Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Σε αυτό το ταξίδι των 70 ημέρων του Τριωδίου, η ύπαρξή μας σαν τρένο οφείλει να τρέξει αυτή τη διαδρομή επάνω σε δύο ράγες. Η μία είναι να μην συγκρίνουμε τον εαυτό μας και να μην κατηγορούμε κανέναν (Φαρισαίος), αλλά να έχουμε σαν μέτρο πνευματικής ανύψωσης τους Αγίους.
Η άλλη είναι να μην δικαιολογούμε τον εαυτό μας για τίποτα αλλά να παίρνουμε την ευθύνη απλά και ολοκληρωτικά (Τελώνης). Αρκούν αυτά για να ξεκινήσουμε το ταξίδι του Τριωδίου σε σωστές βάσεις.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

Διανύουμε μια υπέροχη περίοδο όπου θα ακούσουμε απίστευτα πράγματα.

Την περίοδο του Τριωδίου αρχίζει ο αγώνας για άσκηση πολλές φορές όμως οδηγούμαστε στην άρνηση της ασκήσεως με αποτέλεσμα να ανθίζουν τα αγκάθια της αιρέσεως και της πνευματικής διαστρέβλωσης. Θα ακούσουμε πολλά πράγματα στο πλαίσιο του συγκρητισμού όπως: « Δεν χρειάζονται οι νηστείες αρκεί να έχεις αγάπη στην καρδιά σου, δεν χρειάζεται η νηστεία αρκεί να μην τρως τον διπλανό σου, τα εξερχόμενα πειράζουν και όχι τα εισερχόμενα κλπ. Δεν πειράζει να ντυθείς καρναβάλι αρκεί να βγάλει την μάσκα του εγωισμού και λίγο μασκάρεμα για να περάσουμε καλά δεν πειράζει δεν τα βλέπει αυτά ο Χριστός. Τι να την κάνεις την νηστεία αν τσακώνεσαι με τον άντρα σου;. Το κακό είναι ότι κάποια αυτά τα ακούμε πολλές φορές και από στόματα θρησκευόμενων ανθρώπων. «Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου.» (Ψαλμός ρμ' 140).
Βλέπουμε αγαπητοί μου ότι οι δαίμονες προβάλλουν ωραίες δικαιολογίες για να μας αναπαύσουν αλλά δυστυχώς αυτή η ανάπαυση είναι σαν να έχεις ξαπλώσει επάνω σε κάρβουνα που σύντομα θα σε κάψουν.

