Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Το μεγαλείο της ταπεινοφροσύνης».

Ο Όσιος διατηρούσε πάντα ταπεινό φρόνημα, και μ’ αυτό εξουδετέρωνε την έπαρση και την κενοδοξία. Συχνά μάλιστα παρακαλούσε το Θεό:
- «Κύριε και Θεέ μου,
Εσύ που την Αγία Σου Μητέρα
ανέδειξες πιο σεβαστή
απ’ τις Ουράνιες Δυνάμεις,
συγχώρεσε τις αμαρτίες μου με τις ευχές
αυτής της πολυέραστης Παρθένου,
και διώξε μακριά μου κάθε ρύπο -
πορνεία και μοιχεία και καταλαλιά,
φθόνο και ζήλεια και οργή,
πικρία και ακηδία,
περηφάνια και κενοδοξία,
φιλαργυρία και ασπλαχνία,
φιλονικία, διαμάχη κι έχθρα,
πύρωση σάρκας, πώρωση ψυχής,
γαστριμαργία, μέθη, πονηρή επιθυμία
και, τέλος, την επιορκία
και των ανθρώπων την
πικρότατη κι άδοξη δόξα.Ναι, Θεέ μου,
διώξε τα όλα τούτα μακριά μου
και κάνε τους ανθρώπους να με περιφρονούν
και να μ’ αποφεύγουν σα σίχαμα.
Να μη βρεθεί στη γη, Φιλάνθρωπε,
μήτε ένας που θα με παινέψει
και θα με τιμήσει, μήτε ένας
που θα πει πως είμαι Αγιος,
για να μην καταδικαστώ,
Κύριε μου, εξαιτίας του.
Λύτρωσε με από τη δόξα
των ανθρώπων, Φιλάνθρωπε!
Λευτέρωσέ με από την
ανθρωπαρέσκεια, Εύσπλαχνε!» .
Τέτοιες προσευχές έκανε, και περνούσε τη ζωή του με πολλή ταπείνωση.
Μια μέρα είχε επισκέπτες – ήμουνα κι εγώ εκεί – και τους μιλούσε για την κενοδοξία και την ταπείνωση. Πριν φύγουν, του έβαλαν βαθειά μετάνοια. Μετά την αναχώρηση των ξένων λοιπόν, τον ρωτάω:
- Για ποιό λόγο, πάτερ μου, στυλώνεις το βλέμμα σου στη γη, όταν κάποιος σου
βάζει μετάνοια;
Κι εκείνος μου αποκρίνεται:
- Συγχώρεσε με, αδελφέ μου, αλλά όταν κάποιος μου βάζει μετάνοια, την ίδια στιγμή εγώ κατεβαίνω με το νου στον Άδη, και κάθομαι εκεί μέχρι που να σηκωθεί ο άλλος. Και όταν εκείνος σηκωθεί, τότε μονάχα σηκώνομαι κι εγώ και τον κατευοδώνω. Είμαι άξιος εγώ, ένας βρωμερός σκύλος, ένα συντρίμμι σώματος και ψυχής, να πέφτουνε στα πόδια μου τα τέκνα του Θεού;
Με τόσο θαυμασμό άκουσα την απόκριση του, που μου ξέφυγε ένας αναστεναγμός κι ένα αυθόρμητο «Κύριε, Ελέησον!».
- Γιατί θαυμάζεις; Μου είπε. Καλύτερα να ζηλέψεις και να κάνεις κι εσύ το ίδιο.
- Μα εγώ δεν ξέρω πως να κατεβαίνω στον Άδη.
- Αν δεν μπορείς να κατέβεις στον Άδη, τότε μπες νοερά κάτω απ’ τα πόδια του αδελφού. Αν κι αυτό δεν μπορείς να το κάνεις, λέγε τουλάχιστον: «Εγώ είμαι ο αμαρτωλότερος απ΄ όλους τους ανθρώπους». Αν ούτε κι αυτό μπορείς, τότε καταδίκαζε και εξευτέλιζε τον εαυτό σου. Αν και τούτο σου φαίνεται βαρύ, σκύβε το κεφάλι σου στη γη και λέγε: «Γη ειμί και εις γην απελεύσομαι». Το βρίσκεις δύσκολο ακόμα κι αυτό; Λέγε λοιπόν ακατάπαυστα τον θείο λόγο:
«Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ και σώσον με».

[Ο Άγιος Νήφων - Ένας Ασκητής Επίσκοπος].

[toula]

Αν ο Θεός επιτρέψει την επίσκεψη της ασθενείας;

Ένας τραγικός πατέρας πέφτει στα πόδια του Ιησού, ζητώντας σωτηρία για το παιδί του, που σεληνιάζεται και η ζωή του βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο. Οι Μαθητές, στους οποίους προσέτρεξε νωρίτερα, δεν μπόρεσαν να προσφέρουν την παραμικρή βοήθεια. Ο Χριστός καυτηρίασε την ασθενή πίστη των Μαθητών και θεράπευσε το παιδί, απαλλάσσοντάς το από την δαιμονική ενέργεια. Δίδαξε, επίσης, ότι η ισχυρή πίστη είναι δυνατή ακόμα και για εκείνα που στα μάτια μας φαντάζουν ακατόρθωτα, ενώ επεσήμανε ότι η αντιμετώπιση των δαιμονικών ενεργειών γίνεται με προσευχή και νηστεία, με την ενεργοποίηση, δηλ. και βίωση της πνευματικής μας ζωής μέσα στην Εκκλησία. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ιησούς βρίσκεται μπροστά στην ασθένεια του ανθρωπίνου σώματος. Πάντοτε στέκεται με συμπάθεια και ενεργεί με αγάπη, όταν οι άνθρωποι ζητούν τη θεραπεία, με πίστη και εμπιστοσύνη στη δύναμή Του.

Η στάση, όμως, του Κυρίου απέναντι στο γεγονός της ασθένειας γίνεται αφορμή πνευματικού προβληματισμού, προκειμένου να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί η ασθένεια του σώματος στην σκέψη των Αγίων και στη λογική της Εκκλησίας. Η ασθένεια, καταρχάς, δείχνει την ματαιότητα του βίου, το ποιοι πραγματικά είμαστε. Αποκαλύπτει ότι είμαστε φθαρτοί, πρόσκαιροι και πεπερασμένοι, υποκείμενοι στους νόμους της φθοράς και του θανάτου. Και απ’ αυτή την προοπτική δεν αποκλείεται κανείς, είτε είναι πλούσιος, είτε πτωχός, είτε ισχυρός, είτε αδύναμος. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο αντιλαμβάνεται κανείς την ασθένεια ως ευλογία. «Για την ορθόδοξη θεολογία, η ασθένεια λαμβάνει μια τεράστια άλλη διάσταση και μπορεί να θεωρηθεί από τον πιστό χριστιανό ως ευλογία. Αντίθετα από την Παλαιοδιαθηκική αντίληψη ότι η ασθένεια αποτελεί τιμωρία του Θεού στον αμαρτωλό, για τον πιστό η ασθένεια μπορεί να γίνει το εφαλτήριο για μια πιο ουσιαστική σχέση με τον Ζωντανό Θεό, αφορμή περισυλλογής, αίσθηση της ματαιότητας της ζωής και, τελικά, υγεία της ψυχής, μέσα στη γνήσια ασκητική οδό της Ορθόδοξης πνευματικότητος…». Η ασθένεια, στη συνέχεια, λειτουργεί παιδαγωγικά προς εκείνους που έχουν κρυφές αμαρτίες, για να μη χάσουν τη σωτηρία. Είναι μεγάλος ο κίνδυνος των κρυφών αμαρτιών, εκείνων που άνθρωπος θάβει βαθιά μέσα του, αρνείται να εξομολογηθεί από ντροπή, νομίζοντας ότι έτσι τις κρατά κρυφές και από τον ετάζοντα καρδίας και νεφρούς Ιησού Χριστό. Η παιδαγωγία της ασθένειας έγκειται στο γεγονός ότι «όταν ο άνθρωπος την ασπασθεί, όταν την αγαπήσει, όταν βγάζει από την ασθένειά του θετικά συμπεράσματα, όταν εξαιτίας της παραδίδεται στον Θεό, τότε η ασθένεια γίνεται το γρηγορότερο μέσο για την κατάκτηση της απάθειας και της σωτηρίας.

Γι’ αυτό ο καλός Θεός, ως Παιδαγωγός, όταν έχουμε αμαρτίες και μάλιστα κρυφές, μας χτυπάει με αρρώστιες, για να μη τιμωρηθούμε στην άλλη ζωή. Στους ανθρώπους δε που έχουν κρυφή αγιότητα δίδει, επίσης, αρρώστια, για να μην απολαύσουν τον μισθό τους εδώ στη γη, αλλά στην αιωνιότητα. Εν τέλει, η ασθένεια είναι εκ των ωραιοτέρων δώρων του Θεού προς τον άνθρωπο. Μπορεί να είναι προτιμότερη ακόμη και εκ των εφετών, εκ των πνευματικοτέρων επιθυμιών της καρδιάς του». Η ασθένεια, τέλος, συμβάλλει στη γνωριμία με τον εαυτό μας και στην υγεία της ψυχής μας. Οι άνθρωποι επιδιώκουμε συνεχώς να κάνουμε νέες γνωριμίες, να βιώσουμε καινούργιες εμπειρίες. Την ίδια στιγμή, όμως, αδυνατούμε ή δε θέλουμε να γνωρίσουμε τον βαθύτατο εαυτό μας, ίσως από τρόμο για το ποιον θ’ ανακαλύψουμε σ’ αυτή τη γνωριμία. Ο εαυτός μας είναι, συνήθως, ο μεγάλος μας άγνωστος ή και ο μεγάλος εχθρός μας. Η ασθένεια έχει τη δύναμη να μας προσγειώσει στην πραγματικότητα, να ανοίξει ξεκάθαρα μπροστά μας την αληθινή κατάσταση της ψυχής μας, να βοηθήσει στην πραγμάτωση της σωστικής αυτογνωσίας. Όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας, έστω κι αν χρειαστεί να δοκιμαστούμε γι΄ αυτό στο καμίνι της ασθενείας, ανοίγει ο δρόμος της μετανοίας, της αποκατάστασης της σχέσης μας με τον Θεό και τους ανθρώπους και η ψυχή μας αποκτά την πολυπόθητη ισορροπία και υγεία.

Να γιατί, η ασθένεια δεν είναι κατάρα, αλλά ευλογία. Θέλει αγώνα, όμως, για να σταθεί ο άνθρωπος έτσι απέναντί της. Θέλει ωριμότητα εσωτερική και καλλιέργεια πνευματική. Ας φροντίσουμε γι’ αυτές όσο είναι καιρός, ούτως ώστε, αν ο Θεός επιτρέψει την επίσκεψη της ασθενείας, να την υποδεχθούμε ως δική Του επίσκεψη, που θα αποσκοπεί στην τελική λύτρωση και σωτηρία μας.

Αρχιμ. Ε.Ο.
https://www.inagiounikolaoutouneou.gr/

[toula]

Πρέπει να προσπαθούμε να κρύβομε μέσα μας τα δώρα που μας έχουν δοθεί, αλλοιώς κινδυνεύουμε να τα χάσουμε

«Δεν πρέπει, έλεγε ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ν’ ανοίγει κανείς στους άλλους την καρδιά του χωρίς να υπάρχει ανάγκη. Ανάμεσα σε χίλιους θα υπάρχει ίσως μόνον ένας που θα ‘ναι ικανός να μπει μέσα στο μυστήριό της.
Με έναν ψυχικό άνθρωπο πρέπει να μιλά κανείς γι’ ανθρώπινα πράγματα. Μ’ αυτόν όμως που ‘χει τη διάνοιά του ανοιχτή στο υπερφυσικό, πρέπει να μιλά για ουράνια πράγματα.

Δεν πρέπει να συζητεί κανείς πνευματικά, θέματα με ανθρώπους που αυτά δεν τους ενδιαφέρουν, αλλά να θυμάται τα λόγια του Κυρίου: «Μη δώτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς τοις ποσίν αυτών και στραφέντες ρήξωσιν υμάς» (Ματθ. 7, 6).
Θα πει: «Με όλα τα δυνατά μέσα πρέπει να προσπαθούμε να κρύβομε μέσα μας τα δώρα που μας έχουν δοθεί: αλλοιώς κινδυνεύουμε να τα χάσουμε χωρίς να μπορούμε να τα ξαναβρούμε.
Αντίθετα, όταν υπάρχει ανάγκη ή όταν παρουσιάζεται η ευκαιρία, πρέπει να ενεργούμε ανοικτά προς δόξαν του Θεού».

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ (1759-1833)

Από το βιβλίο της Ειρήνης Γκοραΐνωφ ο «Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ», των εκδόσεων Τήνος. Μετάφραση Πίτσα κ. Σκουτέρη/ μέσω Πεμπτουσίας.
https://momyof6.wordpress.com/

[toula]

Τα καλά έργα και η χάρη του Θεού

Όταν ακούσεις τη Γραφή να λέει ότι ο Χριστός θα αποδώσει στον καθένα κατά τα έργα του, να ξέρεις ότι δεν εννοεί έργα άξια για την κόλαση ή την ουράνια βασιλεία, αλλά έργα πίστεως σε αυτόν ή απιστίας. Ο Χριστός δηλαδή αποδίδει στον καθένα όχι σαν να κάνει εμπορική συναλλαγή, αλλά ως ο Θεός που μας δημιούργησε και μας εξαγόρασε.

Όσοι αξιωθήκαμε να λάβουμε το βάπτισμα της αναγέννησης, τα καλά έργα δεν τα προσφέρουμε για να λάβουμε ανταπόδοση, αλλά για να φυλάξουμε την καθαρότητα που μας δόθηκε. Κάθε καλό έργο που πραγματοποιούμε με τις φυσικές μας δυνάμεις μας κάνει να απέχουμε από το αντίθετο κακό, χωρίς όμως τη θεία χάρη δεν μπορεί να μας προσθέσει αγιασμό.

Ο εγκρατής απέχει από τη γαστριμαργία· ο ακτήμων από την πλεονεξία· ο ήσυχος από την πολυλογία· ο σεμνός από την πορνεία· ο αυτάρκης από τη φιλαργυρία· ο πράος από την ταραχή· ο ταπεινόφρων από την κενοδοξία· ο υποτακτικός από τη φιλονικία· ο ελεγκτικός από την υποκρισία.

Επίσης, ο προσευχόμενος απέχει από την απελπισία· ο φτωχός από τη συσσώρευση χρημάτων· ο ομολογητής από την άρνηση του Θεού· ο μάρτυρας από την ειδωλολατρία. Βλέπεις πώς κάθε αρετή που επιτελείται ως τον θάνατο δεν είναι τίποτε άλλο, παρά αποχή από την αμαρτία; Και η αποχή της αμαρτίας είναι έργο της φύσης μας, όχι αντάλλαγμα της ουράνιας βασιλείας.

Ο άνθρωπος μόλις που μπορεί να φυλάξει όσα επιβάλλει η φύση του. Ο Χριστός με τον σταυρό του χαρίζει την υιοθεσία.

Εκείνος που κάνει κάποιο καλό και ζητά ανταπόδοση, δεν υπηρετεί τον Θεό αλλά το θέλημά του. Εκείνος που αμάρτησε είναι αδύνατο να ξεφύγει την ανταπόδοση, εκτός αν μετανοήσει ανάλογα με αυτό που έκανε.

Λένε μερικοί: «Δεν μπορούμε να κάνουμε το καλό, αν δεν λάβουμε αισθητά τη χάρη του Πνεύματος». Πάντοτε δηλαδή, εκείνοι που είναι προσηλωμένοι με την προαίρεσή τους στις ηδονές, δεν προσπαθούν να κάνουν ό,τι μπορούν.
Η χάρη έχει βέβαια δωρηθεί μυστικά σε όσους βαφτίστηκαν στο όνομα του Χριστού, ενεργεί όμως ανάλογα με την εργασία των εντολών. Και κρυφά η χάρη δεν παύει να μας βοηθά, από εμάς όμως εξαρτάται το αν θα κάνουμε το καλό ανάλογα με τις δυνάμεις μας ή αν δεν θα το κάνουμε.

Πρώτα πρώτα η χάρη, με τρόπο θεϊκό, ξυπνά τη συνείδηση· γι’ αυτό υπάρχουν και κακοποιοί που μετανόησαν και ευαρέστησαν στον Θεό. Επίσης, κρύβεται στη διδασκαλία του συνανθρώπου μας.

Μερικές φορές, παρουσιάζεται στη διάνοια κατά την ανάγνωση και με φυσικό τρόπο διδάσκει στον νου τη δική της αλήθεια. Αν λοιπόν δεν κρύψουμε το τάλαντο αυτών των επί μέρους ενεργειών της χάρης, θα μπούμε πραγματικά στη χαρά του Κυρίου.

Εκείνος που ζητά τις ευεργεσίες του Πνεύματος προτού επιδοθεί στην εργασία των εντολών, μοιάζει με δούλο αγορασμένο, ο οποίος, με το που αγοράστηκε, μαζί με το συμβόλαιο αγοράς, ζητά να του υπογράψουν και το έγγραφο της απελευθέρωσης.

Τους κόπους για χάρη της ευσέβειας τούς ακολουθεί η βοήθεια του Θεού. Αυτό θα πρέπει να το μάθουμε από τον θείο νόμο και τη συνείδηση. Ο σπόρος δεν θα αυξηθεί χωρίς χώμα και νερό. Και ο άνθρωπος δεν θα ωφεληθεί χωρίς θεληματικούς κόπους και θεία βοήθεια.

Εκείνος που μετανοεί ορθά δεν βάζει στη ζυγαριά με τις παλιές αμαρτίες τον κόπο του, αλλά με αυτόν εξευμενίζει τον Θεό. Αν όσα καλά έχει η ανθρώπινη φύση μας οφείλουμε να τα κάνουμε καθημερινά, τι μένει να δώσουμε στον Θεό ως εξόφληση για τις αμαρτίες που κάναμε στο παρελθόν; Όσο πολλή αρετή και αν κάνουμε σήμερα, είναι απόδειξη της προηγούμενης αμέλειάς μας και όχι εξόφλησή της.

Ο φόβος του Θεού μας αναγκάζει να πολεμούμε την αμαρτία· και καθώς την πολεμούμε, η χάρη του Κυρίου την εξοντώνει.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Γ’, Υπόθεση ΛΒ’ (32), σελ. 247. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2006.

https://www.askitikon.eu/
http://epanosifi.blogspot.com/

[toula]

Οι άγιοι είναι παρόντες στη ζωή μας, ακόμη και στα γυρίσματα των ταινιών

Οι άγιοι είναι παρόντες στη ζωή μας, ακόμη και στα γυρίσματα των ταινιών:
Ο παραγωγός της ταινίας για τον άγιο Παΐσιο βρέθηκε στην Κόνιτσα το καλοκαίρι, νομίζω σε μια χριστιανική κατασκήνωση.
-Θέλω να διαλέξω ένα παιδί, για να κάνει τον άγιο στην παιδική του ηλικία, είπε. Πήγε ο αρχηγός της κατασκήνωσης να του προτείνει, και λέει αυτός, όχι, άσε με να τα δω τα παιδιά και να διαλέξω εγώ.
Σχεδόν αμέσως βλέπει ένα παιδάκι και λέει:
-Αυτόν θέλω!
Του απαντάει χαμογελαστός ο αρχηγός της κατασκήνωσης:
-Δικός σου! έχει και το όνομα Παΐσιος!
Πρόκειται για τον Παΐσιο 'Εξαρχο.

proskynitis

[toula]

Πότε η προσευχή μένει αναπάντητη

Η προσευχή μένει ἀναπάντητη, ὅταν τό περιεχόμενό της ἔλθη σέ ἀντίθεσι μέ ἐκεῖνο πού παρέδωσε ὁ Κύριος.
«Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀφήση τά θελήματά του, τότε συμφιλιώνεται μαζί του ὁ Θεός καί δέχεται τήν προσευχή του».
Καί ἄν ἀπαντήση κανείς ὅτι μερικοί, μολονότι ζήτησαν ἀπό τόν Θεό ἀγαθά πράγματα, δηλαδή κτῆσι ἀρετῶν καί θεῖο φωτισμό, δέν ἔλαβαν τίποτε ἀπό ἐκεῖνα, πού ζήτησαν, τότε ἀπαντοῦμε «ὅτι οὐ αὐτά καθ’ ἑαυτά τά ἀγαθά ἠξίωσαν λαβεῖν, ἀλλ’ ἕνεκα τοῦ ἐπαινεῖσθαι δι’ αὐτά”, δηλαδή δέν ζήτησαν αὐτά καθ’ ἑαυτά τά ἀγαθά, ἀλλά ἡ αἴτησί τους ἦταν γεμάτη ἀπό ὑπερηφάνεια.
Ἤθελαν νά ὑπερηφανεύωνται μέ τά ἀγαθά, τά ὁποῖα θά ἐδέχοντο ἀπό τόν Θεό”. Μέ ἄλλα λόγια, καί ἄν ἀκόμη τό περιεχόμενο τῆς προσευχῆς εἶναι ἀγαθό, ἡ πρόθεσις ὅμως τοῦ προσευχομένου εἶναι πονηρή, τότε ἡ ἀπάντησις τοῦ Θεοῦ στόν προσευχόμενο εἶναι ἀρνητική, ὁ Θεός ἀπαντᾶ μέ τό ὄχι.

Ὅταν ζητήσουμε κάτι καί δέν λάβουμε, λέει ὁ Μ. Βασίλειος, νά σκεφθοῦμε τά ἑξῆς:
α) «Ἤ χρειαζόταν μεγαλύτερη ἐπιμονή καί καρτερία στήν προσευχή»
β) ἤ ὅτι ἦταν ἀπαραίτητο νά διορθωθῆ ὁ χαρακτήρας τοῦ προσευχομένου καί νά δείξη μεγαλύτερη φροντίδα γιά τήν προσευχή·
ἤ γ) τό αἴτημα τῆς προσευχῆς δέν ἱκανοποιήθηκε λόγω ἀναξιότητος ἐκείνου πού προσευχόταν. Ὅταν τώρα σέ μᾶς δέν ὑπάρχη μόνον ἕνας λόγος ἀπό τούς τρεῖς, ἀλλά περισσότεροι, τότε φυσικό εἶναι νά μήν δεχώμαστε κάποια ἀπάντησι ἀπό τόν Θεό ἤ ἡ ἀπάντησι νά εἶναι ἀρνητική. Τότε αἰσθάνεται… κανείς καί τήν ἀπουσία τοῦ Θεοῦ πιό ἔντονα. Βέβαια αὐτή ἡ αἴσθησις τῆς ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ κατά τήν προσευχή μας, εἶναι ἐσφαλμένη ἤ καί ἄδικη.
Ἄν βλέπαμε τή σχέσι μας πού δημιουργεῖται μέ τόν Θεό κατά τήν ὥρα τῆς προσευχῆς μέ τό πρῖσμα τῆς ἀμοιβαιότητος, τότε ὁ Θεός θά μποροῦσε νά παραπονεθῆ γιά μᾶς πολύ περισσότερο ἀπό ὅ,τι ἐμεῖς γιά Ἐκεῖνον. Παραπονούμαστε, γιατί δέν μᾶς φανερώνεται στά λίγα λεπτά πού τοῦ ἀφιερώνουμε.
Ἀλλά τί μποροῦμε νά ποῦμε γιά τίς εἰκοσιτρεῖς καί μισύ ὧρες, πού ὁ Θεός μπορεῖ νά κτυπᾶ τήν πόρτα μας καί μεῖς ἀπαντᾶμε, «συγγνώμη, εἶμαι ἀπασχολημένος;» ἤ ὅταν δέν ἀπαντοῦμε καθόλου, γιατί δέν ἔχουμε ἀκούσει τό κτύπημα στήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας, τοῦ νοῦ μας ἤ τῆς συνειδήσεώς μας, τῆς ζωῆς μας; Ἔτσι φθάνουμε σέ μία κατάστασι, στήν ὁποία δέν ἔχουμε δικαίωμα νά παραπονούμαστε γιά τήν ἀπουσία τοῦ Θεοῦ, γιατί ἐμεῖς εἴμαστε πολύ περισσότερο ἀπόντες ἀπό ὅσο ἐκεῖνος ὑπῆρξε ποτέ.
Ἀξιομνημόνευτες εἶναι οἱ ἀπαντήσεις πού δίνει ὁ ἱερός Χρυσσόστομος στό θέμα μας. Ὁ Θεός ἀπαντᾶ ἀρνητικά:
α) Ὅταν τά αἰτήματα τῆς προσευχῆς εἶναι ἀσύμφορα. Ἐδῶ εἶναι προτιμότερο νά μήν εἰσακουσθῆ ἡ προσευχή ἀπό τό νά εἰσακουσθῆ. Νά μή χαιρώμαστε μόνον ὅταν ἀκουώμαστε, ἄλλα καί ὅταν δέν ἀκουώμαστε. Ἡ ἀρνητική ἀπάντησι στήν προσευχή μπορεῖ νά συμβῆ ἀκόμη καί σέ ἁγίους, ὅπως συνέβη στόν Μωυσῆ καί τόν Παῦλο. «Δέν ἐπέτρεψε ὁ Θεός στό Μωυσῆ νά εἰσέλθη στήν γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, καί ὁ Παῦλος παρακαλῶντας γιά τήν ὑγεία του δέν εἰσακούσθηκε, ἐπειδή ζήτησε ἀσύμφορα πράγματα.
β) Ἡ προσευχή παραμένει ἀναπάντητη «ὅταν ραθύμως αἰτοῦμεν», διότι ὁ Θεός σοφίζεται γιά μᾶς πότε μᾶς συμφέρει ἡ χορήγησις τῶν αἰτημάτων μας. Ἄν οἱ ἄνθρωποι γνωρίζουν νά δίνουν ὠφέλιμα πράγματα στά παιδιά τους, πολύ περισσότερο ὁ θΘεός γνωρίζει τό «πότε νά δώση καί τί νά δώση. Διότι ὅλα τά κάνει γιά τό συμφέρον μας».
γ) Ἄλλη αἰτία τῆς μή ἐκπληρώσεως τῶν αἰτημάτων τῆς προσευχῆς μας εἶναι ὅταν «τοῖς ἁμαρτήμασιν ἐπιμένοντες καυχώμεθα». Ὅταν δηλαδή εἴμαστε ἁμαρτωλοί καί ὄχι ἁπλῶς ἐπιμένουμε στήν ἁμαρτία, ἀλλά καί καυχώμαστε γι’ αὐτήν. Τότε ἡ ἀπάντησις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀρνητική, δέν λαμβάνουμε καμμία ἀπάντησι στίς προσευχές μας. Κλασσικό παράδειγμα εἶναι ἡ περίπτωσις τοῦ προφήτου Ἱερεμίου μέ τούς Ἰουδαίους. Παρακαλοῦσε ὁ προφήτης τόν Θεό νά λυπηθῆ τόν λαό αὐτό καί ὁ Θεός τοῦ ἀπαντᾶ:
«Μήν προσεύχεσαι γι’ αὐτούς, διότι δέν πρόκειται νά σέ ἀκούσω. Δέν βλέπεις τί κάνουν αὐτοί; Καῖνε τά λίπη καί κάνουν διάφορα κατασκευάσματα πρός τιμήν τῶν ἀστέρων καί τῆς στρατιᾶς τοῦ οὐρανοῦ». Μήν προσεύχεσαι δηλαδή γι’ αὐτούς πού δέν σταματᾶν τήν ἀδικία, πού ζοῦν μέ τόση ἀσέβεια, πού καταφεύγουν στή μαγεία.
Διότι καί σήμερα ὑπάρχει τό φαινόμενο αὐτό· τρέχουν μερικοί στούς ἁγίους, ἀλλά δέν ἐγκαταλείπουν καί τά μέντιουμ ἤ τίς χαρτορίχτρες καί τούς ἀστρολόγους. Αὐτό δείχνει, ὅτι δέν μποροῦν νά καταλάβουν τή νόσο ἀπό τήν ὁποία πάσχουν, ἀλλά ζοῦν μέ ἀναισθησία. «Δέν βλέπεις τήν ὑπερβολική τους παραφροσύνη”; Συμπληρώνει χαρακτηριστικά ὁ ἱερός Χρυσόστομος.
Γιά ἕνα πρᾶγμα μόνο πρέπει νά φροντίζη κάποιος στίς περιπτώσεις αὐτές. Νά κάνη τούς ἀνθρώπους πού πάσχουν ἀπό τή νόσο αὐτή, νά ξεπεράσουν τήν ἀσθένειά τους, νά αἰσθανθοῦν τή νόσο τους, νά τούς ἐπαναφέρη στήν ὑγεία καί τότε ὁπωσδήποτε θά ἀκολουθήση καί ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. δ) Ἀνεκπλήρωτα παραμένουν τά αἰτήματά μας, ὅταν ἔχουμε μνησικακία, ὅταν προσευχώμαστε ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν μας καί ἐναντίον ἐκείνων πού μᾶς ἔχουν λυπήσει.

Τονίζει χαρακτηριστικά ὁ ἀββᾶς Ἡσαΐας ὁ Ἀναχωρητής: «Νά μήν ἔχης ἔχθρα ἐναντίον οὐδενός ἀνθρώπου, διότι ἡ προσευχή σου δέν θά εἶναι δεκτή ἀπό τόν Θεό. Νά εἰρηνεύης μέ ὅλους, γιά νά ἄποκτήσης παρρησία στόν Θεό, ὅταν θά προσεύχεσαι. Ἐκεῖνος πού θέλει νά προσεύχεται στόν Θεό ἀπό τά βάθη τῆς διανοίας του, νά εἶναι ἀληθινή καί καθαρή ἡ προσευχή του, πρέπει πρῶτα νά ἐρευνᾶ τό νοῦ του τί σκέψεις ἔχει, ὥστε, ὅταν λέη στό Θεό «ἐλέησόν με», νά ἔχη συγχωρήση τόν συνάνθρωπό του.
Διότι, ἐφ’ ὅσον τυραννούμαστε ὅλοι ἀπό τήν βία τῆς ἁμαρτίας, δέν πρέπει ποτέ νά σκεπτώμαστε κάτι ἐναντίον κανενός ἀνθρώπου. Ὅταν ὅμως ἐνεργοῦμε ἀντίθετα σ’ αὐτά, τότε ὄχι μόνον δέν εἰσακουόμαστε, ἀλλά καί παροξύνουμε τόν Θεό, διότι ἐκεῖνα πού λέμε στήν προσευχή μας γιά τούς ἐχθρούς μας «οὐκ ἔστιν ἀνθρώπου, ἀλλά διαβόλου ρήματα». Καί ἐπί πλέον μέ τόν τρόπο αὐτό ζητᾶ κανείς ἀπό τόν Θεό νά ἀλλάξη τόν περί ἀγάπης νόμο, τόν ὁποῖο ὁ ἴδιος ἔχει θεσπίσει. Ἡ προσευχή, λέει ὁ Χρυσοστομικός κάλαμος, εἶναι φάρμακο.
Ἀλλά τό φάρμακο πρέπει νά χρησιμοποιηθῆ πρίν ἀπό τήν ἡμερομηνία τῆς λήξεώς του. Πρέπει νά ξέρη κανείς πότε πρέπει καί πῶς νά τό χρησιμοποιήση. Διαφορετικά ἡ δραστική του ἐνέργεια δέν ἔχει κανένα ἀποτέλεσμα, κανένα ὄφελος. «Οὐδέ τήν ὄνησιν αὐτοῦ καρπούμεθα». Τέλος ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος βλέπει τήν οἰκονομία τοῦ Θεοῦ στό ὅτι «Αὐτός οὐ παρέχει τοῖς αἰτοῦσι τάς χάριτας». Θεωρεῖ ὅτι τό ὄχι τοῦ Θεοῦ στά αἰτήματά μας, εἶναι μακροθυμία τοῦ Κυρίου καί γι’ αὐτό ὁ πιστός δέν πρέπει νά λυπῆται.
Τά αἴτια τῆς ἀρνητικῆς ἀπαντήσεως τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος εἶναι:
α) Ἤ ὅτι ὁ προσευχόμενος εἶναι ἐντελῶς ἀνάξιος νά λάβη ἀπάντησι στά αἰτήματά του, ἤ
β) τά αἰτήματα τῆς καρδιᾶς του δέν εἶναι σύμφωνα μέ τά αἰτήματα τῆς προσευχῆς του, δηλαδή ἄλλα ἔχει στήν καρδιά του καί ἄλλα ζητᾶ ἀπό τόν Θεό, ἤ
γ) δέν εἶναι ἀκόμη ἕτοιμος νά λάβη τό χάρισμα, τό ὁποῖο ζητάει.
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης Αγίου Ανδρέα

inpantanassis

[toula]

Πά πά πά, τί δύναμη έχει ή μετάνοια! Απορροφά τήν θεία Χάρη
Ή πνευματική ζωή δέν θέλει χρόνια. Σέ ένα δευτερόλεπτο μπορεί νά βρεθή κανείς από τήν κόλαση στον Παράδεισο, άν μετανοήση.
Ό άνθρωπος είναι τρεπτός. Μπορεί νά γίνη άγγελος, μπορεί νά γίνη διάβολος.
Πά πά πά, τί δύναμη έχει ή μετάνοια! Απορροφά τήν θεία Χάρη. Έναν λογισμό ταπεινό νά φέρη στον νου του ό άνθρωπος, σώθηκε.
Έναν λογισμό υπερήφανο νά φέρη, άν δέν μετανοήση και τον βρή ό θάνατος, πάει, χάθηκε.
Βέβαια, ό ταπεινός λογισμός πρέπει νά συνοδεύεται και από τον εσωτερικό αναστεναγμό, τήν εσωτερική συντριβή. Γιατί ό λογισμός είναι λογισμός, άλλά υπάρχει και ή καρδιά.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

[toula]

Οταν προσεύχεσαι στις Ασώματες Δυνάμεις, μην τις φαντάζεσαι σαν τρομερά, απρόσιτα και ανελέητα όντα.
Οχι! Είναι κάτι το εντελώς αντίθετο..
Οι ΄Αγιοι ΄Αγγελοι είναι τα πιο καλόβολα, τα πιο ταπεινά, τα πιο αγαπητικά, τα πιο προσήνη και φιλικά όντα, πάντοτε έτοιμα να μας ακούσουν.
Και βρίσκονται πολύ κοντά σε αυτόν που τα επικαλείται στην προσευχή του με πίστη και αγάπη.
Γιατί και το δικό τους όνομα, όπως του Θεού, είναι Αγάπη.

΄Αγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

[toula]

Άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός

Ὁ διελέγξας τοὺς παραπλῆγας Πέτρος,
Θνῄσκει μονοπλὴξ τῷ διὰ ξίφους τέλει.
O όσιος πατέρας μας Πέτρος, που χρημάτισε επίσκοπος Δαμασκού, έζησε στα χρόνια της βασιλείας του Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου κατά το έτος 775. Αυτός λοιπόν, ασκώντας πρώτα το μοναχικό και αναχωρητικό βίο, ζούσε με τόση ακτημοσύνη, ώστε ούτε βιβλίο δικό του δεν είχε, όπως μαρτυρεί ο ίδιος για τον εαυτό του.
Παίρνοντας ωστόσο από άλλους τα βιβλία, εννοώ της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, των μεγάλων διδασκάλων της Εκκλησίας και όλων γενικά των άλλων νηπτικών και θεοφόρων Πατέρων, έδειξε τέτοια φιλοπονία, ώστε, μελετώντας νύχτα - μέρα το νόμο του Κυρίου και πίνοντας από τα ζωοποιά νερά του, αναδείχθηκε δένδρο αληθινά ψηλό και ουράνιο, κατά τον Ψαλμωδό (Ψαλμ. 1, 3), φυτεμένο σ' αυτές τούτες τις πηγές των νερών του Πνεύματος.

Με μια διαφορά: το δένδρο δίνει τον καρπό του σε μια μόνον εποχή· το άλλο όμως δένδρο, ο όσιος Πέτρος, δεν έκανε το ίδιο, αλλά, μένοντας αδιάκοπα και αμείωτα θαλερό, έδωσε όλες τις εποχές πνευματικούς καρπούς ωραίους στην όψη, γλυκούς στη γεύση, ευωδιαστούς στην όσφρηση, που χορταίνουν κάθε αίσθηση σώματος και ψυχής με την αθάνατη και ευωδιαστή γλυκύτητα που αναδίδουν.
Ο όσιος πατέρας, όσο ζούσε, απέδωσε πολλούς και μεγάλους καρπούς με τους ασκητικούς κόπους του. Κατά το θάνατό του απέδωσε περισσότερους και μεγαλύτερους, καθώς έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου γιατί, ελέγχοντας την κακόδοξη αίρεση των Αράβων και των Μανιχαίων, τιμωρήθηκε με κόψιμο της γλώσσας από τον Ουαλίδ, γιο του αρχηγού των Αράβων Ισήμ, και εξορίστηκε στην ευδαίμονα Αραβία, όπου τελείωσε τη ζωή του μιλώντας καθαρά και ιερουργώντας. Μετά δε το θάνατό του αποδίδει πάρα πολλούς και υπερβολικά μεγάλους καρπούς με το αληθινά πανέμορφο και πανάρετο αυτό βιβλίο, που μας άφησε σαν κάποια πατρική και αναφαίρετη κληρονομιά.

Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών,
Το περιβόλι της Παναγίας,
γ΄τόμος

[toula]

Άγιος Σωφρόνιος: Η καρδιά να χτυπά με το Χριστό – Τότε μόνον είσαι πραγματικά αληθινός άνθρωπος.

Ο Γέροντας ζούσε το δράμα της ψυχής, που δεν εξωτερικεύεται, εγνώριζε τη χαρά που δεν εκφράζεται και φερόταν ανάλογα.
Έτσι ξεκούραζε όλους, όσοι τον πλησίαζαν. Ανέπαυε, παρηγορούσε.
Συχνά έλεγε:
– Αν δε ζει μέσα σου ο Χριστός, δεν μπορείς να καταλάβεις σωστά τα πράγματα στη ζωή… Πώς Θα καταλάβεις τον πόνο, τη χαρά των ανθρώπων, αφού δεν ζεις και δε ζει μέσα σου ο Χριστός!
Έλεγε: Η καρδιά να χτυπά με το Χριστό, να αναπνέει Χριστό! Τότε μόνον είσαι πραγματικά, αληθινός άνθρωπος.
Ήταν μερικές φορές που έπαιζε με τα παιδιά, σαν παιδί. Τον έβλεπες και απορούσες πού εύρισκε τόση χαρά. Πώς τα έπαιζε! Τον απορροφούσε το παιδί τόσο πολύ, πού έδινε την εντύπωση πως ξεχνούσε όλα τα αλλά. Τα έπαιρνε στην αγκαλιά του, τα έσφιγγε, τα φιλούσε, γινόταν ένα με αυτά. Εκείνα τον αγκάλιαζαν, τον φιλούσαν, τράβαγαν τα μαλλιά του, πω, πω τι γινόταν!
Πάντα μου έλεγε:
– Τα παιδιά καταλαβαίνουν αυτά που τους λες. Πρέπει να τους μιλάς με σεβασμό όπως στους μεγάλους αν και οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν όπως αυτά!
Έλεγε επίσης, πως τα παιδιά που ζουν σε χριστιανικές οικογένειες και έχουν καθαρή ζωή, φθάνουν στην τέλεια θεωρία.
Δεν τον συγκινούσε και τόσο όταν έβλεπε πολλά παιδιά να μαζεύονται στα Μοναστήρια χωρίς να έχουν γονείς ευσεβείς. Έλεγε, ότι για να μη φύγη ένα παιδί από το δρόμο της Εκκλησίας, δε φτάνουν μόνον οι καλοί πνευματικοί, αλλά θα πρέπει και οι γονείς να δίνουν ανάλογο παράδειγμα στα παιδιά.
Τα γράφουμε όλα αυτά για να δείξουμε πως, ενώ ο Γέροντας ήταν ακόμη στη γη, όλες οι εκδηλώσεις του ήταν πιστό αντίγραφο της ζωής του Χριστού.

Από το βιβλίο της Δήμητρας Β. Δαβίτη, «Αναμνήσεις από το Γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ», των εκδόσεων Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη. – (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)