Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ένας να είναι ο στόχος μας, η αγάπη στον Χριστό, στην Εκκλησία, στον πλησίον. Η αγάπη, η λατρεία προς τον Θεό, η λαχτάρα, η ένωση με τον Χριστό και με την Εκκλησία είναι ο επί γης Παράδεισος. Η αγάπη στον Χριστό είναι κι αγάπη στον πλησίον, σ’ όλους, και στους εχθρούς. Ο χριστιανός πονάει για όλους, θέλει όλοι να σωθούν, όλοι να γευθούν τη Βασιλεία του Θεού. Αυτός είναι ο χριστιανισμός. Μέσω της αγάπης προς τον αδελφό θα κατορθώσουμε ν’ αγαπήσουμε τον Θεό. Ενώ το επιθυμούμε, ενώ το θέλουμε, ενώ είμαστε άξιοι, η θεία χάρις έρχεται μέσω του αδελφού. Όταν αγαπάμε τον αδελφό, αγαπάμε την Εκκλησία, άρα τον Χριστό. Μέσα στην Εκκλησία είμαστε κι εμείς. Άρα όταν αγαπάμε την Εκκλησία, αγαπάμε και τον εαυτό μας...αγαπάμε την Αγια Ελλάδα μας.

Φωνη των Πατερων.

[toula]

Νὰ ἔχουμε ἀγάπη, πραότητα, εἰρήνη.
Ἔτσι βοηθᾶμε τὸν συνάνθρωπὸ μας, ὅταν κυριεύεται ἀπ' τὸ κακό.
Μυστικὰ ἀκτινοβολεῖ τὸ παράδειγμα, ὄχι μόνον ὅταν ὁ ἄλλος εἶναι παρών, ἀλλὰ κι ὅταν δὲν εἶναι.
Ν' ἀγωνιζόμαστε νὰ στέλνουμε τὴν ἀγαθὴ μας διάθεση.
Ἀκόμη καὶ λόγια ὅταν λέμε γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ ἄλλου, πού δὲν τὴν ἐγκρίνουμε, αὐτὸς τὸ καταλαβαίνει καὶ τὸν ἀπωθοῦμε.
Ἐνῶ ἂν εἴμαστε ἐλεήμονες καὶ τὸν συγχωροῦμε, τὸν ἐπηρεάζουμε - όπως τὸν ἐπηρεάζει καὶ τὸ κακό - κι ἂς μὴ μᾶς βλέπει.

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

Όταν ο Άγιος ήταν αρχάριος Μοναχός, κι έφτιαχνε τα εργόχειρά του, πήγαινε ο πειρασμός και του έκανε πολλά εμπόδια.
Σπάζανε τα εργαλεία, σπαζαν τα εργόχειρα. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
Στην αρχή ήταν αρχάριος δυσανασχετούσε.
Κι έλεγε: «Να πάρει η ευχή να πάρει».
Έβλεπε όμως ότι όσο έλεγε τέτοια και δυσανασχετούσε, γινόταν χειρότερα ο ψυχικός του κόσμος κι έχανε την προσευχή του.
Σκέφτηκε ότι: "δεν είναι καλό αυτό το πράγμα, τί πρέπει να κάνω;"
Κάθε φορά, λέει, που θα γίνει μία ζημιά, κάθε φορά που θα γίνει κάτι, εγώ θα λέω: «Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος! Δόξα σοι, ο Θεός!
Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος!»
Και κάθε φορά που του έσπαζαν τα πράγματα, έλεγε: «Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος! Δόξα σοι ο Θεός ημών, δόξα σοι».
Όταν δε του έπεφταν κάτω, έλεγε:
«Προσκυνῶ Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμούσιον καί ἀχώριστον.
Και ευτυχώς που μου έπεσε, να κάνω και μία μετάνοια, έστω και άθελά μου».
Και δοξολογούσε συνέχεια τον Θεό!

Αγιος Παίσιος ο Αγιορείτης

[toula]

"Να γίνεις αθάνατος από τώρα".
Σε μια άλλη επίσκεψή μου, ήμουν πολύ λυπημένος, γιατί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα με είχαν πλήξει αλλεπάλληλες δοκιμασίες, που απειλούσαν να κάμψουν την αντοχή μου.
Μέσα σ' εκείνον το ζόφο, μου έδινε πολλή παρηγοριά και κουράγιο
μια σκέψη, που την εξέφρασα στο Γέροντα, μόλις μπήκα στο κελί του.
Εσείς ξέρετε, του είπα, πριν σας το φανερώσω, ότι περνώ δοκιμασίες,
για μια ακόμη φορά.
Να ξέρατε όμως, πόσο με παρηγορεί η σκέψη,
ότι στον πήλινο αυτό κόσμο, που ζούμε, όλα είναι μάταια και πρόσκαιρα.
Λίγη παραπάνω υπομονή μας χρειάζεται, αφού και χαρές και λύπες γρήγορα
θα περάσουν και θα 'ρθει η μεγάλη ώρα, που ο θάνατος θα με
οδηγήσει στην αθανασία που είθε με τις ευχές σας,
να αξιωθώ εγώ ο ανάξιος, να τη ζήσω κοντά στο Χριστό.
Περίμενα επιδοκιμασία του γι' αυτά τα "στοχαστικά" που του 'λεγα,
αλλά αιφνιδιάστηκα, όταν τον άκουσα να αντιδρά έντονα, λέγοντάς μου:
"Μή, μωρέ, κάνεις τέτοιες σκέψεις, ότι θα πεθάνεις
και έπειτα θα πας στην ουράνια αθανασία.
Αγωνίσου να γίνεις αθάνατος από τώρα, πεθαίνοντας εδώ στη γή
για τον κακό εαυτό σου. Έτσι, δε θα στεναχωριέσαι,
αλλά θα χαίρεσαι πολύ, ζώντας μαζί με το Χριστό.
Έτσι δε θα φοβάσαι, ούτε τις δοκιμασίες, ούτε το σατανά,
ούτε το θάνατο, γιατί θα τα νικήσεις όλα από εδώ, από τη γη,
ώστε να είσαι έτοιμος για την αθανασία του ουρανού".
Τον κοίταξα με χαρούμενη έκπληξη και του είπα: "Γέροντα, είναι πολύ ωραία
αυτά που μου λέτε με αναπαύουν πολύ περισσότερο απ' ό,τι οι σκέψεις
που σαςέλεγα πρίν αναπτερώνουν το ηθικό μου και με χαροποιούν.
Μου θυμίζουν μάλιστα, μιά επιγραφή στην είσοδο Μοναστηριού του Αγίου Όρους:
"Αν πεθάνεις πρίν πεθάνεις, δε θα πεθάνεις όταν πεθάνεις".
Ο Γέροντας, μόλις το άκουσε αυτό, ενθουσιάσθηκε και μου λέει με ζωηρή φωνή:
"Γράψ' το αυτό γρήγορα, στον τηλεφωνικό μου κατάλογο, σε μιά λευκή σελίδα".
[Γ 463π.]

(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, εκδ. Ι. Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι, σελ.202-203)

[toula]

Η υποδοχή του Αγίου Νεκταρίου.

Ο άγιος Νεκτάριος πήγε κατά τα τέλη του καλοκαιριού του 1904 στην Αίγινα. Σκοπός του ήταν να ιδρύση την μονή, η οποία τώρα φέρει το όνομα του. Καθώς πλησίαζε το καράβι που τον μετέφερε στο νησί, ένας νεαρός δαιμονόπληκτος, ο Σπύρος, έπεσε στο κατώφλι του φαρμακείου της Αιγίνης και άρχισε να φωνάζη:
-Έρχεται, έρχεται ο δεσπότης! Τρέξτε να τον προϋπαντήσετε! Έρχεται ο άγιος που θα σώση το νησί!..
Προσπάθησαν να τον ησυχάσουν, αλλά δεν μπόρεσαν. Ο Σπύρος συνέχισε να φωνάζη. Ένα πλήθος περιέργων μαζεύτηκε και διαρκώς μεγάλωνε. Κοίταζαν με θλίψι το σωριασμένο παλληκάρι και απορούσαν με τα λεγόμενα του. Μερικοί έτρεξαν στον παπα – Μιχάλη, τον εφημέριο.
-Ο Σπύρος, παπά, μαντεύει για κάποιον δεσπότη. Έρχεται, φωνάζει, ένας δεσπότης που θα σώση το νησί.
Ο παπα – Μιχάλης έσπευσε να δη τί συμβαίνει. Διέσχισε τον κλοιό των συγκεντρωμένων και πλησίασε τον Σπύρο. Εκείνος εξακολουθούσε να φωνάζη:
-Έρχεται ο δεσπότης από την Ριζάρειο! Ο Θεός λυπήθηκε τον τόπο! Έρχεται ο άγιος Πενταπόλεως!..
Ο ιερεύς παρακολούθησε αρκετά τον σωριασμένο νέο, που από την προσπάθεια να φωνάζη έβγαζε αφρούς από το στόμα. Έπειτα έφυγε συλλογισμένος και κατευθύνθηκε στην αποβάθρα του λιμανιού. Εκείνη την ώρα ήρθε το καράβι από τον Πειραιά. Ανάμεσα στους επιβάτες ο παπα – Μιχάλης διέκρινε τον δεσπότη. Έσκυψε με ευλάβεια και του φίλησε το χέρι:
-Σεβασμιώτατε, καλώς ήρθατε στην Αίγινα. Πρώτη φορά έρχεσθε εδώ;
-Πρώτη, απήντησε χαμογελώντας.
-Ορίστε, πάμε για το σπίτι… Μόνο…
-Επιθυμείτε τίποτε;
-Να! Εδώ λίγο πιο πέρα, μας συνεκλόνισε ένα γεγονός.
-Τί συνέβη;
-Υπάρχει κάποιος φτωχός νέος, που σέρνεται στην αγορά, κλείνει τα μάτια και προφητεύει τα μέλλοντα. Αυτός βρίσκεται τώρα σωριασμένος και φωνάζει ότι θα έρθετε σεις και θα σώσετε τον τόπο. Σας αποκαλεί μάλιστα άνθρωπο του Θεού… Άγιο!
-Πού ακριβώς βρίσκεται αυτός ο νέος;
-Από δω, Σεβασμιώτατε…
Προχώρησαν και έφθασαν στο κατώφλι του φαρμακείου. Ο Σπύρος εξακολουθούσε να φωνάζη:
-Έρχεται ο δεσπότης… Έρχεται να σώση τον τόπο… Θα φτιάξη εκκλησία… Θα φτιάξη το πιο μεγάλο μοναστήρι…
Ο άγιος κοντοστάθηκε. Ύψωσε το πρόσωπο στον ουρανό και προσευχήθηκε. Έπειτα σήκωσε την ράβδο του, το μόνο σημάδι της αρχιερωσύνης του, και βουλώνοντας το στόμα του παλληκαριού, είπε:
-«Το πνεύμα του πύθωνος, το πονηρόν και ακάθαρτον, σε επιτάσσω εν ονόματι του Χριστού του Εσταυρωμένου, να εξέλθης από τον νέον τούτον».
Αμέσως τότε ο Σπύρος αναστέναξε και σηκώθηκε όρθιος! Άνοιξε τα μάτια. Έπειτα έσκυψε και γεμάτος ευγνωμοσύνη φίλησε το χέρι του οσίου, που τον θεράπευσε.

(Ο άγιος του αιώνα μας)
( Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Α΄, σελ.217-219).

[toula]

Η προσευχή ελκύει τους Αγίους Αγγέλους να βρίσκονται κοντά στον προσευχόμενο και να του μεταδίδουν από την Χάρι που έχουν και ιδιαίτερα από την πνευματική ευωδία. Οι Άγγελοι πλησιάζουν συνεχώς τον Θείο Θρόνο του Χριστού και παίρνουν άρρητη ευωδία εξ αυτού. Το ίδιο πάλι απολαμβάνουν, όταν επισκέπτονται τον Παράδεισο. Τους κατακλύζει η ευωδία των αμαραντων ανθέων του Παραδείσου. Γι αυτό όταν έρχονται κατόπιν κοντά στον ευχόμενο άνθρωπο, που βέβαια είναι άξιος και προσεύχεται εν πνεύματι και αληθεια, του μεταδίδουν αυτήν την ευωδία.

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου
(βιβλίο η τέχνη της σωτηρίας τόμος β')

[toula]

Ρήματα Σοφίας
Έλεγε ο Γέροντας :

Ολο το παν είναι να συλλάβει ο άνθρωπος το βαθύτερο νόημα της ζωής, οτι δηλαδή είμεθα προσωρινοι σε αυτή τη ζωή και ετοιμαζόμαστε για το άλλο χωριό την μόνιμη
πατρίδα μας.
Η χαρά η πνευματική γεννιέται από τη θυσία και αυτή η χαρά είναι προϋπόθεση, για να αγωνίζεται κανεις πνευματικά, ενώ η θλίψη εκ του πονηρού μας κόβει τα φτερά.
Η μελέτη πολύ βοηθάει στην προσευχή και η προσευχή, όταν γίνεται με πόνο, φέρνει αποτελέσματα.
Πολύ βοηθάνε για να κόψουμε τα πάθη, οι νηστείες, αγρυπνίες..... μα πιο πολύ οι αγνοί λογισμοί.
Οποιος δεν δέχεται μία παρατήρηση από αυτόν που τον αγαπάει, επιτρέπει ο Θεός να πέσει σε χέρια άλλων και να προσβληθεί από άνθρωπο που δεν τον αγαπάει.
Δίχως κόπο δεν αγιάζει, κανείς.
Η θεία παρηγοριά πλησιάζει εκεί που λείπει η ανθρώπινη.
Η πνευματική ζωή είναι χαρά, που δεν συγκρίνεται με την κοσμική χαρά.
Η πραότητα δεν είναι ύπνος, ούτε η καλή ανησυχία έχει ταραχή. Ο χριστιανός πρέπει να είναι στολισμένος και με τα δύο αυτά, για να βαδίζει σωστά.
Ούτε πάλι προσέχει τι θα πει ο κόσμος, αλλά τι θα πει ο Χριστός <εν εκείνη τη ημέρα>.
Για να πάμε κοντά στο Χριστό πρέπει να συγγενεψουμε μαζί του.
Και συγγενεύουμε κυρίως με την πνευματική Αρχοντιά.
Παράδεισος είναι αγάπη, ερως παλαβομάρα.
Ο Θεός να μας αξιώσει της θείας αυτής παλαβομάρας. Αμήν

Αποσπάσματα από το βιβλίο, α εωρακαμεν και ακηκοαμεν.
Ιερομ. Παϊσίου.

[toula]

–Στην πνευματική ζωή δεν υπάρχει «κοντά» και «μακριά». Την αγάπη του Χριστού δεν την χωρίζουν αποστάσεις, γιατί ο Χριστός με την δική Του αγάπη καταργεί τις αποστάσεις. Επομένως, είτε κοντά είτε μακριά βρίσκεται κανείς, νιώθει πάντα κοντά, όταν είναι κοντά στον Χριστό και συνδέεται με τον άλλον αδελφικά με αγάπη Χριστού.
Δοξολογώ τον Θεό που η αγάπη μου είναι τέτοιου είδους, πνευματική, αγγελική...

