Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Παροργίζουμε το Θεό, γιατί ενώ βρίσκεται μπροστά μας η ουράνια απόλαυση, εμείς δεν θέλουμε να απομακρυνθούμε από τις απολαύσεις της γης. Είναι σαν να έχουμε βουτηχτεί μέσα σε κάποια νάρκη και μέθη και μένουμε έκθαμβοι από τις φαντασίες του κόσμου τούτου... Γιατί τίποτα δεν θολώνει τόσο πολύ την διάνοιά μας, όσο η προσκόλλησή μας στα εγκόσμια."

~ Ιερός Χρυσόστομος ~

[toula]

"Ότι θέλει ο Θεός να το θέλεις και εσυ.Και ότι εσύ θέλεις να το θέλει ο Θεός..Όπως το χαριτωμένο αυτό φυτό ακολουθεί πιστά την τροχιά του ήλιου,έτσι και ο άνθρωπος πρέπει να ακολουθεί το θέλημα του Θεού σε όλη την διάρκεια της ζωής του,χωρίς παρεκκλιση. Χριστιανε πρόσεξε το αυτό το φυτό.Ακομη και στις συννεφιασμένες ημέρες παρακολουθεί τον ήλιο. Έτσι και εσύ όταν τα σκοτεινά σύννεφα των θλίψεων αποκρύψουν προς στιγμήν το Θειο Πρόσωπο Του, να είσαι ταυτισμένος με το Άγιο Θέλημα Του.
Ότι θέλει ο Θεός να το θέλεις και εσυ.Και ότι εσύ θέλεις να το θέλει ο Θεός!"

~Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς.~

[toula]

"Όλοι οι Άγιοι πέρασαν τη ζωή τους μέσα στον πόνο και τη θλίψη, στη στέρηση και την ασθένεια, στους διωγμούς και τα βάσανα. Και εσύ θέλεις, να ζήσεις χωρίς αυτά τα ψυχοσωτήρια δώρα; Θέλεις λοιπόν να αποκοπείς από τον χορό των εκλεκτών του Θεού;... Μη γένοιτο. Παρηγορήσου όμως με τη σκέψη, ότι ο Κύριος δεν θα παραχωρήσει ποτέ, να σε βρει πειρασμός, που να ξεπερνά την πνευματική σου ή σωματική αντοχή."

(Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ)

[toula]

"Βίαζε τον εαυτόν σου να υψώνεις τον νου σου στο Θεό, συλλογιζόμενος την άπειρη αγάπη Του σ΄εσένα και να σκέφτεσαι, ότι σου στέλνει τον πειρασμό, για να σου δώσει την ευκαιρία να ενωθείς περισσότερο μαζί Του."

~ Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. ~

[toula]

Ο Άγιος Γαβριήλ έβλεπε την εικόνα του Θεού σε κάθε άνθρωπο...
Ο π. Γαβριήλ έβλεπε την εικόνα του Θεού σε κάθε άνθρωπο, δεν ξεχώριζε κανέναν, συμπαθούσε πάντα τους αδύναμους. Και μας κάλουσε όλους σε ταπείνωση.
Ο γέροντας συχνά δίδασκε: «Για τον Θεό, όλες οι αμαρτίες είναι σαν τα βότσαλα στη θάλασσα - δεν υπάρχει τέτοια αμαρτία που να ξεπερνά το έλεός Του».
Ο π. Γαβριήλ απαγόρευε κατηγορηματικά να καταδικάζουμε: «Ο Κύριος ελέησε την πόρνη, έσωσε τον ληστή. Η Μαρία η Αιγύπτια ήταν πόρνη, αλλά με τη βοήθεια του Θεού άρχισε να αγωνίζεται στην έρημο, νήστεψε, προσευχήθηκε και νίκησε τα πάθη, καθαρίστηκε και έγινε άξια της Βασιλείας των Ουρανών. Ο Κύριος θα μειώσει και θα εξυψώσει. Όταν αρχίζω να θεωρώ τον εαυτό μου καλύτερο από τους άλλους, τότε βάζω την τιάρα μου στο κεφάλι και βγαίνω έξω ξυπόλητος. Ο κόσμος με κοιτάζει και γελάει, αλλά βλέπω πόσο ασήμαντος είμαι».

[toula]

– Παππού, βοήθησέ με.
– Τι έχεις, παιδί μου; μωρέ πολύ τρομαγμένος φαίνεσαι.
– Ε, να Γέροντα ο πειρασμός δεν με αφήνει ήσυχο. Και στον ύπνο, αλλά και φανερά ξύπνιο με πολεμά. Στον ύπνο φωνές, απειλές. Στην αγρυπνία το ίδιο. Μόλις αρχίσω τον κανόνα μου χτυπά την πόρτα, ακούω άγριες φωνές, απειλές. Από τον φόβο μου τρέμω σαν ψάρι. Πού να πάω να γλιτώσω!
– Μωρέ, εσύ μεγάλος αγωνιστής είσαι. Σε κατάλαβε ο σατανάς και γελά μαζί σου.Όταν λέμε «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», ο πειρασμός κατακαίεται, μόνο που ακούει το όνομα του Χριστού. Πάση θυσία μηχανεύεται να μας καταφέρει να σιωπήσουμε.
Βάζει μέριμνες, ιδέες, περισπασμούς, και ό,τι άλλο φανταστείς. Μόνον ευχή να μη λέμε. Εσένα σε βρήκε δειλό. Σου λέει. ή σταματάς την ευχήν ή μπαίνω να σε σκοτώσω. Εσυ το΄ χαψες. Βρε μην τον φοβάσαι. είναι ψεύτης.
Ούτε τρίχα δεν θα μας πειράζει αν δεν έχει την άδειαν από πάνω. Ο Θεός τον αφήνει για να σε γυμνάσει. Εμάς με τον Γέροντα (τον συνασκητή του Ιωσήφ τον Ησυχαστή και Σπηλαιώτη) μας έκαμε άλλα γυμνάσια ανώτερα. Μέχρι κι ξύλο φάγαμε απ΄ αυτόν τον καταραμένον. Όμως, εμείς δεν είμασταν δειλοί όπως εσύ.
Όταν ερχόταν ο πειρασμός, εμείς ελέγαμε την ευχή με όλην μας την ψυχή. Εδίναμεν όλον τον εαυτόν μας στον Θεόν. Η ευχή έτρεχε γρήγορα αλλά και καθαρά. Ο νους μας κολλούσε στο νόημα της ευχής. Κολλούσαμε στην προσευχή, στον Χριστό μας. Ερχόταν μέσα μας γαλήνη, χαρά, δάκρυα. Και τότε… ο πειρασμός άφαντος. Του λέγαμε και ευχαριστώ.

ΙΩΣΗΦ Μ.Δ., Ο ΓΕΡΩΝ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ (1886 – 1983), ΣΥΝΑΣΚΗΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΟΥ, 2008, σ. 104 κ.ε Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με !!!!!!

[toula]

Όταν πονούσε έλεγε: Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.
Ο Θεός επιτρέπει να υποφέρουν από φρικτές αρρώστιες δίκαιοι και ενάρετοι άνθρωποι για να καθαριστούν και από τα ελάχιστα ίχνη των παθών τους και για να πάρουν μεγαλύτερο στεφάνι στον ουρανό.
Εξ άλλου, αφού στον Υιό του τον αγαπητό επέτρεψε να υποφέρει και να πεθάνει επί του σταυρού, τι να πούμε για τους ανθρώπους, οι οποίοι, όσο άγιοι κι αν είναι, έχουν ρύπους και κηλίδες από αμαρτίες.
Όλοι όσοι έχουμε περάσει πόνους, είτε ψυχικούς είτε σωματικούς, ξέρουμε ότι ποτέ δεν κάναμε τόση προσευχή και σε ποιότητα και σε έκταση, όση κάναμε όταν είμαστε στο κρεβάτι του πόνου ή όταν κάποια βαριά θλίψη μας δοκιμάζει.
Ενώ όταν τα έχουμε όλα, ξεχνάμε και την προσευχή και τη νηστεία και πάρα πολλά πράγματα. Γι’ αυτό ο Θεός επιτρέπει τον πόνο.

Λόγια Αγίων

[toula]

Κάποια φορά ο Άγιος Μακάριος καθόταν στην αυλή και έλεγε λόγους ωφέλιμους σε παρευρισκόμενους εκεί Χριστιανούς. Τότε μία ύαινα, αφού πήρε μαζί της το νεογνό της, το οποίο ήταν τυφλό, πλησίασε τον Άγιο και το έριξε στα πόδια του. Εκείνος, αφού έπτυσε στα μάτια του μικρού ζώου, του χάρισε το φως. Έτσι, θεραπευμένο πλέον, το πήρε η ύαινα και έφυγε. Την άλλη μέρα πρωί-πρωί όμως, αυτή γύρισε πάλι στον Άγιο, φέρνοντάς του από ευγνωμοσύνη μια μεγάλη προβιά για στρώμα. Εκείνος όμως είπε στην ύαινα: «πράγματα προερχόμενα από αδικία εγώ δεν τα δέχομαι». Εκείνη τότε, έσκυψε το κεφάλι και έφυγε από την αυλή.

[toula]

ΑΓΙΟΣ ΝΗΦΩΝ (19)
Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΗΦΩΝΑ.

Είχε και μιαν άλλη θεάρεστη συνήθεια ο μακάριος.
Όποτε δηλαδή προσευχόταν στην εκκλησία,
κάκιζε και μεμφόταν τον εαυτό του, λέγοντας:
-Τί έκανες. Άθλιε; Ήρθες κι εδώ, για να μολύνεις αυτούς τους αγίους ανθρώπους; Αλίμονό σου, ακάθαρτε! Φαίνεσαι άνθρωπος, μα στα έργα είσαι πονηρός δαίμονας!
Κι έστρεφε τα μάτια του στον ουρανό, λέγοντας:
-Θεέ μου, ελέησέ με, γιατί δεν έχω κάνει κανένα καλό.
Έτσι ταπείνωνε τον εαυτό του, θεωρώντας τον χώμα στα πόδια των αδελφών.
-Ψυχή μου, μονολογούσε συχνά, θαρρώ πώς είσαι στ’ αλήθεια χειρότερη κι από το χώμα, που έχουν οι αδελφοί στα παπούτσια τους. Γιατί εκείνο τουλάχιστον τινάζεται και πέφτει, καθώς τρέχουν.
Ενώ εσύ, ταλαίπωρη, ξεπέρασες κάθε δαιμονική βρωμιά.
Αλίμονό σου την ημέρα της Κρίσεως!...
Έτσι ταλανίζοντας τον εαυτό του, λάτρευε τον Κύριο μ’ ευσέβεια κι αγάπη.
~~~~
Όταν ήθελε να δώσει σε φτωχό κανένα νόμισμα ή τίποτα άλλο, έλεγε:
«Τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν Κύριε, κατά πάντα και δια πάντα».
Κι έσκυβε πρώτος το κεφάλι του, προσκυνώντας ευλαβικά το ζητιάνο.
Αν τον ρωτούσε κανείς γιατί το έκανε αυτό, αποκρινόταν:
-Δεν φτάνει που έρχεται ο Χριστός μπροστά στα πόδια μας να ζητιανέψει;
Πρέπει να μας προσκυνάει και να παρακαλάει και να μας ικετεύει με δάκρυα; Όχι δα! Αντίθετα, εμείς οφείλουμε όχι μόνο την εντολή της ελεημοσύνης να τηρούμε,
αλλά και να παρηγορούμε και να υπηρετούμε και σεβασμό να δείχνουμε στον φτωχό συνάνθρωπό μας.
Μακάριος είναι όποιος φροντίζει για τα πλάσματα του
Χριστού!
Έτσι λοιπόν, μες στη βαθειά ταπείνωση, κυλούσε η ζωή του οσίου. Κι αν συνέβαινε καμιά φορά ν’ αμαρτήσει, αμέσως έτρεχε στην εκκλησία να εξομολογηθεί. Και με στεναγμούς παρακαλούσε το Θεό να συγχωρέσει την αμαρτία του.
Γιατί, όπως έλεγε, αφού ο άνθρωπος κάθε μέρα αμαρτάνει, κάθε μέρα πρέπει και να μετανοεί. Κι έτσι, ό,τι ράβει ο σατανάς, εμείς θα του το ξηλώνουμε!

[toula]

«Πόλεμος με τη σάρκα».

Δεν έχασε καιρό ο πονηρός. Σε λίγες μέρες ρίχνεται πάλι στο Νήφωνα, φλογίζοντας κι ερεθίζοντάς τον τώρα με πορνικούς λογισμούς. Ο Όσιος όμως, καταλαβαίνοντας πως ήταν δαιμονικός πόλεμος, μονολογούσε:
-Πάλι τα ίδια, ταλαίπωρε Νήφων! Απ’ την αρχή πάλι!...
Κι από εκείνη τη μέρα άρχισε να τρώει μονάχα ξερό ψωμί, εκτός από τα Σαββατοκύριακα. Έπειτα έτρωγε μόνο φρούτα ολόκληρη την εβδομάδα. Και μετά έτρωγε μέρα παρά μέρα. Κάποτε έμεινε νηστικός μέχρι και μία εβδομάδα, χωρίς να πίνει ούτε νερό. Μ’ αυτόν τον τρόπο δάμαζε σκληρά και ταπείνωνε τη σάρκα του.
Συνήθιζε μάλιστα να λέει:
- Ας υποθέσουμε, πως ένας άνθρωπος νηστεύει σαράντα μέρες. Ένας άλλος πάλι τρώει κανονικά όλη την εβδομάδα, δεν πίνει όμως καθόλου νερό. Ε, λοιπόν, ο δεύτερος κάνει σκληρότερη άσκηση από τον πρώτο. Γιατί, όποιος τρώει χωρίς να πίνει νερό, βασανίζεται φοβερά. Καμίνι ανάβει στα σπλάχνα του! Όποιος όμως νηστεύει και το ψωμί και το νερό, έχει αγώνα ευκολότερο. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να συγκριθεί με τον πρώτο.
Πότε – πότε, παρόλο που καιγόταν ο μακάριος από τη δίψα, ήθελε να περιγελάσει το διάβολο. Έβαζε τότε νερό στο ποτήρι και έλεγε:
-Ώ, τι ωραίο και δροσερό νερό θα πιούμε, ψυχή μου! Μα μόλις που άγγιζε με τη γλώσσα του το ποτήρι, κι ευθύς έχυνε το νερό στη γη!
Ο πονηρός διάβολος, σαστισμένος από την εφευρετική αγωνιστικότητα του Οσίου, απομακρυνόταν γρυλίζοντας.
-Αχ, Νήφων! Όλες μου τις δυνάμεις τις τσάκισε η χάρη του Σταυρωμένου, και τα τεχνάσματά μου
τ’ αχρήστεψε η θεϊκή δύναμη, που ‘χεις μέσα σου!
Μ’ όλες τις ήττες του, δεν το έβαλε κάτω ο παγκάκιστος. Οπλίστηκε πάλι με τους σαρκικούς πειρασμούς και όρμησε στον Άγιο την ώρα που κοιμόταν. Τον ερέθισε μέσα στον ύπνο του και τον έκανε να δει στ’ όνειρό του πως αμάρτησε μ’ ένα παιδί!
Εκείνος ξύπνησε και πετάχτηκε όρθιος. Καταλαβαίνοντας αμέσως πως ήταν
πειρασμός, βάζει φωνή:
-Αλίμονο στον υπναρά το Νήφωνα! Τι κάνουμε τώρα; Τίποτ’ άλλο από το «ιατρέ, θεράπευσον σεαυτόν».
Ζύγιασε με το νού του το βάρος της αμαρτίας, που διέπραξε τάχα στ’ όνειρό του, κι έβγαλε την απόφαση:
-Θα δοκιμάσεις τώρα δα, αντί για ηδονή, πικρή οδύνη!
Πιάνει στη στιγμή ένα κοντό ξύλο κι αρχίζει να χτυπάει άγρια τα πόδια του. Τα χτύπησε τόσο, που για καιρό μετά ήταν μελανιασμένα.
Όταν απόκαμε πια να δέρνεται, στράφηκε στο Θεό. Προσευχόταν με στεναγμούς κι έλεγε:
- «Ελέησέ με, Κύριε,
που αμάρτησα βαριά.
Συγχώρεσε με, τον άσωτο,
τον αισχρό, τον μολυσμένο,
και οδήγησέ με στο δρόμο των εντολών Σου,
που τόσο πόθησα».
Ωστόσο συνέχισε να παλεύει πολύ σκληρά με το πνεύμα της πορνείας, που δεν υποχωρούσε. Αναγκαζόταν κάποτε να χτυπάει το σώμα του και με πέτρες! Με τόση μανία πολεμούσε τους γαργαλισμούς της ακολασίας.
Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια έδωσε φοβερές μάχες με τη σάρκα. Ύστερα πια ο Θεός τον λύτρωσε απ΄ αυτή τη δοκιμασία, παύοντας τον πόλεμο. Και να πώς:
Κοιμόταν κάποτε, και του φάνηκε πως βρέθηκε σ’ ένα μεγάλο κάμπο. Κι ήτανε λέει, τ΄απόκρυφα μέρη του γεμάτα βρωμερές ακαθαρσίες που τον βάραιναν πολύ. Επιπλέον η αφόρητη δυσοσμία τους ανέβαινε ως το πρόσωπό του και τον αηδίαζε. Δεν ήξερε όμως τι να κάνει.
Εκεί που στεκόταν αμήχανος, τον πλησιάζει ξαφνικά ένας λευκοντυμένος και του λέει:
-Έλα μαζί μου.
Ο Νήφων τον ακολούθησε, συγκρατώντας με το ένα χέρι το βρωμερό φορτίο – τόσο ήταν το βάρος του.
Στάθηκαν μπροστά σ’ ένα λάκκο γεμάτο βούρκο. Στράφηκε τότε ο Άγγελος και λέει στο Νήφωνα:
-Άδειασε εδώ μέσα ό,τι έχεις στ’ απόκρυφά σου.
Το έκανε, κι αμέσως ξαλάφρωσε. Το βρωμερό βάρος έφυγε από πάνω του, μα ταυτόχρονα ένιωσε σα να ξεριζώθηκαν μαζί και τ’ απόκρυφα μέλη του και να έπεσαν κι αυτά μέσα στο λάκκο. Απ’ τον φρικτό πόνο ξύπνησε. Στο μεταξύ ο λευκοντυμένος του είπε:
«Ειρήνευε, εξαίσιε Νήφων»!
Κι έγινε άφαντος.
Τότε μόλις συνειδητοποίησε ο μακάριος πως τον επισκέφθηκε Άγγελος Κυρίου, και δόξασε τον Πανάγαθο.
Από το γεγονός αυτό και στο εξής, καθώς ομολογούσε ο ίδιος, δεν είχε πια καμιά εξουσία επάνω του το πνεύμα της πορνείας. Μα κι όταν τον πολεμούσε, πάντα έβγαινε δυνατότερος απ’ αυτό, λέγοντάς του:
-Έννοια σου, πονηρέ, και ξέρω σε τι με σπρώχνεις: Να ποθήσω γυναίκα και ν’ αμαρτήσω μαζί της. Όμως τι είναι η γυναίκα; Σάρκα, που φοράει ρούχα. Σάρκα, που καταλήγει στον τάφο, όπου σαπίζει και βρωμίζει. Κι η σάρκα αυτή τι έχει; Αίμα και λίπη και νεύρα. Και παραμέσα είναι η κοιλιά, γεμάτη δύσοσμα κόπρανα…
Ποιά ηδονή να βρει κανείς σ’ αυτά; Αδιάντροπε σκύλε! Κοπροφάγε! Τέτοια με βάζεις να ποθήσω; Μα όλα τούτα είναι φθαρτά κι ανυπόφορη δυσωδία. Πως μπορώ λοιπόν να τα γευθώ; Χάσου από μπροστά μου, ακάθαρτο πνεύμα!
Τα έχανε ο διάβολος με την εξυπνάδα του και μαζευόταν από φόβο. Κι όταν ο Νήφων τον έβλεπε να φεύγει ντροπιασμένος, στεκόταν και τον παρατηρούσε κοροϊδευτικά, χλευάζοντας την αδυναμία του. Μολαταύτα, ο πονηρός δεν άφηνε ήσυχο τον Άγιο. Πάλι και πάλι ριχνόταν εναντίον του, με νέες κάθε φορά επινοήσεις και επιβουλές.
Μια μέρα, εκεί που καθόταν αμέριμνος αλλά και άγρυπνος, στράφηκε και ρώτησε το Θεό:
-Κύριε, έφυγε τάχα ολότελα από κοντά μου ο διάβολος;
Μα πριν αποσώσει καλά – καλά το λόγο του, βλέπει λίγο μακρύτερα απ’ το κελί του, πάνω σε κάτι ακαθαρσίες, ξαπλωμένο ένα μαύρο σκύλο.
«Λες να είναι δαίμονας αυτός ο σκύλος», συλλογίστηκε, ενώ τον έδειχνε μηχανικά με το δάκτυλό του.
Εκείνος τότε πετάχτηκε πάνω και χύμηξε στον Όσιο, θέλοντας, θαρρείς, να τον ξεσκίσει. Μα σαν έφτασε κοντά του, στάθηκε.
-Εμένα θέλεις; Τον ρώτησε μ’ ανθρώπινη λαλιά. Να, λοιπόν, ήρθα!
Ο Άγιος όμως τον έκανε άφαντο μ’ ένα του φύσημα.
Άλλοτε πάλι, καθώς κοιμόταν καθισμένος σ’ ένα στασίδι της Εκκλησίας, έρχεται ο διάβολος, ανεβαίνει στα πόδια του κι αρχίζει να τον τρομάζει.
Εκείνος ξύπνησε αμέσως και δοκίμασε να σηκωθεί, μα δεν μπορούσε. Λες κι ήταν δεμένος. Κατάλαβε. Ο πονηρός είχε κάνει πάλι το «θαύμα» του! Τον έφτυσε κατάμουτρα και τον επιτίμησε:
-Ώ αδιόρθωτε εχθρέ του Θεού! Τόσα έπαθες από τον Κύριο μου Ιησού Χριστό, κι ακόμα μυαλό δεν έβαλες.
Τότε κατόρθωσε να κουνήσει λίγο το δεξί του πόδι. Το σήκωσε με κόπο και, δίνοντας τάχα μια κλωτσιά στο σατανά, του είπε:
-Ο Θεός, πονηρέ, να σ’ αφανίσει εντελώς! Όσο για μένα, δεν φοβάμαι τις αισχρές επιβουλές σου.
Αμέσως σηκώθηκε και προσευχήθηκε.
- «Κύριε ο Θεός μου,
Εσύ, που σοφά όλα τ’ αρίθμησες,
Εσύ, που με την άπειρη Σου δύναμη
ξεδίπλωσες τον ουρανό
και κατασκεύασες τη γη,
Εσύ, που κρατάς όλη την κτίση
μες στη χούφτα Σου,
δώσε μου εξουσία
κατά των πονηρών πνευμάτων,
για ν’ αξιωθώ να τα συντρίψω
δυναμωμένος από το Άγιο Σου Πνεύμα».
Με σηκωμένα τα χέρια του στον ουρανό ο δούλος του Θεού, συνέχισε να προσεύχεται για ώρα…

[Ο Άγιος Νήφων - Ένας Ασκητής Επίσκοπος].