Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Χριστιανός σημαίνει, πορεία αγιότητας.
Η Αγιότητα βέβαια είναι υπόθεση βατή, έστω και αν φαντάζει καμιά φορά απόμακρη, γιατί έχει κόπο, πόνο και εγκοπή του θελήματος.
Η πρόσκληση στην αγιότητα είναι η βάση πάνω στην οποία οι πιστοί χτίζουν την σχέση τους με τον Θεό και δια αυτής οδηγούνται στη θεραπεία και την αποκατάσταση της πνευματικής υγείας.
Η αγιότητα αφορά όλους τους Χριστιανούς, καθώς Χριστιανός σημαίνει πορεία αγιότητας.
Αγιότητα είναι η ολοκάρδια αποδοχή του θελήματος του Θεού καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου και αποκτάται δια των αρετών και της καλλιέργειας τους.

Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής Ησαΐας

[toula]

Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ γράφει για την απελπισία τα εξής: «Όπως ο Κύριος μεριμνά για τη σωτηρία μας, έτσι και ο διάβολος, ο φονιάς των ανθρώπων, προσπαθεί να φέρνει τις ψυχές των ανθρώπων σε απελπισία». Ο προδότης Ιούδας ήταν ολιγόψυχος και άπειρος στην πνευματική πάλη, γι’ αυτό και ο διάβολος, βλέποντάς τον σε κατάσταση απελπισίας, τον χτύπησε πείθοντάς τον να κρεμαστεί. Ο Πέτρος, ο εκλεκτός λίθος, έπεσε σε μεγάλη αμαρτία, αλλά ως έμπειρος στην πνευματικά μάχη δεν απελπίστηκε και δεν έχασε την παρουσία του Πνεύματος. Αντίθετα, έχυσε δάκρυα πικρά, ολόθερμα μέσα από τη ζεστή καρδιά του· ο διάβολος το είδε κι έγινε καπνός· έφυγε απ’ αυτόν σαν να κάηκε στη φωτιά. Αδελφοί μου, ο όσιος Αντίοχος μας διδάσκει ότι αν πέσει επάνω μας απελπισία, δεν πρέπει να ενδώσουμε σ’ αυτήν αλλά, ενδυναμωμένοι και περιβεβλημένοι την αγία πίστη, να πούμε με μεγάλη τόλμη προς το πονηρό πνεύμα «Τί σχέση έχεις εσύ μ’ εμάς, αποστάτη του Θεού, φυγά του ουρανού και σκλάβε του κακού; Είσαι ανίκανος να μας εμπνεύσεις να κάνουμε κάτι, διότι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, έχει εξουσία επάνω σ’ εμάς κι επάνω σε όλους. Εσύ, δολοφόνε, φύγε από μας! Ενδυναμωμένοι με τον Ένδοξο Σταυρό Του καταπατούμε το κεφάλι του όφεώς σου».

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο πρόλογος της Αχρίδος», εκδ. Άθως)

[toula]

Ὁ μοναχός πού δέχτηκε τό χαστούκι καί νίκησε τόν διάβολο!

Ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος ὅπου καὶ ἂν σταθεῖ, ὅπου καὶ ἂν βρεθεῖ, σκορπάει μία κατὰ κάποιο τρόπο μυστηριώδη χάρη καὶ γίνεται ἀγαπητὸς καὶ προσφιλής.
Τὴν ταπείνωσιν οἱ δαίμονες τὴν τρέμουν, ὅπως ἀκριβῶς συνέβη καὶ μὲ ἕναν ὑποτακτικόν: Ἕνας Χριστιανὸς εἶχε μία κόρη δαιμονισμένη καὶ τὴν ἐπῆγε σὲ πολλοὺς γιατροὺς ἀλλὰ δὲν βρῆκε τὴν θεραπεία της. Αὐτὸς ὁ Χριστιανὸς εἶχε ἕνα φίλο, πνευματικὸ ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος εἶχε σχέση μὲ τοὺς μοναχούς, καὶ λέγοντάς του τὸ παράπονο, τὸν πόνο του γιὰ τὸ κορίτσι του, τοῦ λέγει ἐκείνος:
«Τὸ παιδί σου θὰ βρεῖ θεραπεία μόνον ὅταν καλέσεις ἕνα μοναχό, ὑποτακτικό, καὶ ἔλθει στὸ σπίτι σου καὶ κάνει μίαν εὐχούλα, θὰ ἰδεῖς ἀμέσως τὸ παιδί σου θὰ γίνει καλά.
— Καὶ ποῦ θὰ τὸν βρῶ ἐγὼ αὐτὸν τὸν μοναχό;
— Νά! Κάτω στὴν ἀγορὰ κατεβαίνουν, λέγει, ἀπὸ τὴν ἔρημο νεώτεροι ὑποτακτικοὶ μοναχοὶ καὶ πωλοῦν διάφορα ἐργόχειρα. Σ’ ἕνα τέτοιο μοναχὸ πὲς του «Ἔλα στὸ σπίτι νὰ σοῦ πληρώσω τὰ ἐργόχειρα, διότι τώρα ἐπάνω μου δὲν ἔχω χρήματα». Καὶ πές του νὰ σοῦ κάνει μία εὐχὴ καὶ θὰ δεῖς ὅτι τὸ παιδί σου θὰ γίνει καλά.
Αὐτὸς ἀμέσως τὸ πρωὶ κατεβαίνει στὴν ἀγορὰ βλέπει ἕνα νέο μοναχὸ νὰ πωλεῖ διάφορα, ἐκεῖ, ἐργόχειρα.
Τοῦ λέει: Πάτερ, πόσο τὰ δίνεται αὐτά;
— Τόσο. Εἶπε ὁ μοναχός.
— Μπορεῖς νὰ ἔλθεις μέχρι τὸ σπίτι νὰ σὲ πληρώσω, γιατί ἐπάνω μου δὲν ἔχω χρήματα;
— Ἔρχομαι, λέγει.
Καὶ ἀφοῦ προχωροῦσαν πρὸς τὸ σπίτι καὶ πλησίαζαν, ὁ διάβολος μυρίστηκε τὸ πράγμα, ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα του νὰ πάρει τὸ ἐξιτήριό του καὶ νὰ φύγει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἑτοιμάστηκε καὶ αὐτός. Καὶ μπαίνοντας ὁ μοναχὸς μέσα στὸ σπίτι, τὸν ἀπαντᾶ ἡ κόρη καὶ σηκώνει τὸ χέρι καὶ τοῦ δίνει ἕνα ράπισμα, τοῦ μονάχου.
Αὐτός, ὁ μοναχός, γύρισε καὶ τὴν ἄλλη πλευρὰ τοῦ προσώπου καὶ τοῦ δίνει καὶ ἀπ' ἐκεῖ ἕνα ράπισμα, καὶ ἀμέσως ἡ κόρη ἔπεσε κάτω καὶ ἔβγαζε ἀφρούς. Καὶ στὸ τέλος, φεύγοντας τὸ δαιμόνιο εἶπε, ὅτι ἡ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ μὲ βγάζει καὶ μὲ διώχνει.
Καὶ ἀμέσως τὸ παιδὶ ἔγινε καλά.
Ὁ ὑποτακτικὸς αὐτός, ἀπὸ τὴν πράξη αὐτὴ φαίνεται ὅτι ἦταν ἕνας προοδευμένος, ἕνας πετυχημένος μοναχὸς ὁ ὁποῖος ὁπωσδήποτε θὰ εἶχε ἐξασκηθεῖ στὴν παιδεία καὶ στὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς του.
Στὴν προσευχή μας πάντοτε νὰ παρακαλοῦμε καὶ νὰ δεόμεθα τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς ἁπαλλάττη ἀπ' αὐτὸ τὸ θηρίο, τὸν ἐγωισμόν, καὶ νὰ μᾶς χαρίζη τὴν ἁγίαν ταπείνωσιν τῆς ψυχῆς.