Aγιος Παίσιος Αγιορείτης

[toula]

Πραγματική ταπείνωση δεν είναι οι μεγάλοι Σταυροί, τα “Εκκλησιαστικά” φαίνεσθαι και οι ψευτοευσέβιες.
Ειλικρινής ταπεινή στάση είναι να αντιλαμβάνεσαι τα λάθη και τις πληγές που προκαλείς στους άλλους και να τρέχεις για διόρθωση και αλλαγή. Να σου λέει ο άλλος το παράπονό του για σένα και να λες “Να είναι ευλογημένο, συγγνώμη έκανα λάθος.” Να μην ψάχνεις δικαιολογίες και όταν ακούς κάτι άσχημο να βάζεις ένα λογισμό που θα λέει “Μήπως έχει δίκιο και μου τα λέει;” και άρχιζε να ψάχνεις μέσα σου τις δικές σου ευθύνες.
Μας κάνει ο άλλος μία παρατήρηση και γινόμαστε θηρία, δεν θέλουμε καν να ακούσουμε διότι έχουμε ήδη δώσει στον εαυτό μας το χρυσό μετάλλιο της αγιότητας και της τελειότητας.

Η αγιότητα υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται. Στους μετανοημένους αμαρτωλούς και όχι στους υποκριτικά τέλειους που βλέπουν τον εαυτό τους από χρυσό και τους άλλους από κάρβουνο.
Ο άνθρωπος που θέλει να ακούσει και να δουλέψει την ευθύνη του σε αυτό που θα ακούσει, ακόμα και αν δεν του αρέσει, σημαίνει ότι έχει τα παράθυρα της καρδιάς του ανοιχτά και περιμένει να μπει ο ήλιος.
Είμαι τελικά προσφερόμενος ή κοιτάω σε κάθε μορφή σχέσης, συνεργασίας πώς να περάσω καλά εις βάρος των άλλων ή ακόμα και να πατήσω τον άλλον για να ανέβω; Μυρίζουν τα λόγια και οι πράξεις μου θυμίαμα ή τελικά αποπνέω δυσαρέσκεια; Ο αληθινά ταπεινός ψάχνεται μέσα του συνέχεια, και θεωρεί τον δρόμο της μετάνοιας, πορεία ζωής και όχι κάποιες ξερές συγγνώμες για τα μάτια του κόσμου.
Μιλάμε για τοξικότητα και τοξικούς ανθρώπους αλλά πάντα τα λέμε για τους άλλους, δεν βλέπουμε πουθενά τον εαυτό μας σε αυτές τις κριτικές που κάνουμε.

Μην κοιτάς τι κάνεις. Διότι μπορείς να κάνεις τα πάντα ωραία αλλά με λάθος τρόπο και αυτό που κάνεις να είναι τελικά ένα φαίνεσθαι που θα βγαίνει από ένα “μολυσμένο είναι”.
Κοίτα τι είσαι και να παλεύεις να είσαι ο αγαπημένος όσο και πληγωμένος . Να είσαι αυτό το “είναι” που θα αναβλύζει θυμίαμα.
Ο αληθινά ταπεινός ακόμα και με τη σιωπή του αποπνέει χαρά και ευχαριστία στον άλλον!
Μην ξεχνάμε ότι υπάρχει αγία σιωπή αλλά και δαιμονική σιωπή. Η αγία σιωπή μιλάει με τον Χριστό κι ας δεν ακούγεται , η δαιμονική σιωπή είναι εσωτερική κραυγή προς τον διάβολο και επίθεση προς τον αδερφό…
Στώμεν καλώς αδερφοί μου !

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Σταλαγματιές ταπεινώσεως... - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Σταλαγματιές ταπεινώσεως... - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Ομιλία μου στην Κρήτη και την Ιερά Μητρόπολή Μητρόπολη Κυδωνίας & Αποκορώνου για την εορτή του Αγίου Χαραλάμπους με θέμα "Από την γνωριμία στη συζυγία." Να ευχαριστήσω απο καρδιάς τον Μητροπολίτη κ.κ.Δαμασκηνό και τον αγαπητό αδερφό π.Ελευθέριο Ξαγοραράκη για την τιμή και την πρόκληση.

https://www.facebook.com/10003538618928 ... 9121091128

π. Σπ. Σκουτής