Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ Ο ΕΝ ΠΑΤΜΩ.

Το νησί της Πάτμου, που ο Κύριος αγίασε με την Αποκάλυψή Του και δόξασε ο μεγάλος εξόριστος Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ανέδειξε στις ημέρες μας τον νέο Άγιο της διπλής αγάπης.
Καθώς ο Άγιος Αμφιλόχιος ήταν πνευματικός έκγονος και μιμητής Ευαγγελιστού της Αγάπης, έκλεισε τον Πανάγαθο Τριαδικό Θεό στο θησαυροφυλάκιο της καρδιάς του σαν τον πολυτιμότερο μαργαρίτη. Έγινε το θήραμα του Θείου Κυνηγού, του Ουράνιου Εραστή, που κυνηγά με την αγάπη Του το ανώτερο και ωραιότερο δημιούργημά Του.
Η καρδιά του Αγίου Αμφιλοχίου πληγώθηκε από την αγάπη προς τον Νυμφίο της ψυχής του και την αγάπη προς το αγαπημένο θαύμα του Θεού, τον άνθρωπο. Γι’ αυτό θα αναφωνεί στους αιώνες: ''Τετρωμένη ἀγάπη εἰμί ἐγώ!'' ( ᾎσμα ᾀσμάτων ε’, 8 )
Ως γνήσιος νηπτικός Πατέρας είχε διαρκώς στραμμένο τον νου και την καρδιά του προς Αυτόν. Η άπειρη αγάπη Του και οι αναρίθμητες ευεργεσίες Του ήταν το αγαπημένο εντρύφημα της ψυχής του. Βεβαίωσε με τη ζωή του ότι ''ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ'' (Α’ Ιω. Δ’ 16), αφού, όπως διακήρυττε ο Ηγαπημένος Μαθητής, ''ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν'' (Α’ Ιω. Δ’ 8 )
Ως γνήσιος μαθητής του Παρθένου Μαθητού επέλεξε την παρθενική ζωή, για να ζήσει στο έπακρο τη διττή Εντολή του Κυρίου του: ''ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου … καί τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν'' (Μαρκ. 12’ 30 - 31) Το όπλο του Μοναχικού και Ιεραποστολικού του αγώνα ήταν αυτή η διπλή αγάπη, από την οποία ''ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται'' (Ματθ. κβ’ 40 )

Έχοντας μυστική επαφή με τον Απόστολο της Αγάπης, βάδισε στα ίχνη του και συνέχισε το έργο του. Ολοπρόθυμα δέχτηκε την κλήση του Θεού να Τον ακολουθήσει σε μια ζωή μαθητείας, αφοσίωσης και θυσίας. Έγινε απόστολος του μηνύματος της Μοναχικής αφιέρωσης και συνέβαλε ουσιαστικά στην αναζωπύρωση του Μοναχισμού.
Με τη Χριστομίμητη ασκητική ζωή του έδωσε τη ζωντανή μαρτυρία του Ιησού Χριστού, γιατί και μόνο το ιλαρό και φωτοβόλο βλέμμα του ήταν ένα σιωπηλό αλλά βιωματικό κήρυγμα, που διέδιδε το μήνυμα της αγάπης του Θεού. Μέσα από την νηπτική εργασία του ''έπαθε'' και έμαθε τα Θεία και έχοντας προσωπική εμπειρία των Ενεργειών του Αγίου Πνεύματος μετέδωσε την Ευαγγελική Εντολή της αγάπης στους συγχρόνους του. Απέδειξε ότι ''Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας'' (Εβρ. ιγ’ 8 ).
Επειδή ο Άγιος Αμφιλόχιος αγάπησε πάνω από οτιδήποτε άλλο τον Χριστό, αγάπησε τους πάντες και τα πάντα μέσα από την αγάπη του Χριστού.

(Απόσπασμα από τον πρόλογο της Μοναχής Χριστονύμφης, Καθηγουμένης της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού Μητρός Ηγαπημένου, που περιέχεται στο βιβλίο).

[toula]

Ένα αστέρι φώτιζε στον όσιο Ιάκωβο (Τσαλίκη) για να πάει στο Ασκητήριο του Οσίου Δαβίδ!

Για να ξεπεράσει τους πειρασμούς [ο όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)] μα και να τιμήσει τον όσιο Δαβίδ [τον Γέροντα, τον εν Ευβοία], αποφάσισε να προσεύχεται τις νύχτες στο Ασκητήριο [του οσίου Δαβίδ], όταν δεν έβρεχε πολύ και όταν δεν είχε πολύ χιόνι.
Ένα απόγευμα αργά έκανε τον Εσπερινό στην Μονή, βράδιασε, αποσύρθηκαν οι άλλοι μοναχοί.
Τα κλειδιά τα είχε ο ίδιος. Κανείς δεν επρόκειτο να βγει και κανείς να μπει.
Πήρε το ραβδάκι του, κλείδωσε τις πόρτες της Μονής και βγήκε από τη Νότια. Πλευρά .
Φανάρι-φακό, καθώς έλεγε, δεν είχε τότε… φτώχεια .
Περπάτησε στο μονοπάτι, δίπλα στο αυλάκι με το νερό. Αγωνίστηκε ν’ ανέβει προς την Καστανιά.
Δεν είχε φεγγάρι και δύσκολο να βρει το μονοπάτι.
Έπεφτε και σηκωνόταν.
Είδε κι έπαθε να μπει στο μεγάλο δρόμο.
Όταν μετά έστριψε δεξιά για το άλλο μονοπάτι, χάθηκε....
Δεν ήξερε που πηγαίνει. Μπλέχτηκε σε βάτα, τρυπήθηκε, χτύπησε, χάθηκε στη χαράδρα.
Από χαρακτήρα, καθώς έλεγε, είχε τις φοβίες του....
Και τώρα, μέσα στη νύχτα φοβήθηκε πολύ, πάρα πολύ.
Τότε προσευχήθηκε:
– Θεέ μου, φώτισε μου το δρόμο να φτάσω στο Ασκητήριο.
Και ο προστάτης του Άγιος Δαβίδ τον βοήθησε να φτάσει.
Ο ίδιος διηγόταν τις νυχτερινές αυτές περιπέτειες και συνέχιζε:
– Και ο καλός Θεός άκουσε το αίτημά μου.
Από τα πολλά άστρα του ουρανού μού έδωσε και εμένα ένα.
Αυτό πήγαινε μπροστά και μου ‘φεγγε το δρόμο.
Εγώ από πίσω του.
Έτσι έφτανα στο Ασκητήριο. Εκεί έκανα την προσευχή μου.
Και πάλι μπροστά ο αστέρας μού φέγγει μέχρι την πόρτα της Μονής.
Οι πατέρες εκάθευδον [κοιμόντουσαν] και τίποτα δεν καταλάβαιναν απ’ όλα αυτά!

Από το βιβλίο ο «Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης», των εκδόσεων Ακρίτας.

[toula]

Άγιος Πορφύριος:

Να γονατίζεις μπροστά στον Εσταυρωμένο και τους Αγίους.
Ο Άγιος Πορφύριος μας συμβουλεύει πέραν του τάφου καθώς ο θάνατος δεν αγγίζει τους αγίους μας, ζουν και μας βοηθούν συνεχώς!!
Σε μια επίσκεψη μου στο Γέροντα, θυμήθηκα και του ανάφερα ένα απόσπασμα ομιλίας του Ιερού Χρυσοστόμου για την προσευχή, πού έλεγε:
«Όπως η νυκτερινή προσευχή των Αποστόλων Παύλου και Σίλα άνοιξε τις θύρες της φυλακής, έτσι και η νυκτερινή προσευχή των Χριστιανών ανοίγει τις θύρες του ουρανού».
Ο Γέροντας ενθουσιάστηκε, μόλις το άκουσε. «Πολύ ωραίο αυτό», μου είπε χαρούμενος. «Πού το βρήκες, μωρέ;
Να μου το αντιγράψεις και να μου το φέρεις ολόκληρο.
Ξέρεις, έτσι είναι.
Γίνεται αυτό που λέει ο Άγιος Χρυσόστομος, στις νυκτερινές προσευχές και αγρυπνίες…
Να γονατίζεις μπροστά στον Εσταυρωμένο και τους Αγίους και να προσεύχεσαι ταπεινά και με αγάπη.
Μισή ώρα, ένα τέταρτο, δέκα λεπτά, πέντε, όσο μπορείς.
Θα βρεις μεγάλη βοήθεια».

Άγιος Πορφύριος- Βίος και λόγοι.

[toula]

Δέκα δελφίνια φιλούσαν το χέρι του Αγ. Πορφυρίου κατά την τελευταία του είσοδο στο Άγιον Όρος.
Μαρτυρία π. Ευαγγέλου Παπανικολάου, Ιατρού.

«Επισκεπτόμουν το Άγιον Όρος από παιδί πολύ συχνά και το γεγονός που θα σας περιγράψω δεν μπορώ να το τοποθετήσω άριστα στον χρόνο. Ήταν μάλλον μετά το 1990, η δε περίοδος του χρόνου ήταν μάλλον Φθινόπωρο και ταξίδευα μόνος μου για τα Κατουνάκια, για τον παπα–Εφραίμ και τους Δανιηλαίους. Οι προσκυνητές ήσαν λίγοι. Το καΐκι που έκανε την διαδρομή Δάφνη–Λαύρα ήταν δεμένο στον ένα και μοναδικό τότε Αρσανά και το κουμαντάριζε ο δούλος του Θεού Ιορδάνης με την οικογένειά του. Άνθρωπος ευλαβής, πεισματάρης με την θάλασσα, γνώστης των καιρών και κυρίως των μικρών ιδιοτροπιών των πατέρων.
Εκείνη την ημέρα ήταν νοτιάς, η θάλασσα είχε δυσκολία, ο Ιορδάνης είχε ακυρώσει το δρομολόγιο για την Λαύρα και φώναζε σε όλους μας, «τελευταίος σταθμός Αγία Άννα». Η αλήθεια ήταν ότι δεν με βόλευε, αλλά σκέφτηκα να μπω στο καΐκι και να κατέβω Αγία Άννα και να ανεβώ στο κάθετο καρδερίμι και μετά παράλληλα με την ακτή να περπατήσω με τα πόδια για τα Κατουνάκια. Ήμουν νέος και είχα τότε αντοχές για αυτές τις διαδρομές.

»Όταν μπήκα και κάθισα στον πάγκο, έσκυψα και είδα στον πάτο του καϊκιού ένα κουβάρι, ένα μπόγο, μια κουβέρτα από την οποία πρόβαλε ένα καλογερικό σκουφί πλεκτό. Κατάλαβα ότι κάποιος ασθενής γεροντάκος καλόγερος ταξίδευε μαζί μας. Δίπλα του στεκόταν ένας άλλος σεμνός καλόγερος, φορώντας τα συνήθη ρούχα των μοναχών, ο οποίος και τον διακονούσε. Ήταν όμως σκοτάδι εκεί μέσα και δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος ήταν. Μαζί μας μπήκαν και καμμιά δεκαριά άλλοι προσκυνητές και κάνα δυο μοναχοί. Ο Ιορδάνης έκανε τον σταυρό του και άρχισε να μανουβράρη την βάρκα του, για να φύγουμε από το λιμανάκι της Δάφνης και να προχωρήσουμε προς τα νότια. Συνέχισε να φωνάζη και να λέη «το καράβι θα πάη μέχρι την Αγία Άννα και εκεί θα κατεβήτε όλοι· έχει φουρτούνα και καιρό και δεν θα σας πνίξω εγώ».

»Αφού ανοιχτήκαμε λίγο και πήραμε παραλία–παραλία τον δρόμο με σκαμπανεβάσματα από τα κύματα, καθήμενοι ακούνητοι στους πάγκους μας, διότι ήταν αδύνατον να μετακινηθούμε από την θάλασσα, τότε ο Ιορδάνης άφησε την λαγουδέρα, δηλαδή το καράβι πήγαινε μόνο του, κατέβηκε την μικρή σκάλα προς τα ύφαλα του καϊκιού, πήρε τον μπόγο στα δυό του στιβαρά χέρια και τον έφερε στο φως και τον έβαλε πάνω στην σκεπή της μηχανής και τότε, μέσα από αυτή την κουβέρτα, πρόβαλε το κεφαλάκι του γέροντος Πορφυρίου. Ο Ιορδάνης με στοργή μητρική τον τακτοποίησε μαζί με τον πατέρα Φώτιο, που ήταν ο μοναχός που τον συνόδευε, αλλά του είπε με αυτόν τον δωρικό τρόπο της ομιλίας του: «Γέρω–Πορφύρη, μην σκεφτής να πας πέρα από την Αγία Άννα, Καυσοκαλύβια το καΐκι μου δεν πηγαίνει, να σε πνίξω δεν θέλω, να με πνίξης δεν θέλεις, λοιπόν κατεβαίνεις στην Αγία Άννα, μένεις σε κάποιο Κελλί κοντά στην παραλία και, όταν φτειάξη ο καιρός αύριο–μεθαύριο, σε πάω στα Καυσοκαλύβια».
»Ο Γέροντας δεν είπε τίποτα, αλλά η χαρά ολονών μας που συνταξιδεύαμε με αυτόν τον θησαυρό ήτανε ανομολόγητη. Κούναγε η βάρκα τόσο πολύ που με δυσκολία πήραμε την ευχή του, και βλέπαμε αυτό το κεφαλάκι να ξεπροβάλλη και με ένα ιλαρό βλέμμα να κοιτάζη εμάς και την θάλασσα. Περάσαμε τον Αρσανά της Σιμωνόπετρας και πορευόμασταν προς την Γρηγορίου. Εκεί έπιασε λιμάνι το καΐκι για να κατέβουν τρεις–τέσσερις προσκυνητές, αλλά το καΐκι το έφερε κοντά στο μουράγιο ο γέρω–Συμεών, που με ένα άγκιστρο σαν σάρισα του Μεγάλου Αλεξάνδρου έπιασε την κουπαστή και την έσυρε στο μουράγιο. Μόλις είδε τον γέροντα Πορφύριο, φωνάζει:
«Ρε, Πορφύριε, εσύ είσαι;». Ανεβαίνει μία μικρή ανηφόρα και χτυπά το καμπανάκι για να ακούσουν οι γέροντες και φώναζε: «Ο Πορφύρης, ο Πορφύρης· ελάτε να τον χαιρετήσετε και να πάρετε την ευχή του· ο Πορφύρης μπαίνει μέσα».

»Ποδοβολητά ακούστηκαν και ξεπρόβαλαν καμμιά σαρανταριά νέοι μοναχοί να τρέχουν στο καρδερίμι να πάρουν την ευχή του Γέροντα. Ο Ιορδάνης φοβούμενος τον καιρό και να μην αναποδογυρίση η βάρκα με τόσους που ερχόντουσαν να χαιρετήσουν, έβαζε την τάξη. Ο Γέροντας με προσήνεια και οφθαλμό χαρούμενο, τους χαιρετούσε όλους και ασπαζόταν όλων το χέρι. Τα ίδια γίνανε και στην Διονυσίου. Στην Αγίου Παύλου είχε τόσο θάλασσα που δεν μπορούσε να πιάση, στην Νέα Σκήτη, το κολωνάκι του Αγίου Όρους όπως λένε, είχαν κατέβει πατέρες στην παραλία ειδοποιημένοι πιθανά τηλεφωνικά από την Γρηγορίου. Τα ίδια και εδώ, ένα πανηγύρι αγάπης.
»Η θάλασσα μάνιαζε χειρότερα όσο προχωρούσαμε στις άκρες του Αγίου Όρους. Στην Αγία Άννα μπήκε στο λιμανάκι του Αρσανά ο Ιορδάνης και είπε, «τέρμα, κατεβαίνετε όλοι εδώ». Τι να κάνουμε; Βγήκαμε από την βάρκα. Ο γέρων Πορφύριος ακούνητος. Ο Ιορδάνης ασφάλισε καλά την βάρκα στο μουράγιο, πήρε ξανά τον Γέροντα αγκαλιά και τον έβγαλε έξω. Ο Γέρων έλεγε, «θα πάμε, Ιορδάνη, θα καλυτερέψη ο καιρός». Ο Ιορδάνης απάντησε: «Τόσα χρόνια εγώ δεν είδα σε τέτοια φουρτούνα να καλυτερεύη· παπά, εσύ την δουλειά σου την ξέρεις και εγώ την δικιά μου», ακούμπησε τον Γέροντα σε ένα πεζούλι, αφού του έστρωσε τρεις–τέσσερις κουρελούδες, και του είπε πως θα ειδοποιούσε κάποιο σπίτι της παραλίας να τον φιλοξενήση. Εγώ δεν έφευγα· ρωτάω τον πατέρα Φώτιο: «Να πάω με τα πόδια ή να μείνω μαζί σας και να γλυτώσω τόσο κόπο;». Ο πατήρ Φώτιος μου είπε: «Εμείς πάντως θα πάμε, αφού το λέη ο Γέροντας, εσύ κάνε όπως θέλεις».

Περίμενα κανένα μισάωρο, ο καιρός χειροτέρευε, αλλά και ο Γέροντας δεν έφευγε από το πεζούλι. Είχαν έρθει και πατέρες από τα γύρω Κελλιά, του φτειάξανε και φασκόμηλο και κουβέντιαζαν μια χαρά, περιμένοντας να φτειάξη ο καιρός. Η νεανική μου ανυπομονησία είχε φτάσει στα όριά της. Πλησίασα τον γέροντα Πορφύριο και τον ρώτησα:
– Πάτερ Πορφύριε, να μείνω μαζί σας, θα πάμε σήμερα ή να φύγω με τα πόδια να πάω στον πάτερ Εφραίμ; Και μου αποκρίθηκε:
– Κάτσε, ευλογημένε, εμείς πάντως θα πάμε.
– Γέροντα, ο καιρός χειροτερεύει, ο Ιορδάνης σκούζει, εσύ έχεις κάπου να πας, εγώ είμαι κοσμικός· πού θα πάω άμα νυχτώση;
– Εσύ, Βαγγέλη μου, μου είπε, έχεις δυο που σε βασανίζουν· το ένα είναι ότι τρως από τα αυτιά σου (εννοούσε ότι μου αρέσουν οι έπαινοι να τους ακούω) και το άλλο βιάζεσαι. Κάνε όπως σε φωτίσει ο Θεός, εμείς πάντως θα πάμε.

»Αφού είδα και απόειδα, πήρα τα ποδαράκια μου, ανέβηκα τα τόσα σκαλοπάτια της Αγίας Άννης και πήρα τον γκρεμό–γκρεμό παράλληλα με την θάλασσα για τους Δανιηλαίους· και τότε είδα το θαύμα! Το καΐκι του Ιορδάνη να ταξιδεύη στο γυαλό, πίσω από το καΐκι κύματα μανιασμένα, μπροστά από το καΐκι θάλασσα λάδι, σαν να κόβης βούτυρο με μαχαίρι, ο ουρανός ενώ ήταν καταχνιά είχε ανοίξει και δέσμες φωτός σαν προβολείς σκέπαζαν το καΐκι προς την διαδρομή του. Καμμιά δεκαριά δελφίνια ήσαν δίπλα στην βάρκα, ο δε γερω–Πορφύριος καθόταν στην άκρη της βάρκας, είχε το χέρι μέσα στο νερό του γλύφανε το χέρι, και τα χάϊδευε τις μουσούδες , τα οποία χοροπηδούσαν γύρω–γύρω. Τότε μέσα μου αναφώνησα, «τούτος είναι άγιος». Πράγματι φτάσανε στα Καυσοκαλύβια και ο Γέροντας ανέβηκε στο Κελλί του και από τότε πια δεν ξαναβγήκε· ακόμη και τα κόκκαλά του χάθηκαν για να μην τον τρέφουν τα αυτιά του.»

Μαρτυρία π. Ευαγγέλου Παπανικολάου, Ιατρού
[Από το βιβλιο : «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες-Διηγήσεις-Νουθεσίες)». Α ‘ Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη » σελ. 194-200]
https://www.koinoniaorthodoxias.org/.../i-teleytaia.../

[toula]

Ο άγιος Γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης, Μάτι Αττικής. (1921-2020)

Υπήρξε γόνος ευλαβούς Κρητικής λευϊτικής γενιάς είδε το φως της ημέρας στις 15 Μαρτίου του 1921. Γονείς του ήσαν οι ευλαβέστατοι Πρεσβύτερος Χαράλαμπος και πρεσβυτέρα Ευαγγελία. Στην μεγάλη τους με 12 παιδιά φαμίλια υπήρχε έκτυπη η ευλογία του Θεού με πολλή πίστη στο Θεό.
Συνδέθηκε με τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη αλλά και τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη τον οποίο επισκεπτόταν συχνά στο Άγιον Όρος στέλνοντας και πνευματικά του παιδιά εκεί καθώς και στην Μονή της Σουρωτής για να οικοδομηθούν. Σύνδεσμο διατηρούσε και με τον Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό (+1η Ιουλίου 2009) ο οποίος έστελνε πνευματικά του παιδιά για να εξομολογηθούν στον πατέρα Νικόλαο λέγοντας «Δοξάζω τον Θεό που υπάρχουν ακόμη τέτοιοι ιερείς που κοσμούν την ιερωσύνη».

Πολλά μοναστήρια τον είχαν πνευματικό όπως η Μονή του Οσίου Εφραίμ στο Όρος των Αμώμων (για περισσότερο από 20 έτη), η Μονή Αγίας Τριάδος Νέου Βουτζά (πνευματικός των μοναχών, των παίδων του Λυρείου Ιδρύματος και των γραιών του γηροκομείου της Μονής), η Μονή Αγίας Τριάδος στο Κορωπί, η Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Παπάγου (παλαιότερα) κ.ά.
Ήθελε να διεκπεραιώσει ένα μεγαλόπνοο σχέδιο όπως είναι η ανέγερση ενός ναού και η δημιουργία της περί αυτόν ενορίας.
Έπρεπε να κατεδαφίσει το υπάρχον μικρών διαστάσεων και σαθρό εκκλησάκι της Παναγίας που βρήκε και στη συνέχεια να προβεί στην ανέγερση του νέου ιερού ναού του συνοικισμού. Με ταπεινό φρόνημα κατευθύνθηκε στον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη και γονάτισε για να πάρει την ευχή και την συμβουλή του. Ο Άγιος Γέροντας ευλόγησε την σκέψη και την επιθυμία του πατρός Νικολάου προτρέποντάς τον να εργαστεί μεθοδικά για την πραγματοποίηση του ιερού έργου στο οποίο θα προΐστατο και θα το τελειοποιούσε η Παναγία. Ήταν τότε μέσα της δεκαετίας του 1970 όταν ενθαρρυμένος ο πατήρ Νικόλαος από την ευχή του Αγίου ξεκίνησε το έργο ανεγέρσεως του ναού που έμελλε να γίνει το στολίδι και το πνευματικό καταφύγιο του Ματιού.

Ήταν μια βιβλική μορφή. Υψηλός, λιπόσαρκος με ιλαρό και φωτεινό πρόσωπο που στόλιζε μια πλούσια κατάλευκη γενειάδα ενέπνεε τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη στους πιστούς.
Ανήμερα, 15 Αυγούστου, στην εορτή και του Ιερού Ναού τής Κοίμησης τής Θεοτόκου στο Μάτι, στην υπηρεσία τού οποίου αφιέρωσε όλη του τη ζωή, η Μητέρα τού Θεού, στη γιορτή της, τον κάλεσε μαζί της για να ανταμείψει αιώνια τους κόπους που κατέβαλλε για την Τιμή της.
Η ευωδία που διαχύθηκε μες στο νοσοκομείο, το χρώμα και η χαρακτηριστική ευκαμψία τού αιωνόβιου σκηνώματος του (τα χέρια του ήταν σαν ενός ζωντανού κοιμώμενου ανθρώπου) επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι μας λίγο ή πολύ γνωρίζαμε: ότι ο π. Νικόλαος Κουμεντάκης είχε καταστεί σκεύος εκλογής τής Χάριτος τού Θεού.
Όπου ο Θεός παιδί μου
βάζει τελεία
εμείς ας μη βάζουμε
ερωτηματικό.

+ Αρχιμανδρίτης Νικόλαος Κουμεντάκης.
Οι ευχές του ας μας συνοδεύουν πάντοτε!.
Ετάφη στην Ιερά Μονή Αγ. Εφραίμ, Νέας Μάκρης.
Αποσπάσματα από το διαδίκτυο.

[toula]

Άγιος Παΐσιος: «Να δοξάσετε το όνομα του Θεού διά της επιστήμης»
Του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Ὁ λόγος αὐτός πού ἔθεσα στήν ἐπικεφαλίδα τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ εἶναι λόγος τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου ἀπό μιά ἐπιστολή, πού μάλιστα εἶναι χειρόγραφη.
Τό λέγω αὐτό, γιατί μερικοί μεταφέρουν λόγια πού εἶπε ὁ ἅγιος Παΐσιος προφορικά σέ αὐτούς, πού ἐνδεχομένως δέν σώ­ζονται στήν αὐθεντική τους ἔκφραση.
Ἄν ἀπό ἕναν λόγο ἀλλά­ξη κανείς μία λέξη μπορεῖ νά ἐξαχθῆ ἕνα διαφορετικό νόημα.
Διαβάζοντας τό βιβλίο τοῦ Ἱερομονάχου Παϊσίου, ὑποτα­κτικοῦ τοῦ ἁγίου Παϊσίου, μέ τίτλο «Μύρον ἐκκενωθέν» (ἐκδ. Ἱ Μ. Ἁγίου Ἱλαρίωνος, Πρόμαχοι Ἀριδαίας), εἶδα ὅτι διασώζει πολλά περιστατικά ἀπό τήν πολυχρόνια ἐπικοινωνία μαζί του, γιά διά­φορα θέματα, καθώς ἐπίσης διάβασα ὅτι στό τέλος δημοσιεύει καί δύο ἐπιστολές τοῦ ἁγίου Παϊσίου σέ αὐτόν.
Ἡ πρώτη ἐπιστολή τοῦ ἁγίου Παϊσίου εἶναι ἀπάντηση σέ δική του ἐπιστολή, τότε πού ἦταν φοιτητής πού τόν ρώτησε, ὅπως ἐξηγεῖ, «πῶς νά μοιράζω τόν χρόνο μου ἀνάμεσα στήν ἐπιστήμη μου καί στήν πνευματική μελέτη, πού ἐξ ἴσου ἀγα­ποῦσα».
Στό βιβλίο πού προανέφερα δημοσιεύεται σέ φωτοτυπία ἡ πρωτότυπη χειρόγραφη ἀπάντηση τοῦ ἁγίου Παϊσίου καί στήν συνέχεια δημοσιεύεται καί μέ τυπογραφικά στοιχεῖα. Παραθέτω τό μεγα­λύτερο μέρος της πού μᾶς ἐνδιαφέρει:
«Τίμιος Σταυρός,
τῇ 4-3-1972
Ἀδελφέ Ἰωάννη, "χαῖρε ἐν Κυρίῳ".
... Διά τό θέμα ("πῶς μποροῦμε νά συνδυάζουμε τήν προσευχή καί τά διαβάσματα, ὥστε καί στήν καρδιά μας θερ­μή...").
Τώρα πού ἔχετε μπροστά τήν ἐπιστήμη, θά πρέπει κατ’ ἀρχάς νά κάνετε προσευχή νά σᾶς φωτίζη ὁ καλός Θεός, γιά νά μάθετε καλά τήν ἐπιστήμη σας καί νά δοξασθῆ ὁ Θεός διά αὐτῆς.
Ἐδῶ ὅμως χρειάζεται νά ἐξετάση ὁ κάθε φοιτητής τήν πίστη του, καί ἀνάλογα νά κινῆται στήν ποσότητα τῆς προσευχῆς καί τῆς μελέτης.
Ἐάν πιστεύη ὅτι μέ τό νά προσευχηθῆ πολύ καί νά δια­βάση λιγώτερο, θά τόν βοηθήση ὁ Θεός μέ τόν θεῖο φωτισμό Του (νά τά μάθη τά μαθήματά του), ἄς τό κάνη.
Διά νά μήν πολυλογῶ, ἄς ἐξετάζη τήν πίστη του, ποῦ βρίσκεται, καί ἀνάλογα νά ρυθμίζη τήν προσευχή μέ τήν μελέτη του.
Ἄν ἡ πίστη του εἶναι λίγη, ἄς διαβάζη περισσότερο, καί νά ζητάη στήν ἀρχή τόν θεῖο φωτισμό.
Πάντως τό κουμπί εἶναι ἡ ταπείνωση, διότι στούς ταπει­νούς δίδεται ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ (ὑποχρεωτικά).
Καί τό νά γνωρίση τόν ἑαυτό του καί νά ἰδῆ ὅτι ἡ πίστη του εἶναι ἀδύνατη πολύ, καί δι’ αὐτόν τόν λόγον θά πρέπη νά διαβάση περισσότερο καί αὐτό ἔχει σημεῖα ταπεινοφροσύνης καί πολύ θά ἐπισκιάση ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ.
Πάντως νά ἔχετε καί αὐτό ὑπόψη σας, ὅτι στό πανεπιστή­μιο δέν πηγαίνετε, γιά νά κοινοβιάσετε, ἀλλά διά νά τελειώσετε ὅσο τό δυνατόν τό γρηγορότερο, καί νά δοξάσετε τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ διά τῆς ἐπιστήμης. Ἑπομένως; Καί λίγα πνευματικά κι ἄν κάνετε τώρα, ὅταν ἀξιοποιῆτε τόν χρόνο στήν μελέτη τῆς ἐπιστή­μης κι αὐτό ἔχει νόημα καί σχέση μέ τήν πνευματική ζωή.
Τώρα πού ἔχετε μαθήματα καί δέν σᾶς περισσεύει ὥρα καί γιά μελέτη ἀπό τά πατερικά βιβλία, πολύ θά σᾶς βοηθοῦσε πέντε λεπτά, ἔστω ἀπό ἕνα κομμάτι τοῦ Γεροντικοῦ ἤ πέντε σειρές ἀπό τόν ἅγιο Ἰσαάκ τόν Σύρο, πού μέσα σέ πέντε σειρές ἔχει ὅλες τίς βιβλιοθῆκες, καί ὅλες τίς πνευματικές βιταμίνες, παρά μέ βιβλία πού θά πρέπη νά λιχνίσης ὧρες ἕνα σωρό ἄχυρα, γιά νά βρῆς ἕνα σπυρί σιτάρι. Μή χάνης τόν κόπο σου καί μήν κουράζεσαι ἄδικα μέ τέτοια. (Ἐννοῶ τά περισσότερα βιβλία πού κυκλοφοροῦν στήν ἐποχή μας)».
Ὁ παραλήπτης τῆς ἐπιστολῆς σημειώνει: «Ὅπως θά δῆ ὁ ἀναγνώστης καί αὐτό τό κείμενο εὐωδιάζει ἀπό τό ἄρωμα τοῦ π. Παϊσίου». Θά πρόσθετα ὅτι εὐωδιάζει ἀπό τό χάρισμα τῆς διακρί­σεως καί γενικά τό χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού εἶχε ὁ ἅγιος Παΐσιος.
Ὁ ἅγιος Παΐσιος δέν ἦταν ἄνθρωπος τῶν ἄκρων, πάντοτε ὁμιλοῦσε διακριτικά, ταπεινά, δέν δημιουργοῦσε ἔνταση καί φανατισμό, ἀλλά βοηθοῦσε τόν κάθε ἄνθρωπο νά ἀποβάλη μέ φιλότιμο ὅλες τίς ἀρρω­στημένες καταστάσεις καί νά πορευθῆ ἐλεύθερα στόν Θεό.
Στήν ἐπιστολή αὐτή, μεταξύ τῶν ἄλλων, κάνει ἰδιαίτερη ἐντύπωση ὅτι ὁ ἅγιος Παΐσιος θεωρεῖ ὅτι ὁ φοιτητής δέν πηγαίνει στό Πανεπιστήμιο γιά νά «κοινοβιάση», γιά νά γίνη μοναχός, ἀλλά γιά νά μάθη τήν ἐπιστήμη του καί νά δοξάση τόν Θεό διά τῆς ἐπιστήμης. Τί καταπληκτικός διακριτικός λόγος εἶναι αὐτός!
Ἄς φαντασθοῦμε ἕναν φοιτητή ἰατρικῆς νά ἐπιδίδεται περισσότερο στά «καλογερικά» καί λιγότερο στήν ἐκμάθηση τῆς ἐπιστήμης του, καί ὅταν γίνη γιατρός νά ὑστερῆ σέ γνώσεις, μέ ἀρνητικές συνέπειες στήν ὑγεία τῶν ἀσθενῶν του.
Γι’ αὐτό πρέ­πει κανείς νά ἐξετάζη τήν πίστη του γιά νά «ρυθμίζη τήν προσευχή μέ τήν μελέτη του». Ἔτσι, ὅταν ἡ πίστη του εἶναι ἀδύνατη, τότε «πρέπει νά διαβάση περισσότερο». Γράφει: «Καί λίγα πνευματικά κι ἄν κάνετε τώρα, ὅταν ἀξιοποιῆτε τόν χρόνο στήν μελέτη τῆς ἐπιστήμης κι αὐτό ἔχει νόημα καί σχέση μέ τήν πνευματική ζωή». Δηλαδή, δέν ἀπο­συνδέει τήν πνευματική ζωή ἀπό τήν μελέτη τῶν πανεπι­στη­μια­κῶν βιβλίων, ἀλλά τήν ἑνοποιεῖ.
Τό ἐκπληκτικό εἶναι ὅτι δύο φορές στήν ἐπιστολή του αὐτή γράφει ὅτι μέσα ἀπό τήν ἐπιστήμη δοξάζεται ὁ Θεός.
Τήν πρώτη φορά γράφει: «Τώρα πού ἔχετε μπροστά τήν ἐπιστήμη, θά πρέπει κατ’ ἀρχάς νά κάνετε προσευχή νά σᾶς φωτίζη ὁ καλός Θεός, γιά νά μάθετε καλά τήν ἐπιστήμη σας καί νά δοξασθῆ ὁ Θεός διά αὐτῆς».
Τήν δεύτερη φορά γράφει: «Πάντως νά ἔχετε καί αὐτό ὑπόψη σας, ὅτι στό πανεπιστή­μιο δέν πηγαίνετε, γιά νά κοι­νοβιάσετε, ἀλλά διά νά τελειώσετε ὅσο τό δυνατόν τό γρηγο­ρότερο, καί νά δοξάσετε τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ διά τῆς ἐπιστή­μης».
Τί σοφές καί ἅγιες συμβουλές ἑνός ἁγίου ἀνθρώπου! Καί μάλιστα τονίζει ὅτι «τό κουμπί εἶναι ἡ ταπείνωση, διότι στούς ταπεινούς δίδεται ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ (ὑποχρεωτικά)».
Αὐτοί οἱ λόγοι ἑνός ἁγίου ἀνθρώπου ἔχουν μεγάλη σημα­σία γιά τήν ἐποχή μας, στήν ὁποία πρέπει νά ἀγωνιζόμαστε γιά νά ὑπάρχουν ἰσορροπίες μεταξύ πίστεως καί ἐπιστήμης, ἡ κάθε μία νά κινῆται στά ὅριά της, ἀφοῦ ἡ κάθε μία ἔχει διαφορετικό σκοπό. Ἡ πίστη ἔχει σκοπό νά συνδέση τόν ἄνθρωπο μέ τόν Θεό, νά ἐνεργοποιήση τήν νοερά ἐνέργειά του, καί ἡ ἐπιστήμη νά βοηθήση τό σῶμα καί τήν ἐν γένει βιολογική ζωή του.
Ἐννοεῖται ὅτι ὅταν κάνουμε λόγο γιά ἐπιστήμη, ἐννοοῦμε τήν ἐπιστήμη πού ἐλέγχεται ἀπό κανόνες πού ἡ ἴδια θέτει, γιατί μερικές φορές τά ὅσα ὑποστηρίζουν μερικοί ἐπιστήμονες ξεπερνοῦν «τήν σφαίρα τῆς ἐπιστήμης» καί ἀγγίζουν «τά ὅρια τῆς ἐπιστημονικῆς φαντασίας», ὅπως διάβαζα πρόσφατα σέ ἕνα βιβλίο πού γίνεται λόγος γιά τά γονίδια, ὅτι καθορίζουν σχεδόν τά πάντα στόν ὀργανισμό τοῦ ἀνθρώπου, ἀκόμη θεωροῦν ὅτι ὑπάρχουν γονίδια «εὐτυχίας» ἤ γονίδια «τοῦ Θεοῦ»!
Ἔτσι, μαζί μέ τήν γενετική, τήν μοριακή βιολογία, τήν γενετική μηχανική, τήν γονιδιωματική κλπ. ἀναπτύχθηκε καί ἡ ἐπιστήμη τῆς Βιοηθικῆς μέ αὐστηρούς βιοηθικούς κανόνες καί ὄχι μέ ἀτομικούς στοχασμούς.
Φυσικά ἐννοεῖται καί ὅτι ὅταν ὁμιλοῦμε γιά τήν θεολογία, ἐννοοῦμε τήν θεολογία τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι τήν θεολογία τῆς φαντασίας, ἀφοῦ κατά τόν ἅγιο Σωφρόνιο «νοῦς φανταζόμενος εἶναι ἀνίκανος γιά τήν θεολογία».
Τελικά, ὁ Θεός δοξάζεται δι’ ὅλων τῶν ἔργων Του, ὅπως λέμε στήν ἀκρο­τελεύτια αἰτιολογία τῆς εὐχῆς τοῦ μεγάλου ἁγιασμοῦ τῶν Φώτων: «Ἵνα καί διά στοιχείων καί δι’ ἀγγέλων καί δι’ ἀνθρώπων καί διά ὁρωμένων καί δι’ ἀοράτων δοξάζηταί σου τό πανάγιον ὄνομα σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι».
Ἡ ἐπιστήμη μᾶς βοηθᾶ σέ πολλά θέματα, μᾶς ἀνακουφίζει σέ αὐτήν τήν ἐξορία πού ζοῦμε, ἀλλά συγχρόνως ἀναζητοῦμε τήν κοινωνία μας μέ τόν Θεό, τήν ἀληθινή μας πατρίδα καί σέ αὐτό μᾶς βοηθᾶ ἡ πίστη.

Ἑπομένως, ἡ ἐντολή τοῦ ἁγίου Παϊσίου εἶναι: «Νά δοξά­σετε τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ διά τῆς ἐπιστήμης».
https://www.romfea.gr/.../44078-agios-paisios-na...

[toula]

Ένα κερί αναμμένο ήταν και είναι ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης.

Όταν, πριν χρόνια, αρχές της δεκαετἰας του 2000, βρεθήκαμε ως προσκυνητές στη Μονή οσίου Δαβίδ, στις Ροβιές Εύβοιας, οι μοναχοί μας πρότειναν να ανεβούμε σ’ ένα σημείο πάνω από το μοναστήρι και να δούμε την κουφάλα ενός δένδρου, όπου νύχτες ολόκληρες περνούσε προσευχόμενος, όπως και στη σπηλιά του οσίου Δαβίδ, ο νέος άγιος της Εκκλησίας μας Ιάκωβος Τσαλίκης.
Εκεί, όπου γονυπετής και με υψωμένα τα χέρια έκανε παρακλήσεις και διάβαζε το ψαλτήρι, με αμέτρητα πουλιά να κάθονται στα κλαδιά του πλατάνου σιωπηλά, λές και συμπροσεύχονταν μαζί του, μας δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι τον συναντήσαμε πνευματικά.
Ψηλόλιγνο, με βλέμμα καθαρό και φωτεινό. Αδύνατο και ασθενικό, που όμως δεν γόγγυσε και δε λύγισε ποτέ.
Άντεξε τη φτώχεια, άντεξε την περιφρόνηση, άντεξε τις ασχήμιες του κόσμου, άντεξε τους πειρασμούς, άντεξε τις δοκιμασίες, άντεξε την κοπιαστική εργασία.
Σ’ όλη του την επίγεια ζωή απέφευγε τη δόξα, σχεδόν κρυβόταν, κι όμως τελικά τον συνάντησε, και μάλιστα όχι οποιαδήποτε δόξα, αλλά αυτή του Θεού.
Είναι χαρακτηριστικό αυτό, που αναφέρει σ’ ένα βιβλίο του για τον αείμνηστο Μητροπολίτη Χαλκίδας Νικόλαο Σελέντη ο μακαριστός Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος.
Υπηρετούσε το 1973 στη Χαλκίδα ως αρχιδιάκονος και ιεροκήρυκας.
Συνοδεύοντας τον κυρό Νικόλαο βρέθηκε σε μια πανήγυρη της Μονής.
Μετά τη θεία λειτουργία ακολούθησε τράπεζα.
Ο άγιος Ιάκωβος δεν είχε αναλάβει ακόμη την ηγουμενία, αυτό έγινε το 1975.
Καθόταν σε μια γωνιά και κάθε φορά, που ο Μητροπολίτης του απηύθυνε το λόγο, η πρώτη κουβέντα, που έλεγε ήταν «με συγχωρείτε»!
Διακρίνοντας την ταπείνωσή του, που τον προφύλαγε από την υπερηφάνεια, ο Μητροπολίτης ανέφερε όταν έφυγαν στον αρχιδιάκονο: «Αυτός ο άνθρωπος είναι άγιος».
Το ίδιο είπαν και πρόσωπα, που προέβλεψε την ανέλιξή τους σε υψηλά αξιώματα, εκκλησιαστικά και πολιτειακά.
Το ίδιο έδειχναν και τα θαύματά του. Το ίδιο αποκαλύπτουν και οι… συνομιλίες του με τον όσιο Δαβίδ: «Όσιε μου Δαβίδ, σ, ένα τέταρτο πρέπει να είσαι εδώ, κι αν έρθεις, πέρνα να πάρεις και τον όσιο Ιωάννη».
Ή «Γέροντα, ήρθαν οι χωριανοί για την ανομβρία. Σε παρακαλώ τώρα, που θα πάμε, μπουμπούνισε, πρόσεξε να μη με ντροπιάσεις».
Ή «βλέπεις όσιε Δαβίδ τα γράμματα των ανθρώπων και τι ζητάνε. Εδώ σου έχω και τα ονόματά τους, φρόντισέ τους».
Ακριβώς τον ίδιο χαρακτηρισμό του απέδωσαν και οι χιλιάδες πιστοί, που τον προέπεμψαν στην τελευταία του κατοικία και η φωνή τους έφτασε ως ιαχή στον ουρανό: «Αγιος, άγιος… είσαι άγιος».
Ακτινοβολούσε το πρόσωπο του, έλαμπε, τυλιγόταν από ένα ανεξήγητο φως μπροστά στο θείο θυσιαστήριο.
Εκφραζόταν με το λόγο τον χωρίς προσποίηση, που έβγαινε από την καρδιά του και πήγαινε απ’ ευθείας στην καρδιά του άλλου, ομαλά, ίσα, αβίαστα, χωρίς απαίτηση προβολής, είτε επιβολής και επίδειξης.
Υπερνικούσε τις στείρες απαισιοδοξίες πως τάχα ο κόσμος δεν αλλάζει πορεία με μεμονωμένες μικρές προσπάθειες.
Αλλάζει, πώς δεν αλλάζει. Όπως ένα κερί φωτίζει μέσα στη νύχτα και κάνει τα πηχτά σκοτάδια να υποχωρούν.
Ένα κερί αναμμένο ήταν και είναι ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης.
Τοῦ Λιβισίου τὸν γόνον, σεµνὸν Ἰάκωβον, τὸν ὕστερον ἐν µάνδρᾳ, τοῦ Δαβὶδ
προεστῶτα, πρεσβύτερον ὁµοῦ τε καὶ µοναχόν, ἐπαινέσωµεν ἅπαντες, ὥσπερ γὰρἄγγελοι ὤφθη ἐπὶ τῆς γῆς, τοῦ Κυρίου παντοκράτορος.
Τὴν θαυµαστὴν βιοτήν σου, πάτερ Ἰάκωβε, ἐν τῇ σεπτῇ µονῇ σου, τῶν ἀγγέλων ὁδῆµος, ἐθαύµασε καὶ ὕµνησε τὸν Χριστόν, τὸν πλουσίως κοσµήσαντα, σὲ τὸνφιλόθεον ἄνδρα ταῖς ἀρεταῖς, καὶ χαρίσµασι τοῦ Πνεύµατος.
Βλαστὲ σεπτῆς Θεοδώρας, πάτερ Ἰάκωβε, ταύτην ἐκτήσω πρώτην, ὁδηγὸν πρὸς τὰκρείττω, νηστείαις, ἀγρυπνίαις καὶ προσευχαῖς, καὶ ἠθῶν τελειότητι· ὅθεν ἐδέξωχαρίσµατα ἐκ Θεοῦ, µιµησάµενος τὸν βίον αὐτῆς.

Αποσπάσματα από το διαδίκτυο.

[toula]

Το οδοιπορικό ραβδί

Πείνα... Με πολλὴ δυσκολία βρίσκουμε μία χούφτα αλεύρι για τα πρόσφορα.
Ο λειτουργικὸς άρτος γίνεται τώρα από σίκαλη — ΜΑΥΡΙΣΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! ...
Σήμερα λειτούργησα.
Η εκκλησία ήταν γεμάτη απὸ πεινασμένους.
Οι μανάδες φέρανε τα εξαντλημένα παιδάκια τους, μα δεν μπορούσαν να τα κρατήσουνε στα χέρια απὸ αδυναμία.
Τα άφηναν στο πάτωμα, μπροστὰ στις εικόνες.
Όλοι κλαίγαμε — πιο πολὺ γι᾿αυτὰ τα παιδιά.
Εκεί , μέσα στο ναό, μπροστὰ στα μάτια μας, άφησε τὴν τελευταία του πνοὴ το τετράχρονο αγοράκι του σιδερά Ματθαίου.
Πολλοὶ ξάπλωναν κατάχαμα — η πείνα τοὺς είχε κόψει τὰ πόδια.
Κοινωνούσα τα παιδιά, και με δυσκολία κρατούσα στα χέρια μου τὸ άγιο Ποτήριο...
Είναι φοβερὸ το θέαμα ενὸς βρέφους, ποὺ σβήνει απὸ έλλειψη τροφής...
Ο ψάλτης δὲν άντεξε ως το τέλος.
Σωριάστηκε καταγής.
Κι ο διάκος κοίταζε με βουλιμία τα σικαλένια πρόσφορα.
Στὰ παιδιὰ δίναμε απὸ ένα πολὺ μικρὸ κομμάτι πρόσφορο.
Τὸ κατάπιναν μονομιάς, και τέντωναν τὰ χεράκια τους να πάρουν κι άλλο.
- Δώσε μας ψωμάκι, παππούλη! Δώσε μας, γιὰ χάρη του Χριστού!
Στο τέλος της λειτουργίας βγήκα να κηρύξω.
Η ματιά μου έπεσε διαδοχικὰ στα κοκαλιάρικα, κιτρινισμένα πρόσωπα..., στα νήπια, που οι μανάδες τους είχαν αποθέσει μπροστὰ στὶς εικόνες των ουράνιων προστατών μας..., στο νεκρὸ αγοράκι, που ήταν ξαπλωμένο σ᾿ένα σκαμνί!..
Δεν άντεξα. Ξέσπασα σε λυγμούς.
Επεσα στα γόνατα, μπροστὰ στους ανέκφραστους ανθρώπους — τα ζωντανὰ λείψανα.
Δὲν μπόρεσα να πω λέξη!
Πιάσαμε όλοι να κλαίμε και να φωνάζουμε μ᾿ όση δύναμη μας είχε απομείνει:
— Κύριε, σώσε μας!
Υπεραγία Θεοτόκε, προστάτεψέ μας!

Μετάφραση από τα Ρωσικά
Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής.
Σελ. 32-33

[toula]

Άγιος Πορφύριος:

Το μυστικό για να σού δίνει ο Θεός αυτό που επιθυμείς.
Ο Άγιος Πορφύριος, όταν τον ρωτούσαν κάποιοι για τις επιθυμίες τους, έλεγε μεταξύ των άλλων: Μας δίδεται ο,τι επιθυμούμε, όταν δεν το ζητάμε· μας δίδεται όταν δεν το σκεφτόμαστε αλλά ζητάμε μόνο την Βασιλεία Του.
«Να ζητάμε στην προσευχή μόνο τη σωτηρία της ψυχής μας».
Δεν είπε ο Κύριος: «Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού…και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν;» (Ματθ. 6, 33· Λουκ. 12, 31).
Εύκολα, ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ο,τι επιθυμούμε.
Και κοιτάξτε το μυστικό.
Το μυστικό είναι να μην το έχετε στο νού σας καθόλου να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα.
Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωση σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δωσ’ μου τούτο, εκείνο…».
Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση από μας για τις διάφορες ανάγκες μας. Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από μας και μας παρέχει την αγάπη Του.
Το θέμα είναι ν’ανταποκριθούμε σ’ αυτή την αγάπη με την προσευχή και την τήρηση των εντολών Του.
Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε.
Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια.
Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα.

Πηγή: «ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ» του ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ. Εκδ.: Ι.Μ. Χρυσοπηγής, Χανιά.

[toula]

Αγιος Πορφύριος: «Αυτά τα κάνει το Άγιο Πνεύμα!» (διάλογος με Γερμανίδα).

Κάποτε συνόδευσα στον Άγιο Γέροντα μία Γερμανίδα γιατρό, η οποία κατόπιν των δικών μου αφηγήσεων περί της αγιότητος του Παππούλη μας, είχε μεγάλη επιθυμία να τον επισκεφθεί.
Η Γερμανίδα δεν γνώριζε την Ελληνική γλώσσα. Όμως σε λίγα λεπτά αρχίζει ένας διάλογος μεταξύ τους, τον οποίον κατ’αρχήν θεώρησα φυσικό.
Καθώς περνούσε όμως η ώρα, παρατήρησα, ότι ο ένας καταλάβαινε πολύ καλά τον άλλον χωρίς να χρειάζονται διερμηνέα. Μάλιστα συζητούσαν και περί ιατρικών θεμάτων. Η Γερμανίδα γιατρός, χαρούμενη, αποχώρισε, από το κελλάκι του – τότε έκπληκτη εγώ τον ερωτώ:
– Γέροντα γνωρίζετε Γερμανικά;
– Άντε μωρέ, μου λέει χαμογελώντας, που ξέρω γερμανικά. Δεν άκουγες, εγώ της μιλούσα ελληνικά και εκείνη μου μιλούσε γερμανικά. Και οι δύο όμως καταλαβαίναμε στην γλώσσα μας! Μη ρωτάς. Αυτά τα κάνει το Άγιο Πνεύμα!
Άκουσα πως και άλλες φορές είχε συμβεί αυτό το θαύμα με το χάρισμα της διερμηνείας των γλωσσών, με μια Γαλλίδα, μ’έναν Ιρλανδό, με Σέρβο και Ρουμάνο.

Από το βιβλίο: «Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ – Η ΑΓΑΠΩΣΑ ΚΑΡΔΙΑ»
(εκδόσεις Εφραιμίας – Ιεράς Γυναικείας Κοινοβιακής Μονής Οσίου Εφραίμ του Σύρου – Κονταριώτισσα Κατερίνης)