Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

ΟΙ ΑΓΙΕΣ 40 ΟΙ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

Ἀδαμαντίνη, Καλλιρόη, Χαρίκλεια, Πηνελόπη, Κλειὼ , Θάλεια, Μαριάνθη, Εὐτέρπη, Τερψιχόρη, Οὐρανία, Κλεονίκη, Σαπφώ, Ἐρατώ, Πολύμνια, Δωδώνη, Ἀθηνᾶ, Τρωάδα, Κλεοπάτρα, Κοραλία, Καλλίστη, Θεονόη, Θεανώ, Ἀσπασία, Πολυνίκη, Διόνη, Θεοφάνη, Ἐρασμία, Ἑρμηνεία, Ἀφροδίτη, Μαργαρίτα, Ἀντιγόνη, Πανδώρα, Χάϊδω, Λάμπρω, Μόσχω, Ἀρηβοΐα, Θεονύμφη, Ἀκριβῆ, Μελπομένη, Ἐλπινίκη καὶ Ἀμμοῦν ὁ διδάσκαλος αὐτῶν
Ὁ Ἀμμοῦν ἢ Ἄμμων ἦταν Διάκονος στὴν Ἀδριανούπολη τῆς Θρᾴκης καὶ διδάσκαλος 40 ἀσκητριῶν παρθένων. Αὐτὸν λοιπόν, ὁ ἡγεμόνας τῆς Ἀδριανούπολης Βᾶβδος, ἐπειδὴ δὲν δεχόταν νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, παρέπεμψε μαζὶ μὲ τὶς 40 μαθήτριές του στὸν Λικίνιο τὸν ἄρχοντα τῆς Θρᾴκης. Αὐτός, ἀφοῦ τὶς βασάνισε σκληρά, τὶς μὲν πρῶτες δέκα ἔκαψε ζωντανές, τὶς δὲ ἑπόμενες ὀκτὼ ἀποκεφάλισε, τὶς ἑπόμενες δέκα σκότωσε μὲ ξίφος, ἀφοῦ τὶς χτύπησε στὸ στόμα καὶ τὴν καρδιὰ καὶ τὶς ὑπόλοιπες δώδεκα θανάτωσε μὲ μαχαίρια καὶ πυρακτωμένα σίδερα στὸ στόμα. Τὸν δὲ Ἀμμοῦν θανάτωσε, ἀφοῦ τοῦ ἔβαλε πυρακτωμένη καλύπτρα στὸ κεφάλι (ἄλλοι ἀναφέρουν ὅτι, κατόπιν τὸν ἀποκεφάλισε). Ὅσον ἄφορα δὲ τὰ ὀνόματα τῶν 40 Ἁγίων Παρθένων, τὰ παραθέτουμε μὲ ἐπιφύλαξη, διότι ὁρισμένα ἀπ' αὐτὰ π.χ. Χάϊδω, Λάμπρω κ.λ.π. ἀνήκουν σὲ ὀνομασίες μεταγενεστέρων αἰώνων (16ου – 18ου) καὶ ὄχι σ’ αὐτὲς τῶν πρώτων αἰώνων μ.Χ. ποὺ μαρτύρησαν οἱ Ἁγίες.

[toula]

Η Εκκλησιαστική Πρωτοχρονιά

Αν και η 1η Ιανουαρίου θεωρείται η πρώτη ημέρα εκάστου πολιτικού έτους, δεν ισχύει το ίδιο και στην Εκκλησιά μας. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση η 1η Σεπτεμβρίου θεσπίζεται ως η ημέρα έναρξης κάθε εκκλησιαστικού χρόνου ή όπως διαφορετικά λέγεται, ως «η αρχή της Ινδίκτου». Η λέξη ‘‘Ίνδικτος’’ προέρχεται από την λατινική λέξη «indictio» και σημαίνει διαταγή. Στα χρόνια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ιστορικώς καταγράφεται πως είχε επιβληθεί ετησίως στους πολίτες να καταβάλουν φόρο για την συντήρηση του στρατού επί μια δεκαπενταετία. Κάθε δεκαπέντε χρόνια συμπληρώνονταν ένας κύκλος ετών (Ινδικτίωνας) και ο φόρος αυξομειώνονταν. Επομένως ο Ινδικτίωνας δεν ήταν παρά η αστρονομική χρονική περίοδος αυτών των δεκαπέντε ετών.