Πάμε να δούμε μια πολύ γνωστή διαστρέβλωση των λόγων του Κυρίου μας : «Οὐ τὸ εἰσερχόμενον εἰς τὸ στόμα κοινοὶ τὸν ἄνθρωπον ἀλλὰ τὸ ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ στόματος» (Μθ. 15, 11). Ποια είναι η έννοια του χωρίου; Ο άνθρωπος δεν μολύνεται δια μέσου των τροφών που λαμβάνει «ανίπτοις χερσί», δηλαδή χωρίς προηγουμένως να πλύνει τα χέρια του, όπως πίστευα οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι ακολουθώντας «την παράδοσιν των πρεσβυτέρων» (Ματθ. 15,2). Αντίθετα, αυτό που το μιαίνει είναι ό,τι βγαίνει από την καρδιά του , πονηροί λογισμοί, ακάθαρτοι λόγοι, αμαρτωλά έργα (Ματθ. 15, 17-20). Συνήθως από την Θεολογίνα θεία της γειτονιάς αυτό μεταφράζεται ως εξής «Δεν έχει σημασία τι τρώμε, αντίθετα να μην τρώμε τον διπλανό μας. Οπότε δεν χρειάζονται νηστείες».
Η παγίδα της ζυγαριάς και του συγκρητισμού είναι ότι χειρότερο. Αν ακούσουμε ανθρώπους να θέτουν τα πνευματικά σε τέτοιες θεολογικές θέσεις μάλλον έχουν μεσάνυχτα από πνευματική ζωή. Μπορεί οι πατέρες να έχουν κατηγοριοποιήσει τα πάθη και τις αμαρτίες σχετικά με την πληγή που προκαλούν αλλά και κατηγορίες όπως θανάσιμες και μη θανάσιμες αμαρτίες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι πληγές και δεν χρειάζονται θεραπεία. Το θέμα έγκειται στον τρόπο της θεραπείας και όχι αν θα πρέπει να θεραπεύσω κάτι ή να το αφήσω στο έλεος των δαιμόνων.
Είναι σαν να πάμε στο γιατρό να μας δώσει θεραπεία για κάτι μικρό που έχουμε αλλά πρέπει να το θεραπεύσουμε και εμείς να του πούμε ότι δεν βαριέσαι υπάρχουν και χειρότερα θα το αφήσω έτσι και ότι γίνει. Παίζουμε δηλαδή με την φωτιά. Τα μικρά θα αρχίζουν να μαζεύονται μέχρι να γίνουν μεγάλα και τότε θα ξεκινήσουν οι μεταστάσεις με καταστροφικά αποτελέσματα.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να νηστεύει πραγματικά και να κατακρίνει τον διπλανό του διότι τότε σημαίνει ότι δεν κάνει σωστά την άσκηση της νηστείας, διότι η νηστεία αφορά όλες τις αισθήσεις. Από την άλλη δεν γίνεται κάποιος να μην κατακρίνει και να είναι κοιλιόδουλος διότι πολύ απλά οι εσωτερικές δυνάμεις του ανθρώπου είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους σαν συγκοινωνούντα δοχεία οπότε δεν απομονώνονται.
Τέλος, όταν λέμε σωτηρία του ανθρώπου εννοούμε θεραπεία όλης της πνευματικής κατάστασης σε οντολογικό επίπεδο. Η θεραπεία δεν αφορά ένα μέρος του ανθρώπου αλλά όλο τον άνθρωπο. Βλέπουμε κάποιους να συγκρίνουν και να λένε ότι βλέπουμε ανθρώπους της εκκλησίας στην ζωή τους να έχουν προβλήματα ή να μην είναι σωστοί άνθρωποι. Ποιος μας είπε ότι οι άνθρωποι της Εκκλησίας είναι τέλειοι; Πάμε στην Εκκλησία διότι είμαστε άρρωστοι , πάμε στην Εκκλησία να θεραπευτούμε ώστε να επιστρέψουμε στην καθαρότητα του βαπτίσματος και όχι να πάρουμε βραβείο ηθικής επειδή απλά πάμε και καθόμαστε δύο ώρες με τα καλά μας ρούχα σε ένα στασίδι.

Ας αφήσουμε λοιπόν αγαπητοί μου τις αμπελοφιλοσοφίες επάνω στην θεραπευτική παράδοση της Εκκλησίας μας και μέρες που είναι ας εισέλθουμε στον στίβο της ασκήσεως με πλήρη υπακοή και όχι όπως μας βολεύει. Η τακτική του συγκρητισμού ή του κόψε-ράψε δεν θα μας πάει ούτε καν μέχρι τα σκαλιά του παραδείσου αλλά στο γκρεμό της απώλειας.
Καλό αγώνα, με επίγνωση και υπακοή.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Ο αγώνας του Τριωδίου στη "ζυγαριά" - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Ο αγώνας του Τριωδίου στη "ζυγαριά" - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Πόσο όμορφα λόγια από τον ύμνο της αγάπης του Αποστόλου Παύλου.

Δεν ζητάει η αγάπη, αλλά προσφέρεται. Δεν περιμένει, αλλά τρέχει προς το αγαπημένο πρόσωπο, ακόμα και προς τον εχθρό. Δεν έχει προσδοκίες, συναλλαγές και ιδιοτέλειες. Στη φράση «Σε αγαπώ» μπαίνει απλά μια τελεία. Αν βάλουμε κόμμα ή «αλλά» σημαίνει ότι θα συνδέσουμε την αγάπη με κάτι το οποίο πρέπει να την τροφοδοτεί για να υπάρχει και όταν σταματήσει η τροφοδοσία θα σταματήσει και η αγάπη. Όταν αρχίζεις να παρακαλάς, να επιθυμείς, να ζητάς απεγνωσμένα, αυτό είναι στοιχείο πνευματικής ανωριμότητας, είναι μια ένδειξη αδυναμίας. Σημαίνει έλλειψη πληρότητας και εσωτερικό κενό. Και όταν δεν καλυφθείς, αυτή η δίψα που δεν εκπληρώνεται μετατρέπεται σε θυμό, ζήλεια και λύπη. Αρχίζεις δηλαδή να βιώνεις μια κόλαση. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τίποτα και από κανέναν. Από τη στιγμή που έχουμε έναν Θεό εραστή που μας αγαπά σκανδαλωδώς με τόσα δώρα, ευλογίες και ευεργεσίες δεν χρειαζόμαστε κάτι άλλο. Όταν παραιτηθούμε από τις προσδοκίες, τότε θα νιώσουμε ελεύθεροι. Δίνε αγάπη και μην σε νοιάζει τίποτα. Η αγάπη του Χριστού αρκεί να καλύψει όλα τα διψασμένα κενά της ψυχής μας.
Η πραγματική, η αληθινή εν Χριστώ αγάπη δεν «πάει» στο κακό. Όταν αρχίζεις να αμφιβάλεις για τον άλλον, όταν σου έρχονται λογισμοί να κοιτάξεις τον κινητό του/της, ή αν σου λέει αλήθεια, τότε σημαίνει ότι ο γάμος δεν έχει γερά θεμέλια. Σαν να φοβάσαι πως με το απαλό αεράκι θα γκρεμιστεί το σπίτι σου, διότι ο μηχανικός δεν έκανε καλή δουλειά και δεν του έχεις εμπιστοσύνη. Όταν γεννιούνται τέτοιες σκέψεις υπάρχει πρόβλημα, υπάρχει αιμορραγία. Όταν ξεκινούν σκέψεις αμφιβολίας, τότε τα πράγματα δεν πάνε καλά. Κάτι συμβαίνει που θέλει διορθώσεις…Τα μικρά, τα απλά προβλήματα, φανερώνουν πολλές φορές κάτι μεγαλύτερο…
Για αυτό ας μην μας εγκλωβίσει το συναίσθημα ή οι διψασμένες μας επιθυμίες και προσδοκίες, διότι μπορεί να μπούμε σε δύσκολα μονοπάτια που αντί να οδηγήσουν στον Χριστό, να οδηγήσουν στον γκρεμό και τη διάλυση…

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr
Η αγάπη «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ λογίζεται τὸ κακόν» - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Η αγάπη «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ λογίζεται τὸ κακόν» - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Η αθανασία του ανθρώπου ξεκινά από τη σύλληψή του μέσα στην κοιλία της μητέρας του..
-Και πότε αρχίζει ο παράδεισος και η κόλαση του ανθρώπου;
Από την ελεύθερη επιλογή για το θεϊκό αγαθό ή για το δαιμονικό κακό, για τον Θεό ή για τον διάβολο.
Και ο παράδεισος μα και η κόλαση του ανθρώπου αρχίζουν εδώ από τη γη για να συνεχιστούν αιώνια στην άλλη ζωή.
-Τί είναι ο παράδεισος;
Είναι η αίσθηση της παρουσίας του Θεού.
Άμα ο άνθρωπος αισθάνεται εντός του τον Θεό, είναι ήδη στον παράδεισο, γιατί όπου είναι ο Θεός εκεί είναι και η Βασιλεία του Θεού, εκεί και ο παράδεισος.
Από τότε που ο Θεός Λόγος κατέβηκε στη γη και έγινε άνθρωπος, ο παράδεισος έγινε η αμεσότερη πραγματικότητα για τη γη και τον άνθρωπο.
Επειδή, όπου είναι ο Χριστός εκεί και ο παράδεισος.

~Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς~

[toula]

Άγιος Παΐσιος: Όσο κουρασμένοι και να είμαστε, έστω ένα «Πάτερ ημών», να μην το αφήνουμε.. Κάνει τον εχθρό πέρα.

Από το βιβλίο: «Α εωράκαμεν και ακηκόαμεν – Οι αναμνήσεις μου από τον Άγιο Παΐσιο»

~ Δεν πρέπει να αμελούμε τα πνευματικά μας δίχως σοβαρό λόγο, έλεγε ο Γέροντας. Συγκεκριμένα για το Απόδειπνο έλεγε ότι πάντοτε πρέπει να το κάνουμε.
Εάν όμως καμιά φορά δεν έχουμε χρόνο ή είμαστε πολύ κουρασμένοι, συνιστούσε ο Γέροντας να κάνουμε λιγότερο ή τουλάχιστον το τρισάγιο και το «Πάτερ ημών». Κάνουν τον εχθρό πέρα.
Έλεγε δε και κάτι σχετικό από την ζωή του. Όταν για τελευταία φορά, το 1978, έκανε μία περιοδεία στο Άγιον Όρος, για να συναντήσει άγια γεροντάκια, για να συγκεντρώσει υλικό για τους «Αγιορείτες Πατέρες», έφθασε να καταλύσει ένα βράδυ στην Ι. Μονή Σίμωνος Πέτρας.
Εκεί τον πλησίασαν σχεδόν όλοι οι πατέρες, για να πάρουν την ευχή του και να ωφεληθούν πνευματικά. Η ώρα είχε προχωρήσει πολύ και ο Γέροντας, κατάκοπος όπως ήταν, σκέφθηκε λίγο να αναπαυθεί και αργότερα σηκώνεται και κάνει τα πνευματικά του. (Δεν έκανε δηλαδή το Απόδειπνο ή έστω ένα μέρος). Μόλις λοιπόν τον πήρε λίγο ο ύπνος, ακούει να κτυπάει η πόρτα:
«Δι ευχών των αγίων πατέρων».
Σηκώνεται ο Γέροντας και δεν βλέπει κανέναν. Κοιμάται και σε λίγο ακούει τα ίδια. Πάλι κανείς. Επαναλαμβάνεται και τρίτη φορά, ώσπου κατάλαβε ότι ήταν ο «έξω από εδώ».
Τελικά δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Γι’ αυτό μας έλεγε, όσο και κουρασμένοι να είμαστε, έστω ένα «Πάτερ ημών», να μην το αφήνουμε.

[toula]

Ο Θεός προνοεί για όλα
Από το βίο του αγίου Ιωάννη του ελεήμονος -Διδακτική ιστορία

~ Άλλοτε πάλι, καθώς ο άγιος πήγαινε στα πατριαρχεία, τον πλησιάζει ένας ευγενής, που είχε καταντήσει σε έσχατη φτώχεια, γιατί κλέφτες του είχαν αρπάξει όλα του τα υπάρχοντα. Πρόσταξε λοιπόν να του δώσουν ελεημοσύνη, για την ξαφνική εκείνη πτώχευση, δεκαπέντε λίτρες χρυσάφι. Ο άνθρωπος όμως που πήρε τη σχετική εντολή – θες από δική του παρακοή, θες από υποκίνηση των υπαλλήλων της Εκκλησίας, επειδή δεν είχαν απομείνει πολλά χρήματα και ο μέγας Ιωάννης δεν φρόντιζε να μαζεύει θησαυρούς -, έδωσε πέντε μόνο λίτρες στο φτωχό.
Καθώς αργότερα ο μακάριος έβγαινε από το πατριαρχείο, μια χήρα γυναίκα, πολύ πλούσια, του έβαλε στο χέρι ένα έγγραφο δωρεάς με το οποίο πρόσφερε στην Εκκλησία πεντακόσιες λίτρες χρυσάφι. Μόλις το πήρε στα χέρια του ο άγιος, πληροφορήθηκε από τη θεία χάρη, που κατοικούσε μέσα του, αυτό που είχε γίνει αντίθετα στην προσταγή του.
Κάλεσε λοιπόν εκείνους που το έκαναν και τους ρώτησε αν έδωσαν στον άνθρωπο τις δεκαπέντε λίτρες χρυσάφι. Επειδή όμως αυτοί ισχυρίζονταν ψέματα ότι τόσες είχαν δώσει, έστειλε ο μακάριος να φωνάξουν το φτωχό. Και μαθαίνοντας από τον ίδιο πως είχε πάρει πέντε μόνο λίτρες χρυσάφι, τους έδειξε το χαρτί της γυναίκας και τους είπε:
–Από σας θα ζητήσει ο Κύριος τις υπόλοιπες χίλιες! Γιατί αν είχατε δώσει στο φτωχό, όπως σας είχα υποδείξει, τις δεκαπέντε λίτρες, η γυναικά θα πρόσφερε στο Θεό χίλιες πεντακόσιες! Και για ν’ αποδειχθεί στην πράξη η απιστία σας, φωνάξτε μου τη φιλόθεη αυτή γυναίκα.
Όταν εκείνη ήρθε, φέρνοντας μάλιστα και το χρυσάφι που είχε υποσχεθεί, τη ρώτησε ο πατριάρχης:
–Πες μου, τόσα χρήματα σκέφτηκες αρχικά να προσφέρεις στο Θεό;
Η γυναίκα κυριεύθηκε από μεγάλο φόβο, γιατί κατάλαβε πως ο άγιος γνώριζε αυτό που έκανε ολομόναχη, και ομολόγησε το μυστικό της.
–Η αλήθεια είναι, δέσποτα, πως είχα γράψει χίλιες πεντακόσιες λίτρες πάνω στο χαρτί που σου έδωσα. Πριν από λίγες μέρες όμως το ξετύλιξα, και διαπίστωσα πως οι χίλιες είχαν σβηστεί μόνες τους, δεν ξέρω πως. Μετά απ’ αυτό, έκρινα πως δεν θα είναι οπωσδήποτε θέλημα Θεού να προσφέρω περισσότερες από πεντακόσιες.
Αυτά τα λόγια που άκουσαν, γέμισαν με πολύ φόβο τις ψυχές των υπαλλήλων της Εκκλησίας, που πρόσπεσαν στα πόδια του πατριάρχη και ζητούσαν να τους συγχωρέσει το αμάρτημα της παρακοής. Όσο για τη φιλόχριστη γυναίκα, αφού ο μακάριος της ευχήθηκε να έχει πολλή την ευλογία του Θεού, την άφησε να φύγει.

Πηγή: isagiastriados.com

[toula]

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,
την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,
οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.
Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,
ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.
Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,
ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ,
κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,
ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.
Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας,
αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις,
ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα,
τω φόβω εκρύβη.
Αμαρτιών μου τα πλήθη
και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει,
ψυχοσώστα Σωτήρ μου;
Μη με την σήν δούλην παρίδης,
Ο αμέτρητον έχων το έλεος.

Μετάφραση

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,
σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά
πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη:
Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι,
η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,
εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.
Λύγισε στ’ αναστενάγματα της καρδιάς μου,
εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,
και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου•
αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ’ άκουσε να περπατάνε,
από το φόβο της κρύφτηκε.
Των αμαρτιών μου τα πλήθη
και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση,
ψυχοσώστη Σωτήρα μου;
Μην καταφρονέσης τη δούλη σου,
εσύ που έχεις τ’ αμέτρητο έλεος

Μετάφραση Φώτη Κόντογλου

[toula]

O Μέγας Βασίλειος μας αποκαλύπτει την ωφέλεια των θεόπνευστων ψαλμών του Δαυίδ :

«`Ο Ψαλμός γαληνεύει τάς ψυχάς, τάς βραβεύει μέ ειρήνην, καθησυχάζει τούς θορύβους καί τά κύματα των λογισμων. Μαλακώνει τήν τάσιν της ψυχης διά θυμόν καί σωφρονίζει τήν ακολασίαν της. `Ο Ψαλμός συσφίγγει τήν φιλίαν. ενώνει τά χωρισμένα. συμφιλιώνει τούς εχθρούς. Διότι ποιος δύναται ακόμη νά θεωρη εχθρόν εκεινον μέ τόν οποιον υψωσε τήν ιδίαν φωνήν πρός τόν Θεόν; `Ωστε η ψαλμωδία χορηγει καί τό μέγιστον αγαθόν, τήν αγάπην, διότι επενόησεν ως συνδετικόν κρίκον διά τήν ενωσιν τήν από κοινου ψαλμωδίαν καί συναρμονίζει τόν λαόν εις τήν συμφωνίαν ενός χορου. `Ο ψαλμός τρέπει εις φυγήν τούς δαίμονας, επιφέρει τήν βοήθειαν των αγγέλων. ειναι οπλον εις τούς φόβους της νυκτός καί ανάπαυσις εις τούς κόπους της ημέρας. ασφάλεια διά τά νήπια. κόσμημα διά τούς ακμαίους εις τήν ηλικίαν ανδρας. παρηγορία διά τούς πρεσβυτέρους. στολίδι πάρα πολύ ταιριαστόν διά τάς γυναικας. Κατοικίζει τάς ερήμους, σωφρονίζει τάς συγκεντρώσεις. ειναι η βάσις διά τούς αρχαρίους, αυξησις αυτων πού προκόπτουν, στήριγμα των τελείων, φωνή της `Εκκλησίας. Αυτός λαμπρύνει τάς εορτάς, αυτός προξενει τήν κατά Θεόν λύπην. Διότι ο ψαλμός εξάγει δάκρυ καί από πέτρινην καρδίαν. `Ο ψαλμός ειναι τό εργον των αγγέλων, τό ουράνιον πολίτευμα, τό πνευματικόν θυμίαμα. `Ω τί σοφή επινόησις του διδασκάλου, ο οποιος επενόησε νά ψάλλωμεν καί συγχρόνως νά μαθαίνωμεν τά ωφέλιμα!».

(Μέγας Βασίλειος. P.G.29,212 — 3.) (Ε.Π.Ε. 5, — 15 - 17). Πατέρες της Εκκλησίας

[toula]

Σταθήτε όλα τα σύμπαντα, όλοι οι υπάρχοντες κόσμοι, και όλα τα όντα! Κάτω όλαι αι καρδίαι, όλοι οι νόες, όλαι αι ζωαί, όλα αι αθανασίαι, όλαι αι αιωνιότητες! Διότι, όλα αυτά άνευ του Χριστού είναι δι’ έμε κόλασις. η μία κόλασις δίπλα εις την άλλην κόλασιν. Όλα είναι αναρίθμητοι και ατελεύτητοι κολάσεις και εις ύψος και εις το βάθος και εις το πλάτος.
Η ζωή άνευ του Χριστού, ο θάνατος άνευ του Χριστού, η αλήθεια άνευ του Χριστού, ο ήλιος άνευ του Χριστού και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, όλα είναι τρομερά ανοησία, ανυπόφορον μαρτυρίον, σισύφειον βάσανον, κόλασις!

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

[toula]

Ο Θεός για μένα είναι δόξα, πλούτος και καύχημα. Είναι το γλυκύτατο και πιό ευχάριστο πράγμα. Είναι η φροντίδα και το εντρύφημά μου. Η ψυχή μου είναι δημιούργημα της Πνοής του Θεού. Το σώμα μου είναι πλάσμα του Θεού. Ολόκληρος είμαι εικόνα του Θεού. Θεία Χάριτι, είμαι γένος του Θεού.

Άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός.