνουν ησυχία, σύστησε την Άννα στους μαθητές και τους είπε ότι από εδώ και στο εξής θα είναι η συνάδελφός τους. Το μάθημα ξεκίνησε και ο δάσκαλος ζήτησε από τους μαθητές να προετοιμαστούν για μια δοκιμασία λίγων λεπτών. Στη συνέχεια ζήτησε από τα παιδιά να γράψουν τα επτά θαύματα του κόσμου.
Άρχισαν όλοι να γράφουν γρήγορα. Όμως η Άννα έγραφε πολύ πιο αργά από τους συναδέλφους της.
Αφού τα παιδιά έδωσαν το τετράδιοβεκτός από την Άννα, η δασκάλα ήρθε στο κορίτσι για να δει αν είχε συμβεί κάτι. «Μην ανησυχείς, Άννα. Γράψε ό,τι ξέρεις, οι υπόλοιποι μαθητές τελείωσαν τόσο γρήγορα γιατί τους έμαθα πριν από δύο μέρες».
Τότε η Άννα λέει στον δάσκαλο: «Νόμιζα ότι ήταν τόσα πολλά πράγματα και είναι δύσκολο να διαλέξω μόνο επτά». Μετά έδωσε το φύλλο στο δασκάλο.
Ο δάσκαλος άρχισε να διαβάζει δυνατά τις απαντήσεις των παιδιών και οι περισσότερες από αυτές ήταν σωστές: το Σινικό Τείχος της Κίνας, το Κολοσσαίο, το Stonehedge, η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας, ο Πύργος της Πίζας, το Tajmahal, οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας, και ούτω καθεξής.
Ο δάσκαλος χάρηκε που οι μαθητές θυμήθηκαν όλα όσα τους είχε διδάξει. Όταν έφτασε στις απαντήσεις της Άννα, άρχισε να διαβάζει: Τα επτά θαύματα είναι - να μπορείς να δεις, να μπορείς να ακούς, να νιώθεις, να γελάς, να σκέφτεσαι, να είσαι καλός να δίνεις, να αγαπάς!
Ο δάσκαλος έμεινε άναυδος και όλη η τάξη σώπασε. Σήμερα, ένα κοριτσάκι από ένα μικρό χωριό ξεχασμένο από τον κόσμο τους υπενθύμισε ποια είναι τα πιο σημαντικά δώρα που έχει λάβει ο καθένας μας και ποια είναι τα αληθινά θαύματα».

[toula]

Δώσε ψωμί και πάρε Παράδεισο

''Δεν πρόσεξες στο Ευαγγέλιο την παραβολή των δέκα παρθένων; Εκείνες που ασκούσαν την παρθενία αλλά δεν είχαν ελεημοσύνη, έμεναν έξω από τη γιορτή του γάμου.
Γιατί, από τις δέκα, οι πέντε ήταν συνετές και οι πέντε άμυαλες. Οι συνετές είχαν πάρει λάδι για τα λυχνάρια τους.
Οι άμυαλες δεν είχαν πάρει, και γι’ αυτό τα λυχνάρια τους άρχισαν να σβήνουν. Τότε ζήτησαν λάδι από τις συνετές.
Εκείνες όμως αποκρίθηκαν: «Όχι, γιατί δεν θα φτάσει ούτε για μας ούτε για σας» (Ματθ. 25, 9). Δεν αρνήθηκαν από ασπλαχνία ή κακία, αλλ’ από έλλειψη χρόνου, γιατί ερχόταν ήδη ο γαμπρός, και από φόβο, μήπως μείνουν όλες έξω. Και τις συμβούλεψαν:
«Καλύτερα να πάτε σ’ εκείνους που πουλάνε λάδι και ν’ αγοράσετε για τα λυχνάρια σας». Είχαν κι αυτές λυχνάρια, αλλά δεν είχαν λάδι.
Το λυχνάρι είναι η παρθενία, το λάδι η ελεημοσύνη‡ και όπως το λυχνάρι, αν δεν τροφοδοτηθεί με λάδι, σβήνει, έτσι και η παρθενία, αν δεν έχει ελεημοσύνη, απαξιώνεται. Ποιοί, όμως, είναι εκείνοι που πουλάνε αυτό το λάδι; Οι φτωχοί. Και πόσο το πουλάνε; Όσο θέλεις.

Η τιμή δεν είναι καθορισμένη, κι έτσι δεν μπορείς να φέρεις σαν δικαιολογία τη δική σου φτώχεια. Έχεις μόνο έναν οβολό; Αγόρασε τον ουρανό‡ όχι γιατί είναι φτηνός ο ουρανός, αλλά γιατί είναι φιλάνθρωπος ο Θεός. Δεν έχεις ούτε έναν οβολό; Δώσε ένα ποτήρι κρύο νερό‡ γιατί «και όποιος δώσει σ’ έναν απ’ αυτούς τους άσημους ένα ποτήρι κρύο νερό για χάρη μου, αλήθεια σας λέω, θα λάβει την αμοιβή του», είπε ο Κύριος (Ματθ. 10, 42).
Εμπόρευμα είναι ο ουρανός κι εμείς αμελούμε. Δώσε ψωμί και πάρε παράδεισο. Δώσε μικρά και πάρε μεγάλα. Δώσε πρόσκαιρα και πάρε αιώνια. Δώσε φθαρτά και πάρε άφθαρτα. Αν υπήρχε ένα παζάρι, όπου θα μπορούσες να βρείς άφθονα και πολύ φτηνά πράγματα, δεν θα πουλούσες ο,τι έχεις, δεν θα έκανες ο,τι περνάει από το χέρι σου, για ν’ αγοράσεις τα εμπορεύματα εκείνα; Πως, λοιπόν, για τα φθαρτά δείχνεις τόση προθυμία, ενώ για το αθάνατο εμπόρευμα αμελείς και αδιαφορείς;

Δώσε στους φτωχούς, και, αν εσύ σωπαίνεις την ώρα της Κρίσεως, αναρίθμητα στόματα θα απολογούνται για σένα γιατί η ελεημοσύνη θα είναι εκεί και θα συνηγορεί για τη σωτηρία σου. Μην προφασίζεσαι φτώχεια. Η χήρα που φιλοξένησε τον προφήτη Ηλία ήταν πάμφτωχη, μα η φτώχεια δεν την εμπόδισε να τον φιλοξενήσει και να τον ελεήσει μ΄ ο,τι είχε. Γι’ αυτό και αξιώθηκε ν’ απολαύσει τους καρπούς της ελεημοσύνης της.''

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΗΣ ΜΑΤΙ.

Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι… Ντρεπόταν γι’ αυτήν κι ώρες ώρες την μισούσε.
Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στην φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους… Δεν ήθελε να του μιλάει για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας με… ένα μάτι. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα…
Μα από μικρόs είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του.
Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να του πει ένα γεια. Ένοιωσε πολύ στενοχωρημένos. «Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό»;… αναρωτιόταν… Την αγνόησε, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έτρεμε. Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: «Εεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!.. Ήθελε να πεθάνει. Ήθελε να εξαφανιστεί. Όταν γύρισε σπίτι, της είπε: «αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου τότε καλύτερα να πεθάνεις!». Αυτή δεν του απάντησε…
«Δεν μ’ ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος», έλεγε αργότερα σ’ ένα φίλο του. «Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Έτσι διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά για σπουδές… και τα κατάφερα, μα ήλθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη λέσχη για να με βοηθάει… Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;…».
Αργότερα παντρεύτηκε. Αγόρασε ένα δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, την γυναίκα του και τη δουλειά του!
Μια μέρα μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος της ζήτησε η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί.
Δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της. Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε, θύμωσε επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει. Τότε της φώναξε: «πως τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!». Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αα, πόσο λυπάμαι, κύριε! Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση» κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά πως είναι γιαγιά τους…
Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο, που θα γινόταν στην πόλη πού γεννήθηκε… Είπε ψέματα στη γυναίκα του ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο από περιέργεια… Οι γείτονες, του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι’ αυτόν:
«Αγαπημένε μου γιέ, σέ σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα στο σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου. Έμαθα ότι έρχεσαι για την σχολική συγκέντρωση κι ένοιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω. Εγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός. Βλέπεις… όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι. Έτσι σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο υπερήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι… Έχεις πάντα όλη την αγάπη μου».
Η μητέρα σου.

[toula]

Αγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Σε μια ορφανή που ρωτά γιατί στο Eυαγγέλιο δεν γίνεται καθόλου λόγος περί ευτυχίας;
Πως δεν λέγεται, τίμια ψυχή; Περί τίνος λέγεται στο Ευαγγέλιο περισσότερο απ’ ότι ευτυχίας; Εμένα μου φαίνεται, ότι το Ευαγγέλιο θα μπορούσε να ονομαστεί «το Βιβλίο της Ευτυχίας» και η διδαχή του Χριστού « διδαχή περί ευτυχίας». Εσένα σίγουρα σε μπέρδεψε το ότι στο Ευαγγέλιο δεν αναφέρεται ειδικέ η λέξη ευτυχία.
Όμως αντί αυτής της λέξης χρησιμοποιούνται άλλες λέξεις, όπως «μακαριότητα», «χαρά», «αναγαλίαση», «παράδεισος», «σωτηρία», «αιώνια ζωή». Ειδικά η λέξη «μακαριότητα» σημαίνει ευτυχία με την καλύτερη έννοια. Όταν ξέρεις αυτό, τότε διάβασε ξανά την ομιλία του Κυρίου στους μακαρισμούς.

Η πρώτη διδαχή την οποία ο Χριστός ανήγγειλε στον κόσμο, ήταν η διδαχή περί ευτυχίας. Κατά την διδαχή του Χριστού οι μακάριοι ή ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που είναι ταπεινοί στο πνεύμα μπροστά στον Θεό, αφού είναι δικό τους το βασίλειο των ουρανών. Εκείνοι που βρέχουν τις προσευχές τους με δάκρυα, αφού θα παρηγορηθούν με αξεπέραστη παρηγοριά.
Εκείνοι που είναι πράοι και άκακοι σαν αρνιά, αφού θα κληρονομήσουν την γη των ζώντων. Εκείνοι που είναι πεινασμένη και διψασμένοι για τη δικαιοσύνη του Θεού, αφού θα χορτάσουν με την ουράνια δικαιοσύνη. Εκείνοι που είναι ελεήμονες με την καρδιά και με το χέρι, αφού το χέρι του Κυρίου θα τους ελεήσει. Εκείνοι που έχουν καθαρή καρδιά, αφού θα δουν το Βασιλιά, τον ουράνιο Πατέρα τους.

Εκείνοι που είναι διωγμένοι ένεκεν της δικαιοσύνης από τους δαίμονες και από τους ανθρώπους, αφού το βασίλειο της αιώνιας δικαιοσύνης θα είναι δικό τους. Εκείνοι που είναι ντροπιασμένοι και συκοφαντημένοι ένεκεν του Χριστού, αφού θα χαίρονται και θα αγαλλιάζουν στην πατρίδα των αγγέλων. Μαζί μ’ αυτούς ευτυχισμένοι είναι και εκείνοι που πιστεύουν στον Σωτήρα τους, αφού θα σωθούν, που φλέγονται από αγάπη προς τον Δημιουργό και τα πλάσματά Του, αφού θα στεφανωθούν με την αθάνατη δόξα, που θυσιάζουν την γήινη ζωή, αφού θα λάβουν την αιώνια ζωή.
Αυτή είναι η πραγματική και μη απατηλή ευτυχία, την οποία ο Κύριος μας ανήγγειλε στη γενεά των ανθρώπων. Γι’ αυτήν την ευτυχία θυσίασαν οι βασιλιάδες τα στέμματά τους, οι πλούσιοι τα πλούτη τους, οι μάρτυρες τις ζωές τους, τόσο εύκολα όσο τα δέντρα το φθινόπωρο ρίχνουν τα φύλλα τους. Όμως όποιος έστω και λίγο δεν αισθάνθηκε από αυτήν την ευτυχία δύσκολα μπορεί να θυσιάσει γι’ αυτήν και ένα μικρό κερί.
Εσύ φτωχούλα του Θεού μην απελπίζεσαι για την ευτυχία σου. Έμεινες μόνη σου αυτοσυντήρητη, χωρίς φίλους και συγγενείς η πόρτα της γήινης ευτυχίας για σένα είναι κλειστή. Έτσι γράφεις, περισσότερο με δάκρυα παρά με μελάνι. Όμως, δεν σκέφτεσαι άραγε, ότι όλα αυτά είναι με την Πρόνοια του ουράνιου Πατέρα σου, για να στραφείς προς την πόρτα της ευτυχίας;

Ο Θεός συχνά, πολύ συχνά, κλείνει την πόρτα της απατηλής ευτυχίας μπροστά στους ανθρώπους, αλλά την πόρτα της πραγματικής ευτυχίας την κρατά πάντα ανοιχτή μπροστά σε όλους και για όλους, όσους θελήσουν να μπουν, Μπες κι εσύ, κόρη του Χριστού. Μόνο μια μικρή ματιά όταν ρίξεις μέσα απ’ αυτή την πόρτα, θα παρατηρήσεις το βασίλειο των ευτυχισμένων, την πατρίδα των μακαρίων. Θα δεις τους ουρανούς γεμάτους από αρεστούς και δικαίους του Θεού, οι οποίοι στη γη δοκίμασαν την ευτυχία του Χριστού, ενώ στους ουρανούς συνέχισαν να την πίνουν με το υπερπλήρες ποτήρι. Όταν όλα αυτά τα αισθανθείς και τα δεις με το πνεύμα σου, δε θα είσαι ούτε για μια στιγμή μόνη και αυτοσυντήρητη, αφού την αριθμητή οικογένεια του θεού στους ουρανούς θα μπορείς να ονομάσεις αδελφούς και αδελφές και συγγενείς και φίλους σου.
Να χαίρεσαι εν Κυρίω.

πηγή το βιβλίο: Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται.

[toula]

"Ότι θέλει ο Θεός να το θέλεις και εσυ.Και ότι εσύ θέλεις να το θέλει ο Θεός..Όπως το χαριτωμένο αυτό φυτό ακολουθεί πιστά την τροχιά του ήλιου,έτσι και ο άνθρωπος πρέπει να ακολουθεί το θέλημα του Θεού σε όλη την διάρκεια της ζωής του,χωρίς παρεκκλιση. Χριστιανε πρόσεξε το αυτό το φυτό.Ακομη και στις συννεφιασμένες ημέρες παρακολουθεί τον ήλιο. Έτσι και εσύ όταν τα σκοτεινά σύννεφα των θλίψεων αποκρύψουν προς στιγμήν το Θειο Πρόσωπο Του, να είσαι ταυτισμένος με το Άγιο Θέλημα Του.
Ότι θέλει ο Θεός να το θέλεις και εσυ.Και ότι εσύ θέλεις να το θέλει ο Θεός!"

~Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς.~