Ο όρος «Ίνδικτος» χρησιμοποιείται και από την Εκκλησία μας προκειμένου να δηλωθεί η αρχή του νέου έτους. Το Βασιλειανό μηνολόγιο σημειώνει χαρακτηριστικά: ''Την Ίνδικτον εορτάζει η του Θεού Εκκλησία, από των αρχαίων παραλαβούσα, δια το νομίζεσθαι αρχήν είναι του χρόνου από ταύτης της ημέρας (δηλ. της 1ης Σεπτεμβρίου)''. Επίσης καθιερώνεται ο μήνας Σεπτέμβριος ως ο πρώτος μήνας της εκκλησιαστικής περιόδου διότι είναι η εποχή της συγκομιδής των καρπών και της προετοιμασίας για τον νέο κύκλο βλάστησης. Ως εκ τούτου οι χριστιανοί αποδίδουν τις ολόθερμες ευχαριστίες τους στον πάνσοφο Δημιουργό δια την εύνοιά Του προς την κτίση.

Σε συμφωνία με την ‘‘αρχή της Ινδίκτου’’ βρίσκεται και η ευαγγελική περικοπή που αναγιγνώσκεται την ημέρα αυτή. Ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρεται στην είσοδο του Κυρίου μας στη συναγωγή των Ιουδαίων και στο πρώτο του κήρυγμα. Από τον χώρο της συνάθροισης των συμπατριωτών Του ξεκινά το έργο της σωτηρίας των αθάνατων ψυχών, ένα έργο που προφητεύθηκε αιώνες πριν και τώρα έφθασε η στιγμή να εκπληρωθεί. Δεν είναι τυχαίο που ανοίγοντας ο Ιησούς το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα, διάβασε μια προφητεία περί του Θεανδρικού προσώπου Του.
Έγραφε ο προφήτης Ησαΐας: ‘‘ Πνεύμα Κυρίου μένει και αναπαύεται σε μένα και με έχρισε. Με απέστειλε να κηρύξω το ευαγγέλιο σε αυτούς που στερούνταν της χάριτος του Θεού. Με έστειλε να ιατρεύσω εκείνους των οποίων η καρδιά έχει συντριβεί από την αμαρτία. Με έστειλε να κηρύξω άφεση αμαρτιών στους αιχμάλωτους και να χαρίσω την πνευματική όραση στους τυφλωμένους από τα πάθη. Με έστειλε να ελευθερώσω από κάθε ενοχή τους καταπληγωμένους από την αμαρτία. Και τέλος με έστειλε να αναγγείλω την έναρξη της νέας περιόδου που ο Κύριος θα φέρει τη σωτηρία στο λαό Του. " (Λουκ. δ', 18-19) Τα λόγια αυτά μπορεί ο Ιησούς να τα αναγιγνώσκει ενώπιον όλων, όμως πρόκειται από μέρους Του να εφαρμοστούν. Τι συμπληρώνει αργότερα; «Σήμερα βρίσκει την εκπλήρωσή της η προφητεία που μόλις ακούσατε.»(Λουκ. δ΄ , 21). Η προφητεία αυτή σήμερα ενσαρκώνεται, αφού μπροστά τους έχουν το ίδιο το προφητευμένο πρόσωπο.

Πράγματι ο Χριστός έρχεται για να πλουτίσει με την χάρη Του τους πνευματικά πτωχούς. Καταφθάνει στη γη για να θεραπεύσει τους ψυχικά ασθενείς διότι η αμαρτία είναι αρρώστια της ψυχής. Πλησιάζει τους αιχμαλώτους ώστε να τους απελευθερώσει από την δουλεία των παθών τους. Κατέρχεται στον κόσμο προκειμένου να δώσει το φως της αλήθειας στους τυφλωμένους από το σκοτάδι της αμαρτίας. Και με όλο αυτό το θεάρεστο έργο εγκαινιάζει μια νέα περίοδο στην ανθρωπότητα, την περίοδο της χάριτος του Θεού. Πρόκειται για την περίοδο της αναδημιουργίας της κτίσης, της ανακαίνισης του κόσμου, της ‘θείας οικονομίας’.

Όσο κι αν σήμερα γίνεται λόγος περί κοινωνικής ανάπτυξης, ο Κύριος με το έργο Του άλλαξε την ροή της ιστορίας. Όσο κι αν στην ιστορία παρουσιάζονται διάφορες προσωπικότητες που μέσα από επαναστάσεις πέτυχαν την ελευθερία ολόκληρων λαών και πολιτισμών, κανείς δεν κατόρθωσε την ανάσταση και τη ζωή, τις οποίες μόνο ο Χριστός δώρισε σε όλη την οικουμένη. Με το κήρυγμά Του αφύπνισε συνειδήσεις και κατάφερε την πνευματική ανάνηψη των ανθρώπων. Όπου κι αν πέρασε, σκόρπισε το χαρμόσυνο μήνυμα της ευσέβειας και της ενάρετης πολιτείας. Μην λησμονάτε πως το ευαγγέλιο του Μεσσία δεν είναι παρά μια διακήρυξη της ελευθερίας από τα δεσμά της αμαρτίας και του διαβόλου. Ο Χριστός δεν έρχεται για να απελευθερώσει τους Ισραηλίτες από τον Ρωμαϊκό ζυγό (όπως αυτοί νόμιζαν), αλλά για να τους ελευθερώσει από την σκλαβιά του ‘‘κοσμοκράτορος του αιώνος τούτου’’. Άρα προσφέρει την αληθινή-πνευματική ελευθερία.

Ευδοκεί ο Κύριος να συνδιαλαγεί με τα πλάσματά Του, τα οποία τον είχαν εξοργίσει με τις ανίερες ενέργειές τους στο παρελθόν και συνάπτει νέα διαθήκη. Με αυτήν αρχίζει το έτος της χάριτος του Θεού. Ο Χριστός σαλπίζει την έναρξη του ιωβηλαίου έτους, την εκκίνηση του χρόνου πραγματοποίησης της αποστολής Του στον κόσμο. Αποτελεί τον «δεκτόν ενιαυτόν Κυρίου». Αυτό το νέο εκκλησιαστικό έτος καλούμαστε και εμείς να το διάγουμε ‘‘εν αρετή’’, διορθώνοντας τα λάθη του παρελθόντος. Έχουμε χρέος ως πιστά μέλη του σώματος του Χριστού να συμπεριφερόμαστε ως γνήσια τέκνα Του, βαδίζοντας την ιερά οδό του Ευαγγελίου. Οφείλουμε επίσης να αγωνιζόμαστε για την κατάκτηση της «εν Χριστώ» ελευθερίας, της απελευθέρωσής μας από την κοσμική μικρότητα και ματαιότητα. Τέλος, ας συνειδητοποιήσουμε ότι «δεκτοί γεγόναμεν τω Θεώ Πατρί!»
‘‘Κάποτε στη Ρωσία ένας εξόριστος συνωμότης αναχωρούσε για την παγωμένη Σιβηρία. Μια γιαγιά τον πλησίασε και του χάρισε μια Καινή Διαθήκη. Εκείνος τη δέχτηκε, αλλά όντας άθεος, τη θεώρησε κατάλληλη για να κόβει κάθε μέρα και μια σελίδα, να ρίχνει μέσα καπνό και να στρίβει τσιγάρο. Κάπνισε όλο το κατά Ματθαίον και Μάρκον ευαγγέλιο και τα πρώτα κεφάλαια του κατά Λουκάν. Μια μέρα όμως σκέφτηκε να διαβάσει το χαρτί που έκοψε για να καπνίσει και έπεσε πάνω στην παραβολή του Ασώτου. Το αποτέλεσμα ήταν να γράψει μετά: «Αν κάποιος μου αποδείκνυε πως η αλήθεια είναι μακριά από τον Χριστό, θα προτιμούσα να είμαι με τον Χριστό παρά με την αλήθεια»’’. Αυτός ο εξόριστος ήταν ο μεγάλος Ρώσος θεολόγος Ντοστογιέφσκι. Όχι μόνο ο χρόνος που ξεπροβάλει, αλλά όλα τα έτη της ζωής μας να είναι κοντά στον λυτρωτή μας Χριστό! Αμήν!

Ιωάννου Αν. Γκιάφη, Θεολόγου- Πολιτικού Επιστήμονος
aktines

[toula]

Η αντιμετωπιση του πόνου!

Αν δεν αντιμετωπίζεις σωστά τον πόνο, θα πονάς δύο φορές
Όταν ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίσει πνευματικά τον πόνο, μπορεί να αγριέψει, αλλά και θα πονά 2 φορές. Αν καταλάβει τι θησαυρό αποταμιεύει από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γόγγυζε.
Όταν τον αντιμετωπίσει πνευματικά, ηρεμεί και παρηγοριέται θεϊκά. Είναι πανηγύρι μετά η αρρώστεια γιατί θα πάει με τους Ομολογητάς και τους Μάρτυρες.

Οι Άγιοι Μάρτυρες ξεχνούσαν τον πόνο, γιατί η αγάπη τους προς τον Χριστό ήταν μεγαλύτερη από τον πόνο και τον εξουδετέρωνε.
Αν δεν αντιμετωπίζεις σωστά τον πόνο, θα πονάς δύο φορές. Αν σκέφτεσαι τον πόνο, θα διπλασιάζεται ο πόνος.
Ενώ με έναν καλό λογισμό, αν λ.χ. θυμάσαι αυτούς που πονούν πιο πολύ από σένα ή αν ψάλλεις λίγο, ο πόνος ξεχνιέται. Ή να λες: «Για την αγάπη Σου Χριστέ μου, θα υπομείνω».

Όταν επισκέπτεται ο πόνος τον άνθρωπο, τότε του κάνει επίσκεψη ο Χριστός. Η καλοπέραση και όταν ο άνθρωπος δεν περνάει καμμία δοκιμασία, είναι σαν μια εγκατάλειψη Θεού. Μιλάω βέβαια για έναν ο οποίος δεν θέλει την κακοπάθεια για την αγάπη του Χριστού.
Σου λέει: «Έχω την υγεία μου, έχω την όρεξή μου, τρώω, περνάω μια χαρά, ήσυχα» και δεν λέει ένα «δόξα Σοι ο Θεός».
Ο Ιησούς είναι γλυκύς και όποιος ακουμπήσει την πίκρα του πόνου του στον Χριστό, το πικρό μεταβάλλεται σε γλυκό σιρόπι… Ο υπερβολικός σωματικός πόνος σε εκείνον που έχει Θείο έρωτα μετριάζεται, ενώ ο λίγος πόνος χάνεται…

Άγιος Παΐσιος

[toula]

Η ευχή του Ιησού μας νάναι η τροφή,
το ποτό, το οξυγόνο και η αναπνοή μας.
Αυτή η προσευχή είναι ατομική βόμβα κατά του διαβόλου,
γι' αυτό και έχει τόση δυσκολία στην προσπάθεια να
την κρατήσουμε στην αναπνοή μας, στην καρδιά μας.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

[toula]

Μόλις επισκιάσει η χάρις του Θεού τον άνθρωπο τότε αρχίζει
και καταλαβαίνει το βαθύτερο είναι της ανθρώπινης ύπαρξης.
Αρχίζει και καταλαβαίνει την αμαρτωλότητά του,
διότι τον φωτίζει το Άγιο Πνεύμα.
Δεν απελπίζεται ποτέ ο άνθρωπος που μετανοεί.

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός

[toula]

Οι άνθρωποι κάποια στιγμή, μπορεί να ξεχάσουν το όνομά σου.
Μπορεί να ξεχάσουν τα λόγια σου. Τις συμβουλές. Τις συζητήσεις που πιθανώς είχατε…
Ποτέ δε θα ξεχάσουν όμως, το πως τους έκανες να νιώσουν.
Προσπάθησε, σε αυτόν τον λίγο χρόνο που σου δόθηκε, να κάνεις τους ανθρώπους να νιώθουνε όμορφα κοντά σου.
Προσπάθησε να τους κάνεις να νιώθουνε ότι κάποιος, όντως τους αγαπά.
Προσπάθησε να τους κάνεις να νιώθουνε ελεύθεροι. Να νιώθουνε ότι κάποιος τους αποδέχεται.
Προσπάθησε να τους κάνεις να νιώθουνε, πως η ελπίδα δεν χάθηκε, από τούτον εδώ τον κόσμο…
Καλώς ανταμώσαμε ξανά.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

[toula]

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: "Πέστε το στὴν Παναγία μας"

«Αὐτὰ ποὺ θέλετε νὰ πεῖτε στὰ παιδιά σας, νὰ τὰ λέτε μὲ τὴν προσευχή σας.Τὰ παιδιὰ δὲν ἀκοῦν μὲ τὰ αὐτιά, μόνο ὅταν ἔρχεται ἡ Θεία Χάρις ποὺ τὰ φωτίζει, τότε ἀκοῦνε αὐτὰ ποὺ θέλουμε νὰ τοὺς ποῦμε. Ὅταν θέλετε νὰ πεῖτε κάτι στὰ παιδιά σας, πέστε τὸ στὴν Παναγία κι αὐτὴ θὰ ἐνεργήσει.Ἡ προσευχὴ σᾶς αὐτὴ θὰ γίνει ζωογόνος πνοή, πνευματικὸ χάδι, ποὺ χαϊδεύει, ἀγκαλιάζει, ἕλκει τὰ παιδιά…»
Ὁ π. Πορφύριος πίστευε στὴν ἀξία ποὺ ἔχει ἡ προσευχὴ γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ συμβούλευε τὰ πνευματικά του παιδιὰ πὼς νὰ προσεύχονται:«Νὰ εὔχεσαι ἔτσι ἁπλά, ἁπλὰ καὶ ταπεινά, μὲ πίστη ἁπλή, χωρὶς νὰ περιμένεις νὰ σοὺ ἀπαντήσει ὁ Θεός. Χωρὶς νὰ δεῖς τὸ χέρι Του ἢ τὸ πρόσωπό Του ἢ τὸ φωτισμό Του.Τίποτα! Νὰ πιστεύεις! Ἐφ’ ὅσον μιλᾶς μὲ τὸ Θεό, μιλᾶς πραγματικὰ μὲ τὸ Θεό».

[toula]

΄΄Η αρχή και το τέλος στα καλά έργα
ας είναι η ταπεινοφροσύνη,
εννοώ το ταπεινό φρόνημα
και όχι μόνο τα σχήματα λόγου.
Όταν η ψυχή σκέπτεται ταπεινά,
ταπεινές θα είναι
και οι εξωτερικές εκδηλώσεις.΄΄

ΟΣΙΑ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗ

[toula]

Η ιστορία λέει γιά τη συνάντηση της Αγίας Ματρώνας με τον Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης:

Ο Άγιος Ιωάννης, μετά την Ακολουθία στον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέου της Κρονστάνδης, παρακάλεσε τον κόσμο, να παραμερίσει, μπροστά στην προσερχόμενη δεκατετράχρονη τότε Ματρώνα! Ο Άγιος, μάλιστα, είπε στην νεαρή Ματρώνα τα εξής προφητικά:
«Έλα, Ματρώνουσκα, έλα σ’ εμένα!
Ιδού, έρχεται η αντικαταστάτριά μου,
ο όγδοος στύλος της Ρωσίας!»!!

[toula]

Είπε η αμμάς Θεοδώρα:
"Καλό πράγμα είναι η ζωή της ησυχίας! Ο συνετός άνθρωπος ησυχάζει αληθινά! Είναι σπουδαίο πράγμα να ζει τον ησύχιο βίο ο μοναχός ή η μοναχή και προπάντων οι νέοι! Να ξέρεις όμως ότι, εάν κάποιος, έχει την πρόθεση να ζήσει τη ζωή της ησυχίας, έρχεται αμέσως ο πονηρός και βαρύνει την ψυχή:
Με ακηδία…
Με αδιαφορία…
Με λογισμούς…
Βαρύνει επίσης, το σώμα:
Με αρρώστιες…
Με ατονία…
Με λύσιμο των γονάτων και όλων των μελών…
Γενικά παραλύει τη δύναμη της ψυχής και του σώματος, οπότε λέει κανείς, «είμαι άρρωστος και δεν μπορώ να κάνω την Ακολουθία μου…». Όμως, εάν είμασθε νηφάλιοι, όλα αυτά διαλύονται!
Ήταν ένας μοναχός, ο οποίος μόλις άρχιζε να κάνει την Ακολουθία του, τον έπιανε ρίγος και πυρετός, πονούσε το κεφάλι του και τότε έλεγε στον εαυτό του:
«Να, είμαι άρρωστος και κάποια ώρα μπορεί να πεθάνω… Λοιπόν, ας σηκωθώ πριν πεθάνω και ας κάνω την Ακολουθία μου»!
Με αυτόν τον λογισμό, πίεζε τον εαυτό του και έκανε την Ακολουθία του και μόλις σταματούσε η προσευχή, σταματούσε και ο πυρετός… Και πάλι την ώρα της Ακολουθίας ερχόταν ο πυρετός και ξανά μ’ αυτόν τον λογισμό αντιστεκόταν ο αδελφός και έκανε την Ακολουθία του και τελικά ενίκησε τον αρνητικό λογισμό!"!!

Μέγα Γεροντικό.