Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο Γέροντας Πορφύριος έλεγε όταν έβλεπε ψυχές να φεύγουν από το σώμα τους και ανθρώπους να θρηνούν για την απώλεια τους:
Ω Κύριε, ο λαός Σου είναι απαίδευτος.
Δεν γνωρίζει, δεν θέλει να γνωρίσει, αδιαφορεί για όλα αυτά τα ωραία που βρίσκονται κοντά Σου.
Δεν γνωρίζουν πως λοιδωρούμενοι πρέπει να ευλογούμε, διωκόμενοι να ανεχόμαστε, βλαστημούμενοι να παρακαλούμε, κατά τον Απόστολο Παύλο.
Δεν γνωρίζουν πως κάθε μέρα πρέπει να αποθνήσκουμε δια Σε Κύριε.
Ύψωνε τα χέρια του και έλεγε:
Παρηγόρησε Κύριε, παρηγόρησέ τους, παρηγόρησέ τους, διότι δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι αυτοί και θεωρούν ότι οι κεκοιμημένοι είναι νεκροί, αλλά πρέπει να τους το πεις Κύριε μέσα στην ψυχή τους, ότι οι κεκοιμημένοι δεν απέθαναν ..
Πως η άλλη ζωή είναι η όντως ζωή, είναι η ανάσταση, είναι ο δρόμος αυτός του θανάτου που μας φέρνει στην Βασιλεία τη δική Σου Κύριε, του Πατρός του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Έτσι μου ‘λεγε και ο Γέροντας. Μωρέ όταν θα αποθάνω -εμένα με βασάνιζε αυτό πως θα αποχωριζόμουνα τον Γέροντα- θα είμαι πιο κοντά σας από ποτέ.
Εμένα με απασχολούσε επειδή του είχε πολύ αδυναμία το τρίτο μου παιδί η Ματινούλα, με απασχολούσε πως θα δεχόταν τον θάνατο του Γέροντα.
Και μου ‘λεγε ο Γέροντας, αυτό που θα σας πει η Ματινούλα την ώρα που εγώ θα αποθάνω, αυτή είναι η αλήθεια. Και πραγματικά, την ώρα της κοιμήσεως του Γέροντα, τη νύχτα, που μας πήραν τηλέφωνο, κοιμόντουσαν όλοι, .. σηκώνω και λέω, πέθανε;
Ακούω τη Ματινούλα απ’ το δωμάτιό της:
Δόξα τω Θεώ.
Παιδιά κοιμήθηκε ο Γέροντας και τώρα τον έχουμε κοντά μας, δεν τον εμποδίζει το σαρκίον του και θα τον έχουμε κοντά μας.

κ. Αθηνά Σιδέρη

[toula]

Κάποτε ο γέροντας Ανανίας Κουστένης είπε στον άγιο Πορφύριο :

«Όταν πας επάνω Γέροντα μην μας ξεχάσεις, μην προσηλωθείς στην δόξα και την αγάπη του Χριστού και εμείς εδώ κάτω ψοφάμε και πεθαίνουμε…».
«Τι λες βρε» του απάντησε ο Άγιος, «Τότε θά'μαι πιο κοντά σας.
Τότε θα απαλλαγώ από τα δεσμά της σαρκός, από τις αρρώστιες. Τότε θα είμαι ελεύθερος και θα είμαι πανταχού παρόν με την Χάρη του Χριστού».
Ο Γέροντας Πορφύριος, ήταν φως, χαρά και ελευθερία. Πίστευε και βίωνε με απόλυτο τρόπο, ότι ο Χριστιανός πρέπει να είναι ο άνθρωπος της χαράς, του φωτός και της ελπίδας. Στην ζωή με τον Χριστό δεν χωράει φόβος, ενοχή και απειλή, μιζέρια και κακομοιριά. Έλεγε λοιπόν ο Άγιος, «Εγώ, όταν θα πάω στον Χριστό, θα πάω χαρούμενος». «Και δεν θα φοβηθώ ούτε τα τελώνεια….Ούτε τίποτε άλλο. Θα πάω χαρούμενος.
Γιατί;
Θέλω να παρουσιαστώ μπροστά Του όχι σκιαγμένος και φοβισμένος και δουλάκι. Αλλά σαν γιος Του αγαπημένος και χαρούμενος.
Να τον κάνω να χαρεί και Εκείνος, έστω και με μένα.
Να χαρεί και Εκείνος Να χαρεί…..»

Αποσπάσματα από το βιβλίο του π. Ανανία Κουστένη Ιστορίες από τον Άγιο Πορφύριο τον νέο τον Καυσοκαλυβίτη»."

[toula]

Παπά-Νικόλας Σάγος.

Τήν Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2001, άφησε τον παρόντα κόσμο και μετέστη προς την «μέλλουσαν πόλιν» ο π. Νικόλαος Σάγος, σε ηλικία 95 χρονών.
Πολλοί θα ξαφνιαστούν στο άκουσμα του ονόματός του, γιατί θα τούς είναι τελείως άγνωστος.
Όμως, αν και άγνωστος στον δημόσιο βίο, για όσους τον γνώρισαν ο παπα-Νικόλας έτσι τον ξέραμε ήταν απ’ τούς ανθρώπους με βαθειά πίστη και πνευματικότητα.
Τά τελευταία ιδίως χρόνια καθημερινά κατέφθαναν στο κελλάκι του και στον Ναό, όπου λειτουργούσε, δεκάδες πιστοί, για να εξομολογηθούν, να ζητήσουν την ευχή του και τις συμβουλές του.
Ο παπα-Νικόλας γεννήθηκε στούς Καλημεριάνους της Κύμης, στις 25 Νοεμβρίου του 1906, ανήμερα της αγίας Αικατερίνας, την οποία πολύ ευλαβείτο. Γονείς του ήσαν οι ευλαβείς Ιωάννης και Αρετή. Από μικρό παιδί αγάπησε την Εκκλησία και υπηρετούσε στον Ναό του χωριού του. Ο πατέρας του συνήθιζε να λέη: «Άς δώ τον Νικόλα μου παπά και έπειτα άς πεθάνω».
Νέο παιδί ακόμη συνδέθηκε με κάποιον άγνωστο στούς πολλούς χαρισματούχο Ιερομόναχο, ο οποίος τον μύησε στην πνευματική ζωή. Αργότερα συνδέθηκε και με τούς άλλους γνωστούς Γέροντες, π. Σίμωνα, π. Πορφύριο, π. Παΐσιο, με τούς οποίους είχε, όπως έλεγε, «πνευματική τηλεπικοινωνία».
Νυμφεύθηκε την Φιλιώ Γιαννιού με την οποία απέκτησε επτά παιδιά και τα οποία μεγάλωσε με πολλές θυσίες και στερήσεις.
Τό 1973 κοιμήθηκε η πρεσβυτέρα του Φιλιώ, την οποία πολύ αγαπούσε και μιλούσε γι’ αυτήν με τα καλύτερα λόγια. «Δέν ξέρεις πόσο καλή ήταν και πόσο μού συμπαραστάθηκε στο έργο μου. Άγια να ’ναι τα χώματα που την σκεπάζουν», συνήθιζε να λέη. Από τότε ζούσε
Πολλές φορές μάς μιλούσε για τον πόνο και τις δοκιμασίες των ανθρώπων κλαίγοντας.
Κέντρο της ζωής του ήταν ο Ναός της Μεγαλόχαρης. Η μεγαλύτερη χαρά του ήταν να βρίσκεται στον Ναό. Μέχρι τα βαθειά του γεράματα, χειμώνα καλοκαίρι, σηκωνόταν μέσ’ την νύχτα, έπαιρνε το μπαστουνάκι του και ανέβαινε στην Εκκλησία. Άναβε μόνος του τα καντήλια και άρχιζε τις προσευχές και ακολουθίες. σά μοναχός.
Στίς 25 Νοεμβρίου, γιορτή της Αγίας Αικατερίνης, όταν έκλεισε τα 95 χρόνια του, κάλεσε σε τραπέζι όλα τα παιδιά του και τις οικογένειές τους. Σηκώθηκε από το κρεβάτι τούς ευλόγησε, ευχήθηκε σε όλους και τούς αποχαιρέτησε λέγοντας ότι: «του χρόνου δεν θα είμαστε πάλι μαζί».
Τήν παραμονή της κοίμησής του ζήτησε να μεταλάβη των Αχράντων Μυστηρίων. Τήν Κυριακή πρωΐ ρώτησε τα παιδιά του τί καιρό κάνει στο χωριό και χάρηκε, όταν του είπαν πως είναι καλός. Παρέδωσε ήσυχα το πνεύμα του το μεσημέρι της ίδιας μέρας. Είχε ζητήσει και τον έντυσαν με την στολή της χειροτονίας του, την οποία φυλούσε με ευλάβεια. Η σορός του μεταφέρθηκε στούς Καλημεριάνους και την παραμονή των Χριστουγέννων εψάλη η Εξόδιος Ακολουθία, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καρυστίας και Σκύρου κ. Σεραφείμ, συμπαραστατουμένου από πολλούς Ιερείς και πλήθος κόσμου.
Στόν τάφο του έδωσε εντολή να του γράψουν:
«Εδώ τελείωσε ένας βίος
και άρχισε μιά ζωή.
Ο πιστεύων εις εμέ κάν αποθάνη ζήσεται»
Άς έχουμε την ευχή του!
Ευχαριστώ για την φωτογραφία την πνευματική αδερφή Κωνσταντίνα, πνευματικό τέκνο του πατρός Νικολάου.

[toula]

+ π. Ανανίας Κουστένης.

Δύο Ἁγίους ἀγαποῦσε ἐξαιρετικά καί τόν ἀγαπούσαν ∙ τόν ἅγιο Νεκτάριο καί τόν ἅγιο Πορφύριο.
«Τόν εὐχαριστῶ, ἔλεγε, τόν ἁγιούλη, τόν εὐχαριστῶ πού τόσα χρόνια, 39 μέ ἔφερε ἐδῶ στήν Ἰσαύρων στά Ἐξάρχεια καί κάμαμε τή Θ. Λατρεία, τό ἱερόν κήρυγμα, τήν ἁγία Ἐξομολόγηση.
Πέρασαν ἀπό ἐδῶ, ἀπ΄ αὐτήν τήν φωλιά τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ἀμέτρητοι ἄνθρωποι. Ἀμέτρητες διαφορετικές ψυχές, οἱ ὁποῖες ξεκουράστηκαν, ὠφελήθηκαν, ἐμψυχώθηκαν, σώθηκαν καί ἀρκετές ἀπ΄ αὐτές ἔχουν περάσει στήν ἄλλη ὄχθη, στήν αἰωνιότητα.
«Εὐχαριστῶ τόν Ἅγιο πού ἀπό παιδάκι μέ βοηθοῦσε. Καί κάποτε, ὅταν πήγαινα στό Γυμνάσιο εἶχα μιά ἀρρώστια μέ τό νεφρικό μου σύστημα καί κινδύνευα, ὁ Ἅγιος βοήθησε μέ δύο λέξεις πού τοῦ εἶπα.
Μιά ἀπό τίς κορυφαῖες ἀποφασιστικές στιγμές τῆς ζωῆς του, ἡ γνωριμία του μέ τόν Γέροντα -ἅγιο σήμερα- Πορφύριον τόν Καυσικαλυβίτην. 1η Μαΐου τοῦ 1980.
«Ἐγώ εὐχαριστῶ -ἔλεγε ὁ μακαριστός π. Ἀνανίας- τόν Ἅγιο Πορφύριο, ὁ ὁποῖος σέ δύσκολους καί χαλεπούς χρόνους, γιά τήν εὐτέλειά μου καί σέ προηγούμενες ἀρρώστιες καί δοκιμασίες μου καί βάσανά μου μοῦ συμπαραστάθηκε ἀμέριστα, ὡς φιλόστοργος πατήρ, ὅ,τι καλλύτερο γιά μένα. Ἔγινε τά πάντα. Μέ τρόπο θαυμαστό, μέ τρόπο ταπεινό, μέ τρόπο πλουσιοπάροχο.
Αὐτά τά λόγια τοῦ Γέροντος Ἀνανία γιά τόν π. Πορφύριο, μποροῦμε νά ἐπαναλάβουμε ὅλοι ἐμεῖς καί ἡ ταπεινότητά μου γιά τόν μακαριστό π. Ἀνανία.
Ὁ Γέροντας Ἀνανίας ἐγνώρισε τόν μεγάλο προφήτη καί ἅγιο Προφύριο.
Καί πῆρε ἀπ΄ αὐτόν πολλά καί ἔμαθε πολλά. Ὅμως πῆρε το ἑξῆς σπουδαῖο ∙ ὅτι ὅλοι, δίκαιοι καί ἁμαρτωλοί ἔχουν ἀνάγκη ἀπό ἀγάπη. Τούς ἔχει λείψει ἡ στοργή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας πού ὁ ἅγιος Πορφύριος πλουσιοπάροχα δέχθηκε στό Ἅγιο Ὄρος, μέσα στή ζωή τῆς ἡσυχίας.
Γέροντα,
Περιμένουμε τήν ἀμέριστη βοήθειά σου, ὁμοῦ μέ τούς ἀγαπημένους Ἁγίους Νεκτάριο καί Πορφύριο.
Ἡ ἐλπίδα μας εἶναι ὁ Χριστός. «Ἐφ΄ ὅσον ἀναστήθηκε ὁ Χριστός μας, τό μεγαλύτερο καλό γιά μᾶς συνετελέσθη», ἔλεγε ὁ ἅγιος Πορφύριος καί ἐπαναλάμβανε ὁ Γέροντάς μας, ὅλα τά ἅλλα εἶναι δεύτερα.
«Ὅ,τι πάθεις, ὅ,τι σέ βρεῖ, ὅ,τι σέ δυκολέψει, σκέψου τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅτι ὁ Χριστός Ἀνέστη»!
Χριστός Ἀνέστη!
Χριστός Ἀνέστη!
Χριστός Ἀνέστη!
Δόξα τῇ τριημέρῳ Αὐτοῦ ἐγέρσει.
Ὅλοι ὁμοῦ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

†Ὁ Ὕδρας, Σπετσῶν & Αἰγίνης Εφραίμ.
Επικήδειος ομιλία Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης, κ. Εφραίμ για τον μακαριστό Γέροντα, π. Ανανία Κουστένης.
Αποσπάσματα από το διαδίκτυο.

[toula]

Άγιος Πορφύριος.
Θαυμαστὴ θεραπεία καρκίνου… μὲ φράουλες....

Ὁ Γέροντας διέγνωσε, παρακολούθησε καὶ θεράπευσε τὶς ἀρρώστειες πολλῶν πνευματικῶν του παιδιῶν, ἀλλὰ καὶ ἀρκετῶν ἀγνώστων, ποὺ δὲν τὸ ἔμαθαν ποτέ, γιὰ νὰ τὸ μάθουν τελικὰ στοὺς οὐρανούς.
«Ἕνα ἀπόγευμα καλοκαιριοῦ, ἀρκετοὶ ἐπισκέπτες καθόμασταν στοὺς πάγκους, ἔξω ἀπὸ τὸ κελλὶ τοῦ Γέροντα στὰ Καλλίσια, περιμένοντάς τον νὰ ἔρθει καὶ τελικὰ δὲν φάνηκε. Δὲν πέρασαν ὅμως οἱ ὧρες τῆς ἀναμονῆς μας πληκτικά. Εἴχαμε στήσει κουβεντολόι κι᾿ ὁ καθένας ἔλεγε, ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες του, γιὰ τὸν Γέροντα, ποὺ, ἂν καὶ ἀπών, ἦταν παρὼν ἐν πνεύματι καὶ μᾶς μετέδιδε ψυχικὴ εὐφροσύνη. Κάποια στιγμὴ μιλοῦσα ἐγὼ καὶ τοὺς ἔλεγα ὅτι ὁ Γέροντας θεράπευε καὶ ἀσθένειες. Μία ἄγνωστη κυρία, ποὺ καθόταν δίπλα μου, μὲ ρώτησε: «Σοβαρὲς ἀσθένειες;» «Τί σοβαρές, μὲ ρωτᾶτε κυρία», τῆς λέω, «ἀφοῦ καὶ καρκίνο ἀνίατο θεράπευσε μὲ τὶς προσευχές, ὅπως βάσιμα πληροφορήθηκα». Ἡ κυρία μὲ κοίταξε ἐπίμονα καὶ χαμογέλασε. «Μὲ συγχωρεῖτε, κυρία», τῆς εἶπα, «γιατί χαμογελᾶτε, νομίζετε ὅτι σᾶς λέω παραμύθια;». «Καθόλου παραμύθια, ἀπήντησε ἐκείνη, διότι αὐτὴ ποὺ θεράπευσε ὁ Γέροντας, μὲ τὶς προσευχές του, ἀπὸ ἀνίατο καρκίνο εἶμαι ἐγώ». Μείναμε ὅλοι ἐμβρόντητοι. «Ἐσεῖς εἶσθε;» εἴπαμε μὲ μιὰ φωνή. «Πέστε μας τὸ περιστατικό, πῶς ἔγινε;» Ἡ κυρία δίσταζε νὰ μιλήσει, ἀλλὰ ὑπεχώρησε στὶς παρακλήσεις μας, μὲ τὴ συμφωνία νὰ μὴ κοινολογήσουμε τὸ ὀνομά της.
«Εἶχα προσβληθεῖ ἀπὸ καρκίνο», ἄρχισε νὰ μᾶς διηγῆται, «ποὺ ἔκανε μεταστάσεις καὶ ἦταν διάσπαρτος σ᾿ ὅλο μου τὸ σῶμα. Νοσηλεύτηκα σὲ ἀρκετὰ Νοσοκομεῖα, ἀλλὰ ἡ κατάστασή μου διαρκῶς χειροτέρευε. Πονοῦσα φοβερά, δὲν μποροῦσα νὰ φάω καὶ εἶχα γίνει πετσὶ καὶ κόκαλο. Οἱ γιατροὶ μὲ ξέγραψαν. Μερικοὶ συγγενεῖς μὲ πῆγαν στὸ Λονδίνο. Οὔτε ἐκεῖ δὲν μπόρεσαν νὰ κάνουν τίποτε. Μ᾿ ἔστειλαν πίσω, γιὰ νὰ πεθάνω τουλάχιστον στὴν πατρίδα μου. Μὲ ἔφεραν στὴ Πολυκλινική. Ἤμουν ἐντελῶς ἐξαντλημένη καὶ ἀπελπισμένη. Ἐκεῖ κάποια γνωστή μου, μοῦ μίλησε γιὰ ἕνα γέροντα ἱερομόναχο, ποὺ βρισκόταν δίπλα, στὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Γερασίμου καὶ ἔκανε θαύματα. Δὲν πίστευα στὰ θαύματα, δὲν ἤμουν πολὺ τῆς ἐκκλησίας καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν ἔδωσα σημασία.

Μιὰ μέρα μὲ ἐπισκέφθηκε ἕνας ἀσπρομάλλης γέροντας καὶ μοῦ εἶπε, μὲ ἀγάπη, νὰ μὴ στενοχωριέμαι, ἀλλὰ νὰ προσεύχομαι στὸ Χριστὸ καὶ θὰ γίνω καλά. Μοῦ φάνηκαν ἀπίστευτα αὐτά, ὅμως κάτι ἄλλαξε τὴν ὥρα ἐκείνη στὴν ψυχή μου. Ρώτησα, πῶς τὸν λένε καὶ μοῦ εἶπε π. Πορφύριο.
Ὅταν ἔφυγε, δοκίμασα δειλὰ νὰ προσευχηθῶ στὸ Χριστὸ καὶ αἰσθάνθηκα μιὰ ἀνακούφιση. Ξαναῆρθε μιὰ ἄλλη μέρα καὶ μοῦ εἶπε, ὅτι ὁ καρκίνος θὰ ἐπεκταθεῖ καὶ στὰ κόκαλα, ἀλλὰ νὰ μὴ στενοχωρηθῶ, μόνο νὰ προσεύχομαι συνεχῶς καὶ θὰ γίνω καλά. Ἔνοιωσα ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἔχει μιὰ δύναμη μέσα του, ποὺ μοῦ τὴν μεταδίδει. Ἄρχισα νὰ προσεύχομαι διαρκῶς, νὰ πιστεύω, νὰ ἐλπίζω καὶ νὰ χαίρομαι γιὰ πρώτη φορά. Σὲ λίγες μέρες οἱ γιατροὶ διαπίστωσαν καρκίνο στὰ ὀστά μου. Ἐγὼ χαμογελοῦσα καὶ οἱ γιατροὶ νόμισαν ὅτι ὁ καρκίνος πείραξε καὶ τὸ μυαλό μου. Ἀπὸ τότε, λίγο-λίγο, ὁ καρκίνος ἄρχισε νὰ ὑποχωρεῖ, τὸ αἰσθανόμουν. Τὸ ἀντιλήφθηκαν κι᾿ οἱ γιατροί, ἀλλὰ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸ ἐξηγήσουν. Ἐγὼ ὅμως ἤξερα τὴν αἰτία, ἀλλὰ δὲν τοὺς τὴν ἔλεγα. Ἡ βελτίωση ἐξακολούθησε, ὥσπου σηκώθηκα ἀπὸ τὸ κρεββάτι. Ἡ ἐπικοινωνία μου μὲ τὸν π. Πορφύριο συνεχίσθηκε. Ἐρχόμουν κι᾿ ἐδῶ πάνω, στὰ Καλίσσια.

Μιὰ μέρα, ἤμουν ἐδῶ, ἔξω στὴν αὐλή, περιμένοντας μαζὶ μὲ μερικοὺς συγγενεῖς μου. Ὁ π. Πορφύριος ἔστειλε μιὰ κυρία καὶ μὲ εἰδοποίησε νὰ πάω στὸ κελλί του. Πῆγα, μὲ ρώτησε πῶς πάω, τοῦ εἶπα ὅλο καὶ καλύτερα καὶ τότε μοῦ εἶπε νὰ βγῶ ἔξω στὸν μικρὸ κῆπο, νὰ ψάξω νὰ βρῶ καὶ νὰ τοῦ φέρω δυὸ φράουλες. Βγῆκα, ἔψαξα, βρῆκα καὶ τὶς πῆγα. Ὁ π. Πορφύριος προσευχήθηκε, τὶς εὐλόγησε καὶ μοῦ ἔδωσε τὴ μία νὰ τὴν φάω. Μόλις τὴ δάγκωσα, ἔβγαλα μιὰ δυνατὴ κραυγή, ποὺ τὴν ἀκοῦσαν ἔξω οἱ συγγενεῖς μου καὶ ἀνησύχησαν γιὰ μένα».
«Γιατί φωνάξατε ἔτσι;» διέκοψα τὴ διήγησή της, ρωτώντας ἀπορημένος.

«Φώναξα» ἀπήντησε ἐκείνη, «διότι δὲν μποροῦσα νὰ κάνω διαφορετικά. Διότι, μόλις δάγκωσα τὴ φράουλα, αἰσθάνθηκα νὰ διαποτίζει ὅλο τὸ σῶμα μου μιὰ τέτοια γλυκύτητα, μιὰ τέτοια ἀπερίγραπτη εὐτυχία, ποὺ ποτέ μου, ὣς τότε, δὲν εἶχα αἰοθανθεῖ: Ἦταν ἡ τελειωτικὴ θεραπεία μου ἀπὸ τὸν καρκίνο. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ἐκείνη, δὲν μὲ ξαναενόχλησε πλέον. Μόνο ἄφησε ἕνα πρήξιμο στὸ ἀριστερό μου χέρι, ὅπως βλέπετε. Ὁ π. Πορφύριος μοῦ εἶπε, ὅτι εἶναι τὸ σημάδι τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ μὴ ξεχνῶ τὴν εὐεργεσία Του καὶ νὰ Τὸν ἀγαπῶ.
Σ᾿ ὅλους μας, ἔκανε βαθιὰ ἐντύπωση ἡ ἱστορία τῆς κυρίας, μιὰ ἱστορία ἀληθινή, μὰ τόσο θαυμαστή, ποὺ ἔμοιαζε μὲ παραμύθι. Στὴν ἐπιστροφή μας, μέσα ἀπὸ τὸ μικρὸ δάσος, ἡ κυρία ἦταν εὐκίνητη, ὁμιλητικὴ καὶ εὐχάριστη, τόσο, ποὺ δὲν μποροῦσες νὰ φαντασθεῖς τὸ καμίνι τῆς δοκιμασίας, ἀπ᾿ ὅπου πέρασε καὶ βγῆκε σώα, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, δι’ εὐχῶν τοῦ π. Πορφυρίου. Ὅσο γιὰ μᾶς, δὲν εἴχαμε παράπονο γιὰ τὴν ἀπουσία τοῦ Γέροντα. Τὸν ἀνεπλήρωσε, μὲ τὸ παραπάνω, ἡ παρουσία τῆς πρώην καρκινοπαθοῦς κυρίας.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Κοντὰ στὸν Γέροντα Πορφύριο”
https://www.porphyrios.net/ἡ-καρκινοπαθ ... ύτηκε-χωρ/

[toula]

Θαύμα Αγίου Πορφυρίου στην Πολυκλινική Αθηνών.
Διηγείται ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.

Μου ήλθε μια μοναχούλα και είχε βγάλει εδώ στο χέρι της ένα πράγμα σαν καρύδι. Όταν μου το έδειξε:
– Έλα να σε πάω επάνω στον Καθηγητή, της είπα (ήμουν τότε στην Πολυκλινική).
– Εγώ δεν ήλθα για τον Καθηγητή, μου λέει, ήλθα σε σας.
– Τη σταύρωσα στο μέτωπο, της σταύρωσα το χέρι και την έστειλα στο μοναστήρι της. Έγινε καλά.
– Μια άλλη εξομολογουμένη, καθώς εξομολογείτο, διέκρινα με τα μάτια της ψυχής ότι έχει καρκίνο στο στήθος.
– Είσαι καλά, της λέω; Εσύ κάτι έχεις.
– Ναι, πάτερ μου, αλλά ντρέπομαι να το ειπώ.
– Πήγαινε τώρα επάνω στον τάδε γιατρό εκ μέρους μου, να σε δει. Και μετά έλα να μου πεις εδώ.
Όταν γύρισε, είχε όντως καρκίνο, την είχαν στείλει για εξετάσεις και σε τρεις μέρες θα έμπαινε στο χειρουργείο.
Όταν γύρισε λοιπόν την έβαλα να γονατίσει μαζί μου.
– Λέγε εσύ μέσα σου την ευχή, της λέω. Κι έλεγα εγώ μέσα μου προσευχή. Ύστερα την εσταύρωσα και την έστειλα να κάνει ό,τι της είπαν οι γιατροί.
Όταν σε τρεις ημέρες ήλθε για το χειρουργείο, ήταν καλά. Δε υπήρχε ούτε όγκος, ούτε τίποτα.
Ο γιατρός κατέβηκε, εκτός εαυτού, στο εκκλησάκι και με βρήκε.
– Ρε παπά, τι της έκανες της γυναίκας και την έκανες καλά; Αν δεν είχα πιάσει τον όγκο με το χέρι μου και δεν τον είχα δει με τα μάτια μου πριν τρεις μέρες, δεν θα το πίστευα.
Συνέχισε ο Γέροντας:
– Πολλά πράγματα βλέπουν τα μάτια μου. Πάρα πολλά θαύματα.
Η χάρις του Θεού επενεργεί διά την πίστιν των ανθρώπων.
Να πιστεύεις ότι γίνονται και σήμερα θαύματα. Διότι ο Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας.

Από το βιβλίο του Μοναχού Αγαπίου, “Η Θεϊκή φλόγα, που άναψε στην καρδιά μου ο Γέρων Πορφύριος” (εκδόσεις Ιερού Ησυχαστηρίου “Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος”, Μήλεσι).

[toula]

Άγιος Γέροντας Πορφύριος: Ο Σταυρός με το Τίμιο Ξύλο.

Έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε που ο Άγιος Πορφύριος, επιστρέφοντας από ένα ταξίδι που είχε κάνει στο Άγιον Όρος ή στους Άγιους Τόπους, αυτή τη στιγμή δεν είμαι σε θέση να θυμηθώ, θέλησε να μου δείξει κάτι πολύτιμο που είχε μαζί του.
Για το λόγο αυτό, με κάλεσε μέσα στο Ιερό του Ναού του Αγίου Γερασίμου της Πολυκλινικής Αθηνών και, αφού πρώτα έλεγξε μη μας βλέπει κανείς άλλος, έβγαλε μέσα από τη βαθιά τσέπη του μια μεγάλη θήκη.
Έκανε τον σταυρό του και ασπάσθηκε αυτή τη θήκη τρεις φορές. Μετά απευθύνεται σε μένα και, με πολύ σοβαρότητα, με ρώτησε αν γνωρίζω τι κρύβει μέσα αυτή η θήκη. Του απάντησα αρνητικά και τον παρακάλεσα να μου αποκαλύψει ο ίδιος.
Εκείνος, με μεγάλη ευλάβεια σταύρωσε την θήκη που μου έδειξε και στη συνέχεια την άνοιξε. Αμέσως , ο χώρος άρχισε να ευωδιάζει! Μια ευωδία που, εγώ τουλάχιστον, δεν είχα ποτέ ξανααισθανθεί.
Ανοίγοντας την θήκη, παρατήρησα αμέσως ότι μέσα της περιείχε έναν ωραιότατο, σκαλιστό ξύλινο Σταυρό, μήκους μια μεγάλης ανδρικής παλάμης και πάχους 2 με 3 εκατοστών. Τόσο ωραίο Σταυρο, δεν ξανάδα στη ζωή μου! Επρόκειτο για ένα κομψοτέχνημα ανυπολόγιστης αξίας! Έμεινα κατάπληκτος και άφωνος!
ΟΆγιος Πορφύριος πήρε στα χέρια του τον Σταυρό και σταυρώθηκε τρεις φορές. Τον ασπάσθηκε με πάθος και ευλάβεια και, στη συνέχεια, άρχισε να με σταυρώνει για πολλή ώρα, ενώ τα άγια χείλη του ψέλλιζαν διάφορα τροπάρια. Όταν τελείωσε, μου έδωσε και ασπάσθηκα τον Σταυρό και μου Τον έδωσε να Τον δω.
Τον περιεργάστηκα για πολλή ώρα και θαύμαζα την λεπτότητα της τέχνης και την σοφία του καλλιτέχνη και δημιουργού του! Ακόμη, προσπαθούσα να διακρίνω μέσα από τα κενά του γλυπτού ξύλου τι περιείχε αυτός ο Σταυρός και ανέδυε μια τέτοια ευωδία. Δεν μπορούσα όμως να δω τίποτε μα τίποτε! Από αυτήν. Όμως, την περιέργεια θέλησε να με βγάλει ο Άγιος Παππούλης.
Τι κοιτάς; Ξέρεις τι κρατάς τώρα στα χέρια σου;
– Όχι.
– Ό-τι και να σου πω, λίγο είναι! Κρατάς το Ξύλο της Ζωής. Κρατάς το Τίμιο Ξύλο! Το Ξύλο, που άγγιξε το ίδιο το Σώμα του Θεού. Το Ξύλο, που είναι ποτισμένο με το Αίμα του Χριστού μας! Το Ξύλο, που ανασταίνει νεκρούς και τρέπει σε φυγή τις λεγεώνες των δαιμόνων! Πώς, λοιπόν να μην ευωδιάζει; Εσύ, τόση ώρα περιεργάζεσαι την εξωτερική καλλιτεχνική αξία και παραβλέπεις την ουσία. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, εκείνο που μετράει είναι η ουσία και όχι η εμφάνιση. Πώς σου πέρασε από το μυαλό σου ότι θα σε καλούσα για το δεύτερο; Δηλαδή για την εμφάνιση; Και εάν ήταν μόνο γι αυτό, υπήρχε λόγος να λάβω τόσα προφυλακτικά μέτρα για να μη το δει κανείς άλλος; Ασφαλώς, όχι! Είναι πολλοί λίγοι οι τυχεροί που κράτησαν στα χέρια τους αυτό που κρατάς τώρα εσύ. Και, πιο τυχερός απ΄όλους, είμαι εγώ, ο αμαρτωλός. Δεν μπορώ κι εγώ να πιστέψω, πώς ο Κύριος μου έστειλε αυτό το Θείο Δώρο! Ας είναι δοξασμένο τ΄ όνομα Του!
Τώρα για να διαπιστώσεις τι δύναμη και τι θεία Χάρη έχει το Τίμιο Ξύλο, που βρίσκεται σε όλο το εσωτερικό μέρος του Σταυρού αυτού και καλύπτει πολλά τετραγωνικά εκατοστά σε συμπαγή πλάκα, θα σε παρακαλέσω να κάνεις ακριβώς αυτό που θα σου υποδείξω εγώ τώρα. Θα κρατήσεις τον Σταυρό με τα δυο σου χέρια. Στη συνέχεια θα Τον φέρεις στο στόμα σου. Εκεί, θα τον καλύψεις όλον και με τις δυο χούφτες, τόσο δυνατά και με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην εισέρχεται από πουθενά αέρας. Μετά, θα προσπαθήσεις να εισπνεύσεις. Όσο μπορείς πιο βαθειά από το στόμα σου, που επάνω θα είναι κολλημένος ο Σταυρός. Θα κρατήσεις την αναπνοή σου, όσο περισσότερο μπορείς και, μετά την εκπνοή του αέρος, θα μου πεις τι αισθάνθηκες. Να, θα κάνεις αυτό ακριβώς, που θα κάνω εγώ πρώτα, Και μου έδειξε και στην πράξη τα ζητούσε από μένα.
Την ώρα όμως που εισέπνευσε βαθειά, εγώ έβλεπα ένα Παππούλη, πού διαφορετικό, το πρόσωπο του, έλαμπε! Τα μισόκλειστα μάτια του, άστραπταν! Ο νους του δεν πρέπει να ήταν εκεί. Και ίδιος, θαρρώ, πως βρισκόταν σε άλλον κόσμο! Εγώ, όμως ολιγόπιστος όπως πάντα, δεν ήθελα να πιστέψω ούτε στα ίδια τα μάτια μου. «Αποκυήματα της φαντασίας μου», σκέφτηκα, «θα είναι». Σε λίγο ο Παππούλης, ανανεωμένος, χαρούμενος και ενθουσιασμένος, μου έδωσε το Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο και μου είπε να επαναλάβω ακριβώς το «πείραμα» που μου έδειξε. Πράγματι. Έκανα όπως μου υπέδειξε. Όταν τελείωσα, με ρώτησε: «τι αισθάνθηκες;»
-Τίποτε! Ήταν η απάντηση μου.
Και αυτή ήταν και η πραγματικότητα […]
Για ξανακάνε το ίδιο, παιδί μου! μου είπε ο Παππούλς και εγώ υπάκουσα πλήρως. Αλλά δεν αισθάνθηκα τίποτε. Μετά με υποχρέωσε να το επαναλάβω αρκετές φορές και, αν θυμάμαι καλά, με κλειστά τα μάτια΄ και πάλι, όμως χωρίς αποτέλεσμα.
Στη συνέχεια, έπαιρνε το Σταυρό ο Παππούλης και μετά Τον ξανάδινε σε μένα. Το αποτέλεσμα ήταν και πάλι αρνητικό. Ύστερα από όλες αυτές τις προσπάθειες, εγώ άρχισα να στεναχωριέμαι πολύ. Ο Άγιος Πατήρ Πορφύριος το κατάλαβε και προσπάθησε με τρόπο να διασκεδάσει την στεναχώρια μου. όμως, ό, τι και να έκανε και ό, τι και αν είπε, δεν το κατόρθωσε. Εγώ εκείνη την ώρα συναισθάνθηκα όλη την γύμνια μου, όλες τις ελλείψεις μου και όλα τα κενά που παρουσίαζα σαν χριστιανός, συγκρινόμενος, ενωπίος ενωπίω, με τον Πνευματικό μου Πατέρα. Γι΄ αυτό ακριβώς είχα καταληφθεί από ντροπή και δέος […]
Ο Παππούλης, όμως που πάντα έδειχνε κατανόηση και καλωσύνη και εύρισκε λύσεις και εκεί ακόμη που δεν υπήρχαν για μας […], έσπευσε κοντά μου, χάιδεψε το κεφάλι μου και μου είπε :
Μη στεναχωριέσαι, παιδί μου δεν κάνει. Είσαι κι εσύ ευαίσθητος σαν τον πατέρα σου, τον παπα-Γιάννη. Έχεις καλή ψυχή. Δεν πειράζει. Ό, τι δεν πέτυχες εδώ, θα το πετύχεις στο σπίτι σου. Να, εγώ θα κάνω κάτι που δεν θα έκανα για κανέναν άλλον΄ θα σου δώσω τον Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο να τον πάρεις στο σπίτι σου και να Τον Κρατήσεις, για όσες μέρες θέλεις: εκεί, θα πετύχεις ό, τι ότι δεν πέτυχες εδώ. Τι, άλλο θέλεις. Μόνο σε παρακαλώ, να προσέξεις να μη τον χάσεις. Γιατί είναι κάτι που ούτε πουλιέται, αλλά ούτε και αγοράζεται! Όσο αξίζει αυτός ο Στυαρός, δεν αξίζει όλος ο κόσμος: όμως εγώ, για να δεις πόσο σ΄αγαπώ, θα σου τον δώσω. Και είμαι βέβαιος πώς, απόψε κιόλας θα αισθανθείς ό, τι αισθάνομαι κι εγώ και θα λάβεις τη Χάρη Του!
Εγώ δεν πίστευα στ΄αυτιά μου! θα έπαιρνα τον Σταυρό στο σπίτι μου! […] τα έχασα! Όταν συνήθλα, έπιασα τα δυο του χέρια σφιχτά και τα φιλούσα κατασυγκινημένος. Τον ευχαρίστησα πολλές φορές, φίλησα το χέρι του, πήρα την ευχή του και έφυγα τροχάδην για το σπίτι μου. […]
Πήγα και κλειδώθηκα στο δωμάτιό μου. τοποθέτησα τον Σταυρό σε όρθια θέση πάνω στο τραπέζι. Γονάτισα και άρχισα να προσεύχομαι θερμά για πολλή ώρα. Το αίτημα, ήταν ένα και μοναδικό! Να εισθανθώ κι εγώ ότι ακριβώς αισθανόταν και ο Παππούλης, όταν αυτός εισέπνευσε μέσα από το Τίμιο Ξύλο. Όταν τελείωσα την προσευχή μου, ήμουν κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι το αίτημα μου είχε γινει αποδεκτός […]. Σ΄αυτό, οπωσδήποτε, θα είχε συμβάλλει και η προσευχή του Παππούλη. Εξάλλου, μου το προείπε: «Στο σπίτι σου θα πετύχεις ό, τι δεν πέτυχες εδώ!’
Βέβαιος για το αποτέλεσμα της προσευχή και για την πρόβλεψη του Αγίου Πορφυρίου, έκανα τον σταυρό μου και κάνω το πρώτο «πείραμα».
Και, το θ α ύ μ α έγινε!
Με την πρώτη εισπνοή που έκανα, αισθάνθηκα να κατεβαίνει από τον λάρυγγα μια ζωογόνα πνοή, να καταλαμβάνει όλη την έκταση των πνευμόνων μου και, στη συνέχεια, να επεκτείνεται σ΄όλα τα σωθικά μου και να μου δημιουργεί μια ευεξία χωρίς προηγούμενο! Γενικά, αισθανόμουν κάτι το υπερφυσικό. Κάτι που δεν είχα αισθανθεί μέχρι την ώρα εκείνη και, ομολογώ, ότι δεν έχω την δυνατότητα να το περιγράψω!
Γεμάτος από χαρά, ενθουσιασμό, συγκίνηση, φόβο Θεού και ενισχυμένη την Πίστη μου σε μεγάλο βαθμό, επανέλαβα το ίδιο «πείραμα» πάρα πολλές φορές. Και το σπουδαιότερο είναι ότι, κάθε φορά, αισθανόμουν εντονότερα τη Θεία Χάρη! Περιττό να σας πω, ότι στο τέλος κοιμήθηκα έχοντας στην αγκαλιά μου τον Σταυρό!
Την επόμενη, πρωί-πρωί, πήγα και βρήκα τον Άγιο Πατέρα Πορφύριο, μόλις με είδε, μου είπε: «Είδες ότι άδικα στενοχωρήθηκες; Δεν σου είπα ότι, αυτό που δεν πέτυχες εδώ, θα το πετύχεις στο σπίτι σου; Δεν αισθάνθηκες αυτό και αυτό;» και μου περιέγραψε ό, τι ακριβώς είχα αισθανθεί και μου συνέστησε να το επαναλαμβάνω συνεχώς κάθε μέρα.
Έκτοτε, ο Σταυρός με συνόδευε παντού. Η Χάρη Του, με βοηθούσε στις εξετάσεις που έδινα στη Σχολή μου, στη διεκπεραίωση των υποθέσεων μου και με προστάτευε από ένα σωρό κινδύνους.
Κάθε φορά που ο Παππούλης ζητούσε να του Τον επιστρέψω. Όλο και κάποια δικαιολογία έβρισκα. Και εκείνος που γνώριζε πόσο ανάγκη Τον είχα, όλο και κάποια παράταση μου έδινε. Έτσι οι μέρες έγιναν εβδομάδες και οι εβδομάδες μήνες. Και , αν είχα επιμείνει λίγο περισσότερο – ποιος ξέρει;- ίσως ακόμη να βρισκότανε ο Σταυρός στα χέρια μου!
Γεγονός πάντως είναι, ότι από τη μέρα που έφυγε ο Σταυρός από επάνω μου, αισθάνομαι τόσο αδύναμος, όσο και ο αφοπλισμένος στρατιώτης…»

«Ανάργυρου Ι. Καλλιάτσου, Ο Πατήρ Πορφύριος, ο διορατικός, ο προορατικός, ο ιαματικός», κεφ. 26ο, σελ. 86-92, Εκδόσεις Επτάλοφος, Αθήνα, 1996]
Πηγή: vimaorthodoxias.gr

[toula]

Άγιος Πορφύριος.

Η χάρις πού είχε εκείνος ο άγιος ακτινοβόλησε και στη δική μου την ψυχή.
Μου μετέδωσε τα χαρίσματά του τα πνευματικά.
Ένα πρωί, κατά τις τρεισήμισι, πήγα στο καθολικό, στην Αγία Τριάδα, για την ακολουθία. Ήταν νωρίς ακόμη. Δεν είχε χτυπήσει ακόμη το σήμαντρο. Κανείς δεν ήταν μες στην εκκλησία. Κάθισα στον πρόναο, κάτω από μια σκάλα. ’Ήμουν αθέατος και προσευχόμουν. Σε μια στιγμή ανοίγει η πόρτα της εκκλησίας και μπαίνει ένας ψηλός κι ηλικιωμένος μοναχός.
Ήταν ο Γερο-Δημάς.
Μόλις μπήκε, κοίταξε δεξιά-αριστερά, δεν είδε κανέναν. Τότε, λοιπόν, κρατώντας ένα μεγάλο κομποσχοίνι, άρχισε τις μετάνοιες τις στρωτές, πολλές και γρήγορες, κι έλεγε συνεχώς: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με … Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς”. Σε λίγο έπεσε σ’ έκσταση. Δεν μπορώ, δε βρίσκω λόγια να σάς περιγράφω τη συμπεριφορά του απέναντι στον Θεό: κινήσεις αγάπης και λατρείας, κινήσεις θείου έρωτος, θείας αγάπης κι αφοσιώσεως. Τον είδα να στέκεται, ν’ ανοίγει τα χέρια του όρθιος, σε σχήμα σταυρού, όπως έκανε ο Μωυσής στη θάλασσα, κι έκανε ένα πράγμα: “Ούουουουου…”. Τί ήταν αυτό; Ήταν μέσα στη χάρι. Έλαμπε μες στο φως. Αυτό ήταν! Αμέσως μου μετέδωσε την ευχή. Αμέσως μπήκα στη δική του ατμόσφαιρα.
Δε με είχε δει. Ακουστέ με. Συγκινήθηκα κι άρχισα να κλαίω.
Ήλθε σε μένανε τον ταπεινό κι ανάξιο η χάρις του Θεού. Πώς να σάς το πω; Μου μετέδωσε τη χάρι.
Δηλαδή ή χάρις πού είχε εκείνος ο άγιος ακτινοβόλησε και στη δική μου την ψυχή. Μου μετέδωσε τα χαρίσματά του τα πνευματικά.
»Λοιπόν, είχε πάθει έκσταση ο γερο-Δημάς. Χωρίς να το θέλει το έκανε. Δεν μπορούσε να κρατήσει το βίωμά του. Ούτε κι αυτό πού λέω είναι σωστό. Δεν μπορώ να το εκφράσω. Αυτό είναι κατάληψις υπό του Θεού.
Αυτά δεν εξηγούνται. Καθόλου δεν εξηγούνται κι άμα τα εξηγήσεις, πέφτεις πολύ έξω. ’Όχι, δεν εξηγούνται, ούτε στά βιβλία αποδίδονται, ούτε γίνονται καταληπτά. Πρέπει να είσαι άξιος να τα καταλάβεις».
Και καταλήγει ο Γέροντας Πορφύριος: «Ένα είναι βέβαιο. Ο Γερο- Δημάς μού μετέδωσε το χάρισμα της ευχής και το διορατικό, την ώρα πού ο ίδιος προσευχόταν στο νάρθηκα της Αγίας Τριάδος, του Καθολικού των Καυσοκαλυβίων …».
Ο μακάριος Γέροντας Δημάς άνεπαύθη στην Καλύβη του στίς 11.1.1929.

Πηγές-Βιβλιογραφία: Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου ιερομ., Βίος και Λόγοι, Χανιά 2003, σσ. 78-82.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων Αγιορειτών του εικοστού αιώνος, Α΄ Τόμος 1900-1955, Α΄ Έκδοση, Εκδόσεις Μυγδονία, Θεσσαλονίκη Σεπτέμβριος 2011.

[toula]

Ο άγνωστος πνευματικός του Αγίου Πορφυρίου. π. Αντώνιος Γκίκιζας.

Στην περίπτωση του Αγίου Πορφυρίου , γνωρίζουμε ότι από μικρή ηλικία αφιερώθηκε στον Θεό πηγαίνοντας στο Περιβόλι της Παναγίας, στο Αγιο Ορος.
Ωστόσο δεν είναι ευρύτερα γνωστό το γεγονός ότι ο Αγιος Πορφύριος είχε ως πνευματικό πατέρα μια ξεχωριστή προσωπικότητα, τον π. Αντώνιο Γκίκιζα.
Ο ευλαβής αυτός κληρικός γεννήθηκε στο Κρανίδι Αργολίδας στις 7 Ιανουαρίου 1910 και εκοιμήθη στην Αθήνα, σε ηλικία 89 ετών, στις 30 Σεπτεμβρίου 1999.
Εμενε ως ασκητής σε ένα υπόγειο διαμέρισμα επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας, υπομένοντας καρτερικά και με δύναμη ψυχής τα χτυπήματα που προέρχονταν από μακρόχρονη ασθένεια.
Ο π. Αντώνιος διακόνησε στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, στο Κερατσίνι. Οι ακαδημαϊκές γνώσεις του ήταν αξιοθαύμαστες όχι μόνο για την εποχή όπου έζησε αλλά και για σήμερα. Κατείχε τέσσερα πτυχία και γνώριζε έξι ξένες γλώσσες!
Χάρη στο μορφωτικό επίπεδό του και στις ικανότητές του, υπηρέτησε ως νομικός (ήταν, μεταξύ άλλων, και πτυχιούχος Νομικής) στο αντίστοιχο γραφείο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Η γνωριμία του με τον γέροντα -και μετέπειτα Αγιο της Εκκλησίας- Πορφύριο έγινε όταν υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα ως ιεροκήρυκας στην Κύμη Ευβοίας.
Χαρακτηριστικό δείγμα της μεγάλης πνευματικότητάς του ήταν ότι δεν δέχτηκε ποτέ τα υψηλά αξιώματα τα οποία του προτάθηκαν.
Βεβαίως, επειδή τίποτε δεν είναι τυχαίο, ο π. Αντώνιος Γκίκιζας είχε πνευματικό πατέρα μια άλλη οσιακή μορφή, τον π. Παύλο Νικηταρά από το Κρανίδι, με καταγωγή από τη γνωστή οικογένεια των γενναίων πολεμιστών του 1821.
Επίσης, όταν ακόμη ήταν μικρό παιδί, γνώρισε τον Αγιο Νεκτάριο, για τον οποίο έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια.
Ο π. Αντώνιος, μετά την κοίμησή του, ετάφη στον Ναό του Αγίου Αντωνίου, στην Αχλαδερή Ευβοίας, εκεί όπου το 2001 χτίστηκε η φερώνυμη μονή.
Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» φέρνει αποκλειστικά στο φως σκέψεις, διδάγματα και ξεχωριστές εμπειρίες, τις οποίες έζησε ο π. Αντώνιος Γκίκιζας και μοιράστηκε με ανθρώπους που είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν μαζί του.

Μεταξύ άλλων, ο ίδιος αναφέρεται στο πώς θα γνωρίσουμε τον Χριστό, στη σημασία της μετάνοιας και της ταπείνωσης, ενώ υπογραμμίζει ότι στην εποχή μας κυριαρχούν ο εγωισμός, η εμπάθεια και η αμαρτία.
Για το πώς θα γνωρίσουμε τον Χριστό: «Χρειάζεται μόνωση, λατρεία στον Θεό, τους Αγίους και αγγέλους. Εχουμε τον ίδιο προορισμό με τους αγγέλους, να δοξολογούμε τον Θεό. Υπάρχει ο γήινος και ο αόρατος κόσμος, δεν έχει αρχή και τέλος ο αόρατος (κόσμος). Ο γήινος κόσμος αυτοκαταστρέφεται, επειδή οι άνθρωποι έχουν πιστέψει ότι δεν υπάρχει αόρατος κόσμος. Ο Χριστός θα τους δείξει και θα πιστέψουν όσοι είναι καλοπροαίρετοι. Δεν υπάρχει νύχτα στον Θεό, μόνο ευφροσύνη φωτός. Η δόξα είναι το κυριότερο στον αόρατο κόσμο…»
Για την προσευχή και την ταπείνωση: «Καταργείται ο χρόνος σ' αυτούς που προσεύχονται. Τα πάντα και εν πάσι Χριστός, παρελθόν, παρόν και μέλλον δεν υπάρχει στον ουρανό. Οσο ταπεινωνόμαστε τόσο προσελκύουμε τη χάρη, κατά χάριν να επικοινωνούμε με την άκτιστη ενέργεια του Θεού… Ο Θεός είναι παρών είτε το ξέρουμε είτε δεν το ξέρουμε. Με τη σιωπή, πιο καλά».
Για την πίστη στον Θεό: «Οποιος πιστεύει τον επισκέπτεται ο Θεός διά του Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός θα μπει στην ψυχή, θα Του κάνουμε τραπέζι και θα μας μεταδώσει την ουράνια βασιλεία».
Για την αξία της μετάνοιας: «Η μετάνοια εξασφαλίζει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. (Η ψυχή μας) γίνεται ναός της θεότητος όταν μετανοήσει. Οταν πιστεύουμε, δεν υπάρχει θάνατος. Του ορατού κόσμου η δόξα είναι θάνατος».

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ
«Ο εγωισμός, το συμφέρον, η εμπάθεια, η αμαρτία, τρομερό πράγμα, αυτά κυριαρχούν. Με την αμαρτία εισχωρούν τα δαιμόνια μέσα μας και μας σκοτώνουν. Παραμονεύει ο θάνατος. Με τη βαθιά μετάνοια δεν θα εισχωρούν τα δαιμόνια μέσα μας… Να προσευχόμαστε να μας δίνει ο Θεός μετάνοια, γιατί είναι δώρον Θεού. Κυοφορία πνευματική είναι η μετάνοια. Οπως η γυναίκα, όταν γεννήσει, έχει μεγάλη χαρά, έτσι και στην πνευματική ζωή, όταν έρθει το άκτιστον (βρέφος) της Θεοτόκου. Σ' αυτό συντελεί η μετάνοια. Συγγενεύουμε με την Παναγία. Πρέπει να περιμένουμε την εξ ουρανού κυοφορίαν. Συμμόρφωση του Θεού εντός ημών είναι δύσκολο, είναι δύσκολο, αλλά ο άνθρωπος αξίζει περισσότερο από όλο τον κόσμο… Εμβάθυνση στην ταπείνωση. Για την είσοδό μας στον ουράνιο κόσμο είναι απαραίτητος η μετάνοια…»

Του Βασίλη Σπυρόπουλου.

[toula]

Αληθινή ιστορία του Αγίου Πορφυρίου.
Καμία ελεημοσύνη δεν πάει χαμένη.

~ Ένας μεγάλος έμπορος εδέχθη μια μέρα έναν πελάτη του, που τον παρακάλεσε πολύ να του δώσει διακόσιες χιλιάδες δραχμές για να πληρώσει την εφορία του, διότι κινδύνευε να τον κλείσουν στη φυλακή. Αυτός όμως του είπε ότι δεν είχε να του δώσει.
Το βράδυ που πήγε στο σπίτι του όμως ήταν σκεφτικός και η γυναίκα του τον ρώτησε τί του συνέβαινε. Εκείνος της ανέφερε το περιστατικό και η γυναίκα του τού είπε να πάει να τα δώσει τα χρήματα.
Ήταν έντεκα το βράδυ, σηκώνεται από το κρεβάτι του και πηγαίνει στο σπίτι του πελάτη του, αλλά βρίσκει μόνο τη γυναίκα του, που του είπε ότι τον άνδρα της τον πιάσανε εκείνη τη μέρα και τον βάλανε στη φυλακή.
Εκείνος της έδωσε 200.000 δραχμές, για να πάει την άλλη μέρα να πληρώσει το χρέος και να τον βγάλει. Ο άνθρωπος βγήκε τελικά από τη φυλακή και σ’ ένα μήνα επέστρεψε όλα τα χρήματα στον έμπορο. Την ημέρα όμως που συναντήθηκαν για να του δώσει τα χρήματα, τον είδε πάρα πολύ στεναχωρημένο.

Τον ρώτησε λοιπόν τί συνέβαινε, και ο έμπορος του απάντησε ότι η γυναίκα του ήταν πολύ άρρωστη και ότι είχε όγκο στο κεφάλι και έπρεπε μέσα σε δυο μέρες να χειρουργηθεί, διότι αλλιώς θα πέθαινε. Μόνο όμως στο Μόναχο της Γερμανίας μπορούσε να κάνει τη συγκεκριμένη εγχείρηση, διότι εκεί ήταν ένας γιατρός που έκανε τις εγχειρήσεις αυτές. Και του είπε μάλιστα και το όνομα του γιατρού.
Τότε του λέει ο αποφυλακισθείς: «Αυτόν τον γνωρίζω πολύ καλά, διότι ένα βράδυ είχε μείνει το αυτοκίνητό του σε μιαν έρημη περιοχή και έβρεχε κι εγώ, περνώντας από εκεί, κατέβηκα από το αυτοκίνητό μου, έδεσα το δικό μου στο δικό του και τον τράβηξα μέχρι το σπίτι του, δίχως να δεχθώ απ’ αυτόν ούτε μια δραχμή. Αυτό συνέβη στην περιοχή του Μονάχου, στη Γερμανία. Τότε, εκείνος ο μεγάλος γιατρός καθηγητής, μού έδωσε την κάρτα του και μου είπε: “Ό,τι χρειαστείς να με πάρεις τηλέφωνο· να, και η κάρτα μου!”».
Του τηλεφώνησε αμέσως, κλείσανε ραντεβού στο νοσοκομείο του Μονάχου για την άλλη μέρα, και πήγε και ο ίδιος μαζί με το ανδρόγυνο. Βρήκανε τον καθηγητή έτοιμο στο χειρουργείο και, όταν τελείωσε ο γιατρός, του είπε ότι σε δύο ώρες θα πέθαινε η γυναίκα, εάν δεν εγχειριζότανε.
Τελικά, σε αυτή τη ζωή
ό,τι κάνεις λαμβάνεις!…

[ Αληθινή ιστορία που διηγήθηκε ο ίδιος ο Άγιος Πορφύριος στον Ιωάννη Μαρουσιώτη, και ελήφθη από το βιβλίο του με τίτλο: «Όσα είδα και άκουσα από τον Γέροντα Πορφύριο», εκδόσεις «Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος», Μήλεσι, Ιούλιος 2012. ]