Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ενώ πλανόμουν στα μονοπάτια της αμαρτίας με περιμάζεψε.
Ενώ δεν είχα φως, με φώτισε.
Ενώ Τον είχα ξεχάσει, μου υπενθύμισε τον Εαυτόν Του.
Ενώ πήγαινα μακριά Του, με προσκάλεσε.
Ενώ βρισκόμουν σε απόγνωση, με στήριξε. Ενώ έπεσα με σήκωσε.
Όταν επέστρεψα με οδήγησε.
Και όταν ήρθα κοντά Του, με αγκάλιασε και με ασφάλισε!

(Ιερός Αυγουστίνος)

[toula]

Kέντρο του ανθρώπου ο εαυτός του...

Από τότε που αμάρτησαν οι πρωτόπλαστοι , έγινε αυτό το μεγάλο κακό στον άνθρωπο,
δηλαδή έκανε κέντρο πλέον τον εαυτό του ο άνθρωπος, στάφηκε προς τον εαυτό του, σαν να είναι θεός ο εαυτός του. Στα χρόνια μας αυτό είναι σε μεγάλη έξαρξη. Υπήρξαν εποχές που οι άνθρωποι έψαχναν θεούς έξω από τον εαυτό τους. Τώρα ο άνθρωπος έκανε θεό τον εαυτό του.
Ο άνθρωπος θεοποιεί τον εαυτό του και, από κεί και πέρα νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του. Δηλαδή, να τον τιμούν οι άλλοι , να τον περιποιούνται, να τον δοξάζουν, να τον επαινούν, όλοι να ασχολούνται με αυτόν σαν να είναι το κέντρο του σύμπαντος ο εαυτός του. Αλλά και ό,τι ζητάει από τον Θεό, το ζητάει, για να ικανοποιήσει αυτόν τον εαυτό του, να ευχαριστήσει αυτό το είδωλο που έστησε μέσα του, μην τυχόν στενοχωρηθεί αυτό, μην τυχόν πεθάνει αυτό, ενώ πρέπει να πεθάνει.
Από την στιγμή που έχουμε κέντρο το εγώ μας, το είδωλο μας όλα είναι λάθος. Αλλά το χειρότερο είναι ότι δεν μπορεί να σκεφθεί κανείς διαφορετικά. Να αφήσει τον εαυτό του και ας πάθει και τούτο και ας πάθει κι εκείνο. Ούτε να το διανοηθεί κάτι τέτοιο! Και αυτό φαίνεται στην καθημερινότητα. Φαρμακώνεσαι. Κι αν ακόμη δεν αντιδράσεις και δεν κάνεις επίθεση στον άλλο, θα χολωθείς αμέσως. Ήρθαν τα πράγματα έτσι που δεν ικανοποιείται το μέσα σου. Θα πικραθείς. Και γίνεται κανείς δυστυχισμένος.

Πολλές φορές πηγαίνουμε στο Χριστό με κάποια αυτάρκεια. Πολλές φορές με αυτοδικαίωση η οποία μας απομακρύνει από τον Χριστό. Υπάρχουν πολλοί που λένε ότι είναι αμαρτωλοί αλλά βαθύτερα δικαιώνουν τον εαυτό τους.
Ποιος έχει διάθεση καλά-καλά να συνειδητοποιήσει, να συναισθανθεί, να παραδεχθεί και να ομολογήσει : «Αυτή ήταν η αμαρτία μου μέχρι σήμερα, ότι δηλαδή θεοποίησα τον εαυτό μου σύμβουλο είχα τον εαυτό μου, έκανα ό,τι ήθελε ο εαυτός μου». Ακόμη και τα θρησκευτικά του καθήκοντα που κάνει κανείς, τα κάνει κατά πως του αρέσει. Μπορεί να πας να εξομολογηθείς, να κοινωνήσεις, να προσευχηθείς όχι όπως θέλει ο Θεός αλλά όπως θέλει ο εαυτός σου.

Όλη η ανθρωπότητα σήμερα, όλοι οι άνθρωποι έτσι σκέπτονται, έτσι ενεργούν: θεοποιούν τον εαυτό τους, θεός είναι ο εαυτός τους. Και αν θυμηθούν τον θυμούνται για να έλθει ο Θεός να τους κάνει κάποιες εκδουλεύσεις. Οπότε ο άνθρωπος βουλιάζει στο θέλημα του και θεοποιεί τον εαυτό του.
Πολλοί χριστιανοί έλκονται από πνευματικά βιβλία, ομιλίες αλλά δεν γίνεται καμιά αλλαγή στη ζωή τους. Πραγματική αλλαγή στην ψυχή τους δεν γίνεται, επειδή ο άνθρωπος προστατεύει τον εαυτό του. Είναι φοβερό.
Η λύση είναι μία : Να δώσουμε τον εαυτό μας στο θάνατο, να δώσουμε τον εαυτό μας στο Χριστό και μέσα μας να είναι ο Χριστός, να μας κυβερνάει ο Χριστός.
Ας βγούμε λοιπόν έξω από τον εαυτό μας, για να δείξουμε ότι όντως πιστεύουμε , ας βγούμε από το εγώ μας και ας αφεθούμε με εμπιστοσύνη στο Χριστό.

π.Συμεών Κραγιόπουλος
Από το βιβλίο «Αδαμ, που ει» εκδόσεις Πανόραμα Θεσσαλονίκης
Kέντρο του ανθρώπου ο εαυτός του . . . - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Δέν ὠφελεῖ νά περιεργάζεσαι τίς πράξεις τῶν ἄλλων. Ἡ περιέργεια αὐτή δίνει ἀφορμή γιά συκοφαντία, κατάκριση καί ἄλλα βαριά ἁμαρτήματα. Ποιά ἀνάγκη ὑπάρχει ν’ ἀσχολεῖσαι μέ τούς ἄλλους; Ἐξέτασε καί γνώρισε τόν ἑαυτό σου.

Νά θυμᾶσαι τίς παλιές σου ἁμαρτίες καί νά τίς ἐξαλείφεις μέ τή μετάνοια καί τή συντριβή τῆς καρδιᾶς, κι ἔτσι δέν θά κοιτᾶς τί κάνουν οἱ ἄλλοι. Νά παρατηρεῖς συχνά μέσα σου, ἐξετάζοντας μήπως φωλιάζει ἐκεῖ κανένα ὀλέθριο κακό, καί θά βρεῖς ἔτσι ἱκανοποίηση. Βέβαια δέν εἶναι δυνατή ἡ ἀκριβής ἐξέταση τῆς καρδιᾶς μας, ἀλλά πάντως μποροῦμε νά ξέρουμε ὅτι μέσα της φωλιάζει κάθε κακία.
Αὐτή ἡ ἔρευνά σου εἶναι πολύ ὠφέλιμη, γιατί γεννάει τήν ταπείνωση, τό φόβο τοῦ Θεοῦ, τήν ἐπιμέλεια τοῦ ἑαυτοῦ σου, τήν ἀνάταση καί τήν προσευχή.
Ἡ ἐξέταση τῶν ξένων σφαλμάτων εἶναι, ἀντίθετα, ἡ πηγή κάθε ἁμαρτίας. Καί στά μάτια τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων εἶναι μισητή περιέργεια. Φυλάξου λοιπόν ἀπ’ αὐτήν.
Ἄν δεῖς ἤ ἀκούσεις κάποιον ν’ ἁμαρτάνει, μήν τόν κατακρίνεις. Γιατί, ἄν ἐσύ πεῖς τό ἁμαρτημά του σ’ ἕναν, αὐτός θά τό πεῖ σέ δεύτερο, ἐκεῖνος σέ τρίτο, ὁ τρίτος σέ τέταρτο, κι ἔτσι θά τό μάθουν ὅλοι καί θά τόν κατακρίνουν, πράγμα πού εἶναι βαρύ. Αἰτία ὅλης αὐτῆς τῆς καταστάσεως θά εἶσαι ἐσύ, πού διαφήμισες πρῶτος τό παράπτωμα τοῦ ἀδελφοῦ σου.

Ὅσοι κατακρίνουν καί συκοφαντοῦν, μοιάζουν μέ τούς λεπρούς, πού ἐνοχλοῦν μέ τή δυσοσμία τους καί τούς ἄλλους· ἤ μ’ ἐκείνους πού ἔχουν προσβληθεῖ ἀπό λοιμική ἀρρώστια καί μεταφέρουν ἀπό τόπο σέ τόπο τό μόλυσμα, προξενώντας παντοῦ συμφορά. Γι’ αὐτό μή συκοφαντεῖς τόν πλησίον σου, γιά νά μήν ἁμαρτάνεις ἐσύ, οὔτε νά δίνεις στούς ἄλλους ἀφορμή γιά ἁμαρτία.
Ἀπόφευγε λοιπόν τήν κατάκριση, γιατί καθένας “τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἤ πίπτει” (Ρωμ. 14, 4). Ἄλλωστε εἶσαι κι ἐσύ ἁμαρτωλός· καί ἀφοῦ στόν δίκαιο δέν ἐπιτρέπεται νά κρίνει καί νά κατακρίνει, πόσο περισσότερο στόν ἁμαρτωλό!
Ἡ κρίση τῶν ἀνθρώπων εἶναι μόνο τοῦ Χριστοῦ ἔργο, πού Τοῦ ἔχει ἀνατεθεῖ ἀπό τόν οὐράνιο Πατέρα Του. Αὐτός θά κρίνει “ζῶντας καί νεκρούς”, καί σ’ αὐτή τήν κρίση θά παραστεῖς κι ἐσύ. Πρόσεχε λοιπόν, μήπως σφετερίζεσαι τό ἀξίωμα τοῦ Χριστοῦ!
Μήν κατακρίνεις τούς ὁμοίους σου ἀνθρώπους, γιά νά μή βρεθεῖς στή μέλλουσα Κρίση φορτωμένος μ’ αὐτή τήν ὀλέθρια ἁμαρτία καί καταδικαστεῖς στήν αἰώνια κόλαση. Στρέφε τό βλέμμα σου καί τή σκέψη σου στόν ἑαυτό σου· ἀνάκρινέ τον, ξεσκέπαζέ τον, καταδίκαζέ τον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιά τίς ἁμαρτίες του, ὥστε νά πετύχεις τή μετάνοια. Ζήτησε ἀπό τό Θεό ἔλεος γιά τόν ἔνοχο ἑαυτό σου, ὅπως ὁ τελώνης, γιά νά δικαιωθεῖς ἀπό τήν ἀγαθότητά Του.

Ἄκουσε τί λέει ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός σ’ αὐτόν πού κατακρίνει: “Τί δέ, βλέπεις τό κάρφος τό ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τήν δέ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκόν οὐ κατανοεῖς; ἤ πῶς ἐρεῖς τῷ ἀδελφῷ σου, ἄφες ἐκβάλλω τό κάρφος ἀπό τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καί ἰδού ἡ δοκός ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου; ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τήν δοκόν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καί τότε διαβλέψεις ἐκβάλλειν τό κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου” (Ματθ. 7, 3-5).
Βλέπεις ὅτι ὅσοι κρίνουν καί κατακρίνουν τούς ἄλλους, εἶναι ὑποκριτές καί κίβδηλοι χριστιανοί; Τέτοιοι χριστιανοί, ἔστω κι ἄν ἐξωτερικά φαίνονται ἅγιοι, ἔχουν κρυφές ἁμαρτίες πού δέν τίς βλέπουν, κι ἔτσι ἀγνοοῦν τόν ἴδιο τόν ἑαυτό τους.

Άγιος Τύχων, Επίσκοπος Ζαντόνκ

[toula]

Στό πρόσωπο τῆς Παναγίας ὁ Θεός ζωγράφισε μία εἰκόνα στήν ὁποία ζωγράφισε ό,τι ὡραιότερο ὑπῆρχε...

Στο πρόσωπο της Παναγίας ο Θεός ζωγράφισε μια εικόνα, έκανε ένα πίνακα,
επάνω στον οποίο ζωγράφισε ό,τι ωραιότερο υπήρχε, όποια αρετή υπάρχει,
όποια καλοσύνη, όποια ομορφιά πνευματική και υλική υπάρχει, γιατί και
σωματικά η Παναγία ήταν σεμνή και όμορφη. Όλα τα κάλλη, ζωγράφισε ο Θεός
στο πρόσωπο της Παναγίας. Η Παναγία διέσωσε το “κατ’ εικόνα” του
ανθρώπου, είναι η πραγματική εικόνα του ανθρώπου.

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

[toula]

΄΄΄Οσο ζει ο άνθρωπος έχει δικαίωμα
να δίνει πνευματικές εξετάσεις.
Μετεξεταστέος δεν υπάρχει.
Ας αγωνιστούμε να πιάσουμε
έστω τη πνευματική βάση,
για να περάσουμε στον Παράδεισο.΄΄

Αγιος Παϊσιος Αγιορείτης

[toula]

“Τη λησμοσύνη των αμαρτημάτων την προκαλεί η υπερηφάνεια, γιατί η ενθύμηση τους προξενεί ταπεινοφροσύνη”

Αγ. Ιωάννης Κλίμακος

[toula]

΄΄Η ταπείνωση και η σκληραγωγία
ελευθερώνουν τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία.
Διότι η ταπείνωση κόβει τα πάθη της ψυχής
και η σκληραγωγία τα πάθη του σώματος.΄΄

Οσιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος

[toula]

Τι είναι τα δάκρυα; ρώτησαν ένα γιατρό.
-Πόνοι της καρδιάς που υγροποιουνται, είπε..
-Τι είναι τα δάκρυα; ρώτησαν και έναν μοναχό.
-Το χάδι του Θεού στον άνθρωπο, απάντησε εκείνος..
Τὴν Ευχή Του Να Έχουμε Όλοι !!!

Ο Πατήρ Δαυίδ Φρικαλέα Καρούλια Αγίου Όρους !

[toula]

Άγιος Αντώνιος: Η χαλαρή ψυχή χάνεται και σκοτίζεται εξαιτίας της κακίας.

Οι ψυχικά ακαλλιέργητοι και αμαθείς θεωρούν γελοίο πράγμα τους λόγους και δεν θέλουν να τους ακούν επειδή ελέγχεται η κατάστασή τους και θέλουν να είναι όλοι όμοιοι με αυτούς.
Επίσης και εκείνοι που είναι παραδομένοι σε σαρκικά αμαρτήματα φροντίζουν να είναι όλοι οι άλλοι χειρότεροί τους, νομίζοντας οι δυστυχείς ότι επειδή θα είναι πολλοί οι αμαρτάντοντες, θα εξασφαλιστούν οι ίδιοι από την κατηγορία.
Η χαλαρή ψυχή χάνεται και σκοτίζεται εξαιτίας της κακίας, γιατί έχει μέσα της ασωτεία, υπερηφάνεια, απληστία, θυμό, αυθάδεια, μανία, φόνο, στενοχώρια, φθόνο, πλεονεξία, αρπαγή, πόνο, ψεύδος, ηδονή, ραθυμία, λύπη, δειλία, ασθένεια, μίσος, φιλοκατηγορία, αδυναμία, πλάνη, άγνοια, απάτη, λησμοσύνη του Θεού.
Με τέτοιες κακίες και παρόμοιες τιμωρείται η άθλια ψυχή που χωρίζεται από το Θεό.

[toula]

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΆΠΗ.

-Δεν πονάει η πλάτη σου, αλλά το αφόρητο βάρος που σέρνεις στη ζωή!
-Τα μάτια σου πονάνε γιατί κοιτάς με αγανάκτηση.
- Δεν πονάει το κεφάλι σου, αλλά οι σκέψεις σου.
- Δεν είναι ο λαιμός που πονάει, αλλά το ότι δεν μιλάς και όταν μιλάς με θυμό.
- Δεν πονάει το στομάχι σου, αλλά αυτό που δεν μπορείς να χωνέψεις.
- Δεν πονάει το συκώτι, αλλά ο θυμός σου!
- Δεν είναι η καρδιά σου που πονάει, αλλά η αγάπη σου.
Και είναι η ΑΓΑΠΗ που μπορεί να γίνει θεραπεία για όλες τις πληγές του σώματος.

apantaortodoxias