[toula]

Παραχωρεί ο Θεός να πέσεις σε πειρασμό για να χτυπήσεις επίμονα τη θύρα Του και για να ριζώσει μέσα στο νου σου, από το φόβο των θλίψεων, η μνήμη Εκείνου, και για να Τον πλησιάσεις με τις προσευχές, ώστε να αγιασθεί έτσι η καρδιά σου από την ακατάπαυστη ενθύμησή Του.

Αγ. Ισαάκ ο Σύρος

[toula]

Άλλο το κόμπλεξ, άλλο η ταπείνωση, άλλο η μελαγχολία

Μου έλεγε ο Γέροντας μια μέρα: «Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα: τόσο το αίσθημα ανωτερότητος για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητος για την αμαρτωλότητά του.
Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση∙ άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια. Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι, όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία.
Του απάντησα: Παραδέχομαι ,ότι μερικοί χριστιανοί ,από σφάλματα δικά τους ή άλλων, παγιδεύονται στην αρρώστια των ενοχών, αλλά κι εσύ πρέπει να παραδεχθείς, ότι οι κοσμικοί παγιδεύονται σε μια χειρότερη αρρώστια, την υπερηφάνεια.
Και οι μεν θρησκευτικές ενοχές, κοντά στον Χριστό, φεύγουν με την μετάνοια και την εξομολόγηση, η υπερηφάνεια όμως των κοσμικών, που ζουν μακριά από τον Χριστό, δεν φεύγει.
Με τις τοποθετήσεις αυτές του Γέροντα, ξεκαθάριζαν μέσα μου μερικές απορίες που είχα, αναφορικά με ψυχολογικά προβλήματα της χριστιανικής ζωής.
Αντιλαμβανόμουν ότι ο Γέροντας ήθελε να αποφεύγουμε την υπερηφάνεια, την μεταμφιεσμένη σε αυτοδικαίωση «χριστιανικού» φαρισαϊσμού ή σε αυτοκαταδίκη «χριστιανικής» περιδεούς συνειδήσεως.
Έβλεπα, ότι η θρασύτητα των αισθανομένων ως «καθαρών» και η δειλία των αισθανομένων ως «ενόχων» δε διαφέρουν ουσιαστικά, ότι είναι δύο όψεις του αυτού νομίσματος ,της υπερηφάνειας.
Διότι ο αληθινά πιστός χριστιανός ελευθερώνεται από την ενοχή με την εξομολόγηση και την άφεση και χαίρει στην ελευθερία αυτή που του χάρισε ο Χριστός ∙ γνωρίζοντας δε ότι αυτό είναι δώρο Θεού ευγνωμονεί και δεν περιφρονεί.
Είναι καθαρός δια του αίματος του Χριστού και όχι από δικό του κατόρθωμα. Έτσι, χαίρει και ευχαριστεί και δεν υπερηφανεύεται και επί πλέον βλέπει και όλους τους άλλους δυνάμει καλούς δια του αίματος του Χριστού.
Ο Γέροντας μας δείχνει το δρόμο, που παράκαμπτε το κακό (αμαρτία) και το χειρότερο (υπερηφάνεια αρετής) και οδηγούσε στο καλύτερο, στην ταπείνωση. Γι’ αυτό προσπαθούσε να προστατεύσει τη γνησιότητα της ταπείνωσης από τους κινδύνους νόθευσής της.
Μου έλεγε: «Να είμαστε ταπεινοί, αλλά να μην ταπεινολογούμε. Η ταπεινολογία είναι παγίδα του διαβόλου, που φέρνει την απελπισία και την αδράνεια, ενώ η αληθινή ταπείνωση φέρνει την ελπίδα και την εργασία των εντολών του Χριστού».
Ο Γέροντας ,με τη διδασκαλία του και περισσότερο με τα βιώματά του, εποίμανε τα πρόβατά του και τα οδηγούσε σε λειμώνες αγάπης και ταπείνωσης.
Ζούσε ο ίδιος την ταπείνωση, πιστεύοντας ότι, εκείνος είναι το τίποτε, γιατί ο Θεός είναι , όπως έλεγε, το παν, κι ότι, ό,τι εμείς βλέπαμε πως είχε, δεν ήταν δικό του, αλλά δώρο του Θεού.

Απόσπασμα από το Βιβλίο
“Ανθολόγιο Συμβουλών” του Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου

[toula]

Άγιος Παΐσιος: «Οι άνθρωποι θα αναγκαστούν να καταφύγουν στον Θεό… Θα ψάχνουν να βρουν πνευματικούς ανθρώπους».

«Τώρα χρειάζονται οι Άγιοι. Τι δεν θα έκαμνε, αν ζούσε ο Άγιος Αρσένιος σήμερα! Και πολλούς πολιτικούς θα τους »τακτοποιούσε» και αυτούς».
Πράγματι ο Γέροντας μας έλεγε, εμένα προσωπικά μου έλεγε, ότι θα ‘ρθούνε δύσκολα χρόνια, αλλά στις μέρες μας πέφτει ένα κόσκινο και οι άνθρωποι παίρνουνε τα άκρα. Και αυτοί που πιστεύουνε θα πιστεύουνε πολύ και θα πηγαίνουνε στην Εκκλησία, θα εξομολογούνται κτλ. και οι άλλοι θα απομακρυνθούνε από την Εκκλησία και θα είναι τελείως αδιάφοροι.
Οι χλιαροί δηλαδή, αυτοί που βρίσκονταν στο μέσο, θα εξαφανιστούν. Στις μέρες μας, λέει, πέφτει μεγάλο κόσκινο. Είχε όμως αισιοδοξία γι’ αυτά τα πράγματα, γιατί έλεγε ότι μέσα στον Ελληνικό λαό υπάρχει ένα γερό λείμμα, μία γερή μαγιά, η οποία θα βοηθήσει να περάσουμε αυτά τα δύσκολα χρόνια αλλά και να μεγαλουργήσει η Ελλάδα. …Με προειδοποιούσε και μου έλεγε, θα ‘ρθούνε δύσκολα χρόνια και πρέπει να προετοιμαζόμαστε και καλύτερη προετοιμασία θεωρούσε την πνευματική ζωή.
Θα παρασυρθούν πολλοί. Μόνο αυτοί που είναι καλά δεμένοι με την Εκκλησία και τα Μυστήρια, μόνο αυτοί θ’ αντέξουν. Να κοινωνάς, να προσεύχεσαι, να ζεις πνευματικά. Αυτό το θεωρούσε το πάνω απ’ όλα.
(Απόσπασμα ομιλίας του κ. Αθανασίου Ρακοβαλή)
Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος για την σημερινή κατάσταση: «Όλο το κακό ξεκινάει από την απιστία. Απομακρύνθηκαν οι άνθρωποι από την Εκκλησία και στράφηκαν στην αμαρτία. Έλειψε ο φόβος του Θεού. Μπήκε πολύ η λογική. Κλονίζεται η πίστη ήδη από την παιδική ηλικία, με τον τρόπο που γράφονται σήμερα τα βιβλία στα σχολεία.
Αγρίεψαν οι άνθρωποι. Δεν βλέπει κανείς εύκολα φυσιολογικούς ανθρώπους. Λευκές, μαύρες μαγείες. Υπάρχει στους πολλούς ανθρώπους κάποια δαιμονική επίδραση. Πλήθυναν τα ψυχοφάρμακα.
Οι άνθρωποι θα αναγκαστούν να καταφύγουν στον Θεό και θα συνωθούνται στην Εκκλησία. Θα ψάχνουν να βρουν πνευματικούς ανθρώπους. Θα γίνει καλό ξεκαθάρισμα και οι πιστοί θα γίνουν πιο πιστοί και οι ρυπαροί πλέον ρυπαροί. Συσπειρώνονται οι Χριστιανοί, αναθερμαίνεται η πίστη. Μπαίνει η καλή ανησυχία, καλλιεργείται πνεύμα μαρτυρίου.

Από το βιβλίο: «Α εωράκαμεν και ακηκόαμεν – Οι αναμνήσεις μου από τον Άγιο Παΐσιο».

[toula]

Β΄ Χαιρετισμοί

«Χαῖρε, αὐγή μυστικῆς ἡμέρας» (Χαίρε Παναγία που είσαι το πρωϊνό φως που αναγγέλλει την ημέρα του Κυρίου).

1. Πάλιν και πολλάκις έχει τονιστεί ότι η Παναγία Μητέρα του Κυρίου και δική μας Μητέρα ποτέ δεν θεωρείται καθ’ εαυτήν∙ συν-θεωρείται πάντοτε με τον Κύριο και Θεό της, διότι δι’ Αυτής ο Δημιουργός θέλησε να έρθει στον κόσμο και να γίνει άνθρωπος. Το ανθρώπινο του Θεού έχει τη «σφραγίδα» του ανθρωπίνου Εκείνης, που θα πει ότι αφενός η Παναγία όντως είναι εντελώς Μοναδική μέσα σε όλο το ανθρώπινο γένος παγκόσμια και διαχρονικά – ουδέποτε θα υπάρξει άνθρωπος του ύψους και της περιωπής της δικής Της –, αφετέρου ο Θεός μας αποδεικνύεται ότι έλκεται πάντοτε από εκείνα τα δημιουργήματά Του, με πρώτη την Παναγία, που δημιουργούν με την ψυχική τους καθαρότητα «χώρο» στην καρδιά τους για να μπορέσει να επαναπαυτεί μέσα σ’ αυτές, ως «ο εν αγίοις επαναπαυόμενος Θεός». Από την άποψη αυτή είναι εντελώς φυσική η εικόνα του αγίου υμνογράφου ότι η Παναγία αποτελεί το πρωϊνό φως που προοιωνίζεται τον ερχομό της λαμπρής ημέρας, της ημέρας δηλαδή του Κυρίου – γεννήθηκε Εκείνη που την πρόσμεναν όλοι οι αιώνες από την ώρα της υπόσχεσης του Θεού με το πρωτευαγγέλιο: θα έρθει μία γυναίκα που ο απόγονός της θα πατάξει τον πονηρό διάβολο.
2. Και μολονότι λαμπρή αυτή η ημέρα είναι όμως «μυστική», διότι απαιτεί ανεωγμένους πνευματικούς οφθαλμούς, οφθαλμούς δηλαδή που η πονηρία λόγω της αμαρτίας δεν τους έχει τυφλώσει. Μόλις προηγουμένως αναφέραμε ότι ο Θεός εμφανίζεται και επαναπαύεται μόνο σε καρδιές που αγωνίζονται τον αγώνα της ψυχικής τους καθαρότητας, δηλαδή σε καρδιές που Τον θέλουν στη ζωή τους και επιθυμούν αληθινά να απεμπλακούν από την εμπαθή προσκόλληση στις γήινες απολαύσεις. Άνθρωποι που η κλίση της καρδιάς τους είναι στραμμένη επί τα πονηρά αμετανόητα, δυστυχώς αδυνατούν να έχουν οποιαδήποτε σχέση με τον Θεό, συνεπώς και με Εκείνη που τον φανερώνει με τον πιο άμεσο τρόπο, την Υπεραγία Θεοτόκο. Είναι μία αλήθεια που συχνά την παραθεωρούμε, γι’ αυτό και πελαγοδρομούμε στα κύματα της απιστίας και της ταλαιπωρίας του βίου μας. Η πίστη μας όμως εξαρχής και πάντοτε το διακηρύσσει σε όλους τους τόνους: πηγή της πίστεως ως υπαρκτικής αποδοχής του Χριστού είναι η καθαρότητα της καρδιάς. Στο ερώτημα που θέτει για παράδειγμα ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος ήδη στην αρχή του ευαγγελίου του, γιατί δεν αποδέχτηκαν οι πολλοί τον Χριστό, η απάντηση είναι: «ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα». Και το ίδιο τονίζει και σύμπασα η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Την Παναγία λοιπόν ως αρχικό φως, πολύ περισσότερο δε τον Χριστό και τη Βασιλεία Του ως τον λαμπρότατο ήλιο, μπορούν να δουν μόνον οι έτοιμες καρδιές, αυτές που θεωρούν ότι ο Θεός δεν είναι το περιθώριο της ζωής τους, αλλά το κέντρο της, γι’ αυτό και Τον αναζητούν εναγωνίως και αδιαλείπτως.
3. Αυτό όμως που συνέβη τότε στα ιστορικά χρόνια του Χριστού και της Παναγίας - ο ερχομός Εκείνης έδειχνε ότι ήλθε «το πλήρωμα του χρόνου» κι έφθασε η Βασιλεία του Θεού στη γη – συνεχίστηκε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Γιατί η Βασιλεία αυτή του Θεού βιώνεται «μυστικώς» πάλι μέσα στο ζωντανό σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, η οποία συνιστά εικόνα και της ίδιας της Παναγίας. Παναγία και Εκκλησία, για τους αγίους Πατέρες μας, αποτελούν ενιαία ολότητα, που σημαίνει ότι αντιστοίχως προς την Παναγία και η Εκκλησία χωρίς Χριστό δεν υφίσταται. Τον Χριστό και τη ζωή Του φανερώνει η Εκκλησία, τον δρόμο του Σταυρού που Εκείνος περπάτησε και η Εκκλησία περπατά, γι’ αυτό και το μαρτύριο που ήταν χαρακτηριστικό της ζωής και της Παναγίας είναι χαρακτηριστικό και της Εκκλησίας και αυτό σφραγίζει τη ζωή της. Οπότε, όπου εμφανίζονται σημάδια στην ιστορική πορεία της ανθρώπινης διάστασης της Εκκλησίας που αποκλίνουν από τα σημάδια του Σταυρού, δηλαδή από τη θυσιαστική αγάπη προς τον συνάνθρωπο και την «αδυναμία» μέσα στον κόσμο τον πεσμένο στην αμαρτία, εκεί έχουμε προσωρινή απώλεια της ταυτότητάς της. Αλλά τότε, στην έκπτωση αυτή, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να επικαλείται ούτε τον Χριστό ούτε την Παναγία. Βιώνοντας τη βλασφημία του αγίου Πνεύματος ζει με τον τρόπο των εχθρών του Χριστού, με τον τρόπο των μισούντων και διωκόντων Αυτόν, με τον τρόπο δηλαδή των κοσμικών που το αμαρτωλό φρόνημα τους έχει διαβρώσει και κείνται υπό την οργή του Θεού.
4. Χριστός, Παναγία, Εκκλησία λοιπόν συν-θεωρούνται. Ο Χριστός είναι ο Σωτήρας και το Κέντρο της ζωής των ανθρώπων, και η Παναγία μαζί με την εικόνα της την Εκκλησία, Εκείνον προβάλλουν και δείχνουν. Οπότε κι εμείς οι πιστοί ως μέλη της Εκκλησίας την Παναγία έχουμε προ οφθαλμών για να βλέπουμε ορθά και τον Κύριο Ιησού Χριστό, σαν την αυγή που μας φέρνει την ημέρα. Και η Παναγία βεβαίως μας υποδεικνύει τον μονόδρομο της αληθινής ζωής: την απόλυτη υπακοή στον Κύριο, κατά το «ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

π. Γεώργιος Δορμπαράκης -Ακολουθείν

[toula]

Η αμαρτία είναι πάντα αμαρτία!

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι οι πατέρες της εκκλησίας διακρίνουν τα αμαρτήματα σε 2 κατηγορίες:
Τα θανάσιμα που είναι αμαρτήματα, τα οποία αποχωρίζουν τον άνθρωπο από το Θεό και διώχνουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Θεωρούνται δε τα εξής επτά: υπερηφάνεια, πλεονεξία, πορνεία, φθόνος, γαστριμαργία, μνησικακία και η πνευματική αδιαφορία (ακηδία) και τα συγγνωστά.
Ο Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει σχετικά με τα συγγνωστά αμαρτήματα ότι αδυνατίζουν τις δυνάμεις της ψυχής, καταστρέφουν την ευλάβεια, εμποδίζουν την χάρι που προέρχεται από τον Θεό, ανοίγουν θύρα στους πειρασμούς, και αν δεν θανατώνουν την ψυχή, όμως την κάνουν να ασθενή και ιδιαιτέρως όταν κανείς παραμένη σ’ αυτά για μεγάλο χρονικό διάστημα με την κλίσι που έχει και με την θέλησί του. Γιατί άλλο είναι το να πής μία ή δυό φορές ένα ελαφρύ ψέμα και άλλο το να λέγης ψέμα για κάθε υπόθεσι και να έχη κάποια κλίσι και χαρά σε τέτοιο ελάττωμα.
Το μικρό και το μεγάλο έχει να κάνει με τον βαθμό της αμαρτίας (της παράβασης των εντολών του Θεού και την διάκριση της σε θανάσιμη και συγγνωστή) και όχι με την κλίμακα μικρή-μεσαία-μεγάλη αμαρτία.
Δεν υπάρχει μικρή ή μεγάλη αμαρτία. Η αμαρτία είναι πάντα αμαρτία. Είναι δυνατόν π.χ. κάποιος να κλέψει 1 ευρώ και κάποιος άλλος να κλέψει 1.000 και ο Θεός να τους ξεχωρίσει σε μικρό και σε μεγάλο κλέφτη; Όχι βέβαια…
Ευτυχώς για μας όλες οι αμαρτίες συγχωρούνται με την εξομολόγηση και την μετάνοια.
Το άσχημο είναι ότι τα φαινομενικά ασήμαντα πράγματα για μας (ποιός θα ασχοληθεί με 1 ευρώ λιγότερο ή περισσότερο;;) είναι και τα πιο επικίνδυνα ακριβώς γιατί δεν σπουδαιολογούνται… έτσι μένουν μέσα μας μικρά αγκαθάκια-παράσιτα για τα οποία πρέπει με αυτοεξέταση και αυτοέλεγχο να καταπολεμούμε.
Πολύ σοφά το αναφέρει ο 50ος ψαλμός: «ότι την αμαρτία μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιον μου εστί δια παντός».
Ο Άγιος Παΐσιος στην πνευματική του διαθήκη αναφέρει:
«Του λόγου μου ο Μοναχός Παΐσιος, όπως εξέτασα τον εαυτό μου, είδα ότι όλες τις εντολές του Κυρίου τις παρέβην. Όλες τις αμαρτίες τις έχω κάνει. Δεν έχει σημασία εάν ορισμένες έχουν γίνει σε μικρότερο βαθμό διότι δεν έχω καθόλου ελαφρυντικά, επειδή με έχει ευεργετήσει πολύ ο Κύριος…» (!!!)

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Η κατάκριση είναι γεμάτη από αδικία.

«Μόνον ο Θεός κρίνει δίκαια, γιατί μόνον Αυτός γνωρίζει τίς καρδιές τών ανθρώπων. Εμείς, επειδή δέν ξέρουμε τήν δίκαιη κρίση τού Θεού, κρίνουμε κατ όψιν, εξωτερικά, καί γι αυτό πέφτουμε έξω καί αδικούμε τόν άλλον».
Η κατάκριση είναι γεμάτη από αδικία.
-Γέροντα, εύκολα κρίνω καί κατακρίνω.
Η κρίση πού έχεις, είναι φυσικά, χάρισμα πού σού έδωσε ο Θεός, αλλά τήν εκμεταλλεύεται τό ταγκαλάκι καί σέ κάνει νά κατακρίνεις καί νά αμαρτάνεις. Γι αυτό, μέχρι νά εξαγνισθεί η κρίση σου καί νά έρθει ο θείος φωτισμός, νά μή τήν εμπιστεύεσαι. Όταν κανείς ασχολείται μέ τούς άλλους καί τούς κρίνη, ενώ ακόμα δέν έχει εξαγνισθή η κρίση του, πέφτει συνέχεια στήν κατάκριση.
Καί πώς, Γέροντα, θά εξαγνισθεί η κρίση μου;
Πρέπει νά τήν λαμπικάρεις. Μπορεί νά έχεις καλή διάθεση καί μία δύναμη μέσα σου, αλλά πιστεύεις ότι κρίνεις πάντοτε σωστά. Η κρίση σου είναι όμως είναι ανθρώπινη, κοσμική. Προσπάθησε νά απαλλαγείς από τό ανθρώπινο στοιχείο, νά αποκτήσεις ανιδιοτέλεια, γιά νά έρθει ο θείος φωτισμός καί νά γίνει η κρίση σου πνευματική, θεϊκή. Τότε η κρίση σου θά είναι σύμφωνη μέ τήν δικαιοσύνη τού Θεού καί όχι μέ τήν ανθρώπινη δικαιοσύνη. Μέ τήν αγάπη καί τήν ευσπλαχνία τού Θεού καί όχι μέ τήν λογική τήν ανθρώπινη.
Μόνον ο Θεός κρίνει δίκαια, γιατί μόνον Αυτός γνωρίζει τίς καρδιές τών ανθρώπων. Εμείς, επειδή δέν ξέρουμε τήν δίκαιη κρίση τού Θεού, κρίνουμε κατ όψιν, εξωτερικά, καί γι αυτό πέφτουμε έξω καί αδικούμε τόν άλλον. Η ανθρώπινη κρίση μας δηλαδή είναι μία μεγάλη αδικία. Είδες τί είπε ο Χριστός: Μή κρίνετε κατ όψιν, αλλά τήν δικαίαν κρίσιν κρίνατε.
Θέλει πολλή προσοχή. Ποτέ δέν μπορούμε νά γνωρίζουμε πώς ακριβώς έχουν τά πράγματα. Πρίν από χρόνια σέ ένα μοναστήρι στό Άγον Όρος ήταν ένας πολύ ευλαβής διάκος, Κάποτε όμως φόρεσε ρούχα κοσμικά καί γύρισε στή πατρίδα του. Τότε πολλοί Πατέρες είπαν διάφορα εναντίον του. Αλλά τί είχε γίνει; Κάποιος τού είχε γράψει ότι οι αδελφές του ήταν ακόμα ατακτοποίητες καί, επειδή φοβήθηκε μήπως παραστρατήσουν, πήγε νά τίς βοηθήση.
Έπιασε δουλειά σέ ένα εργοστάσιο καί ζούσε πιο καλογερικά από ό,τι προηγουμένως. Μόλις τακτοποίησε τίς αδελφές του, άφησε τή δουλειά του καί πήγε πάλι σέ μοναστήρι, γιά νά μείνει. Ο ηγούμενος, όταν είδε ότι τά ήξερε όλα, τυπικό, διακονήματα κ.λ.π., τόν ρώτησε πού τά ήξερε καί εκείνος άνοιξε τήν καρδιά του καί τού τά είπε όλα. Τότε ο ηγούμενος ενημέρωσε τόν επίσκοπο καί εκείνος τόν χειροτόνησε αμέσως ιερέα. Μετά πήγε σέ ένα απομακρυσμένο μοναστήρι καί εκεί ζούσε πολύ πνευματική ζωή, πολλή άσκηση. Έφθασε σέ άγια κατάσταση καί βοήθησε πνευματικά πολλούς ανθρώπους. Μερικοί πού δέν ξέρουν τί απέγινε μπορεί ακόμη νά τόν κατακρίνουν.
Πόσο πρέπει νά προσέχουμε τήν κατάκριση! Πόσο αδικούμε τόν πλησίον μας, όταν τόν κατακρίνουμε! Άν καί στήν πραγματικότητα μέ τήν κατάκριση αδικούμε τόν εαυτό μας καί όχι τούς άλλους, διότι μάς αποστρέφεται ο Θεός. Τίποτε άλλο δέν αποστρέφεται τόσο πολύ ο Θεός όσο τήν κατάκριση, γιατί ο Θεός είναι δίκαιος καί η κατάκριση είναι γεμάτη από αδικία.
Πώς φθάνουμε στήν κατάκριση
Γέροντα, γιατί πέφτω συχνά στήν κατάκριση;
Επειδή ασχολείσαι πολύ μέ τούς άλλους. Περιεργάζεσαι τίς αδελφές καί θέλεις από περιέργεια νά μαθαίνεις τί κάνει η μία, τί κάνει η άλλη. Έτσι μαζεύεις υλικό, γιά νά έχει τό ταγκαλάκι νά εργάζεται καί νά σέ ρίχνει στή κατάκριση.
Γιατί, Γέροντα, ενώ πρώτα δέν έβλεπα τά ελαττώματα τών άλλων, τώρα τά βλέπω καί κατακρίνω;
Τώρα βλέπεις τά ελαττώματα τών άλλων, γιατί δέν βλέπεις τά δικά σου.
Από πού προέρχονται, Γέροντα, οι λογισμοί κατακρίσεως;
Από τήν ιδέα πού έχουμε γιά τόν εαυτό μας- δηλαδή από τήν υπερηφάνεια- καί από τήν τάση νά δικαιολογούμε τόν εαυτό μας.
Γέροντα, η κατάκριση έχει έλλειψη αγάπης;
Έμ, τί έχει; Καί έλλειψη αγάπης έχει καί αναίδεια έχει. Όταν δέν έχεις αγάπη, δέν βλέπεις μέ επιείκεια τά λάθη τών άλλων, όποτε τούς ταπεινώνεις μέσα σου καί τούς κατακρίνεις. Πάει μετά τό ταγκαλάκι καί τούς βάζει νά κάνουν καί άλλο σφάλμα. Τό βλέπεις εσύ, τούς κατακρίνεις πάλι καί ύστερα συμπεριφέρεσαι μέ αναίδεια.
Μερικές φορές, Γέροντα, μέ στεναχωρεί η αδελφή μέ τήν οποία συνεργάζομαι καί τήν κατακρίνω.
Πού ξέρεις εσύ με πόσα ταγκαλάκια πολεμάει εκείνη τήν ώρα η αδελφή; Μπορεί νά τή πολεμούσαν πενήντα δαίμονες, γιά νά τήν ρίξουν, ώστε νά σέ κάνουν νά πείς: «Ά, τέτοια είναι». Ύστερα, όταν δούν ότι τήν κατέκρινες, θά έρθουν πεντακόσιοι δαίμονες νά τήν ρίξουν πάλι μπροστά σου, γιά νά τήν κατακρίνεις ακόμα περισσότερο. Μπορεί λ.χ. νά τής πείς: «Αδελφή, μή βάζεις αυτό τό πράγμα εκεί, εδώ είναι η θέση του». Τήν άλλη μέρα θά τήν κάνει τό ταγκαλάκι νά ξεχάσει τί τής είπες καί νά τό βάλει πάλι στήν ίδια θέση. Θά κάνει καί καμιά άλλη αταξία καί θά λές μέ τό λογισμό σου: «Μά χθές τής είπα νά προσέξει καί σήμερα τό έβαλε πάλι εκεί! Έκανε κι άλλη αταξία!».
Όποτε τήν κατακρίνεις καί δέν μπορείς νά συγκρατηθείς καί νά μή μιλήσεις. «Αδελφή, τής λές, δέν σού είπα νά μήν τό βάλεις εκεί; Αυτό είναι ακαταστασία. Μέ έχει σκανδαλίσει η συμπεριφορά σου!». Αυτό ήταν! Ο διάβολος έκανε τήν δουλειά του. Σέ έβαλε νά τήν κατακρίνεις, αλλά καί νά ψυχρανθείς μαζί της. Και εκείνη, επειδή δέν ξέρει ότι εσυ ησουν η αιτία γιά τήν απροσεξία της, θά νοιώθει τύψεις πού σέ σκανδάλισε καί θά πέσει σέ λύπη. Βλέπετε μέ τί πονηριά εργάζεται τό ταγκαλάκι κι εμείς τό ακούμε;
Γι αυτό προσπαθήστε νά μήν κρίνετε κανέναν. Νά κρίνετε μόνον τά ταγκαλάκια πού, ενώ ήταν Άγγελοι, κατάντησαν δαίμονες καί , αντί νά μετανοήσουν, γίνονται πιό πονηροί καί κακοί καί βάλθηκαν μέ μανία νά καταστρέψουν τά πλάσματα τού Θεού. Ο πονηρός δηλαδή παρακινεί τούς ανθρώπους νά κάνουν παραξενιές καί αταξίες, καί ο ίδιος πάλι βάζει λογισμούς άλλους ανθρώπους, γιά νά κρίνουν καί νά κατακρίνουν, καί έτσι νικάει καί τούς μέν καί τούς δέ. Καί αυτοί μέν πού νικούνται καί κάνουν αταξίες, αισθάνονται μετά τήν ενοχή τους καί μετανοούν, ενώ οι άλλοι πού κατακρίνουν δικαιώνουν τόν εαυτό τους, υπερηφανεύονται καί καταλήγουν στήν ίδια πτώση μέ τόν πονηρό, τήν υπερηφάνεια.
Μέ τήν κατάκριση φεύγει η Χάρις τού Θεού.
Όταν, Γέροντα, μού περνάει ένας λογισμός εις βάρος τού άλλου, είναι πάντοτε κατάκριση;
Δέν τό καταλαβαίνεις εκείνη τήν ώρα;
Μερικές φορές αργώ νά τό καταλάβω.
Κοίταξε νά καταλαβαίνεις τό συντομότερο τήν πτώση σου καί νά ζητάς συγχώρεση καί από τήν αδελφή τήν οποία κατέκρινες καί από τόν Θεό, γιατί αυτό γίνεται εμπόδιο στήν προσευχή. Μέ τήν κατάκριση φεύγει αμέσως η Χάρις τού Θεού καί δημιουργείται αμέσως ψυχρότητα στή σχέση σου μέ τόν Θεό. Πώς νά κάνεις μετά προσευχή; Η καρδιά γίνεται πάγος μάρμαρο.
Η κατάκριση καί η καταλαλιά είναι οι μεγαλύτερες αμαρτίες καί απομακρύνουν τήν Χάρη τού Θεού περισσότερο από κάθε άλλο αμάρτημα. «Όπως τό νερό σβήνει τήν φωτιά, λέει ο Άγιος Ιωάννης τής Κλίμακος, έτσι καί η κατάκριση σβήνει τήν Χάρη τού Θεού».
Γέροντα, νυστάζω πολύ στήν πρωινή Ακολουθία.
Μήπως κατέκρινες καμιά αδελφή; Εσύ βλέπεις εξωτερικά τά πράγματα καί κατακρίνεις, γι αυτό νυστάζεις μετά στήν Ακολουθία. Από τήν στιγμή δηλαδή πού κατακρίνει κανείς καί δέν αντιμετωπίζει τά πράγματα πνευματικά, μαζεύονται δέκατα πνευματικά καί αποδυναμώνεται. Καί όταν αποδυναμωθεί, ή νυστάζει ή έχει αϋπνία.
Γέροντα συχνά πέφτω στή γαστριμαργία.
Κοίταξε, εκείνο πού πρέπει τώρα νά προσέξεις πολύ είναι η κατάκριση. Αν δέν κόψεις τήν κατάκριση, ούτε από τή γαστριμαργία θά μπορέσεις νά απαλλαγείς. Ο άνθρωπος πού κατακρίνει, επειδή διώχνει τή Χάρη τού Θεού, μένει αβοήθητος καί δέν μπορεί νά κόψει τά ελαττώματά του. Και άν δέν καταλάβει τό σφάλμα του, γιά νά ταπεινωθεί, θά έχει συνέχεια πτώσεις. Άν όμως τό καταλάβει καί ζητήσει τήν βοήθεια τού Θεού, τότε ξαναέρχεται η Χάρις τού Θεού.
Όποιος κατακρίνει τούς άλλους, πέφτει στά ίδια σφάλματα
Γέροντα, πώς συμβαίνει, όταν κατακρίνω μία αδελφή γιά κάποιο σφάλμα της, σέ λίγο νά κάνω κι εγώ τό ίδιο σφάλμα;
Άν κατακρίνει κανείς τόν άλλον γιά ένα σφάλμα του καί δέν καταλάβει τήν πτώση του, ώστε νά μετανοήσει, συνήθως πέφτει στό ίδιο σφάλμα, γιά νά τό καταλάβει. Ο Θεός δηλαδή από αγάπη επιτρέπει ο άνθρωπος νά αντιγράφει τήν κατάσταση αυτού τόν οποίο κατέκρινε. Άν πείς λ.χ. ότι κάποιος είναι πλεονέκτης καί δέν καταλάβεις ότι κατέκρινες, ο Θεός παίρνει τή Χάρη του καί επιτρέπει νά πέσεις κι εσύ στή πλεονεξία. Αρχίζεις τότε νά μαζεύεις. Μέχρι νά καταλάβεις τή πτώση σου καί νά ζητήσεις συγχώρεση από τόν Θεό, θά λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι.
Γιά νά σέ βοηθήσω, θά σού πώ κάτι από τόν εαυτό μου. Όταν ήμουν στήν Ιερά Μονή Στομίου, έμαθα γιά μία συμμαθήτριά μου από τό Δημοτικό ότι είχε παραστρατήσει καί έκανε ζημιά κάτω στήν Κόνιτσα. Προσευχόμουν λοιπόν νά τή φωτίσει ο Θεός νά ανέβει στό μοναστήρι, για νά τής μιλήσω. Είχα ξεχωρίσει καί μερικά κομμάτια περί μετανοίας από τήν Αγία Γραφή καί από Πατερικά. Μία μέρα λοιπόν ήρθε μέ δύο άλλες γυναίκες.
Μιλήσαμε καί έδειξε ότι κατάλαβε. Στή συνέχεια ερχόταν συχνά μέ τό παιδί της καί έφερνε κεριά, λάδι, λιβάνι γιά τόν ναό. Μία φορά κάποιοι γνωστοί προσκυνητές από τή Κόνιτσά μου λένε: «Πάτερ, αυτή η γυναίκα υποκρίνεται. Εδώ φέρνει κεριά κά λιβάνι καί κάτω συνεχίζει μέ τούς αξιωματικούς». Όταν ξαναήρθε, τή βρήκα στήν εκκλησία νά ασπάζεται τίς εικόνες, καί τής έβαλα τίς φωνές: «Φύγε από δώ, τής είπα, έχεις βρωμίσει όλη τήν περιοχή!». Η καημένη έφυγε κλαίγοντας. Δέν πέρασε πολύ ώρα καί αισθάνθηκα μεγάλο σαρκικό πόλεμο. «Τί είναι αυτό; λέω. Ποτέ μου δέν είχα τέτοιον πειρασμό. Τί συμβαίνει;». Δέν μπορούσα νά βρώ τήν αιτία. Κάνω προσευχή, τά ίδια.
Όποτε παίρνω τόν ανήφορο γιά τήν Γκαμήλα.«Καλύτερα νά μέ φάνε οι αρκούδες», είπα. Προχώρησα αρκετά μέσα στό βουνό. Ο πειρασμός δέν υποχωρούσε. Βγάζω τότε ένα τσεκουράκι πού είχα κρεμασμένο στή μέση μου καί δίνω τρείς τσεκουριές στό πόδι μου, μήπως καί μέ τόν πόνο φύγει ο πειρασμός. Τό παπούτσι γέμισε αίμα, αλλά τίποτε. Σέ μία στιγμή ήρθε στό νού μου εκείνη η γυναίκα καί τά λόγια πού τής είχα πεί. «Θεέ μου , είπα τότε, εγώ γιά λίγο έζησα αυτή τήν κόλαση καί δέν μπορώ νά τήν αντέξω, κι αυτή η ταλαίπωρη πού ζεί συνέχεια αυτήν τήν κόλαση! Συγχώρεσε μέ πού τήν κατέκρινα». Αμέσως ενοίωσα μία δροσιά θεϊκή καί εξαφανίσθηκε ο πόλεμος. Βλέπεις τί κάνει η κατάκριση;
Άν παραβλέπουμε τά σφάλματα τών άλλων, θά παραβλέψει καί ο Θεός τά δικά μας
Γέροντα, σήμερα στή διαλογή τών ελιών κατέκρινα μερικές αδελφές, γιατί έβλεπα ότι δέν έκαναν προσεκτικά τή δουλειά τους.
-Κοίταξε νά αφήσεις τίς κρίσεις καί τίς κατακρίσεις, γιατί μετά θά σέ κρίνει κι εσένα ο Θεός. Εσύ δέν βάζει καμμιά ελιά λίγο χαλασμένη μαζί μέ τίς άλλες;
Όχι Γέροντα, προσέχω νά μή βάζω.
Άν μάς κάνει τόσο καλό διάλεγμα ο Χριστός στήν Κρίση, χαθήκαμε! Ενώ, άν τώρα παραβλέπουμε τά σφάλματα τών άλλων καί δέν τούς κατακρίνουμε, θά μπορούμε τότε νά πούμε στό Χριστό: «Χριστέ μου, βάλε μέ κι εμένα σέ καμιά άκρη μέσα στό Παράδεισο!». Θυμάστε τί γράφει τό γεροντικό γιά έναν αμελή μοναχό πού σώθηκε γιατί δέν κατέκρινε; Όταν ήρθε η ώρα νά πεθάνει, ήταν πολύ χαρούμενος καί ειρηνικός. Τότε ο Γέροντάς του, γιά νά ωφεληθούν οι Πατέρες πού είχαν μαζευτεί από τά γύρω Κελιά, τόν ρώτησε: «Αδελφέ, πώς καί δέν φοβάσαι τόν θάνατο, αφού έζησες μέ αμέλεια;». Καί ο αδελφός τού απάντησε: «Είναι αλήθεια ότι έζησα μέ αμέλεια. Από τότε όμως πού έγινα μοναχός προσπάθησα νά μήν κατακρίνω κανέναν, όποτε τώρα θά πώ στόν Χριστό: Χριστέ μου, είμαι ένας ταλαίπωρος, αλλά τουλάχιστον τήν εντολή Σου: ¨Μή κρίνετε, ίνα μή κριθήτε¨[8], τήν τήρησα». « Μακάριος είσαι αδελφέ, τού είπε τότε ο Γέροντας, γιατί σώθηκες χωρίς κόπο».
Γέροντα, μερικοί πνευματικοί άνθρωποι, όταν βλέπουν κάποιον νά ζεί αμαρτωλά, λένε: «Ά, αυτός, έτσι πού πάει, είναι γιά τήν κόλαση!».
Άχ, άν οι κοσμικοί άνθρωποι πάνε στή κόλαση από τίς καταχρήσεις, οι πνευματικοί άνθρωποι θά πάνε από τίς κατακρίσεις Γιά κανέναν δέν μπορούμε νά πούμε ότι θά πάει στήν κόλαση. Ο Θεός δέν ξέρουμε πώς εργάζεται. Τά κρίματα τού Θεού είναι άβυσσος. Κανέναν νά μή καταδικάζουμε, γιατί έτσι παίρνουμε τήν κρίση από τά χέρια τού Θεού. Πάμε νά γίνουμε Θεοί. Άν μάς ρωτήσει ο Χριστός τήν ημέρα τής Κρίσεως, άς πούμε τή γνώμη μας.

[toula]

Η ζωή της αγιότητας είναι μια διαρκής και ατελεύτητη Κυριακή της Ορθοδοξίας

Ο Άγιος Ιουστίνος του Τσέλιε έλεγε ότι «αυτός ο κόσμος, αυτοί οι κόσμοι, αυτό το σύμπαν, αυτά τα αναρίθμητα σύμπαντα είναι ο μεγαλοπρεπής ναός του Θεού και οι άνθρωποι το εικονοστάσι του».
«Το ανθρώπινο γένος επί γης δεν είναι τίποτα άλλο από το πλουσιότερο εικονοστάσι του Θεού».
Κάθε μα κάθε άνθρωπος, λοιπόν, και εικόνα στο εικονοστάσι του Θεού.
Η Εικονομαχία (726-843), δεν ήταν απλά ή δεν ήταν μόνο μια συγκεκριμένη περίοδος πολιτικοθρησκευτικής διαμάχης που συντάραξε την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και απείλησε τη συνοχή της.
Η μεταπτωτική ζωή είναι μια διαρκής εικονομαχία που, λόγω της αμαρτίας, αμαυρώνει την εικόνα του Θεού μέσα μας, αποκαθηλώνει την εικόνα μας από το προαναφερόμενο εικονοστάσι.
Όμως, η ζωή είναι και κάτι άλλο. Κάτι δυναμικό και ανώτερο. Είναι εργαστήρι αποκατάστασης της φθοράς των εικόνων, εν μετάνοια. Η ζωή της αγιότητας, της ένωσης με τον μόνο άγιο Ιησού Χριστό, είναι μια διαρκής και ατελεύτητη Κυριακή της Ορθοδοξίας. Είναι η διαρκής μέριμνα αναστήλωσης της εικόνας του Θεού μέσα μας και αποκατάστασης του κοσμικού εικονοστασίου του μεγαλοπρεπούς ναού Του.