Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

To «Kύριε, ελέησον» κάνει θαύματα!

…Το συνιστώ κ’ εγώ σ’ εσάς. Δεν κάνεις μεγάλες προσευχές, δεν είσαι διαρκώς στην εκκλησία; Λέγε, εκεί που είσαι, το «Κύριε, ελέησον».
Kάθεσαι να φας, «Kύριε, ελέησον».
Βράδιασε, «Kύριε, ελέησον».
Ξημέρωσε, «Kύριε, ελέησον».
Πας στη δουλειά, «Kύριε, ελέησον».
Σκάβεις τή γη, «Kύριε, ελέησον».
Βόσκεις τα ζώα, «Kύριε, ελέησον».
Είσαι εργάτης, «Kύριε, ελέησον».
Είσαι αξιωματικός, «Kύριε, ελέησον».
Είσαι στρατιώτης, «Kύριε, ελέησον».
Είσαι αμαρτωλός, «Kύριε, ελέησον».
Tο «Kύριε, ελέησον» κάνει θαύματα. Αυτό που ζητούμε θα μας το δώσει ο Θεός, γιατί είναι πατέρας.
Λέει ο Xριστός· «Ποιος πατέρας ζητεί το παιδί του ψωμί, και του δίνει πέτρα; ή ζητεί ψάρι, και του δίνει φίδι;» (Mατθ. 7,9-10· Λουκ. 11,11).
Αν ο επίγειος πατέρας ενδιαφέρεται για τα παιδιά του, πολύ περισσότερο εκείνος που του λέμε «Πάτερ ημών…». Θα μας τα δώσει αυτά ο Θεός, εάν πιστεύουμε πραγματικά, εάν εί­μεθα Xριστιανοί· αμήν.

† Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου

[toula]

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής: Πως του έδωσε η Παναγία την αδιάλειπτη προσευχή;

Όταν άρχισε να βραδιάζη, έστρεψε το βλέμμα του προς τον ναό της Μεταμορφώσεως, ο οποίος βρίσκεται στην κορυφή του Άθωνος.
«Προτού δε να καθίσω εις τον Γέροντα, είχον συνήθειαν κάθε απόγευμα δυο τρεις ώρες μέσα εις την έρημον -όπου είναι μόνον θηρία- εκαθήμην και απαρηγόρητα έκλαιγα, ώσπου εγένετο λάσπη το χώμα από τα δάκρυα και με το στόμα έλεγα την ευχήν.
Δεν εγνώριζα με τον νουν να την λέγω, αλλά παρεκάλουν την Παναγίαν μας και τον Κύριον να με δώσουν την χάριν να λέγω νοερώς την ευχήν, καθώς γράφουν εις την Φιλοκαλίαν οι άγιοι».
Η Παναγία πράγματι εισήκουσε τις δακρύβρεχτες παρακλήσεις του νεαρού ακόμη Φραγκίσκου και με έναν θαυμαστό τρόπο του έδωσε το χάρισμα της αδιάλειπτης προσευχής.

Μια μέρα που είχε δοκιμάσει έναν δύσκολο πειρασμό, καθόταν εξαντλημένος σε μια χαράδρα και έκλαιγε ασταμάτητα για 10-12 ώρες.
Όταν άρχισε να βραδιάζη, έστρεψε το βλέμμα του προς τον ναό της Μεταμορφώσεως, ο οποίος βρίσκεται στην κορυφή του Άθωνος, και προσευχήθηκε λέγοντας:
«Κύριε, καθώς μεταμορφώθης εις τους μαθητάς Σου, μεταμορφώθητι και εις την ψυχήν μου. Παύσον τα πάθη, ειρήνευσον την καρδίαν μου. Δος ευχήν τω ευχομένω και κράτησον τον ακράτητον νουν μου».
Τότε ήλθε πνοή, ένας λεπτός αέρας από τον ναό γεμάτος ευωδία, και γέμισε η ψυχή του χαρά, φωτισμό, θεία αγάπη και η καρδιά του άρχισε να βρύη αδιάλειπτα την ευχή.
Από τότε, μέχρι το τέλος της ζωής του, η καρδιά του δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να προσεύχεται, παρά τους μεγάλους πειρασμούς που πέρασε.

orthodoxhporeiakaizwh

[toula]

Όταν θέλω το “χάδι” του Θεού «κλείνω το μάτι» στην Μεσίτρια.
Μιλώ στη *Γλυκοφιλούσα*, όταν μου λείπει η αγάπη των δικών μου!
Παρακαλώ την *Οδηγήτρια*, για να μην χάσω τον δρόμο μου!
Κλαίω μπροστά στην *Παυσολύπη*, όταν ο ουρανός μου είναι μαύρος!
Δέομαι στην *Γοργουπήκοο*, γιατί το πρόβλημα «δεν παίρνει» άλλο!
Γονατίζω στην *Παραμυθία*, όταν οι λύπες είναι αβάσταχτες και πολλές!
Χαμογελώντας παρακαλώ την *Πάντων Χαρά*, όταν η χαρά μου είναι μακρινό όνειρο!
Κοκκινίζοντας εκλιπαρώ το *Ρόδον το Αμάραντο*, για την χαμένη μου ντροπή!
Κι αν η μάνδρα της ψυχής μου απειληθεί, κρούω στην *Πορταίτισσα!*
Δοξολογώντας τον Κύριο, ψάλλω μπροστά στο *Άξιον Εστί!*
Ευχαριστώντας τον Θεό για όσα μου έδωσε, ζητώ από την *Παναγία Δεξιά* να του το πει! Κι όταν θέλω το »χάδι»του Θεού μου, «κλείνω το μάτι» στην *Μεσίτρια*.
Αλλ’ όταν δεν αντέχω τον θρήνο των αδελφών, ζητώ από την *Θρηνωδούσα* να κλαύσω μαζί της!
Κι όσες φορές ως άλλοι «Φιλισταίοι» εχθρικά σύννεφα πυκνώνουν στον ουρανό της πατρίδας μου, ικετεύω την *Αγία Σκέπη*.
Κι ως μάνα του κόσμου όλου *Βρεφοκρατούσα*, Σε ικετεύω για τις μάνες! Προστρέχω ικετευτικά στη *Μαλεβή* να καταστήσει τη ζωή μου “Χριστού ευωδία” και να με παρηγορήσει με τη χάρη του Μύρου της του Παναγίου, στις τόσο απαραμύθητες και αδιέξοδες στιγμές της ζωής μου…Τη νιώθω δίπλα μου…
Να ρίχνει φως στα σκοτάδια μου, μόνο Εκείνη νιώθω…. Μητέρα Επουράνια πρεσβευε τω Υιώ Σου και Θεω ημων υπέρ του σωθηναι ημας!!!

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

Απαραίτητα στοιχεία.
Η στοργή και η αγάπη των γονέων είναι απαραίτητα στοιχεία
για την ψυχική ισορροπία των παιδιών.
Σήμερα υπάρχει έλλειψη στοργής και ενδιαφέροντος
εκ μέρους των γονέων για τα παιδιά.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

ΟΥΡΑΝΙΑ ΕΥΩΔΙΑ ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Σε όλη την περιφέρεια εκείνη, από τη Νέα Σκήτη μέχρι τη Μεγίστη Λαύρα, έχουν πολλοί Πατέρες και ευλαβείς προσκυνητές χριστιανοί, αισθανθεί να αναδίνει ουράνια ευωδία και άρωμα μοσχολίβανου.
Από τη Σκήτη της Αγίας Τριάδος, τα λεγόμενα «Καυσοκαλύβια» ανεβαίναμε με τον αδελφό μου Παντελεήμονα Μοναχό, στα Κελλιά της Κερασιάς.
Στο σημείο πού λέγεται «Χαΐρι», σε μια στροφή του δρόμου, αισθανθήκαμε έντονη ουράνια ευωδία.
Σταθήκαμε για λίγο, δεν μπορέσαμε να προχωρήσομε επί δέκα λεπτά (ΙΟ') της ώρας, με ένα λεπτό αεράκι ή ευωδία από πάνω, σαν να κατέβαινε από τον Άθωνα. Πώς να καταλάβει όμως κανείς, από που ερχότανε αυτό το θείο άρωμα;
Κάναμε το σταυρό μας, ξεκινήσαμε συνεχίζοντες την πορεία μας και σε λίγο χάθηκε ή ευωδία εκείνη.

