Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Λιμὴν ἡμῖν, γενοῦ, Δέσποινα
Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

«Λιμὴν ἡμῖν γενοῦ θαλαττεύσουσι, καὶ ὁρμητήριον, ἐν τῷ πελάγει τῶν θλίψεων καὶ τῶν σκανδάλων πάντων τοῦ πολεμήτορος». Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ἀπευθύνεται ὁ ὑμνογράφος τοῦ Κανόνος τῶν Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο (3ο τροπάριο ΣΤ’ ὠδῆς) καὶ τὴν προσκαλεῖ καὶ τὴν παρακαλεῖ νὰ γίνῃ τὸ λιμάνι μας καὶ τὸ ὁρμητήριό μας, τὸ ἀσφαλές μας καταφύγιο στὶς θλίψεις καὶ στὶς συμφορὲς τοῦ βίου μας.
Μία οἰκεία εἰκόνα ἀπὸ τὴν φύση καὶ τὴν ζωὴ τῶν ναυτιλλομένων μᾶς προβάλλει ὀ ποιητής, τὴν εἰκόνα τοῦ λιμένος. Τί ἄλλο ὀνειρεύονται οἱ ἄνθρωποι ποὺ ταξιδεύουν στὴν θάλασσα ἀπὸ ἕνα ἀσφαλὲς καὶ ἀπάνεμο λιμάνι, γιὰ νὰ ἀράξουν μετὰ ἀπὸ ἕνα μακρυνό, κοπιαστικὸ καὶ κάποτε έπικίνδυνο ταξίδι; Ἔτσι καὶ ἡ ζωή μας, ὅλων τῶν ἀνθρώπων, παρομοιάζεται μὲ ἕνα μεγάλο ταξίδι, συχνὰ μὲ πολλὲς φουρτοῦνες, ποὺ κλυδωνίζουν τὸ καράβι τῶν ἐπιβαινόντων. Εἶναι τόσο ψηλὰ τὰ κύματα καὶ τόσο ἀγριεμένη ἡ θάλασσα ποὺ ὅλοι ἐμεῖς οἱ «θαλαττεύοντες», οἱ δαρμένοι ἀπὸ τὴν θαλασσοταραχή, ἀναζητοῦμε μὲ ἀγωνία ἕνα λιμάνι. Στὸν ὁρίζοντα δὲν ἀντικρύζουμε κάποιο κοντινὸ ὅρμο καὶ δὲν βλέπουμε καμμία ἐλπίδα σωτηρίας οὔτε ἀνθρωπίνης βοηθείας. Τότε εἶναι ποὺ στρέφουμε τὰ μάτια μας στὴν γλυκιά μας μητέρα, τὴν Παναγία, σ’ αὐτὴν ποὺ πάντοτε στρεφόμαστε μὲ τὴν ἐπίκληση «Παναγία μου», ὅταν πλέον ἔχει ἐκλείψει κάθε ἄλλη ἐλπίδα καὶ διέξοδος στὶς τρικυμίες τοῦ βίου μας.
Στὴν συνείδηση τῶν πιστῶν ἡ Παναγία μας ἀναγνωρίζεται ὡς λιμάνι, ὡς καταφυγὴ καὶ ἐλπίδα μας, διότι ἐκείνη γνώρισε, ὅσο καμμία ἄλλη γυναῖκα, ὅσο κανένας ἄλλος ἄνθρωπος, τὸν πόνο καὶ τὴν θλίψη. Καὶ μόνον ὅποιος γνωρίζει τὸν πόνο, ὅποιος ἔρχεται ἀντιμέτωπος μὲ τὶς συμφορὲς τοῦ βίου, αὐτὸς καὶ μόνον εἶναι σὲ θέση νὰ παρηγορήσει τὸν ἄλλον. Ἡ Παναγία μας, ἀσφαλῶς, ἀπὸ μικρὴ γνώρισε τὴν ὀρφάνεια καιὶ στὴν συνέχεια τὴν φτώχεια στὸ πλευρὸ τοῦ προστάτου της Ἰωσὴφ. Κανεὶς δὲν τοὺς πρόσφερε στέγη, γιὰ νὰ κατακλιθοῦν, ἐκείνη τὴν ἅγια βραδυὰ καὶ ὅταν ἔφερε στὸν κόσμο τὸν Μονογενῆ Της, δὲν εἶχε νὰ τοῦ προσφέρῃ τὰ ἀπαραίτητα, πέρα ἀπὸ τὴν ἀγάπη της καὶ τὴν ζεστασιὰ τῶν ζώων καὶ τῶν φτωχῶν ποιμένων. Στὴν συνέχεια ὅλη ἡ ἁγία οἰκογένεια ἔζησε τὴν ἐμπειρία τῆς προσφυγιᾶς. Μόνον ὅποιος ἔχει γευτῆ αὐτὴν τὴν πικρὴ ἐμπειρία εἶναι σὲ θέση νὰ νοιώσῃ τὸν πόνο καὶ τὴν θλίψη τοῦ ξεριζωμένου.
Ὅμως ἡ γλυκιά μας Παναγιὰ ὑπέφερε πάντοτε σιωπηλὰ καὶ χωρὶς μεγάλη διαμαρτυρία τὸν πόνο της. Ὑπέφερε στὴν συνέχεια καὶ τὶς θλίψεις καὶ τὶς στενοχωρίες ἀπὸ τὶς διώξεις, τὶς ὕβρεις καὶ τὶς συκοφαντίες τοῦ ἀγαπημένου Της τέκνου. Καὶ τὸ χειρότερο! Ρομφαῖα διῆλθε τὴν καρδιά της, ὅταν τὸν εἶδε ἀνεβασμένο στὸν Σταυρὸ «διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν». Ποιός ἀλήθεια, ὕστερα ἀπὸ τόσο μεγάλο πόνο καὶ ἀναστεναγμό, ποὺ βίωσε ἡ Παναγία, μπορεῖ νὰ πῆ ὅτι θλίβεται καὶ στενάζει περισσότερο;
Βεβαίως, ὑπάρχουν ἄνθρωποι γύρω μας ποὺ φτάνουν στὰ ὅριά τους, γευόμενοι τὴν ὀδύνη ἀπὸ τὶς ἀναποδιὲς τῆς ζωῆς καὶ συχνὰ τὸν κατατρεγμό τῶν συνανθρώπων των, τὴν ψευτιὰ καὶ τὴν ἀδικία. Ἔ, λοιπόν, αὐτοὶ οἱ πονεμένοι ἔχουν ποῦ νὰ στραφοῦν στὸ φαινομενικό των ἀδιέξοδο. Ἔχουν ποῦ νὰ ὀρθώσουν τὸ βλέμμα των, γιὰ νὰ βροῦν παρηγορία. Ἔχουν ἕνα τελευταῖο ἀλλὰ ἀσφαλὲς λιμάνι. Ἔχουν Ἐκείνην ἡ ὁποία διὰ τοῦ Υἱοῦ Της ἔγινε ὁ λιμὴν καὶ ἡ προστασία πάντων τῶν θλιβομένων καὶ κλυδωνιζομένων ἀπὸ τὶς φορτοῦνες τοῦ καραβιοῦ τῆς ζωῆς. Ἔχουν ἕναν ἀπάνεμο ὅρμο νὰ ἀράξουν καὶ νὰ ἀναπαυτοῦν, ἔστω καὶ γιὰ λίγο, μέχρι τὴν ἑπομένη τρικυμία.
Διότι τρικυμιώδης θὰ εἶναι ὁ βίος μας «πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν» «διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτημάτων ἡμῶν». Τὸ ζήτημα εἶναι νὰ μὴν νοιώθουμε μόνοι σ’ αὐτὸ τὸ δύσκολο ταξίδι, νὰ νοιώθουμε τὸ χέρι τῆς Παναγίας καὶ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ κατευθύνει τὰ διαβήματά μας μακρυὰ ἀπὸ τὶς κακοτοπιές, μᾶς λυτρώνει ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ μᾶς χαρίζει τὴν σωτηρία μας.
Γιὰ νὰ νοιώσουμε ὅμως αὐτὴν τὴν θεία βοήθεια, χρειάζεται νὰ ἀσκηθοῦμε καὶ ἐμεῖς στὸν πόνο καὶ στὴν θλίψη. Νὰ μὴν τὰ ἀντιμετωπίζωμε ὡς κατάρα ἀλλὰ ὡς εὐλογία, ὡς δοκιμασία, διὰ νὰ ἐξέλθωμε νικητὲς «διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου». Καὶ τὴν νίκη αὐτὴν στὸ μέτρο τοῦ δυνατοῦ γιὰ τὸν καθένα, δὲν μποροῦμε νὰ τὴν κερδίσωμε μόνοι μας.
Ἄς τὸ παραδεχθοῦμε ἐπιτέλους, ὅτι μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις μόνον, λόγῳ τῆς ἀσθενικῆς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία φύσεώς μας, δὲν καταφέρνουμε νὰ ἀντιμετωπίζωμε τὶς πολὺ ἰσχυρότερες δυνάμεις τοῦ πολεμήτορος. Χρειάζεται ἡ θεία ενδυνάμωση καὶ ἣ φώτιση ἀπὸ τοὺς μεγάλους πονεμένους, τοὺς Ἁγίους μας, καὶ στὴν συνέχεια ἡ συνεργασία μὲ τοὺς ἄλλους πονεμένους, πλὴν συνειδητοποιημένους ἀδελφούς μας, ἐκείνους δηλαδὴ πού, ἀφοῦ γεύτηκαν οἱ ἴδιοι τὴν ἐμπειρία τοῦ πόνου, ἔχουν μὲ τὴν σειρά τους τὴν δύναμη καὶ τὴν θέληση νὰ συμπαρασταθοῦν καὶ στοὺς λιγότερο ἔμπειρους, τοὺς ἐντελῶς ἄπειρους ἤ καὶ ἀδύναμους ἀδελφούς των. Ὅπως ἡ χαρά, ὅταν μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται, ἔτσι καὶ ὁ πόνος ποὺ μοιράζεται μικραίνει καὶ γίνεται πιὸ γλυκός.
Τώρα πιά, στὶς σύγχρονες διακυμάνσεις τοῦ βίου, ποὺ οἱ πολλοὶ καὶ πολλὰ ὑποσχόμενοι προστάτες μας μᾶς ἐγκαταλείπουν πλέον ἀβοήθητους, ποὺ οἱ φουρτοῦνες ὅλο καὶ πληθαίνουν, ποὺ ἡ ψευτιὰ καὶ ἡ ὑποκρισία περισσεύουν, ποὺ οἱ πόλεμοι καὶ οἱ ἀσθένειες σκορπίζουν τὸν τρόμο τοῦ θανάτου γύρω μας καὶ μέσα μας, «εἰς τίνα καταφύγωμεν», ποὺ νὰ προσβλέψουμε ἀλλοῦ ἀπὸ τὴν «πάντων βοήθεια», τὴν ἐλπίδα πάντων τῶν θλιβομένων, τὴν παρηγορία πάντων τῶν ἀναστεναζόντων, τὸ λιμάνι πάντων τῶν κλυδωνιζομένων;
Σ’ αυτὴν ἀναφωνοῦμε καθημερινὰ κατὰ τὸ Μεγάλο Ἀπόδειπνο τὴν κατανυκτικὴ αὐτὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς: «Παναγία Θεοτόκε, τὸν χρόνον τῆς ζωῆς μου, μὴ ἐγκαταλείπῃς με· ἀνθρωπίνῃ προστασίᾳ μὴ καταπιστεύσῃς με, ἀλλὰ αὐτὴ ἀντιλαβοῦ, καὶ ἐλέησόν με.». Τὴν καλοῦμε δηλαδὴ νὰ μὴν μᾶς ἀφήσῃ σὲ ἀνθρώπινα χέρια προστασίας, ἀλλὰ νὰ μᾶς ἀναλάβῃ ἡ ἴδια (αὐτὴ ἀντιλαβοῦ) στὴν δική της προστασία, στὸν δικό της ἀσφαλῆ λιμένα.
Τὸ μόνο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνωμε εἶναι νὰ τὴν ἐμπιστευτοῦμε, ἐὰν βεβαίως θέλωμε νὰ κερδίσωμε τὴν θεϊκὴ γαλήνη, «τὴν εἰρήνην τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν» καὶ τὴν πολυπόθητη σωτηρία μας, μὲ τὴν χάρη τοῦ Υἱοῦ Της καὶ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας μας. Γένοιτο!

Πηγή: Aktines

[toula]

Αλίμονο αν μετά την αναγνώριση των λαθών μας δεν οδηγούμαστε στη μετάνοια!

Αγαπητοί αναγνώστες, στο σημερινό άρθρο μας, θα ασχοληθούμε με ένα σπουδαίο και πολύ σημαντικό, κατά τη γνώμη μας θέμα, που αφορά την πνευματική μας ζωή και όχι μόνο.
Έχει να κάνει με την εκ μέρος μας αναγνώριση των λαθών μας! Είναι πολύ σπουδαίο επίτευγμα και προϋποθέτει ταπείνωση και επίγνωση όλων των δεδομένων και παραμέτρων της πορείας της ζωής μας. Ας αφήσουμε όμως την εισαγωγή και ας περάσουμε τροχάδην στο θέμα μας.
Είναι γεγονός, ότι κάθε δράση μας σε αυτή την ζωή, έχει και το ρίσκο της αποτυχίας,του λάθους και του σφάλματος. Ακόμη και η αμαρτία, ως έννοια ετυμολογικά, έχει την συναφή έννοιας της αστοχίας ως παρέκκλιση από το στόχο μας, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η ένωσή μας με τον Θεό. Ότι μας χωρίζει από αυτή την ένωση, αποτελεί αμαρτία και μη πραγμάτωση του στόχου μας που είναι ο αγιασμός και η θέωση. Άλλωστε όπως ομολογούμε σε κάθε εξόδιο ακολουθία και επιμνημόσυνη δέηση:« ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος, ὃς ζήσεται καὶ οὐ χἁμαρτήσει» και μάλιστα όχι για όλη μας τη ζωή, αλλά ισχύει σε καθημερινή βάση, ότι δεν υπάρχει μέρα που θα ζήσουμε και δεν θα αμαρτήσουμε!
Η Εκκλησία μας όμως, ήδη από τη βάπτισή μας, μαζί με το μυστήριο του Χρίσματος, μας δίνει όλα τα εφόδια εκείνα, για να μπορέσουμε να πραγματώσουμε τον στόχο μας, αφού μας θεραπεύει από το προπατορικό αμάρτημα και την πρώτη πτώση των πρωτοπλάστων, που μεταφέρουμε και εμείς κληρονομικά, ο κάθε ένας ξεχωριστά, που μετέχει της ανθρώπινης φύσεως, αλλά και από τις προσωπικές του επιλογές.
Όλη αυτή την κατάσταση, η πατερική εμπειρία και γραμματεία την ονομάζει «παρά-φύσιν» κατάσταση. Είναι η μεταπτωτική αυτή κατάσταση, που έφερε τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τις συνέπειες της πτώσης του : «καὶ τῇ γυναικὶ εἶπε· πληθύνων πληθυνῶ τὰς λύπας σου καὶ τὸν στεναγμόν σου· ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα, καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου ἡ ἀποστροφή σου, καὶ αὐτός σου κυριεύσει. τῷ δὲ Ἀδὰμ εἶπεν· ὅτι ἤκουσας τῆς φωνῆς τῆς γυναικός σου καὶ ἔφαγες ἀπὸ τοῦ ξύλου, οὗ ἐνετειλά μην σοι τούτου μόνου μὴ φαγεῖν, ἀπ᾿ αὐτοῦ ἔφαγες, ἐπι κατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου· ἐν λύπαις φαγῇ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου·ἀκάνθας καὶτριβόλους ἀνατελεῖ σοι, καὶ φαγῇ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ. ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου, ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τὴν γῆν, ἐξἧς ἐλήφθης, ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ·» (Γεν. 3,16-19)

Όλα τα παραπάνω, χάρις του σχεδίου της Θείας Οικονομίας Του Θεού, με τη σάρκωση του Θεού Λόγου, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και με την ένωσή του με την ανθρώπινή φύση, εκτός της αμαρτίας, με την Σταύρωση, την Ανάστασή Του και την Ανάληψή Του, μας θεράπευσε, μας έσωσε αντικειμενικά και περιμένει και την προσωπική μας οικειώσεως αυτής της σωτηρίας, με την δική μας συνέργεια, με την άρση του προσωπικού μας Σταυρού και την πνευματική άθληση, εντός της Εκκλησίας (ως συνόλου των πιστών και όχι μόνο στο οικοδόμημα τον Ιερό Ναό).
Αυτή η πορεία μας όμως, δεν είναι μια γραμμική ευθεία, αλλά έχει να κάνει με σκαμπανεβάσματα, πτώσεις και αμαρτίες, που αν επαναλαμβάνονται συχνά, γίνονται πάθη που δύσκολα κόβονται και διορθώνονται.
Στις μέρες μας, έχουμε πολλούς ανθρώπους σε πολλούς τομείς να αναγνωρίζουν τα λάθη τους! Θέλει πραγματικά λεβεντιά και μεγαλείο ψυχής, για να κάνει κάποιος κάτι τέτοιο και μάλιστα δημόσια. Όμως μια Συγνώμη έχει τρία στάδια: α) Την αναγνώριση του λάθους, β) Την διατύπωση της συγνώμης (και ιδίως σε αυτόν που φταίξαμε ή βλάψαμε) αλλά και έχει ένα τρίτο σκέλος που δυστυχώς ελάχιστοι το αναλαμβάνουν και προχωρούν σε αυτό γ) Πως μπορώ να διορθώσω το λάθος;!Γιατί πραγματικά, πέρα από το να αναγνωρίσουμε και να πούμε τη συγνώμη είναι το μισό βήμα, το άλλο μισό είναι η προσπάθεια ναδιορθώσουμε (αν μπορεί κάτι να διορθωθεί γιατί δυστυχώς δεν γίνεται σε όλα).

Στην Εκκλησία μας αυτό το τρίτο σκέλος, που προϋποθέτει και τα άλλα δύο, λέγεται μετάνοια! Αλλαγή δηλαδή τρόπου ζωής και πορείας, από την φθορά και την αμαρτία, στον αγιασμό και στη θέωση! Είναι η αλλαγή κατάστασης, από την «παρά-φύσιν» κατάσταση, με την κάθαρση, στον φωτισμό «κατά-φύσιν» κατάσταση και στη πορεία, προς τον αγιασμό «ύπερ-φύσιν» κατάσταση! Θα λέγαμε καλύτερα, ότι η μετάνοια είναι ο σκοπός όλης της ζωής μας, γι΄ αυτό ζούμε σε αυτή την ζωή, είναι η ευκαιρία μας να την αξιοποιήσουμε προς μετάνοια, για να πάμε στην όντως ζωή, τον παράδεισο, την Βασιλεία των Ουρανών, την όντως πατρίδα μας και προοπτική μας!
Για να γίνει αυτό όμως αξίζει όλοι να παράγουμε έργα και καρπούς μετανοίας!!! Η φωνή του τιμίου Προδρόμου, αλλά και του ίδιου του Κυρίου βοά προς κάθε άνθρωπο και σε κάθε εποχή: «μετανοεῖτε· ἤγγικεγὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Mατθ. 3,2).
Αυτή την πραγματικότητα και προοπτική, είχε συλλάβει και σπουδαίος, μακαριστός πλέον, συνθέτης και τραγουδοποιός Λαυρέντης Μαχαιρίτσας λέγοντας στο γνωστό του τραγούδι μαζί με τον Διονύσιο Σαββόπουλο του 1999 :«Και τι ζητάω; Μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάω»! Πράγματι αυτή η φράση περικλείει και έχει μια δυναμική , λες και γράφτηκε και μελοποιήθηκε συνοπτικά το ίδιο το Ευαγγέλιο στην εποχή μας!

Αν όλοι συνειδητοποιήσουμε πιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής, αν όλοι αξιολογήσουμε και ιεραρχήσουμε τις προτεραιότητές μας και δούμε με τι ανούσια πράγματα καταπιανόμαστε και σπαταλούμε το χρόνο μας και την ζωή μας ολόκληρη και αν όλοι αξιολογήσουμε ότι το σήμερα μας ανήκει, το αύριο είναι του Θεού και αβέβαιο και το παρελθόν μπορεί να μας διδάξει, αλλά δεν αλλάζει, τότε πραγματικά θα αδράξουμε την μέρα, την κάθε μέρα που μας αξιώνει ο Θεός και να την ζούμε σαν να είναι η τελευταία μας!
Κλείνοντας αδελφοί μου, να σας παρακαλέσουμε θερμά, το λέμε σε εσάς για να το εφαρμόσουμε και εμείς οι ίδιοι που γράφουμε αυτές τις γραμμές, να κλείσουμε κάθε εκκρεμότητα που έχουμε με τους αδελφούς μας, να ζητήσουμε συγνώμη τώρα που έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, ακόμη και αν δεν φταίγαμε εμείς, γιατί μόνο με την μετάνοια και την ταπείνωση, θα μπορούν να οικοδομηθούν όλες οι αρετές που χρειάζονται για να προχωρήσουμε στη πνευματική ζωή! Ας δώσουμε «αίμα (έστω συνειδήσεως) για να λάβουμε πνεύμα»! Αμήν!

Πρώτη δημοσίευση: Εφημερίδα Κιβωτός της Ορθοδοξίας, ΠΗΓΗ: pemptousia.gr
πρωτοπρεσβύτερος π. Αντώνιος Χρήστου, Θεολόγος – ΜΑ (Ορθόδοξη Θεολογία) ΕΑΠ

[toula]

Άγιος Παΐσιος: “αν δεν αναγνωρίζουμε τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός και γκρινιάζουμε, έρχονται οι δοκιμασίες και μαζευόμαστε κουβάρι”

-Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι, ενώ τα έχουν όλα, νιώθουν άγχος και στενοχώρια;
-Όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχη μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τίποτε δεν του λείπει, να ξέρετε ότι τουλείπει ο Θεός.
Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονή τον Θεό, έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια. Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός κάθε μέρα και χαίρεται τα πάντα.
Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα. Αν, ας πούμε, δεν εκτιμάη την λιακάδα και γκρινιάζει, έρχεται ο Βαρδάρης και τον παγώνει …; Δεν θέλει την λιακάδα θέλει το τουρτούρισμα που προκαλεί ο Βαρδάρης.
-Γέροντα, τί θέλετε να πήτε μ’ αυτό;…
-Θέλω να πω ότι, αν δεν αναγνωρίζουμε τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός και γκρινιάζουμε, έρχονται οι δοκιμασίες και μαζευόμαστε κουβάρι. Όχι, αλήθεια σας λέω, όποιος έχει αυτό το τυπικό, την συνήθεια της γκρίνιας, να ξέρη ότι θα του έρθη σκαμπιλάκι από τον Θεό, για να ξοφλήση τουλάχιστον λίγο σ’ αυτήν την ζωή. Και αν δεν του έρθη σκαμπιλάκι, αυτό θα είναι χειρότερο, γιατί τότε θα τα πληρώση όλα μια και καλή στην άλλη ζωή.
-Δηλαδή , Γέροντα, η γκρίνια μπορεί να είναι συνήθεια;
-Γίνεται συνήθεια, γιατί η γκρίνια φέρνει γκρίνια και η κακομοιριά φέρνει κακομοιριά. Όποιος σπέρνει κακομοιριά, θερίζει κακομοιριά και αποθηκεύει άγχος. Ενώ , όποιος σπέρνει δοξολογία, δέχεται την θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. Ο γκρινιάρης, όσες ευλογίες κι αν του δώση ο Θεός, δεν τις αναγνωρίζει. Γι’ αυτό απομακρύνεται η Χάρις του Θεού και τον πλησιάζει ο πειρασμός τον κυνηγάει συνέχεια ο πειρασμός και του φέρνει όλο αναποδιές, ενώ τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του.
Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία, την οποία ήλεγξε ο Χριστός. «Ουχ οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα πού», είπε στον λεπρό που επέτρεψε να Τον ευχαριστήση. Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς όχι για τον εαυτό Του αλλά για τους ίδιους, γιατί η ευγνωμοσύνη εκείνους θα ωφελούσε.

[toula]

Διάγνωση: "Ανεξήγητο"

Μερικοί άνθρωποι διαθέτουν τόσο μεγάλη πίστη, τόσο μεγάλη αγάπη και εμπιστοσύνη στον Θεό, ώστε η ζωή τους αποτελείται από μία σειρά θαυμαστών γεγονότων.
Αν εμείς οι άνθρωποι συγκινούμαστε όταν κάποιος μας δείχνει εμπιστοσύνη και φροντίζουμε να ανταποκριθούμε, πόσο μάλλον ο Άγιος Θεός!
Μία τέτοια ψυχούλα επισκέφθηκε το Μοναστήρι φέτος το καλοκαίρι. ‘Ήταν μητέρα δύο παιδιών ενηλίκων. Παρ’ ότι δε η γυναίκα αυτή ήταν στη μέση ηλικία, είχε στο πρόσωπό της τη δροσιά της νεότητος. Το δε χαμόγελό της συχνά έδειχνε την καλωσύνη της ψυχής της.
Όταν διηγήθηκε πόσες σοβαρές ασθένειες είχε περάσει και ξεπεράσει με την προσευχή και την πίστη της, έμενε κατάπληκτος όποιος την άκουγε. Μεταξύ των άλλων είπε:
“Όταν ξεκινούσα για κάποια σοβαρή εξέτασι ή εγχείρησι (είχε εγχειρισθεί για καρκίνο των σπλάγχνων) έπαιρνα μαζί μου μια εικονίτσα του Χριστού που έχω και Του έλεγα: “Έλα, Χριστέ μου, πάμε μαζί στο νοσοκομείο. Άνθρωπο δεν έχω να έρθει μαζί μου!” ( Ο σύζυγός μου δούλευε και ζούσαμε όλοι από ένα μεροκάματο. ) Και όλα πήγαιναν καλά. Τη βοήθειά Του την ένιωθα και την έβλεπα συνεχώς.
Κάποτε, η καρδιά μου μάζεψε πολύ υγρό στο περικάρδιο.
Οι γιατροί αποφάσισαν να το αφαιρέσουν με παρακέντηση. Λίγο πριν γίνει η παρακέντηση, έβαλα στο στήθος μου λίγο λαδάκι από την Παναγία και Την παρακάλεσα θερμά να επέμβει και να με βοηθήσει.
Σε λίγο οι γιατροί ετοιμάστηκαν για την επέμβαση. Τότε ο αρχίατρος με φώτιση Θεού ζήτησε να γίνει μια νέα εξέταση, για να δουν την ποσότητα του υγρού στο περικάρδιο. Πράγματι, την έκαναν στα γρήγορα και του την έφεραν. Έκπληκτος ο αρχίατρος είδε πως το υγρό είχε εξαφανιστεί! Ματαίωσε τότε την παρακέντηση και είπε:
-Αφήστε την γυναίκα να φύγει! Κατά ανεξήγητο τρόπο το υγρό υποχώρησε.
Ένας πιο νέος γιατρός, που κρατούσε το ιστορικό μου, τον ρώτησε:
- Τί να γράψω, κύριε καθηγητά; Πώς να κλείσω το ιστορικό της νοσηλείας της;
Και ο καθηγητής απάντησε:
- Γράψε τη λέξη “ανεξήγητο”!
Ανεξήγητο, για εκείνον. Εγώ όμως γνώριζα τη θεία επέμβαση της Θεομήτορος και μάλιστα το είπα στον καθηγητή με παρρησία. Η αλήθεια είναι ότι το σεβάστηκε και φάνηκε να δείχνει ενδιαφέρον να μάθει περισσότερα για τον Χριστό. Κι εγώ έκπληκτη του είπα:
-Καλέ, δεν ξέρετε για τον Χριστό; Για τον αληθινό Θεό; Δεν γνωρίζετε για την απέραντη Θεϊκή Του δύναμη;”
Δυστυχώς, τα πανεπιστήμια δίνουν περιορισμένες ανθρώπινες γνώσεις. Την κορωνίδα της γνώσεως, την Θεογνωσία, και την επίγνωση του προορισμού του ανθρώπου, που είναι η βασιλεία του Θεού και η κατά χάριν θέωση, την αγνοούν.
Ευτυχώς, που υπάρχουν οικογένειες χριστιανικές και κάποιοι φωτισμένοι καθηγητές και κληρικοί κι έτσι υπάρχουν και στην Πατρίδα μας φωτισμένοι επιστήμονες με ήθος και θεοσέβεια. Δόξα τω Θεώ!

Από το βιβλίο: «ΝΕΩΤΕΡΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑ Κ΄ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ» ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΜΟΝΑΣΤΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ

[toula]

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης για την συγχώρεση.

Γέροντα, δέν μπορώ νά συγχωρήσω εύκολα τούς άλλους.
Εσύ δέν θέλεις νά σέ συγχωρή ο Χριστός;
Πώς δέν θέλω, Γέροντα;
Τότε, γιατί κι εσύ δέν συγχωρείς τούς άλλους; Αυτό πρόσεξέ το πολύ, γιατί στενοχωρεί τόν Χριστό. Είναι σάν νά σού χάρισε δέκα χιλιάδες τάλαντα κι εσύ νά μή θέλεις νά χαρίσης στόν άλλον εκατό δηνάρια.
Νά λές μέ τόν λογισμό σου: «Πώς ο Χριστός πού είναι αναμάρτητος μέ ανέχεται συνέχεια, καί ανέχεται καί συγχωρεί δισεκατομμύρια ανθρώπους, κι εγώ δέν συγχωρώ μία αδελφή;».
Μία μέρα ήρθε στό Καλύβι ένα παιδί πού ήξερα ότι είχε παρεξηγηθεί μέ κάποιον καί, ενώ εκείνος τού ζητούσε νά τόν συγχωρέση, αυτός δέν τόν συγχωρούσε. Κάποια στιγμή μού λέει: «Κάνε προσευχή, Γέροντα, νά μέ συγχωρέση ο Θεός». «Θά κάνω προσευχή, τού λέω, νά μή σέ συγχωρέση ο Θεός». Αλλά εκείνο πάλι μού είπε: «Θέλω, Γέροντα, νά μέ συγχωρέση ο Θεός». «Άν δέν συγχωρέσης, ευλογημένε, εσύ τούς άλλους, τού είπα τότε, πώς θά σέ συγχωρέση εσένα ο Θεός;».
Η δικαιοσύνη τού Θεού είναι η αγάπη, η μακροθυμία δέν έχει καμιά σχέση μέ τήν ανθρώπινη δικαιοσύνη. Αυτή τήν δικαιοσύνη τού Θεού πρέπει νά αποκτήσουμε. Μία νύχτα πήγε στό Κελλί τού Πάπα-Τύχωνα ένας κοσμικός νά τόν ληστέψη. Αφού βασάνισε αρκετά τόν Γέροντα -τού έσφιγγε τόν λαιμό μέ ένα σχοινί-, είδε ότι δέν έχει χρήματα καί ξεκίνησε νά φύγη.
Τήν ώρα πού έφευγε, ο Πάπα- Τύχων τού είπε: «Θεός συγχωρέσοι, παιδί μου». Ο κακοποιός αυτός πήγε νά ληστέψη καί άλλον Γέροντα, αλλά εκεί τόν έπιασε η αστυνομία καί ομολόγησε μόνος του ότι είχε πάει καί στόν Πάπα-Τύχωνα.
Ο αστυνόμος έστειλε χωροφύλακα νά πάρη τόν Πάπα-Τύχωνα γιά ανάκριση, αλλά ο Γέροντας δέν ήθελε νά πάη. «Εγώ παιδί μου, έλεγε, συγχώρεσα τόν κλέφτη μέ όλη τήν καρδιά μου». Ο χωροφύλακας όμως δέν έδινε καθόλου σημασία στά λόγια του. «Άντε, γρήγορα, Γέροντα, τού έλεγε! Εδώ δέν έχει «συγχώρησον» καί «ευλόγησον».
Τελικά, επειδή ο Γέροντας έκλαιγε σάν μωρό παιδί, τόν λυπήθηκε ο διοικητής καί τόν άφησε νά γυρίση στό Κελλί του. Όταν μετά θυμόταν ο Γέροντας αυτό τό περιστατικό, δέν μπορούσε νά τό συγχωρέση στό μυαλό του: «Πά-πά-πά, παιδί μου, έλεγε, αυτοί οι κοσμικοί άλλο τυπικό έχουν δέν έχουν τό «ευλόγησον» καί τό «Θεός συγχωρέσοι»!

[toula]

Άγιος Λουκάς Κριμαίας_Να πλέετε κόντρα στο ρεύμα, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Να είστε έτοιμοι, ακόμη και για το Μαρτύριο

[toula]

«Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού…» Οτιδήποτε σας συμβεί, η παρηγοριά σας να είναι ο Χριστός· εκεί είναι η δύναμη.
Αγίου Ανθίμου της Χίου

Όπου είναι η δύναμη, εκεί να τρέχετε! «Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού…».
Άραγε τί θέλουν να πουν αυτά τα λόγια; Κάτι καλό όμως θα είναι και ευχάριστο, για να το παρουσιάσουν οι άγιοι Πατέρες να λέγεται τώρα, αυτές τις ημέρες της αγίας Τεσσαρακοστής. Ποιός βασιλιάς, ποιός εξουσιαστής, ποιός άρχοντας, ποιός ηγεμόνας είναι σε αυτόν τον κόσμο, που δεν έχει εξουσία; Τόση δύναμη έχει ο λόγος του, ώστε εκείνο που θα προστάξει να γίνει αμέσως. Όμως δύναμη πνευματική δεν μπορεί να τους δώσει.
«Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού». Παρακαλούμε τον βασιλέα των ουρανών να μας δώσει κάποια δύναμη πνευματική. Τώρα, αυτές τις ημέρες πολύ σωστά όρισαν οι άγιοι Πατέρες να το λέμε αυτό και να τον παρακαλούμε να έλθει μαζί μας. Έλα εσύ, που είσαι ο εξουσιαστής όλων των δυνάμεων, εσύ που είσαι Κύριος των πάντων, έλα μαζί μας. Τί να κάνεις; να γίνεις παρήγορός μας, έλα να γίνεις συνήγορός μας, δάσκαλος και ιατρός μας· εσύ που εξουσιάζεις τα πάντα «μεθ’ ημών γενού». Τον παρακαλούμε να μας δώσει κάποια δύναμη.
Αυτή όμως η δύναμη απλώς και ως έτυχε δεν έρχεται. Δεν είναι κανένα ρούχο να το φορέσουμε, δεν είναι κανένα πράγμα υλικό, για να το πάρουμε· είναι μία δύναμη πνευματική. Είναι ο ίδιος ο Θεός, τον οποίον παρακαλούμε να έλθει μαζί μας. Είναι πανέτοιμος για να έλθει· είναι πολύ πρόθυμος και έτοιμος κάθε στιγμή με ευχαρίστηση, με χαρά, με καλή διάθεση, να έλθει να επισκιάσει και να βοηθήσει τον άνθρωπο, αλλά πρέπει να του ετοιμάσουμε τόπο.

Ποιός είναι αυτός, που έχει τόσες δυνάμεις; είναι αυτός ο Χριστός, που ήλθε και έχυσε το πανάγιό Του αίμα, για να μας εξαγοράσει και να μας δώσει δύναμη, ώστε να πατούμε επάνω «όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού». Αλλά δεν έρχεται έτσι· πρέπει πρώτα – πρώτα να καταδαμάσουμε τα πάθη μας. Για τούτο οι άγιοι Πατέρες όρισαν να το λέμε τώρα, αυτές τις ημέρες, που είναι η νηστεία· διότι η νηστεία καταδαμάζει τα πάθη. Εάν δεν καταδαμαστούν αυτά, δεν έρχεται ο Θεός.
Ποιό όμως να είναι το μέσον, με το οποίο θα μπορέσουμε να φέρουμε τον Θεό μαζί μας; Πιστεύω ότι το ξέρετε. Το μέσον αυτό, με το οποίο θα φέρουμε τον Θεό μαζί μας, είναι αυτή η συντριβή της καρδίας. Να συντρίψουμε την καρδία μας και να φέρουμε στον εαυτό μας την αγάπη, την ταπείνωση, την υπομονή και επιμονή στο αγαθό, για να μείνει ο Θεός μαζί μας. Δύσκολο όμως είναι. Διότι τα πάθη μας δεν τα δαμάζουμε εύκολα.
Επικαλούμεθα τον Θεόν στο κελλί μας, μέσα στην εκκλησία, κλαίμε, συντρίβουμε τον εαυτό μας, άλλα διάφορα κάνουμε, βγαίνουμε όμως κατόπιν έξω και εκείνα, τα οποία κερδίσαμε, τα δαπανάμε. Πώς; Με το μίσος, την κακία, την πονηρία, με την κρίση, με την κατάκριση και με τα άλλα πάθη, τα οποία πολεμούν καθημερινά τον άνθρωπον. Φωνάζουμε: Κύριε των δυνάμεων έλα μαζί μας… αλλά αυτά απομακρύνουν τη χάρη του Θεού, και δεν έρχεται. Δεν φοβούμεθα το Θεό, αλλά και δεν τον αγαπούμε· ναι έλεγε ο μέγας Αντώνιος, ότι εγώ δεν φοβούμαι τον Θεό, αλλά τον αγαπώ ολοψύχως, διότι η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβο.

Πώς δείχνουμε ότι δεν τον αγαπούμε εμείς; διότι όταν μας τύχει μια προσβολή, δεν υπομένουμε, όταν μας τύχει κάτι που μας παροξύνει, δεν υποκύπτουμε, όταν μας έρχεται να κάνουμε κάτι, το οποίο είναι μισητό ενώπιον του Θεού, δεν το αποφεύγουμε. Ποιόν βλάπτουμε; Τη ψυχή μας. Εκεί που θα βλαφτείς, εκεί πηγαίνεις· εκεί που θα σκοτισθεί το μυαλό σου, εκεί τρέχεις. Τί θα κερδίσεις; Αντί χαρά, λύπη· αντί ανάπαυση, ταραχή και ανησυχία. Πώς θα έλθει μαζί σου ο Θεός;
Πολλές ημέρες τώρα παρατηρώ έξω που πηγαίνω, ότι έρχονται δύο πέρδικες και καθίζουν εκεί στο παγκάκι· πότε πιό πάνω, πότε πιό κάτω, όλο τις βλέπω να τριγυρίζουν εκεί. Γιατί δεν έρχονταν και άλλοτε; γιατί δεν έρχονταν και τα περασμένα χρόνια, μόνο τώρα κάθε μέρα έρχονται; Διότι βλέπουν ότι δεν υπάρχει κίνδυνος. Εμείς, αδελφές, δεν βλέπουμε τον κίνδυνο που έρχεται εναντίον της ψυχής μας; Δεν βλέπουμε ότι ο διάβολος γίνεται όργανο, για να απορροφήσει την πνευματική μας δύναμη.

Ποιός το σοφίζει αυτό το πουλί; ποιός του έλεγε τόσα χρόνια να μην έρχεται και τώρα δεν φεύγει από εκεί; Κανείς· με τη γνώση του· καταλαβαίνει ότι σ’ αυτό το μέρος θα βρει τη γαλήνη, θα βρει ­την ησυχία. Εμείς είμαστε λογικοί άνθρωποι, αφιερωμένοι στον Θεό. Γιατί να τρέχουμε εκεί που είναι ο κίνδυνος; Γιατί να μην ασπαζόμαστε τη σιωπή; Γιατί να μην κυνηγούμε την υπακοή; Γιατί να μην έχουμε την αγάπη, την υπομονή, την ομόνοια, με τα οποία θα αποφύγουμε τους κινδύνους και θα φέρουμε τη θεϊκή δύναμη μέσα μας;
Εμένα, μου κάνει εντύπωση αυτό το πράγμα· έκπληκτος γίνομαι· ένα πουλί να καταλαβαίνει τον κίνδυνο! του δίνει σοφία ο Θεός· του δίνει στόχαση, ότι σ’ αυτό το μέρος δεν έχει φόβο να βλαφτεί.

Δεν μας φθάνει, αδελφές, να πούμε ότι ήλθαμε στο στάδιο της αγίας Τεσσαρακοστής και εξασφαλιστήκαμε με τη νηστεία που κάνουμε διότι η νηστεία αυτή δεν είναι άλλο παρά μια αλλαγή φαγητών. Άλλη νηστεία να κάνουμε· διότι λέει και το στιχηρό, «νηστεία δεν είναι μόνον η αποχή των βρωμάτων, αλλά εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, καταλαλιάς, ψεύδους…» αυτά να αποφύγουμε, αδελφές. Διότι δεν θα μπορέσουμε να δικαιολογηθούμε τότε ενώπιον του πανδήμου δικαστηρίου και να πούμε ότι δεν τα ξέραμε. Όταν τηρείς λοιπόν αυτά, ευθύς ως θα ειπείς: «Κύριε των δυνάμεων, έλα μαζί μου…» αμέσως ένας άγγελος έρχεται πλησίον σου. Έρχεται και ο διάβολος από πίσω, αλλά ο άγγελος είναι ισχυρότερος.
Και να μην πεις ποτέ, ο διάβολος με παρακίνησε και έκανα εκείνο το κακό, ή είδα τον άλλο και παρακινήθηκα και εγώ. Διότι δεν γελιέται ο Θεός· τον άγγελο που σου έδωσε φύλακα και σε φυλάει νύκτα – μέρα, γιατί δεν τον ακούς, αλλά μόνον ακούς τον Σατανά; Δωρεάν μας φυλάει ο άγγελος μέρα και νύκτα. Όμως επειδή αδυνατούμε να κάνουμε το αγαθό, αδυνατεί και ο άγγελος και φεύγει μακριά μας. Αλλά ο διάβολος που μένει πλησίον σου καλό θα σου κάνει; Προσέχετε! διότι η ζημιά είναι μεγάλη και όταν σεις ζημιώνεσθε, η λύπη μου είναι άπειρη. Διότι δεν θέλω να χαθεί καμία σας. Αν χαθώ εγώ, δεν με νοιάζει· αν χαθεί όμως μια από σας, η λύπη μου θα είναι πολύ μεγάλη…

Να προσέχετε! Όπου είναι η δύναμη, εκεί να τρέχετε· να φεύγει κάθε είδος κακίας, το οποίο θα σας φέρει σκότος και ταραχή. Ποιά είναι η δύναμη; ο Χριστός! εκεί να τρέξεις. Σου έτυχε κάτι; τρέξε στη προσευχή, τρέξε στο Χριστό. Και πώς δεν πας στο Χριστό; πώς δεν τρέχεις στη προσευχή; η προσευχή, είναι το πάν, εκεί είναι η δύναμη, εκεί είναι η βοήθεια. Τρέξε λοιπόν στον βοηθό, τρέξε εκεί που υπάρχει δύναμη.
Η προσευχή είναι σαν μία θωράκιση, είναι σαν ένα ισχυρό όπλο και ενίσχυση, για να αποφεύγουμε τον Σατανά και να μη γινόμαστε παιχνιδάκι του. Από πού έρχεται η δύναμη; από το Χριστό! Ο Χριστός μου είναι δύναμη… τρέξε λοιπόν φώναζε το Χριστό να σε βοηθήσει. Προσπαθήσετε να αγιασθείτε, να φωτιστείτε,… επικαλείσθε τον Χριστό να σας γίνεται βοηθός σε όλα και συνήγορος. Εμείς έχουμε αγγέλους και μας φυλάγουν ο βασιλέας μας, μας έδωσε από έναν άγγελο φύλακα. Λοιπόν αποφεύγετε τον Σατανά· τρέχετε στον Χριστό. Οτιδήποτε σας συμβεί, η παρηγοριά σας να είναι ο Χριστός· εκεί είναι η δύναμη. Θέλω να γίνετε τέκνα του επουρανίου βασιλέως· θέλω να σας δω όλους στη βασιλεία των ουρανών.

(Αγίου Ανθίμου του Χίου, «Πνευματικές διδασκαλίες»)

[toula]

Γέροντας Ανανίας Κουστένης: Ας ανοιγόμαστε στον Χριστό και στην Παναγία και στους αγίους και στους αγγέλους.

Αισθανόμεθα, πολλές φορές, μόνοι. Αποξενωμένοι. Περιφρονημένοι. Αν θέλετε, στα αζήτητα και στο περιθώριο.
Και νομίζομε πως δεν έχομε καμμία αξία. Και πιστεύομε πως κανένας δεν μας θέλει. Κανένας δεν μας αγαπά. Και κανένας δεν νοιάζεται και δεν φροντίζει για μας.
Τότε, αδελφοί μου, ας ανοιγόμαστε στον Χριστό και στην Παναγία και στους αγίους και στους αγγέλους. Κι ας τους μιλάμε. Σταματήσαμε να μιλάμε.
Χαζέψαμε, πολλές φορές, και με την τηλεόραση και με τόσα άλλα, και σταματήσαμε να μιλάμε και να εκφραζόμεθα, αδελφοί μου.
Σκεπτόμεθα μόνο και παίρνει ανάποδες ο νούς και διαστρέφονται και τα αισθήματα και συναισθήματά μας. Αν μιλάμε στον Χριστό και στους αγίους μας, κάνομε πολύ-πολύ μεγάλο καλό στην ψυχή και στη ζωή μας.
Και τι να τους πούμε; Ο,τι έχομε, αδελφοί μου, να τους πούμε. Ο,τι έχομε! Άμα ειπούμε αυτό που έχομε, φεύγει από πάνω μας…»

[toula]

«Όταν η Χάρις του Θεού επισκιάσει τον άνθρωπο δεν υπάρχει γι’ αυτόν ούτε χειμώνας ούτε καλοκαίρι».
Αποφθέγματα Αγιορειτών Πατέρων

«Κάποιος μου είπε ότι η ταπείνωση είναι η μεγαλύτερη αρετή.
Όμως η ταπείνωση είναι ένας κρίκος των αρετών. Μου φαίνεται ότι η αγαθότης είναι η πιο μεγάλη αρετή. Να γίνη ο άνθρωπος αγαθός. Διότι απόλυτα αγαθός είναι μόνον ο Θεός. ‘Ουδείς αγαθός, ει μη εις ο Θεός’».
«Για να αποκτήσης το αδιάσπαστο (αδιάλειπτο) στη νοερά προσευχή, χρειάζεται υπομονή και επιμονή».
«Ο μοναχός, όπου βρίσκεται, πρέπει να λέη την ευχή. Η ευχή δεν εμποδίζεται από την δουλειά. Σκέπτεται κανείς πως θα κάνει την εργασία του, βάζει το πρόγραμμα και μετά παίρνει το νου του από εκεί και λέει την ευχή».
«Η εργασία δεν δυσκολεύει την ευχή, αλλά είναι μέσον προσευχής. Αυτό το έζησα. Επειδή ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί να μείνη αργός, η εναλλαγή της σκέψης από την ευχή στην δουλειά και πίσω δεν αφήνει χώρο στην αμαρτία».
«Όταν αρχίσης σιγά-σιγά να μη δέχεσαι λογισμούς και να τους διώχνης όλους, τότε αρχίζεις να αποξενώνεσαι από την ύλη, την οποία έχεις μόνο για εξυπηρέτηση. Αν κάνης την ύλη σκοπο της ζωης σου, απέτυχες».
«Αν μας πη κάποιος ένα σκληρό λόγο, εμείς για να τον βοηθήσουμε, να του πούμε κάποιο λόγο χωρίς ταραχή. Αν όμως αισθανώμαστε ταραχή, τότε να προτιμήσουμε να σιωπήσουμε και να λέμε εσωτερικά την ευχή. Ένα ‘ευλόγησον’ θα του πούμε βέβαια».
«Καλύτερα να σε παίρνη λίγο ο ύπνος στην ακολουθία, παρά να κάθεσαι στο κελλί. ‘Η Εκκλησία είναι κιβωτός».
Είπε Γέρων: «Όταν επισκιάση η Χάρις του Θεού τον άνθρωπο, δεν υπάρχει γι’ αυτόν ούτε χειμώνας ούτε καλοκαίρι».
Είπε γέρων Καυσοκαλυβίτης: «Κάποτε που τακτοποιούσαμε τα οστά των Πατέρων στο οστεοφυλάκιο της Σκήτης ευωδίασαν τόσο, που έφθασε η ευωδία σχεδόν μέχρι την Κερασιά».

Από το βιβλίο, «Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση».

[toula]

Αν ειναι για το οφελος της ψυχής μας...
"Όταν ζητάτε τη βοήθεια ενός Αγίου και λέτε «Άγιε μου, βοήθα με», ο Άγιος την ίδια στιγμή πού το ζητάτε είναι δίπλα σας. Δεν σας αφήνει να το καταλάβετε.
Σας προσφέρει τη βοήθεια όχι άμεσα, αλλά απαλά, σιγά, όπως ο θεός πλησιάζει τον άνθρωπο, ώστε να μην ανέβει ο εγωισμός σας.
Θα δείτε, μέρα με τη μέρα, ότι αυτό πού ζητήσατε λύνεται και έρχεται, αν είναι για το όφελος της ψυχής σας."

Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης