Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης: ..Τα δεινά χρόνια πλησιάζουν. Όταν δούμε πολέμους και σεισμούς και διάφορα γεγονότα, εγγύς το τέλος.

Περιμένουμε πολλά να μας συμβούν – σύμφωνα με τις προφητείες των αγίων, εις τους έσχατους χρόνους θα συμβούν μεγάλα γεγονότα. Και ο λόγος του Θεού και των αγίων είναι αλήθεια.
Το άθλημα, το οποίον περιμένουμε να δώσουμε είναι για την πίστη στην Θεανθρωπία του Ιησού, αφού βέβαια πιστεύουμε ότι ο Χριστός ήτο Θεός κι έγινε άνθρωπος κι ότι κατέβηκε στη γη, να δώσει τη λύτρωση και να διώξει το σκοτάδι της απιστίας και της αθεϊας. Κι εμείς σαν στρατιώτες του Χριστού μας, αφού αποτελούμε το στράτευμα του Χριστού, οφείλουμε να προετοιμασθούμε, να οπλισθούμε.
Ένα κράτος, όταν αντιληφθεί ότι κάποιο άλλο κράτος ετοιμάζει επίθεση αρχίζει την προετοιμασία της άμυνας και της αντεπιθέσεως. Ούτω πως και εμείς. Και η προετοιμασία είναι γνωστή.
Να πιστεύουμε κατά πρώτον, ότι εάν έχουμε πίστη και ταπείνωση θα ελκύσουμε την Χάρη κι αυτή τη μεγάλη δύναμη του Χριστού, για να μαρτυρήσουμε. Ποτέ να μη πιστέψουμε και να τολμήσουμε να σκεφτούμε, ότι εμείς μόνοι μας έχουμε αυτή τη δύναμη. Θα λέμε: «Εγώ είμαι αδύναμος, είμαι ανίκανος, είμαι αμαρτωλός, είμαι μηδέν, είμαι ο πιο άχρηστος άνθρωπος».
Μόνον η ταπείνωση θα ελκύσει τη δύναμη του Χριστού και θα νικήσει. Διότι όπου ο Χριστός επιφοιτά με την υπερφυσική Του δύναμη, υπέρ φύσιν ποιεί πράγματα.
Μη νομίσετε ότι με τις προσωπικές και ανθρώπινες δυνάμεις θα αντιμετωπίσουμε οιανδήποτε ενέργεια και επέμβαση του διαβόλου και των συνεργατών του. Ποτέ. Ο άνθρωπος είναι ασθενικός, δεν έχει καμιά δύναμη να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα δεινά, παρά μόνο με τη δύναμη του Θεού.
Να πιστέψουμε ότι, όταν ο Θεός μας καλέσει σε αυτό το μαρτύριο, θα δώσει «συν τον πειρασμό και την έκβασιν» (Α΄Κορινθ. ι΄13) κι ότι όταν εν ταπεινώσει δεχθούμε να δώσουμε αυτή τη μαρτυρία, θα πάρουμε τη Χάρη του Θεού, για να νικήσουμε τον πονηρό και να στεφανωθούμε…

*Λόγοι ενός «αγίου» Γέροντα που μας καλεί να προετοιμαστούμε, με πίστη στο Θεό και ταπείνωση, για τις δύσκολες μέρες που έρχονται στον κόσμο..
*από το βιβλίο: «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ» – Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεϊτου (Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη).

[toula]

Η αγάπη για τους άλλους θα μας σώσει.

"Η αγάπη για τους άλλους θα μας σώσει", διδάσκει ο θαυμαστός και αγαπημένος "υιός της υπακοής και των δακρύων" Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης. Η Εκκλησία τίμησε, πλέον, τη Μνήμη του στις 27 Φεβρουαρίου, φέτος για δεύτερη φορά μετά την Ανακήρυξη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας.
"Η αγάπη για τους άλλους θα μας σώσει", φωνάζει σε όλους μας ο παπα-Εφραίμ, ο πελώριος στύλος του Αγίου Όρους, με γλυκύτατος και σύγχρονος Άγιος, ο μεγάλος Ασκητής των Κατουνακίων. Και αυτό το αντιλαμβανόμαστε σήμερα, Κυριακή των Απόκρεω, που ο Χριστός στο Ευαγγέλιο μας δείχνει το μέτρο της Κρίσεως στη Δευτέρα Παρουσία Του.
Μακάρι όλοι μας να μπορούμε να αγαπούμε αληθινά το Θεό και τους αδελφούς μας, κάνοντας διά βίου υπακοή στο Ευαγγέλιο, όπως ο τιμώμενος σήμερα Άγιος Εφραίμ.
Κλείνω με μια μικρή σε μέγεθος, αλλά μεγάλη σε αξία, προσευχή του Αγίου Εφραίμ:
"Ο Θεός, ο καθήμενος επί Θρόνου Δόξης, δος εις ημάς τους αμαρτωλούς μίαν ακτίνα της Χάριτός Σου και φώτισον ημάς πώς θα Σε ευαρεστήσωμεν".

(Φωτογραφία: Εικόνα του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου, η οποία τον απεικονίζει να κρατά στα χέρια του την Εικόνα του Γέροντός του, Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστού)

[toula]

Λόγοι για την παιδαγωγική της οικογένειας (Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης).

«Είναι πολλά πράγματα, τα οποία ο άνθρωπος δεν τα γνωρίζει, ή, αν τα γνωρίζει, τα καταφρονεί. Είναι ένα θέμα, το οποίο διδάσκει κανένας στα παιδιά. Εάν δεν το έχει γευθεί, είτε πικρό είναι, είτε γλυκό, εάν δεν το χει γευθεί, τα παιδιά δεν πληροφορούνται.
Θέλουμε να πούμε στα παιδιά τώρα: “Παιδιά, μη φεύγετε από την Εκκλησία. Να πηγαίνετε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία. Να εκκλησιάζεστε. Η Εκκλησία είναι το ταμείον της Χάριτος». Από κει πηγάζει όλη η ευτυχία του ανθρώπου.
Την ειρήνη, την αγάπη από την Εκκλησία θα τα πάρεις. Ούτε στα παιχνίδια ούτε μέσα στην κοινωνία θα τα βρεις αυτά, όσο μέσα στην Εκκλησία. Εάν εσύ, αυτόν τον λόγο, τον οποίον λες, δεν τον έχεις σε πράξη, τα παιδιά δεν πληροφορούνται. Όχι. Πρέπει εσύ πρώτος να πας στην Εκκλησία, να γευθείς την γλυκύτητα της Εκκλησίας, ούτως ώστε, όταν το πεις στα παιδιά, από μέσα “ερεύγεσαι” (=φανερώνεις, αποκαλύπτεις, βλ. Ματθ. 13, 35). Αυτό, το οποίον έχεις, το λες και στα παιδιά.
Οπότε τα παιδιά πληροφορούνται. Διότι αυτό, το οποίον έχεις, το μεταδίδεις· βγαίνει μια ακτίνα Χάριτος από μέσα σου και μεταδίδεται, στα παιδιά. Τα παιδιά, τα οποία είναι βαπτισμένα και συ βαπτισμένος πληροφορούνται. Όταν όμως εσύ εκείνο, το οποίον λες, δεν το κάνεις, τα παιδιά δεν πληροφορούνται, διότι από μέσα σου δεν βγαίνει Χάρις. Είτε το άκουσες είτε το είδες, είτε το καταφρόνησες. Και τα παιδιά δεν πληροφορούνται. Όταν όμως εσύ ο ίδιος το έχεις αυτό, το οποίον λες, τότες τα παιδιά πληροφορούνται και ακούνε. Μεταδίδεις, λέει, από την περιουσία σου, μεταδίδεις, τρόπον τινά, από αυτό το οποίον έχεις και το ζεις και το τρως. Αυτό μεταδίδεις και στα παιδιά. Τα παιδιά πληροφορούνται, τα παιδιά πληροφορούνται.
Γιατί οι άγιοι Πατέρες έφτασαν στο σημείο να μη φοβούνται τα άγρια θηρία; Διότι εγέμισε η ψυχή τους από αγιότητα, από Χάρη. Τα θηρία, τρόπον τινά, κατά μία μυστική πληροφορία πληροφορούνται και, όταν έρχονται κοντά σου, δεν σε ενοχλούν. Εάν όμως ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός, και τα θηρία ορμούν απάνω του.
Η αγιοσύνη, την οποία έχει ο άνθρωπος μεταδίδεται στα θηρία. Και τα θηρία ημερεύουνε. Δηλαδή, όπως ο Αδάμ ήταν στον Παράδεισο και τα άγρια θηρία τον πλησίαζαν, το φίδι, το λιοντάρι, η αρκούδα και δεν τον πείραζαν, κατά τοιούτον τρόπον έρχεται ο σημερινός άνθρωπος, ο Άγιος, και δεν τον πειράζουν τα θηρία. Εάν πάει ένας αμαρτωλός, ορμούν επάνω τα θηρία να τον κατασπαράξουνε. Διότι η Χάρις που έχει μέσα ο άνθρωπος μεταδίδεται και στα θηρία.
Έτσι το ερμηνεύουν οι άγιοι Πατέρες.
Τώρα, είναι άλλα πράγματα, τα οποία θέλουμε να διδάξουμε στα παιδιά. Πολλές φορές έρχονται εδώ διάφοροι άνθρωποι και μας λένε: “Πες μας, Γέροντα, έναν λόγον Θεού, όπως εσείς τώρα”. Τους απαντώ: “Βρε παιδιά, εγώ είμαι αγράμματος. Ένα Γυμνάσιο έβγαλα το ’30. Από το ’30 ήλθα εδώ. Τί ξέρω τί γίνεται στον κόσμο; Αλλά τί με δίδαξε η πείρα, διότι πολλά γράμματα λαμβάνω από γυναικούλες που λεν τον πόνο τους”.
Έρχεται μια Κυριακή. Πάρ’ τη γυναικούλα σου, πάρ’ τα παιδάκια σου. Πήγαινε στην Εκκλησία. Και μετά απ’ την Εκκλησία, όταν θα πας στο σπίτι σου, θα δεις· μια ειρήνη βασιλεύει στο σπίτι, μια αγάπη όλη την ημέρα, αλλά και όλη την εβδομάδα. Την άλλη Κυριακή, μη πηγαίνεις στην Εκκλησία. Θα δεις όλη την ημέρα της Κυριακής μαλώματα, γκρίνια με τα παιδιά, φωνές, αντάρες, όλη την εβδομάδα. Ε, ε. Τώρα διάλεξε ποιός δρόμος σου αρέσει. Ποιό είναι το δικό σου συμφέρον. Να ζεις ειρηνικά. Και τα παιδάκια κατόπιν παίρνουν τη Χάρη απ’ την Εκκλησία και είναι ειρηνικά.
Εδώ ήρθε ένας πρωτόδικης και λέει:
“Έχω τώρα μια βδομάδα που εξέδωσα ένα διαζύγιο”.
“Γιατί;”.
“Γιατί είχανε καμιά δεκαπενταριά μέρες ένα ανδρόγυνο που παντρεύτηκε και ήθελε η γυναίκα κάτι κεφτεδάκια να κάνει και είπε ο άνδρας της: ‘κάνε κι αυτό’. Διαφώνησαν λοιπόν και χώρισαν”.
“Δε μου λες; Πηγαίνανε στην Εκκλησία;”.
“Όχι”.
Ε, να τα αποτελέσματα της Εκκλησίας. Να τα αποτελέσματα της Εκκλησίας. Εάν πήγαιναν στην Εκκλησία, ούτε πολιτικό γάμο θα ζητούσανε, ούτε ναρκωτικά θα ζητούσανε, ούτε με μαλώματα θα ζούσανε. Διότι η Εκκλησία είναι πηγή της Χάριτος. Όπου πηγάζει η Χάρις εκεί είναι όντως άκρα ειρήνη, άκρα γαλήνη, αγάπη, αδελφοσύνη, όλα. Ενώ, όταν δεν πηγαίνουν στην Εκκλησία, θέλουν όλα, και το ’να και τ’ άλλο, όλα. Εκείνος, ο οποίος πηγαίνει, στην Εκκλησία, κάνει έκτρωση;
Ήλθε κάποιος και μου λέει:
“Αρραβώνιασα το κορίτσι μου με κάποιον. Έμεινε έγκυος. ‘Δεν τη θέλω’, λέει ο γαμπρός. ‘Δεν τη θέλεις; Τώρα τί θα κάνουμε;’. Λέει ο άνδρας στη γυναίκα του• “Πάρ’ την και πήγαινε στην Αθήνα και κάνε έκτρωση. Θα μας πάρει η ντροπή του κόσμου”.
Ε, την πήρε η γυναίκα και πήγανε στην Αθήνα. Μόλις πήγε να κοιμηθεί, βλέπει τον άγιο Νεκτάριο με το μπαστούνι του.
“Βρε συ, το σκέφθηκες καλά αυτό το οποίο θέλεις να κάνεις; Το βλέπεις αυτό;”. ’Έντρομη σήκωσε το κορίτσι. “Ελάτε, ελάτε”…
Γύρισαν στο χωριό. “Την παίρνω”, λέει ο γαμπρός. Ο άγιος Νεκτάριος ενήργησε και την πήρε. Βλέπεις, δηλαδή, η έκτρωση είναι απαίσιο πράγμα. Η μητέρα να σκοτώνει το παιδάκι της. Ναι, αλλά όταν δεν πάει στην Εκκλησία, το σκοτώνει! Όταν πάει όμως, δεν το σκοτώνει. Ζούνε ειρηνικά και ο άνδρας και η γυναίκα. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της Εκκλησίας.
Αλλ’ όταν όμως και ο δάσκαλος και η δασκάλα πηγαίνουνε στην Εκκλησία, τα παιδάκια ακούνε, πληροφορούνται, κατά πνευματικόν τρόπον. Όταν δεν πάνε στην Εκκλησία;
Βρε συ, δεν πας στην Εκκλησία κι έρχεσαι εσύ να διδάξεις εμένα Εκκλησία;
Γιατί δεν έχει τίποτε μέσα του. Το άκουσε, το διάβασε. Γι’ αυτό το λέει στα παιδιά κι αυτά ούτε καν πληροφορούνται. Έτσι είναι. Τα περισσότερα πράγματα έτσι είναι. Γι’ αυτό σου λέει τώρα· να πάω στο Άγιον Όρος, να πάω σε πνευματικούς ανθρώπους να μου πούνε. Κατ’ αυτόν τον τρόπο λύνονται τα προβλήματα.
Έχω και στο δίνω. Έχω και στο δίνω».

(Γεωργίου Κρουσταλάκη, Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης, Ο Θεολόγος και Παιδαγωγός της ερήμου, εκδ. Εν πλω, σσ. 285- 290)
Πηγή: agiosneilospeiraios.blogspot.com

[toula]

Το γνώρισμα της Μεγάλης Σαρακοστής.
π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Το γνώρισμα της Μεγάλης Σαρακοστής δεν είναι μόνο η νηστεία αλλά και η προσευχή και η συχνότερη συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία. Πώς αλλιώς θα γινόταν άλλωστε, αφού είναι το «στάδιο των αρετών»;
Όταν κανείς αγωνίζεται για να πετύχει κάτι μεγάλο, χρειάζεται εφόδια, δυνάμεις. Κι όσο πιο σπουδαίος και σημαντικός είναι ο στόχος, τόσο και οι ενισχύσεις θα πρέπει να είναι σημαντικές.
Την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής καλούμαστε να πορευτούμε πιο δυναμικά από το θάνατο της αμαρτίας στη ζωή του Θεού. Αυτή η αλλαγή, η μετάβαση, ονομάζεται, στη γλώσσα της Εκκλησίας, μετάνοια.
Άλλο η μεταμέλεια κι άλλο η μετάνοια.
Το πρώτο σημαίνει συνειδητοποίηση του λάθους, το δεύτερο αλλαγή νοοτροπίας. Το πρώτο αναγκαίο για το δεύτερο αλλά δεν σημαίνει ότι πάντα οδηγεί στη μετάνοια, που είναι μια συνεχής πορεία προς την ατέλευτη τελειότητα, που είναι το γνώρισμα κάθε χριστιανού για όλη τη ζωή του και κυρίως για την Εκκλησιαστική περίοδο που διανύουμε.
Επειδή στην πορεία της Μεγάλη Σαρακοστής είναι απαραίτητη η συμπόρευση του Θεού μας, η συμμετοχή μας στη Θεία Κοινωνία γίνεται πηγή Ζωής. Γιατί η Θεία Κοινωνία δεν είναι βραβείο για την όποια πιθανή αρετή μας, δεν είναι επιβράβευση του αγώνα μας, αλλά είναι «εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν αιώνιον».
Γι’ αυτό, όσο πιο συχνά συμμετέχει κανείς τόσο πιο πολλή αίσθηση έχει της αφέσεως των αμαρτιών του και της αιωνίου ζωής, εφόσον η «αιώνια ζωή» είναι, κατά το λόγο του Κυρίου, η εμπειρική γνώση του Θεού (Ιω. 17,3).
Την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής τελούνται τρεις λειτουργίες:
-Του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου
-Του Μεγάλου Βασιλείου και
-Των Προηγιασμένων Δώρων.
Η πρώτη, που είναι η πιο γνωστή, τελείται κάθε Σάββατο και την Κυριακή των Βαΐων.
Η δεύτερη, τις πέντε Κυριακές της Μεγάλης Σαρακοστής, τη Μεγάλη Πέμπτη και το Μεγάλο Σάββατο.
Των Προηγιασμένων Δώρων, τελείται συνήθως Τετάρτη και Παρασκευή αλλά μπορεί και να τελεστεί από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή μόνο τη Μεγάλη Σαρακοστή.
Ο λόγος που τελείται η λειτουργία των Προηγιασμένων, είναι γιατί η περίοδος αυτή έχει πένθιμο χαρακτήρα – γι’ αυτό και η νηστεία.
Η κανονική Λειτουργία, όπως του Χρυσοστόμου και του Βασιλείου, έχει χαρούμενο χαρακτήρα, εφόσον επαναλαμβάνεται η ζωή του Χριστού. Ενώ στην Προηγιασμένη, είναι αγιασμένος ο άρτος και ο οίνος από την προηγούμενη κανονική Λειτουργία, γι’ αυτό και λέγεται των Προηγιασμένων Δώρων.
Έτσι τη Μεγάλη Σαρακοστή, που ’ναι κατεξοχήν περίοδος μετάνοιας, ο Χριστός, με τη συχνή Θεία Κοινωνία, γίνεται συνοδοιπόρος, «βοηθός και σκεπαστής», οικείος και Κύριός μας, ανάλογα με τη δεκτικότητα και τη μετάνοια του καθενός.
Αλήθεια, μέσα στον κυκεώνα που ζούμε, με τις αντιπαλότητες, τα συμφέροντα, τα πάθη και τα μίση του κόσμου, δεν είναι σημαντικό να έχουμε το Χριστό μέσα μας;
Δεν είναι ωραίο το Φως Του να γεμίσει την ύπαρξή μας και να γινόμαστε και ’μεις για τους γύρω μας ένα κερί που θα δείχνει την εικόνα Του; Το εύχομαι!

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Γιατί ο Θεός επιφέρει την τιμωρία;

Επιφέρει ο Θεός την τιμωρία, για να ανακόψει τα δεινά που έρχονται και για να αναχαιτίσει την αύξηση της κακίας.
Εκείνοι οι οποίοι δεν υπομένουν ευχαρίστως την εκ του Θεού προερχόμενη τιμωρία (η οποία εκφράζεται συνήθως με μια θλίψη, δοκιμασία ή αρρώστια), αλλά δυσανασχετούν γι’ αυτήν, εκτός του ότι καμμία ωφέλεια δεν απολαμβάνουν, από την παίδευση αυτή, προετοιμάζουν για τον εαυτόν τους, πολύ μεγαλύτερες συμφορές.
Πολλές φορές ο Θεός τιμωρεί τους ανθρώπους όλους μαζί, όπως έκανε στον κατακλυσμό του Νώε, προκειμένου να εμποδιστούν, στο να διαπράξουν μεγαλύτερες τιμωρίες, αλλά και στο να μην αποτελέσουν για τις μεταγενέστερες γενεές, παράδειγμα και διδάσκαλοι της αμαρτίας.
Ο Θεός θέλοντας να τιμωρήσει τον Αδάμ, τον έβαλε να καλλιεργεί τη γη απέναντι από τον παράδεισο (Γεν. 3,24), ώστε βλέποντας κάθε μέρα τον επιθυμητό εκείνο χώρο από όπου βγήκε, να έχει πάντοτε στην ψυχή του τη λύπη.
Για ποιό λόγο ο Θεός προλέγει τις τιμωρίες που πρόκειται να επιβάλλει; Για να μην επιβάλλει τις τιμωρίες που προλέγει… Είναι σαν να μας λέει ο Θεός: Ας σας φοβίζουν τα λόγια, για να μην σας προξενήσει λύπη η πραγματικότητα.
Τον ίδιο τιμωρεί ο Θεός έναν Χριστιανό που αμαρτάνει με έναν ειδωλολάτρη που επίσης αμαρτάνει; Όχι φυσικά! Τον Χριστιανό τον τιμωρεί πιο αυστηρά, διότι έχει γνώση του Νόμου του Θεού.
Τα δυσάρεστα πράγματα και τις τιμωρίες που μας στέλνει ο Θεός στον παρόντα κόσμο, μειώνουν και μάλιστα κατά πολύ μεγάλο βαθμό, τα βάσανα της μετά θάνατον ζωής. Γι’ αυτό να μην κλαίμε εκείνους που τιμωρούνται, ούτε εκείνους που βασανίζονται, αλλά εκείνους που αμαρτάνουν και δεν τιμωρούνται.

[toula]

Θεέ μου σβήσε από τις καρδιές μας την φλόγα του μίσους, της κακίας, του φθόνου, της σύγκρουσης, του πολέμου.
Άναψε στις καρδιές μας την φλόγα του ελέους, της συγχώρεσης, της αλληλεγγύης, της αγάπης, της ειρήνης.
Φώτισε το νου των ανθρώπων.
Ενδυνάμωσε τους πάσχοντες.
Παρηγόρησε τους πληγέντες.
Ας πιάσουνε το κομποσχοίνι κι ας αφήσουμε τις αναλύσεις.
Όλοι μας πέφτουνε στην παγίδα να αφήνουνε την προσευχή για διάφορους λόγους.
Προσευχή αδελφοί μου.
«Υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου και της σωτηρίας των ψυχών ημών, του Κυρίου δεηθώμεν».

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

......Κάνουμε λάθος επιλογές διότι μέσα μας έχουμε λανθασμένες επιθυμίες.

Επιθυμίες που πάσχουν και είναι τραυματισμένες. Καθαριζόμαστε από το βάπτισμα αλλά το μελάνι της αμαρτίας δεν αργεί να το λερώσει. Γιατί το έκανα αυτό ; Μα γιατί να το επιλέξω; Αχ, και να γυρνούσα τον χρόνο πίσω ! Ήσουν άρρωστος και μεθυσμένος αδερφέ και μέσα σε τέτοια κατάσταση δεν μπορείς να επιλέξεις λογικά τίποτα. Και τι εννοούμε λογικά ; Σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Ο Κύριος όμως έχει τη λύση. Ό,τι και να έχεις κάνει υπάρχει το Ιερό Μυστήριο της Εξομολογήσεως που τα σβήνει όλα ! ΟΛΑ ! Αρκεί να υπάρχει ειλικρινής μετάνοια και τα πάντα θεραπεύονται και αγιάζονται! Πόσα δώρα μας έχει δώσει ο Κύριος αλλά εμείς όλο Τον πληγώνουμε !
Χτίζουμε τη μάταιη ζωή μας σύμφωνα με το τι θέλει ο εγωϊσμός μας , η μόδα και γενικά ο κόσμος. Η ζωή μας αποτελείται από έργα που μοιάζουν με κάστρα στην άμμο, είναι δηλαδή μια ζωή που θα διαρκέσει μέχρι τον τάφο. Η μετά θάνατον ζωή απλά ερεθίζει τη φαντασία μας σαν παραμύθι και όταν ακούσουμε κάτι σχετικά με τα έσχατα είμαστε υπερήφανα αδιάφοροι. Κάθε επιλογή είναι σύμφωνα με το τι θα πει ο ένας και ο άλλος. Γεννιόμαστε , σπουδάζουμε, κάνουμε οικογένεια όλο με υποδείξεις από τρίτους ! Από κάποιον κόσμο που λέει ότι θέλει το καλό μας αλλά τελικά θέλει κάτι από εμάς όπως η ύαινα το θήραμά της. Καημένε άνθρωπε…
Σε μια τέτοια κατάσταση τύφλωσης ή πνευματικής μέθης η τελική επιλογή θα καταλήξει στον γκρεμό. Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο που είναι βαριά άρρωστος στην εντατική με φαρμακευτική αγωγή και πόνους να έχουμε την απαίτηση να επιλέξει σωστά ό,τι τον ωφελεί για την ψυχή του. Είναι αδύνατον !
Χρειαζόμαστε θεραπεία, χρειαζόμαστε πνευματική κάθαρση. Απόκτηση Χριστοκεντρικής σκέψης ώστε να έχουμε πνευματική διαύγεια. Οι επιλογές μας γίνονται σκαλοπάτια για τον Παράδεισο ή κατρακύλες για την κόλαση και την απώλεια; Τι θέλουμε τελικά; Και από μέσα μας βγαίνει μία απάντηση : «Να περνάω Καλά !!!», δηλαδή; Να γλεντάω με τους δαίμονές μου και να ικανοποιώ τα πάθη και τις επιθυμίες μου μέχρις εσχάτων! Όχι αυτό δεν είναι ελευθερία αλλά αιχμαλωσία και πλάνη!.
Μα πόσο ανόητοι είμαστε! Ζούμε ως άρρωστοι ενώ ξέρουμε Ποιος είναι το φάρμακο!
Σήμερα ο Χριστός μας καλεί να δώσουμε μια απάντηση ! Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν. (Μάρκ. η 34-θ 1) ! Έρχομαι Κύριε ! Όπως θέλεις, με ό,τι θέλεις…Θα σε ακολουθήσω με όποιο κόστος! Ακόμα και αν το κόστος είναι ο θάνατος, ξέρω ότι τον έχεις μετατρέψει σε ζωή!!!
Ωχ!! Μα λέει μετά απάρνηση εαυτού και κουβάλημα Σταυρού! Ε και ; Όταν είσαι ερωτευμένος σε νοιάζει ο εαυτό σου ; Σε νοιάζουν οι δυσκολίες; Λες ότι τρελένεσαι για το άλλο πρόσωπο και δεν σε ενδιαφέρει ακόμα και ο θάνατος!
Εκεί είναι το πρόβλημα μας...Δεν είμαστε ερώτευμένοι με τον Χριστό ενώ ο ίδιος είναι με εμάς...Καιρός να μπούμε στην σχέση...!
Αυτή τη ζωή ας την βαδίσουμε με δίψα για Ουρανό και σωτηρία και ο Κύριος θα μας δείξει τον δρόμο…!
Θέλουμε ή όχι ; Και τι θέλουμε; Απλά ερωτήματα με δύσκολες απαντήσεις…

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

Οι τελευταίες στιγμές και η κοίμηση του Αγίου Νικολάου Πλανά

Ξημέρωσε η Κυριακή τού Ασώτου, 28η Φεβρουαρίου τού έτους 1932. Αυτή είναι η μέρα πού λειτούργησε για τελευταία φορά στο επίγειο Θυσιαστήριο. Μετά τη Θεία Λειτουργία έχασε τις αισθήσεις του. Ως ασθενής περέμεινε στην οικία του ευσεβούς υιού του Ιωάννου επι της οδού Δράκου 39 στην Γαργαρέττα, όπου και παρέδωσε την Αγία του ψυχή στις 2 Μαρτίου 1932 ημέρα κατά την οποίαν είχε την επέτειο της εις Πρεσβύτερον χειροτονίας του... Έκανε το σημείο τού Τιμίου Σταυρού και είπε: «Τον δρόμον τετέλευκα. Δόξα σοι ο Θεός! Η Θεία Χάρη να σάς ευλογεί». Με αυτά τα λόγια άφησε τον κόσμο τούτο. Το πρωί έφεραν το Ιερό του Λείψανο στον Ναό τού Αγίου Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης, όπου ετέθη σε λαϊκό προσκύνημα για τρείς ημέρες. Οι λαϊκές εκδηλώσεις ήταν πρωτοφανείς και το πλήθος τού λαού αναρίθμητο. Χιλιάδες λαού κατέφθασαν από το λεκανοπέδιο Αττικής για να αποχαιρετήσουν τον σύγχρονο Άγιο!

[toula]

Ή μίμηση τής εύσπλαχνίας τοῦ Θεοῦ...!

«Παρηγόρησε ό γερός τόν άρρωστο, ό πλούσιος τόν φτωχό, ό όρθιος τόν πεσμένο, ό χαρούμενος τόν λυπημένο, ό εύτυχισμένος τόν δυστυχισμένο!

Δώσε κάτι στό Θεό ώς δώρο εύχαριστήριο, γιά τό ότι εἶσαι ένας άπ’ αύτούς, πού μποροῦν νά εύεργετοῦν καί όχι άπ’ αύτούς πού έχουν άνάγκη νά εύεργετοῦνται, γιά τό ότι δέν περιμένεις έσύ βοήθεια άπό τά χέρια άλλων, άλλ’ άπό τά δικά σου χέρια περιμένουν άλλοι βοήθεια!

Πλούτισε όχι μόνο σέ περιουσία, μά καί σέ εύσέβεια, όχι μόνο σέ χρυσάφι, μά καί σέ άρετή, ή καλύτερα μόνο σέ άρετή! Γίνε πιό τίμιος άπό τόν πλησίον μέ τήν έπίδειξη περισσότερης καλοσύνης! Γίνε θεός γιά τόν δυστυχισμένο, μέ τή μίμηση τής εύσπλαχνίας τοῦ Θεοῦ!!!»

Άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος

[toula]

Τυρινής: Κυριακή τής Συγγνώμης († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

Μετὰ ἀπὸ τὶς ἑβδομάδες τῆς προετοιμασίας ποὺ προηγήθηκαν, κατὰ τὶς ὁποῖες ἐξετάσαμε τὴν ψυχή μας, τὴ ζωή μας, ὅλες τὶς σχέσεις μας ἐνώπιον τοῦ βλέμματος καὶ τῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ, μπαίνουμε σήμερα στὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ – στὴ χαρὰ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ συμπίπτει μὲ τὴν ἄνοιξη – εἶναι μία ἀρχὴ ζωῆς, μία ἀρχὴ καινότητας, μία νέα ἐποχή. Εἶναι μία περίοδος κατὰ τὴν ὁποία δὲν θέλουμε πιὰ νὰ θυμόμαστε τὶς ἁμαρτίες μας, δὲν θέλουμε πιὰ νὰ φέρνουμε στὸ νοῦ μας εἰκόνες ἀπὸ παραβολὲς γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴ μετάνοια, ἀλλὰ νὰ ἀτενίζουμε τοὺς Ἁγίους ποὺ ἄρχισαν τὴ ζωὴ τους ὅπως κι ἐμεῖς: εὔθραυστοι, ἀδύναμοι, ἀμφιταλαντευόμενοι, ἀλλὰ μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ δύναμή Του ἔγιναν αὐτὸ ποὺ ἔγιναν: ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιὰ ποὺ ἐμεῖς τώρα μποροῦμε νὰ τιμοῦμε, μὲ τοὺς ὁποίους μποροῦμε νὰ εὐφραινόμαστε, νὰ τοὺς ἔχουμε ὡς παράδειγμα καὶ νὰ ἀπευθυνόμαστε σὲ αὐτοὺς ζητώντας τους νὰ προσεύχονται γιὰ τὴ σωτηρία μας.

Ἀπόψε, ἀρχίζουμε ἕνα ταξίδι· ἕνα ταξίδι ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτωλή μας κατάσταση -τὴν ἀναγνωρίσαμε, μετανοοῦμε γι’ αὐτὴν-σὲ μία νέα ἐποχή, στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ποὺ γιὰ μᾶς σηματοδοτεῖ τὴν ἔναρξη τῆς αἰώνιας ζωῆς μας. Ξεκινᾶμε τὸ ταξίδι μας ἀπόψε ὅπως ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ ξεκίνησε ἀπὸ τὴ γῆ τῆς Αἰγύπτου πρὸς τὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας: εἴμαστε ἀκόμη εὐάλωτοι, βαρυφορτωμένοι, ὄχι ἀπόλυτα ἐλεύθεροι. Τὸ θάρρος ὅμως καὶ τὴν ἔμπνευση γιὰ νὰ φτάσουμε στὴν τελικὴ νίκη, στὴν καινότητα τῆς ζωῆς ποὺ εἶναι ἡ κλήση μας καὶ ἡ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ, δὲν θὰ τὸ βροῦμε κοιτάζοντας πίσω τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ ἀτενίζοντας τὸν Ζῶντα Θεό, ποὺ εἶναι ἡ Ζωὴ καὶ ἡ σωτηρία, καὶ τοὺς Ἁγίους ποὺ νίκησαν μὲ τὴ δική Του δύναμη. Θὰ πρέπει νὰ ταξιδέψουμε μαζὶ καὶ ἂς μὴν ἔχουμε ψευδαισθήσεις: θὰ εἴμαστε δύσκολοι συνοδοιπόροι ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο, ἀλλὰ θὰ στηριζόμαστε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον ἂν θέλουμε νὰ φθάσουμε τελικὰ στὸ σκοπό μας – κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ oι Ἰσραηλίτες διάβηκαν τὴν ἔρημο: δὲν ἦταν πάντα ὑπάκουοι στὸ Θεό, οὔτε πάντα “ἐντάξει” μεταξύ τους, ὡστόσο, χρειάζονταν τὸν κάθε ἄλλον γιὰ νὰ φθάσουν στὸ ὑπεσχημένο τέλος.
Ἂς ξεκινήσουμε λοιπὸν τώρα· ἂς σκεφθοῦμε τί γιορτάζουμε τὴν ἑπόμενη Κυριακή: τὸν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὄχι τὸν θρίαμβο τῶν Ὀρθοδόξων ἐπὶ ἄλλων ἀνθρώπων, ἀλλὰ τὸν θρίαμβο τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων. Τὸν θρίαμβο τῆς Ἀλήθειάς Του, τὸν θρίαμβό Του στὴ ζωή μας.

Καὶ στὴ συνέχεια, ἂς δοῦμε τὸν ἕναν ἅγιο μετὰ τὸν ἄλλον, κι ἂς ἀκούσουμε τί ἔχουν νὰ μᾶς ποῦν: Γρηγόριος Παλαμᾶς, Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, Μαρία ἡ Αἰγυπτία καὶ ὅλοι ὅσοι ἀκολούθησαν τὰ ἴχνη τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τέλος θὰ φθάσουμε στὸ σημεῖο ποὺ θὰ πρέπει νὰ ξεχάσουμε ὅλους καὶ ὅλα, δὲν θὰ θυμόμαστε τίποτε, κανέναν, παρὰ μόνον τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό: Ποιὸς εἶναι, τί ἔχει κάνει γιά μᾶς, τί κάνει γιά μᾶς; Ἂς μάθουμε ὅλες αὐτὲς τὶς ἑβδομάδες νὰ ξεχνᾶμε τὸν ἑαυτό μας, χαρούμενοι καὶ εὐγνώμονες ποὺ μποροῦμε τώρα νὰ τὸ κάνουμε, καὶ νὰ κοιτάζουμε μόνο πρὸς τὸ Θεό. Καὶ ὅταν γιὰ ἄλλη μία φορά, ἔρθει ἡ ἑβδομάδα τοῦ Πάθους, μ’ ἕνα καινούριο τρόπο, μὲ καινούρια ἀπόφαση, μὲ καινούρια παραίτηση ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας θὰ στραφοῦμε καὶ θὰ κοιτάζουμε τὸ Θεὸ ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ σωθοῦμε· μὲ εὐγνωμοσύνη ἂς θυμόμαστε μόνον Αὐτὸν καὶ Ἐκεῖνος θὰ μᾶς θυμηθεῖ γιὰ τὴ σωτηρία μας.

(Πηγή: agiazoni.gr)