Μετά άπ' αυτό πολλές φορές περάσαμε από το μέρος εκείνο, αλλά άλλη φορά δεν αισθανθήκαμε τίποτε και θέλομε να πιστεύομε, πώς στο ευλογημένο εκείνο μέρος του Αγίου Όρους, από τη θάλασσα μέχρι την κορυφή του Άθωνα, είναι γεμάτο από αγία Λείψανα οσίων Πατέρων, πού κατά καιρούς έχουν κοιμηθεί τον μακάριο και φυσίζωον ύπνο, κατόπιν σκληρού ασκητικού αγώνα, μέσα σε καλύβες και σπηλιές, των οποίων, σε πολλά μέρη σώζονται ακόμη ίχνη και ερείπια, όπως είναι οί Σκήτες πού παρήκμασαν και δεν υπάρχουν σήμερα σαν Σκήτες, όπως ήταν ή παλιά Σκήτη του Αγίου Βασιλείου, πού βρίσκονταν μεταξύ Καυσοκαλυβίων και της τοποθεσίας «Κρύα νερά», ή οποία, επειδή εκεί έκανε πολύ κρύο, μεταφέρθηκε στη νοτιοδυτική πλευρά του Καρμύλιου Όρους, πού οι ίδιοι Ασκητές συνέστησαν την νεώτερη αυτή Σκήτη, ή οποία όμως κι αυτή, σα Σκήτη, παρήκμασε και σώζονται σήμερα πολύ λίγες Καλύβες.
Και σε πολλά μέρη του Αγίου Όρους υπάρχουν ερείπια ασκητικών ησυχαστηρίων και Καλυβών.

ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
ΑΝΔΡΕΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

[toula]

Όταν θέλω το “χάδι” του Θεού «κλείνω το μάτι» στην Μεσίτρια.
Μιλώ στη *Γλυκοφιλούσα*, όταν μου λείπει η αγάπη των δικών μου!
Παρακαλώ την *Οδηγήτρια*, για να μην χάσω τον δρόμο μου!
Κλαίω μπροστά στην *Παυσολύπη*, όταν ο ουρανός μου είναι μαύρος!
Δέομαι στην *Γοργουπήκοο*, γιατί το πρόβλημα «δεν παίρνει» άλλο!
Γονατίζω στην *Παραμυθία*, όταν οι λύπες είναι αβάσταχτες και πολλές!
Χαμογελώντας παρακαλώ την *Πάντων Χαρά*, όταν η χαρά μου είναι μακρινό όνειρο!
Κοκκινίζοντας εκλιπαρώ το *Ρόδον το Αμάραντο*, για την χαμένη μου ντροπή!
Κι αν η μάνδρα της ψυχής μου απειληθεί, κρούω στην *Πορταίτισσα!*
Δοξολογώντας τον Κύριο, ψάλλω μπροστά στο *Άξιον Εστί!*
Ευχαριστώντας τον Θεό για όσα μου έδωσε, ζητώ από την *Παναγία Δεξιά* να του το πει! Κι όταν θέλω το »χάδι»του Θεού μου, «κλείνω το μάτι» στην *Μεσίτρια*.
Αλλ’ όταν δεν αντέχω τον θρήνο των αδελφών, ζητώ από την *Θρηνωδούσα* να κλαύσω μαζί της!
Κι όσες φορές ως άλλοι «Φιλισταίοι» εχθρικά σύννεφα πυκνώνουν στον ουρανό της πατρίδας μου, ικετεύω την *Αγία Σκέπη*.
Κι ως μάνα του κόσμου όλου *Βρεφοκρατούσα*, Σε ικετεύω για τις μάνες! Προστρέχω ικετευτικά στη *Μαλεβή* να καταστήσει τη ζωή μου “Χριστού ευωδία” και να με παρηγορήσει με τη χάρη του Μύρου της του Παναγίου, στις τόσο απαραμύθητες και αδιέξοδες στιγμές της ζωής μου…Τη νιώθω δίπλα μου…
Να ρίχνει φως στα σκοτάδια μου, μόνο Εκείνη νιώθω…. Μητέρα Επουράνια πρεσβευε τω Υιώ Σου και Θεω ημων υπέρ του σωθηναι ημας!!!

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

«Αυτός που δεν έχει διαβάσει τίποτα για τον Θεό, αλλά προσεύχεται σε Αυτόν σαν Πατέρας του, με δάκρυα μετανοίας και αγίας χαράς, Τον έχει γνωρίσει περισσότερο από εκείνον που έχει διαβάσει αμέτρητα βιβλία γι' Αυτόν, αλλά ποτέ δεν Του προσευχήθηκε από καρδιάς».

Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας.

[toula]

"θέλετε να ζήσετε και να νοστιμέψετε τις ζωές σας ...κάντε αυτό που λέει"
“Κάθε πρωί, να πίνετε παιδιά μου αγιασμό. πολύ αγιασμό. Να ρίχνετε οι νοικοκυρές λίγο και στα φαγητά την ώρα που μαγειρεύεται “.
Το πρωί λένε οι ειδικοί, ότι είναι καλό όταν ξυπνάμε, να πίνουμε ένα ποτήρι νερό. Καλό λοιπόν είναι ,όταν το πρωί γεμίσουμε το ποτήρι μας με νερό, να ρίχνουμε μέσα σ αυτό και λίγο αγιασμό . Αμέσως θα έχουμε ένα ποτήρι γεμάτο αγιασμό.
Να κάνουμε το σημείο του Σταυρού, και να το πίνουμε όλο, τρώγοντας και αντίδωρο το οποίο φέρνουμε στα σπίτια μας απ την Κυριακάτικη η οποια άλλη Θεία λειτουργία .
Ο Άγιος Κοσμάς έλεγε : “Θα έρθει εποχή, που οι άνθρωποι θα έχουν όλα τα αγαθά στο τραπέζι τους, αλλά δεν θα μπορούν να τα φάνε”.
Πράγματι αν σήμερα ξέραμε τι τρώμε και παρ’ολα αυτά ζούμε, μόνο για αυτό, θα έπρεπε να δοξαζουμε τον Θεό !!!!
Για αυτό λοιπόν. Μια όμορφη συνήθεια που πρέπει να αποκτήσουν οι νοικοκυρές, είναι να έχουν και ένα μπουκάλι αγιασμό στα ντουλάπια της κουζίνατους ,και κάθε φορά που μαγειρεύουν, αφού πρώτα σταυρώσουν τα φαγητά, ύστερα να ρίχνουν λίγο αγιασμό στην κατσαρόλα τους.
Ο αγιασμός και ο Τίμιος Σταυρός, θα αγιαζουν τα φαγητά σας, και θα σκορπίζουν όλη την βλάβη του διαβόλου που βρίσκονται σ αυτά.
Θα διαπιστώσετε ότι τα φαγητά σας θα αποκτήσουν ευλογία και νοστιμιά

Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης
ΠΑΝΑΓΊΑ ΠΑΡΑΜΥΘΊΑ
https://www.facebook.com/groups/1996052454054925/?

ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ο Ιατρός Αρχιεπίσκοπος της Κριμαίας συνιστούσε επίσης να έχουμε μαζί μας ένα μπουκαλάκι ΑΓΙΑΣΜΟ και στις δύσκολες στιγμές να πίνουμε ...αυτά είχαμε διαβάσει το 1989 όταν πρωτοεκδόθηκε το συναξάρι του. Μας έκανε τότε εντύπωση τα λεγόμενα του ΑΓΙΟΥ.
ΣΗΜΕΡΑ όλα αυτά εν μέσω της δαιμονικής μπόρας που βιώνουμε είναι ελιξίρια σωτηρίας και θεραπείας από τις αντίχριστες προσθήκες που χρησιμοποιούν σε κάθε βρώσιμο και υγρό.

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com

[toula]

Ἡ πλάνη τοῦ γερο-Χαράλαμπου τοῦ Καυσοκαλυβίτου

Στὴν Καλύβη τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, πάνω ἀπὸ τὸ σπήλαιο τοῦ Ἁγίου Ἀκακίου, ἔμενε ὁ Γέρων Αὐξέντιος μὲ τὸν ὑποτακτικό του, τὸν γερο-Χαράλαμπο.
Ὁ πατέρας Χαράλαμπος, σὰν πέθανε ὁ Γέροντάς του, εἶπε μὲ τὸν λογισμό του νὰ γίνει ἀνώτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ἤθελε νὰ κάνει περισσότερη ἐγκράτεια, νηστεία καὶ προσευχὴ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ ἔκανε ὁ Γέροντάς του.
Ὁ γερο-Χαράλαμπος, πῆρε ἕνα σάκκο παξιμάδι καὶ λίγο νερό, κλείστηκε μέσα στὸ Καλύβι του καὶ ἔβαλε ὅρο στὸν ἑαυτό του νὰ μὴν βγεῖ ἔξω, ἂν δὲν πέρναγε τουλάχιστον ἕνας μῆνας.
Τὴν ἀπόφασή του αὐτὴ δὲν τὴν φανέρωσε σὲ κανέναν, οὔτε συμβουλεύτηκε κανένα ἀπὸ τοὺς γείτονές του, οἱ ὁποῖοι ἦταν καλοί, ἐνάρετοι μοναχοὶ καὶ περισσότερο ἔμπειροι στὴν πνευματικὴ ζωή.
Μὲ δική του λοιπὸν ἀπόφαση κλείστηκε μέσα ὁ γερο-Χαράλαμπος καὶ ἐπιδόθηκε στὴν προσευχή, τὶς μετάνοιες καὶ τὶς ἀγρυπνίες καὶ οἱ γείτονές του τὸν εἶχαν κυριολεκτικὰ χάσει.
Ὁ γείτονάς του, γερο-Διονύσιος, ἀπὸ τὴν Καλύβα τοῦ Ὁσίου Ἀκακίου, ἐπειδὴ εἶχε περάσει περισσότερο ἀπὸ ἕνας μήνας ποὺ δὲν εἶδε τὸν γερο-Χαράλαμπο, ξεκίνησε καὶ πῆγε στὴν Καλύβα του, γιὰ νὰ δεῖ μήπως εἶναι ἄῤῥωστος.
Ὅταν ἔφθασε ἔξω ἀπὸ τὴν Καλύβα του, φώναξε: «Ἀδελφὲ Χαράλαμπε», ἀλλὰ ἀπόκριση δὲν ἔλαβε. Πῆγε πιὸ κοντὰ στὴν πόρτα, εἶπε τό: «Δι’ εὐχῶν…» ἀλλὰ καὶ πάλι δὲν πῆρε ἀπάντηση. Τότε ἔσπρωξε τὴν πόρτα καὶ μπῆκε μέσα.

Ἡ πόρτα ἦταν ἀνοιχτὴ καὶ ὁ γερο-Χαράλαμπος ἦταν τυλιγμένος στὸ κρεβάτι του, σὲ μία γωνιά, καὶ ἔτρεμε σὰν τὸ ψάρι ποὺ βγαίνει ἔξω ἀπὸ τὸ νερό.
Ὁ γερο-Διονύσιος τοῦ μιλοῦσε, ἀλλ’ αὐτὸς ἐξακολουθοῦσε νὰ τρέμει, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ βγάλει λέξη ἀπὸ τὸ στόμα του. Τότε, ὁ γερο-Διονύσιος πλησίασε πιὸ πολὺ καὶ τοῦ εἶπε: «Γερο-Χαράλαμπε, ἐγὼ εἶμαι ὁ ἀδελφός σου Διονύσιος, ὁ φίλος σου.
Τί σοῦ συμβαίνει; Γιατί δὲν μοῦ μιλᾶς;»
Τοῦ ἔδωσε λίγο νερὸ καὶ λίγο παξιμάδι νὰ φάει καὶ ἐκεῖνος φοβισμένος τὸν κοίταζε σὰν ἀφηρημένος, χωρὶς νὰ λέει τίποτε. Σὲ μία στιγμή, σὰν νὰ συνῆλθε ἀπὸ κάτι, πετάχτηκε ἀπότομα ἐπάνω, τὸν ἀγκάλιασε καὶ τοῦ εἶπε: «Ἀδελφέ, σῶσέ με!» Ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ λέει μὲ τρόμο: «Ἤρθανε οἱ δαίμονες νὰ μὲ πνίξουν».
Ὁ γερο-Διονύσιος τοῦ ἔδωσε θάῤῥος καὶ τοῦ εἶπε: «Καὶ τώρα, σὲ παρακαλῶ, πές μου τί ἀκριβῶς σοῦ συνέβη καὶ εἶσαι τόσο φοβισμένος;»
Ὁ μοναχὸς Χαράλαμπος ξεθάῤῥεψε καὶ ἄρχισε νὰ λέει στὸν φίλο του καὶ ἀδελφὸ γερο-Διονύσιο:
«Ἀδελφέ μου, μοῦ εἶπε ὁ λογισμός μου νὰ γίνω καλύτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους πατέρες καὶ ἀπὸ ἐσᾶς. Νὰ γίνω ἔγκλειστος καὶ νηστευτής. Πῆρα λίγο παξιμάδι, μὲ τὸ ὁποῖο πέρασα μία ἑβδομάδα.
Ὅταν σώθηκε τὸ παξιμάδι, ἀποφάσισα νὰ βγῶ καὶ νὰ πάρω ἄλλο καὶ νὰ συνεχίσω τὴν ἄκρα ἀσκητικὴ ζωή, χωρὶς νὰ γεύομαι τίποτε ἄλλο. Μόλις ἄνοιξα τὴν πόρτα, βρῆκα ἕνα σακκί, καὶ σκέφθηκα: «Φαίνεται, θὰ εἶναι ἀρεστὴ στὸν Θεὸ ἡ νηστεία, ἡ προσευχή, καὶ γενικὰ ἡ ζωὴ αὐτὴ ποὺ κάνω», καὶ ἄρχισα μέσα μου νὰ φουσκώνω.
Ἔκλεισα τὴν πόρτα καὶ συνέχισα μὲ περισσότερο ζῆλο τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἀγρυπνία.

Πέρασε ἔτσι ἕνας μήνας καὶ τὰ πράγματα πήγαιναν μία χαρὰ μέχρι χθές, ὁπόταν τὰ μεσάνυχτα περίπου, μετὰ ἀπὸ τὶς μετάνοιες καὶ τὰ κομποσχοίνια, ἄρχισα μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας νὰ έω τοὺς Χαιρετισμούς.
Βρισκόμουν ἀκριβῶς στὸν οἶκο ποὺ λέει: «Τεῖχος εἶ τῶν παρθένων…», ὅταν ἄκουσα χτύπους στὴν πόρτα καὶ βγῆκα καὶ εἶδα ἕναν γέορ ἀσπρογένη, λίγο κουτσό, καὶ μοῦ φάνηκε πολὺ ἄγριος.
Τὸν ῥώτησα ποιός εἶναι καὶ τί γυρεύει. Αὐτὸς μοῦ ἀπάντησε: «Παιδί μου, ἐγὼ εἶμαι Πνευματικὸς ἀπὸ τὴν Ἁγία Ἄννα καὶ ἔμαθα τοὺς ἀγῶνές σου.
Ὅπως βλέπεις, εἶμαι κουτσός. Καὶ ἐπειδὴ ἀγαπῶ πολὺ αὐτοὺς ποὺ μὲ τὸ θέλημά τους ἀγωνίζονται κρυφά, γιὰ νὰ τοὺς δοξάσει ὁ αὐτὸς φανερά, ἦρθα μὲ πολὺ κόπο νὰ σοῦ φέρω τὸ παξιμάδι αὐτὸ καὶ ὅταν σωθεῖ, πάρε αὐτὸ τὸ καλαθάκι, ἔχει μέσα 100 λίρες, γιὰ νὰ ἀγοράσεις παξιμάδι καὶ νὰ μὴν βγαίνεις ἀπὸ τὸ Καλύβι σου».
Ὅταν ἅπλωσε τὸ χέρι νὰ μοῦ δώσει τὸ καλάθι μὲ τὶς λίρες, εἶδα τὰ νύχια του κόκκινα, πολὺ μεγάλα καὶ γυριστὰ πρὸς τὰ μέσα τόσο, ποὺ φθάνανε μέχρι τὸν ἀγκώνα. Τρόμαξα καὶ τοῦ εἶπα: «Ἂν θέλεις νὰ σὲ πιστέψω, κάνε τὸν σταυρό σου καὶ ἔλα μέσα νὰ συνεχίσεις ἐσὺ τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας».

Ὅταν ἄκουσε αὐτὰ τὰ λόγια, μὲ θυμὸ καὶ ὀργὴ μοῦ εἶπε: «Ἐγὼ σὲ λυπήθηκα καὶ ἦρθα ἐδῶ νὰ σὲ βοηθήσω νὰ συνεχίσεις τὸν καλὸν ἀγῶνά σου καὶ ἐσὺ δὲν μὲ πιστεύεις καὶ μοῦ λὲς νὰ πῶ σ’ αὐτὴ ποὺ μᾶς ἔκαψε, λόγια τέτοια; Ποτέ!» Ἀμέσως, ἔγινε σεισμός.
Ἀκούστηκε τέτοιος κρότος καὶ πάταγος ποὺ νόμισα πὼς γκρεμίστηκε τὸ σπίτι. Γέμισε ὅλο τὸ σπίτι καπνὸ καὶ μία ἀφόρητη δυσοσμία καὶ ὁ «γέροντας» ἔγινε ἄφαντος.
Ἀπὸ τὸν φόβο μου ἔχασα τὶς αἰσθήσεις μου, ἔπεσα κάτω λιπόθυμος καὶ δὲν ξέρω πόσες ὧρες ἔμεινα ἀναίσθητος. Ὅταν συνῆλθα, σύρθηκα ἕως ἐδῶ καὶ ἕνα ἡμερόνυχτο εἶμαι ποὺ τρέμω ὅπως μὲ βλέπεις.
Ἂν δὲν ἐρχόσουν, θὰ πέθαινα ἀπὸ τὸν φόβο μου. Σὲ παρακαλῶ, βοήθησέ με. Δὲν μπορῶ νὰ μείνω ἄλλο μόνος μου. Φοβᾶμαι μήπως ξανάρθουν οἱ δαίμονες καὶ μὲ πνίξουν. Παναγία μου, δὲν ξανακάνω αὐτὰ τὰ πράγματα!»
Ὁ γερο-Διονύσης, ἀφοῦ παρηγόρησε ἀρκετὰ τὸν γερο-Χαράλαμπο, τὸν πῆγε στὸν Πνευματικὸ παπα-Συμεών, ὁ ὁποῖος προσευχήθηκε γι’ αὐτὸν καὶ ἀπὸ ἐκεῖ τὸν παρέλαβε στὸ σπίτι του, στὸν Ἅγιο Ἀκάκιο, ὅπου ἔμεινε μία ἑβδομάδα ἐξακολουθώντας νὰ τρέμει ἀπὸ τὸν φόβο του. Καὶ ἔλεγε συνεχῶς: «Εἶναι πολὺ τρομερὸ νὰ ἰδεῖτε τοὺς δαίμονες».
Ὕστερα ἀπὸ πολλὲς ἡμέρες, ὅταν συνῆλθε καὶ ἡρέμησε, τὸν πῆρε ὁ γερο-Διονύσιος καὶ μαζὶ μὲ ἄλλους πατέρες τὸν πῆγαν στὴν ἐκκλησία τοῦ Κυριακοῦ, ὅπου διηγήθηκε παρουσίᾳ ὅλων τῶν πατέρων τῆς Σκήτης τὸ πάθημά του καὶ ζήτησε μὲ πολλὴ ταπείνωση, συγχώρηση ἀπὸ ὅλους.
Ἀπὸ τότε, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀκολουθοῦσε τὴν τάξη ποὺ εἶχαν ὅλοι οἱ πατέρες. Δὲν ἔκανε τίποτε, οὔτε ἕνα κομποσχοίνι, ἂν δὲν ῥωτοῦσε τοὺς πατέρες καὶ δὲν συμβουλευόταν τὸν Πνευματικό. Καὶ ἔτσι, ἡσύχασε ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς τοὺς πειρασμοὺς τοῦ σατανᾶ καὶ σὲ βαθὺ γῆρας τελείωσε τὴν ἐπίγεια καὶ πρόσκαιρη αὐτὴ ζωή, μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ ἀπολαύσει τὰ αἰώνια ἀγαθά.

[toula]

Η παρηγοριά της προσευχής.

Δεν υπάρχει στον κόσμο υψηλότερη εργασία από την προσευχή, γιατί αυτή ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό. Για το μεγαλείο και τη σπουδαιότητά της, τους τρόπους και τ΄αποτελέσματά της μας μιλούν διεξοδικά οι ιερές Γραφές και οι άγιοι Πατέρες. Εδώ τώρα θα τονίσουμε μόνο πόσο βοηθάει στις θλίψεις.
Πραγματικά, δεν υπάρχει πιο μεγάλη παράκληση από την καταφυγή στον Κύριο με την προσευχή. “Στον Κύριο προσευχήθηκα δυνατά, όταν με βρήκαν θλίψεις, και με άκουσε”, λέει ο προφήτης Δαβίδ (Ψαλμ. 119:1).
Αυτό έκαναν όλοι οι άγιοι στις θλίψεις τους, και η θεία βοήθεια δεν αργούσε, όπως δεν αργεί ποτέ ν΄ανταποκριθεί στην ικεσία του δικαίου. Είναι, άλλωστε, ρητή η υπόσχεση του Κυρίου: “Ζήτησε τη βοήθειά μου στη θλίψη σου, και θα σε γλυτώσω απ΄αυτήν” (Ψαλμ. 49:15).
Μόλις, λοιπόν, πέσει επάνω σου η θλίψη,μη μικροψυχήσεις, μην ταραχθείς. Στρέψε ικετευτικά τα μάτια σου στον ουρανό, και ζήτα ταπεινά τη θεία βοήθεια.
Αν συμφέρει την ψυχή σου και συμβάλλει στη σωτηρία σου η απαλλαγή από τη δοκιμασία, να μην έχεις αμφιβολία ότι ο Θεός θα εισακούσει την προσευχή σου και θα σε απαλλάξει. Αν όμως αυτό είναι ασύμφορο για την ψυχή σου -πράγμα που μόνο Εκείνος, ο πάνσοφος, γνωρίζει- μήτ΄εσύ δεν θα πρέπει να το θέλεις.
Καλύτερα είναι να θλίβεσαι πρόσκαιρα τώρα, παρά να στερηθείς την αιώνια ζωή.
Όπως και να έχει το πράγμα, μη σταματήσεις να προσεύχεσαι. Γιατί πολλές φορές ο Κύριος επιτρέπει να μας βρουν οι θλίψεις για να τρέξουμε κοντά Του.
Όταν όλα πηγαίνουν καλά, Τον ξεχνάμε. Και όταν αρχίζουν τα προβλήματα, τότε Τον θυμόμαστε! Είμαστε κι εμείς σαν τ΄άμυαλα παιδάκια, πού, όταν είναι χορτάτα και δεν έχουν καμιά δυσκολία, το ρίχνουν στο παιχνίδι και ξεχνούν τους γονείς τους, όταν όμως πεινάσουν ή πέσουν και χτυπήσουν που θενά, τότε τρέχουν κλαίγοντας στους γονείς και ζητούν βοήθεια.
Όλα τα καλά με την προσευχή τ΄ αποκτάμε. Και όλα τα λυπηρά με την προσευχή τα ξεπερνάμε. Γι΄αυτό ο Ιησούς είπε: “Να μένετε άγρυπνοι και να προσεύχεστε αδιάκοπα” (Λουκ. 21:36).
Με την προσευχή θα νικήσεις κι εσύ τις θλίψεις, με την προσευχή θ΄αποκτήσεις τις αρετές, με την προσευχή θα ενωθείς με τον Κύριο, με την προσευχή θα γίνεις μέτοχος της μακαριότητός Του.

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας