Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Θεία Προστασία! Πως και γιατί παίρνουμε μεγάλη Ευλογία με την Θεία Κοινωνία;

Σαν έρθει η στιγμή της θείας Κοινωνίας και πρόκειται να πλησιάσεις την αγία Τράπεζα, πίστευε ακλόνητα πως εκεί είναι παρών ο Χριστός, ο Βασιλιάς των όλων.
Όταν δεις τον ιερέα να σου προσφέρει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, μη νομίσεις ότι ο ιερέας το κάνει αυτό, αλλά πίστευε ότι το χέρι που απλώνεται είναι του Χριστού. Αυτός που λάμπρυνε με την παρουσία Του την τράπεζα του Μυστικού Δείπνου, Αυτός και τώρα διακοσμεί την Τράπεζα της θείας Λειτουργίας.
Παραβρίσκεται πραγματικά και εξετάζει του καθενός την προαίρεση και παρατηρεί ποιος πλησιάζει με ευλάβεια ταιριαστή στο άγιο Μυστήριο, ποιος με πονηρή συνείδηση, με σκέψεις βρωμερές και ακάθαρτες, με πράξεις μολυσμένες.
Αναλογίσου, λοιπόν, κι εσύ ποιο ελάττωμά σου διόρθωσες, ποιαν αρετή κατόρθωσες, ποιαν αμαρτία έσβησες με την εξομολόγηση, σε τι έγινες καλύτερος. Αν η συνείδησή σου σε πληροφορεί ότι φρόντισες αρκετά για την επούλωση των ψυχικών σου τραυμάτων, αν έκανες κάτι περισσότερο από τη νηστεία, κοινώνησε με φόβο Θεού.
Αλλιώς, μείνε μακριά από τα άχραντα Μυστήρια. Και όταν καθαριστείς απ’ όλες τις αμαρτίες σου, τότε να πλησιάσεις.
Να προσέρχεστε, λοιπόν, στη θεία Κοινωνία με φόβο και τρόμο, με συνείδηση καθαρή, με νηστεία και προσευχή. Χωρίς να θορυβείτε, χωρίς να ποδοπατάτε και να σπρώχνετε τους διπλανούς σας. Γιατί αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη τρέλα και τη χειρότερη περιφρόνηση των θείων Μυστηρίων.
Πες μου, άνθρωπε, γιατί κάνεις θόρυβο; Γιατί βιάζεσαι; Σε πιέζει τάχα η ανάγκη να κάνεις τις δουλειές σου; Και σου περνάει άραγε, την ώρα που πας να κοινωνήσεις, η σκέψη ότι έχεις δουλειές; Έχεις μήπως την αίσθηση ότι είσαι πάνω στη γη;
Νομίζεις ότι βρίσκεσαι μαζί με ανθρώπους και όχι με τους χορούς των αγγέλων; Μα κάτι τέτοιο είναι δείγμα πέτρινης καρδιάς…

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

[toula]

Προσευχή σημαίνει πολλάκις να ομολογώμεν εις τον Θεόν την αθλίαν ημών κατάστασιν: αδυναμίαν, ακηδίαν, αμφιβολίας, φόβους, λύπην, απόγνωσιν, εν ενί λόγω, παν ό,τι συνδέεται μετά των συνθηκών της υπάρξεως ημών. Να ομολογώμεν μη επιζητούντες καλλιεπείς εκφράσεις, ουδέ εισέτι λογικόν ειρμόν … Συχνάκις ο τρόπος ούτος στροφής προς τον Θεόν αποβαίνει η αρχή της προσευχής-διαλόγου.

Αγίου Σοφρωνίου , Περί Προσευχής, σελ,18

[toula]

Το παίζεις έξυπνος ;
Αυτό που οργιάζει σήμερα, θα έλεγε κανείς : Είναι να δείξει ο καθένας στον άλλον ότι είναι ανοιχτός, ότι δεν κρύβεται καθόλου, ότι φανερώνει τον εαυτό του και τα λέει όλα. Ποια λες, ψεύτη;
Αφού ούτε στον εαυτό σου δεν τα λες, τάχα τα λες στους άλλους, αφού ούτε στον εαυτό σου φανερώνεσαι ;
Η τάση αυτή που έχουν οι άνθρωποι, να κάνει ο καθένας τον έξυπνο τι είναι ; Είναι μια προσπάθεια –και το διαπιστώνει κανείς- να καλυφθεί ο άνθρωπος να κρυφτεί, να δικαιολογηθεί, να δείξει ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που τυχόν οι άλλοι θα υποψιάζονταν, κάτι άλλο από αυτό που φαίνεται, κάτι άλλο, αν θέλετε, από αυτό που είναι. Διότι άμα είσαι, είσαι. Ασ΄το. Δεν χρειάζεσαι να κάνεις προσπάθεια να το δείξεις θα φανεί μόνο του.
Γιατί πουλούν εξυπνάδες μεταξύ τους οι άνθρωποι; Γιατί συμπεριφέρονται έτσι όπως συμπεριφέρονται; Τόσο ανόητα, με τέτοια λόξα, τόσο εκτός πραγματικότητος, σαν να γελάει ο ένας τον άλλο. Γιατί το κάνουν; Γιατί δεν θέλουν να ταπεινωθούν. Είμαστε γραμματιζούμενοι άνθρωποι. Υποτίθεται ότι μάθαμε πολλά, ξέρουμε πολλά και ακόμη μαθαίνουμε. Τι μας πειράζει να ταπεινωθούμε ;

π.Συμεών Κραγιόπουλος

[toula]

Η μάνα – Μια συγκλονιστική ιστορία.

Σηκωνόταν κάθε πρωί και πριν κάνει οτιδήποτε άλλο κατευθυνόταν προς το προσκυνητάρι. Έκανε τον σταυρό της, αργά, ευλαβικά.
Έπιανε με το δεξί της χέρι το μικρό ποτηράκι που χρησιμοποιούσε για καντήλι το έφερνε στο αριστερό της χέρι και ξανάκανε το σταυρό της. Το άφηνε απαλά πάνω στο τραπέζι που βρισκόταν εκεί δίπλα, άνοιγε μια μικρή μπιζουτιέρα που μέσα αντί για χρυσαφικά είχε θυμίαμα, καρβουνάκια, φυτιλάκια. Πρόσθετε λίγο λάδι, άλλαζε το φυτιλάκι, το άναβε ψέλνοντας το «Άξιον εστίν», το τοπετούσε και πάλι στο κέντρο του προσκυνηταριού.
Το παλιό φυτιλάκι με την χαρτοπετσέτα δεν τα πετούσε στα σκουπίδια, είχε μια ειδική σακούλα, όταν γέμιζε την έπαιρνε και την έκαιγε σε μια άκρη της αυλής του σπιτιού της.
Κάθε μέρα ο γιος της την πετύχαινε σε κάποιο σημείο αλλαγής του φυτιλιού. Αυτός πήγαινε πάντα βιαστικά στο μπάνιο, να πλυθεί, να ντυθεί να πάει στην δουλειά.
Ο πατέρας του τους είχε αφήσει εδώ και χρόνια, μάλλον καλύτερα που έφυγε μιας και η καημένη του η μάνα τράβηξε πολλά από τα μεθύσια και τις ασωτίες του.

Την παρατηρούσε κάθε μέρα, κάθε πρωί να ψέλνει, να θυμιάζει το σπίτι, να τον αποχαιρετά με το θυμιατό στο χέρι, να τον σταυρώνει καθώς αυτός απομακρυνόταν. Και πάλι την έβλεπε να ανοίγει απαλά τις κουρτίνες του παραθύρου και να τον παρατηρεί καθώς έμπαινε στο αμάξι. Μετά και αυτή ντυνόταν και πήγαινε στο ναό να ακούσει την ισχνή φωνή του ιερέα να ψέλνει τον όρθο της ημέρας. Μέσα στο ναό καθόταν όρθια κάτω από την αγιογραφία της Αγίας Αικατερίνης.
Εκεί στο στασίδι ακουμπούσε λίγο, έκλεινε τα μάτια της και έλεγε την ευχή. Μόλις τελείωνε ο όρθος περίμενε τον πάτερ να πάρει την ευχή του. Έβαζε μετάνοια, φιλούσε το χέρι του και έφευγε.
Το απόγευμα καθώς γυρνούσε κουρασμένος από την δουλειά την έβρισκε είτε να κρατά το συναξάρι είτε το προσευχητάρι. Του έβαζε να φάει, δεν τον ρωτούσε πολλά, μόνο αν ήταν καλά, μόνο αν ήθελε κάτι και μπορούσε να το κάνει. Καθόταν μαζί του και τον έβλεπε να τρώει. Τον έβλεπε και χόρταινε και η ίδια, χαιρόταν όταν έτρωγε όλο το φαγητό στο πιάτο, μα χαιρόταν περισσότερο εάν ζητούσε κι άλλο. Αν σήκωνε τα μάτια του έβλεπε πάντα το χαμόγελό της. Σιωπηλή, ήρεμη, παρόν. Τελείωνε το φαγητό του.
Έκανε τον σταυρό της. Σηκωνόντουσαν από το τραπέζι. Πήγαινε στο σαλόνι, άνοιγε την τηλεόραση, έβλεπε είδήσεις ή αθλητικά, μπορεί να τον έπερνε ο ύπνος εκεί. Κατα το βραδάκι, σηκωνόταν ντυνόνταν και καθώς άνοιγε την πόρτα έλεγε «μάνα, θα βγώ…». Η φωνή της ακουγόνταν πίσω από την κλειστή πόρτα του δωματίου της, έκαμε να τον προλάβει μα τις περισσότερες φορές τον λόγο της τον προλάβαινε ο ήχος της εξώπορτας «…να προσέχεις παιδί μου…».

Έμενε στην κλειστή εξώπορτα, όρθια, μόνη, σιωπηλή. Μετά από λίγο γυρνούσε στο δωμάτιό της. Δίπλα στο μονό κρεβάτι της είχε ένα μικρό χαλάκι. Σήκωνε απαλά την φούστα της, τα γονατά της ακουμπούσαν χάμο. Το βλέμμα της έμενε καρφωμένο σε μια εικόνα της Παναγίας που είχε στο κομοδίνο της. Δεν άκουγες τίποτα να βγαίνει από το στόμα της, δεν άκουγες φωνή, μα αν ήσουν παρόν θα έβλεπες τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα, να χαρακώνουν τα μάγουλά της, να κυλάνε στο λαιμό της και να χάνονται στην αλυσίδα του σταυρού της. Οι ώρες περνούσαν, δύο, τρεις και τέσσερις ώρες. Στα γόνατα. Στο μικρό αυτό χαλάκι, στην μικρή αυτή κάμαρα.
Ποτέ της δεν έκανε κύρηγμα στο γιο της. Ποτέ της δεν τον ρωτούσε που πήγαινε, με ποιους ήταν, τί έκανε. Την ανησυχία της την έκανε προσευχή.
Το κλειδί στην πόρτα ακουγόταν. Ήταν ο γιος της. Γύρισε. Έκανε τον σταυρό της. Ακουμπούσε το μέτωπό της χάμο και έμενε εκεί μέχρι ο γιος της να μπει στο δωμάτιό του. Αφού έπεφτε για ύπνο, έκανε αυτή να σηκωθεί. Μα κάποιες φορές ήταν τόσο δύσκολο. Τόση ώρα στα γόνατα δεν αισθανόταν πλέον τα πόδια της. Προσπαθούσε στηριζόμενη στο κρεβάτι της. Κάποιες φορές ίσα ίσα που κατάφερνε να ακουμπήσει το σώμα της στο στρώμα, κάποιες άλλες φορές έμενε χάμο απλώνοντας τα πόδια της περιμένοντας να κυκλοφορήσει και πάλι το αίμα.

Την επόμενη μέρα, η πόρτα του δωματίου του άνοιγε. Καθώς πήγαινε στο μπάνιο την έβλεπε και πάλι να αλλάζει το φυτιλάκι. Και αυτό γινόταν χρόνια. Πάντα διακριτική. Είχανε μεταξύ τους μια συνδέουσα απόσταση, μία σχέση σεβασμού, κατανόησης, αλληλοπεριχώρησης.
Ο καιρός περνούσε. Γνώρισε μια κοπέλα όμορφη, καλοσυνάτη, απλή. Την αγαπούσε πολύ ο γιος της, και αυτή την αγάπησε πολύ. Την έφερε και στο σπίτι. Της είπανε ότι έχουν σκοπό να παντρευτούν. Η μάνα του σηκώθηκε έκανε στο σταυρό της, «να ναι ευλογημένο παιδιά μου», είπε, έπεσα στα γόνατα, έπιασε τα χέρια της κοπέλας και τα φίλησε. Τα φίλησε και τα γέμισε δάκρυα, δάκρυα χαράς.
Πέρασαν μερικές ημέρες. Το πρόγραμμα στο σπίτι δεν άλλαξε. Μέχρι εκείνο το πρωινό.

Ξύπνησε, βγήκε από το δωμάτιό του μα δεν είδε την μάνα του. Κοντοστάθηκε. Έμεινε ακίνητος μερικά δευτερόλεπτα. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Τα χείλη του ψέλλιζαν μια λέξη μα την επαναλάμβαναν αδύναμα, ψιθυριστά. Μα όσο πήγαινε η λέξη δυνάμωνε, μέχρι που η φωνή του έγινε κραυγή… «μάνα μου», έλεγε και ξανάλεγε, έτρεξε στη μικρή της κάμαρα. Άνοιξε την πόρτα. Την είδε γονατιστή πάνω στο μικρό χαλάκι. Ακίνητη, σιωπηλή, ήρεμη, χωρίς πνοή, με μάτια κλειστά, με το κομποσχοίνι στα χέρια της. Είχε γύρει και ακουμπούσε στο πλάι του κρεβατιού. Το μικρό πορτατίφ ήταν ακόμα αναμένο. Μπροστά της η εικονά της Παναγίας.
Γονάτισε δίπλα της. Σταμάτησε να φωνάζει. Σταμάτησε να κινείται κι αυτός. Και οι δυο πλέον ήταν γονατιστοί. Μάνα και γιος. Δίπλα δίπλα.
Μετά από μερικά λεπτά γύρισε, την είδε, της χάιδεψε τα μαλλιά, την πλησίασε και την ασπάστηκε στα μάτια της, σ’αυτά τα μάτια που ήταν ακόμα υγρά από τα δάκρυα της προσευχής της, της νήψης που βίωνε. Τα δικά του μάτια είχαν γίνει κόκκινα από την αλμύρα των δακρύων του. Η όψη του όμως ήταν ειρηνική, όπως της μάνας του.
Σηκώθηκε. Πήγε προς το προσκυνητάρι. Πήρε με το δεξί του χέρι το καντηλάκι. Άλλαξε το φυτιλάκι. Έκανε το σταυρό του.
Μετά ειδοποίησε τους συγγενείς…
Το μεγαλύτερο κήρυγμα είναι η ζωή μας.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η Θεία Χάρη για να πλησιάσει έναν άνθρωπο πρέπει να τον βρει χωρίς λόγο κατάκρισης.

Για να κατασκηνώσει μέσα του πρέπει να τον βρει χωρίς σαρκικούς λογισμούς.

Για να μπορέσει η Χάρη να φαίνεται σ' έναν άνθρωπο πρέπει να είναι ταπεινός.

Για να τη μεταδίδει τη Χάρη πρέπει να είναι προσευχόμενος.

Αν κάποιος χωρίς να έχει πετύχει τα παραπάνω νιώθει για λίγο Χάρη είναι επειδή ο Θεός του επιτρέπει να δει μια ακτίνα μήπως και ποθήσει όλον τον Ήλιο.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Μεγάλο αγαθό να έχεις άνθρωπο που σε παρασύρει στα ανώτερα, στα πνευματικά, στα θεία και όχι στα επίγεια, στα μάταια και κοσμικά.

Μεγάλο αγαθό να έχεις άνθρωπο που η ζωή του είναι παράδειγμα για σένα και για τον καθένα.

Μακάριοι αυτοί που είναι τέτοιοι άνθρωποι, άνθρωποι απαλοί, διακριτικοί, πρόσχαροι, ειρηνικοί.

Και ευλογημένοι όσοι τους έχουνε στην ζωή τους.

Μην ψάχνεις απλά έναν οποιονδήποτε άνθρωπο στην ζωή σου που σου προσφέρει πρόσκαιρη χαρά. Να ψάχνεις άνθρωπο που να σε βοηθά να προοδεύεις πνευματικά.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

[toula]

Ένας γέροντας μου είπε να σας πω:ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΤΑΝ ΒΟΛΕΥΟΝΤΑΙ... ΞΕΧΝΟΥΝ!
σημ. Πόσες φορές χρειαστήκαμε άραγε όλοι μας την βοήθεια των Αγίων σε δύσκολες στιγμές με προσευχές, μετάνοιες, παρακλήσεις, νηστείες κ.α. και όταν μας δίνονταν το "ποθητό" μετά ξεχνούσαμε όλα αυτά.

Μήπως τελικά όλα αυτά που παραχωρεί ο Θεός να μας συμβαίνουν στην ζωή μας κάποιες φορές (μικρές ή μεγάλες δοκιμασίες) είναι για το καλό μας; μήπως τελικά μέσα από αυτές τις δοκιμασίες ερχόμαστε ευκολότερα και κοντότερα στο Θεό; Μήπως λοιπόν να λέμε, να είναι ευλογημένο και ο Θεός γνωρίζει καλύτερα γιατί συμβαίνει αυτό που συμβαίνει στην ζωή μας και απλά να λέμε να μας δίνει την δύναμη να αντέχουμε και να ξεπερνούμε και όταν τα ξεπερνούμε με την βοήθεια του Θεού να θυμόμαστε και να λέμε Δόξα το Θεό!

Πηγή: agiotopia.gr

[toula]

Ότι θέλω να κάνω τους Αγίους φίλους μου!».-Δώσε τους τη διεύθυνσή μου!!
"Πρέπει να κάνουμε τους Αγίους φίλους μας. Γιατί οι άνθρωποι πάντα θα μας προδίδουν, αλλά οι Άγιοι και η Μητέρα του Θεού δεν θα μας προδώσουν ποτέ" -Ναί? Αλλά πως?
... Ότι θέλω να κάνω τους Αγίους φίλους μου!».
-Δώσε τους τη διεύθυνσή μου!
- Πώς μπορώ να τους δώσω τη διεύθυνσή σου!
- Ορίστε, έτσι!» - και του έδωσε μια σειρά από κομποσκοίνια.
Δηλαδή: προσευχήσου, προσευχήσου με «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», και εκείνη τη στιγμή είναι σαν να χτυπάς μια καμπάνα στους Αγίους και να τους καλείς και να τους δίνεις τη διεύθυνση, και αυτοί οι Άγιοι θα σε γνωρίσουν. ...

PROSKINITIS
Πηγή: http://www.agiotopia.gr/2022/08/blog-post_49.html...

[toula]

Είπε γέρων."Ο Θεός δεν ζυγίζει το σώμα του ανθρώπου, αλλά το φως μέσα σε αυτό..."

[toula]

΄΄Πνευματική πρόοδος υπάρχει, εκεί
που υπάρχει η αίσθηση, ότι όλα είναι χάλια.΄΄

Αγιος Παϊσιος Αγιορείτης