Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Τρεις πειρασμοί που ταλαιπωρούν τον άνθρωπο.

Πρώτος πειρασμός: είναι η απληστία, δηλαδή η επιθυμία του ανθρώπου ν’ αποκτά όλο και περισσότερα υλικά.
Δεύτερος πειρασμός: είναι το θαύμα. Σ’ όλη μας τη ζωή περιμένουμε ένα θαύμα, για να πειστούμε ότι μας αγαπάει ο Θεός.
Αυτό όμως δεν είναι δείγμα σχέσης του παιδιού με τον Πατέρα, πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό.
Τρίτος πειρασμός: είναι η δύναμη και η εξουσία. Θέλουμε να κυβερνάμε τους άλλους, θέλουμε να είμαστε πρώτοι, να υποτιμάμε και να ευτελίζουμε τον συνάνθρωπό μας.
Επίσης, πλέον δεν σεβόμαστε τον συνάνθρωπο που είναι δίπλα μας. Είμαστε συνυπεύθυνοι στην κατάσταση που ζούμε και για ν’ αλλάξει αυτό πρέπει να κάνουμε αυτοκριτική.
Το φάρμακο, εξ άλλου, δεν είναι μόνο η προσπάθεια στα συμβούλια και να ζητάμε βοήθεια, αλλά η μετάνοια, δηλ. η αλλαγή του νου, πορείας, κατεύθυνσης και εκεί που καταλαβαίνουμε ότι έχουμε κάνει λάθος να το διορθώνουμε.
Αυτό που ζούμε σήμερα είναι ο πειρασμός να μας καλεί να αφήνουμε την πίστη στον Θεό και να διεκδικούμε οτιδήποτε με δύναμη και εξουσία.
«Έχουμε ανάγκη από απλότητα και ταπείνωση»

Πηγή: simeiakairwn.wordpress.com

[toula]

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος: Η αναισθησία αυξάνεται με την πολυκαιρινή δουλεία στα πάθη.

Πολύ βαριά, πολύ κουραστική για την ψυχή είναι η αναισθησία, που συνεπάγεται πνευματική ψυχρότητα, ξηρότητα και αθυμία.
Όσο βαριά κι αν είναι, πάντως, οφείλουμε να τη σηκώσουμε με καρτερία, πιστεύοντας αφενός ότι είμαστε άξιοι της εγκαταλείψεως του Θεού και περιμένοντας αφετέρου την επίσκεψη του ελέους Του.
Γιατί η αναζωογόνηση της ψυχής και η αναθέρμανση του πνευματικού ζήλου εξαρτώνται από τη θεία βούληση, από κανέναν και από τίποτα άλλο. Ας κραυγάζουμε λοιπόν στον Κύριο, «Ελέησε με! Λύτρωσε με!». Παράλληλα, ας μην υποχωρούμε σε καμίαν αδυναμία, γιατί αλλιώς δεν θα πετύχουμε τίποτα.
Η πνευματική ψυχρότητα και ξηρότητα, η ψυχική χαύνωση και αθυμία παρουσιάζονται περιοδικά στη χριστιανική ζωή με παραχώρηση του Θεού, όπως λένε οι άγιοι πατέρες, για ν’ αποφύγουμε την έπαρση και να οικειωθούμε σταθερά την ταπεινοφροσύνη.
Σας ανησυχεί και σας θλίβει η αναισθησία της ψυχής σας, η αναλγησία και σκληρότητα της καρδιάς σας. Η κατάσταση αυτή έχει πολλές αιτίες, διαφορετικές σε κάθε άνθρωπο. Η κύρια αιτία της, όμως, είναι η μακροχρόνια αμέλεια και ασθένεια της ψυχής.
Η αναισθησία αυξάνεται με την πολυκαιρινή δουλεία στα πάθη και παγιώνεται με την κακή συνήθεια. Για να θεραπευτείτε, λοιπόν, πρέπει να επιστρατεύσετε όλες σας τις δυνάμεις με άκαμπτη θεληματικότητα, ώστε να ζωογονηθεί και ενεργοποιηθεί πάλι η νεκρωμένη πνευματική σας αίσθηση.

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

ΑΝΟΡΕΞΙΚΑ ΠΡΟΤΥΠΑ.

Πλήθος δημοσιευμάτων που παρουσιάζουν ιατρικές έρευνες δεν αφήνουν κανέναν περιθώριο παρερμηνείας: μία από τις πιο ισχυρές παρενέργειες της πανδημίας, ιδίως κατά την περίοδο του εγκλεισμού, ήταν η αύξηση του κρουσμάτων νευρικής ανορεξίας στους εφήβους, κυρίως στα κορίτσια.
Το άγχος και η κατάθλιψη εξαιτίας του κορωνοϊού, ήρθαν να συναντήσουν την προτυποποίηση των ισχνών μοντέλων του Instagram, γεγονός που δημιουργεί ζητήματα μη αποδοχής του σώματος στους/στις εφήβους, καθότι ο φόβος ότι ο/η έφηβος/η δεν είναι ελκυστικός/ή εξαιτίας κάποιων περιττών κιλών επιτάθηκε από το ότι έμειναν κλεισμένοι για μεγάλο χρονικό διάστημα στο σπίτι τους, χωρίς να μπορούν να συναντούν από κοντά συνομηλίκους τους και η μόνη δυνατότητα επικοινωνίας που είχαν ήταν διά των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, δηλαδή διά της εικόνας τους.
Έφηβες, κυρίως, νοσηλεύτηκαν στην Αθήνα, σε ψυχιατρικές (κυριολεκτικά) πτέρυγες, προκειμένου να συνέλθουν και να πάρουν με το ζόρι βάρος, για να συνεχίσουν με ψυχοθεραπεία, ώστε να μάθουν να ξαναζούνε. Κάποιοι/ες έχασαν τις πανελλήνιες εξετάσεις επειδή δεν είχαν δυνάμεις να διαβάσουν, κάποιοι/ες επεδόθησαν σε έναν αγώνα να κρατήσουν σε φόρμα το σώμα τους, ξεχνώντας να τρώνε, με αποτέλεσμα να φτάσουν ένα βήμα πριν τον θάνατο.
Πέρα από το ψυχολογικό θέμα που η προτυποποίηση των ισχνών σωμάτων έχει επιφέρει, υπάρχει και μία παράμετρος η οποία συνδέεται άμεσα με τον πολιτισμό μας εν γένει. Ο σύγχρονος άνθρωπος, στην προσπάθειά του να ελέγξει τα πάντα στον εαυτό του, προσέχει υπερβολικά τις λεπτομέρειες της εμφάνισής του.
Επιμαρτυρούν τούτο η βιομηχανία ρούχων, υποδημάτων, καλλυντικών και κοσμημάτων, αλλά και η προβολή του σώματος σε μία αναζήτηση επιδοκιμασίας, κυρίως σεξουαλικής, από την πλευρά των άλλων. Το διαπιστώνουμε το καλοκαίρι, με τα μαγιό στην θάλασσα, με την ενδυμασία ανδρών και γυναικών που αποκαλύπτει με άνεση το σώμα για να προσεχτεί, την γυμνότητα που θεωρείται φυσικότητα.
Οι έφηβοι πάλι έχουν ως σημείο της κρίσης ταυτότητας, που διανύουν κατά την περίοδο αυτή της ζωής τους, την ανάγκη να αποδεχτούν το σώμα τους, όπως αυτό μεταβάλλεται αναπτυξιακά. Έρχεται η καταιγίδα των φωτογραφιών, η οποία οδηγεί τους πάντες σε έναν ανταγωνισμό που, συχνά, ο διάβολος τον καθιστά αρρωστημένο, καθώς τους στρέφει προς την φιληδονία, εν επιγνώσει ή και ανεπίγνωστα. Η εποχή μας έχει οδηγήσει την ανάγκη του ανήκειν σε κοινότητες φίλων σε ανήκειν σε κοινότητες σωμάτων. Αν δεν επιδοκιμαστώ για το σώμα μου, είμαι καταδικασμένος/η.
Η Εκκλησία, εκτός από το να καταγγέλλει την αμαρτία και την φιληδονία, κάποτε με λόγους που δεν θα τους ακούσει κανείς, χρειάζεται να ξαναδιατυπώσει μία θεολογία για το σώμα στηριγμένη στην ορθόδοξη παράδοση: πριν φτάσουμε στην αγιότητα, που για κάποιους, δυστυχώς, έγκειται κυρίως στην κατάργηση του σώματος και του έρωτα, να γίνει κατανοητό ότι το σώμα μας είναι δώρο του Θεού.
Η αξία του δεν έγκειται στο πώς την διαμορφώνει το πρότυπο της εποχής, αλλά στο γεγονός ότι το σώμα γίνεται λόγος, πηγή δηλαδή επικοινωνίας με τον συνάνθρωπο. Ότι το σώμα αποτυπώνει την κατάσταση της καρδιάς μας. Ότι το μείζον δεν είναι πόσο γυμνασμένο ή πόσο αδύνατο είναι, αλλά το αν είναι, και με επιλογή μας, οργανικά δεμένο με την ψυχή μας, δηλαδή αν αγαπάμε και μ’ αυτό. Έτσι θα βοηθηθούν έφηβοι και γονείς να νιώσουν την μοναδικότητα και την ομορφιά τού να είναι παιδιά Θεού και να αντέξουν την καταιγίδα προτυποποίησης συγκεκριμένων σωματικών τύπων.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
Στο φύλλο της Τετάρτης 7 Σεπτεμβρίου 2022

[toula]

"Σ'αγαπω γιατί μου μοιάζεις.."
«Μια φορά», έλεγε ο παπά-Εφραίμ: «Κοιμήθηκε ένα καλογέρι μου.
Είδα κατόπιν ότι το καλογέρι δεν είχε πάει σε καλό μέρος…
Έκανα λοιπόν μεγάλη προσευχή για την ψυχή του καλογεριού μου.
Το βράδυ εμφανίζεται ο Χριστός και μου λέει: «Σταμάτα να προσεύχεσαι για το καλογέρι σου, γιατί αυτός έχει τελειώσει».
Ο παπα-Εφραίμ, τίποτα.
Συνέχιζε ακάθεκτος τις προσευχές και τα κομποσχοίνια και τη μνημόνευση του καλογεριού του στην Προσκομιδή.
Του εμφανίζεται ξανά ο Χριστός μας και του λέει: «Σε παρακαλώ, σταμάτα να τον μνημονεύεις.
Αυτός δεν θα αλλάξει μέρος».
Ο παπα-Εφραίμ συνέχιζε την προσευχή για το καλογέρι, του οποίου η ψυχή δεν είχε πάει στον Παράδεισο.
Έρχεται ο Χριστός μας για τρίτη φορά στον παπα-Εφραίμ και του λέει:
«Σ΄αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις! Το καλογέρι σου δεν αξίζει ό,τι ζητάς, αλλά θα γίνει, επειδή μου μοιάζεις!».
Πολυεύσπλαχνε Κύριε δόξα σοι!!!

[toula]

● Οδηγείται ο Χριστός στον Γολγοθά και καρφώνεται στον σταυρό. Από τον σταυρό ο Χριστός είπε επτά λόγους μεγάλης σημασίας και αξίας:
• α) «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τί ποιούσι». Δικαιολογεί ο Σταυρωμένος τους σταυρωτές Του. Δεν κακιώνει μαζί τους ούτε αυτή την ώρα του φρικτού μαρτυρίου Του. Ο πόνος ήταν βαθύς και μεγάλος. Πρόκειται για λόγο άφθαστου μεγαλείου. Μόνο ένας Θεός μπορούσε να τον πει. Η μεγαλειώδης ανεξικακία απέναντι στην αδικαιολόγητη ανθρώπινη θρασύτητα, αυθάδεια, κακία και μοχθηρία. Η μεγαλόστομη κι ανυπέρβλητη αγάπη της συγχωρητικότητας μπροστά στη βαρβαρότητα της πώρωσης. Η σταυρωμένη αγάπη αντίκρυ στον επηρμένο φθόνο. Λόγια με πνεύμα και αίμα μέσα από την άφατη οδύνη, που τα έλεγε πριν, αλλά τα λέγει και τώρα από το ύψος του σταυρού· αγάπη προς δόλους και προς τους εχθρούς, ακόμη και τους σταυρωτές, ορισμένοι από τους οποίους αργότερα θα μετανοήσουν.

• β) «Αμήν, λέγω σοι. σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω». Ο αναμάρτητος Χριστός σταυρώθηκε ανάμεσα σε δύο αμαρτωλούς, σε δύο ληστές. Ό,τι έβλεπε κι άκουγε ο ένας, έβλεπε κι άκουγε κι ο άλλος. Ληστές κι οι δύο, σταυρωμένοι κι οι δύο. Ο ένας προκαλεί, βλασφημεί, ειρωνεύεται, αυθαδιάζει. Ο άλλος κάμπτεται, λυγίζει, επανορθώνει, παρακαλεί, μετανοεί. Σαν να εκπροσωπούν οι δύο συσταυρούμενοι τη σύμπασα ανθρωπότητα, τους αμετανόητους και τους μετανοημένους. Ο λόγος του Χριστού στον εκ δεξιών Του ληστή είναι λίαν παραμυθητικός για όλους τους αμαρτωλούς. Ας μην απογοητεύεται κανένας πια. Η φράση αυτή χαρίζει φτερά, κουράγια, ελπίδες σε όλους τους πολλούς αμαρτωλούς. Με πολύ λίγα λόγια αυτός ο ληστής φανέρωσε την ειλικρινή του μετάνοια, παραδέ-χθηκε την αμαρτωλότητά του απροφάσιστα, θέλησε να διορθώσει ταπεινά και τον συναμαρτωλό του, έστω την τελευταία αυτή ώρα, ομολόγησε τον Χριστό αναμάρτητο, Τον παρακάλεσε να τον δεχθεί στην ουράνια βασιλεία Του. Με τη γεύση του καρπού του δένδρου της γνώσεως καλού και κακού, του ξύλου εκείνου, έκλεισε ο παράδεισος για τον πρώτο Αδάμ. Με το ξύλο του σταυρού άνοιξε ο παράδεισος και πρώτος του οικήτορας έγινε ένας μετανοημένος ληστής. Πόση ενίσχυση λαβαίνουν τώρα όλοι οι αμαρτωλοί.
• γ) Προς την Παναγία: «Γύναι, ιδού ο υιός σου». Και προς τον Ιωάννη: «ιδού η μήτηρ σου». Καταπληκτική, κατανυκτική και συγκινητική η στιγμή. Την ώρα του άφατου πόνου, παραμένει ατάραχος, δεν λησμονεί τη μητέρα Του, την Παναγία, την πάνω απ’ όλες τις αγίες, τη σεμνότερη, καθαρότερη, ταπεινότερη γυναίκα όλου του κόσμου, όλων των εποχών. Εκείνη που Του δάνεισε τη σάρκα και το αίμα της, Τον μεγάλωσε και Τον φρόντισε. Δεν την αφήνει μόνη, απροστάτευτη, έρημη. Της δίνει νέο υιό. Έναν εξαίρετο κι αγαπημένο μαθητή του, που τού λέει κι αυτού πως από τώρα έχει νέα μάνα, που τη συνοδεύει και τη φροντίζει έως της μακάριας κοιμήσεως και μεταστάσεώς της. Γίνεται αδελφόθεος. Αδελφόθεοι γινόμαστε και μείς παραμένοντας στη σκιά του Εσταυρωμένου.

• δ) «Θεέ μου. Θεέ μου ίνα τί με εγκατέλειπες;». Μερικοί θεώρησαν τον εκ βαθέων αυτό λόγο ως πικρό γογγυσμό και ως απελπιστική ικεσία. Πρόκειται για λόγο που περιέχει άμετρο βάθος θεολογίας. Ο σταυρωμένος Χριστός γίνεται την ώρα εκείνη ο «επικατάρατος κρεμάμενος επί ξύλου», η «κατάρα» για μας κατά τον θείο Παύλο. Ο Σταυρωθείς σηκώνει τις αμαρτίες όλου του κόσμου, του τότε, του πριν και του μετά, όλων των αιώνων, όλων των ανθρώπων. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, μιλά για μας τους εγκαταλελειμμένους και παραθεωρημένους, που ο Θεός μάς προσέλαβε. Ο όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, κατά τον άριστο βιογράφο του Γέροντα Σωφρόνιο, όταν έχασε τη χάρη, αισθάνθηκε τη θεοεγκατάλειψη, τον πόνο του Αδάμ έξω του παραδείσου, τον πόνο του σταυρού, την απουσία της θεοκοινωνίας.

• ε) «Διψώ». Τα προηγηθέντα μαρτύρια, η άρση του σταυρού, η κοπιώδης ανάβαση στον Γολγοθά, η αγωνία του θανάτου, η οδύνη της σταυρώσεως, έφερε τη δίψα. Τον ξεδιψούν με ξύδι και χολή, πικρό κι απαίσιο κράμα. Πρόκειται για την ύψιστη έξαρση της ανθρώπινης αναξιοπρέπειας, αχαριστίας, αναισχυντίας κι ασέβειας. Ζητά νερό και του δίνουν ξύδι. Ορισμένοι ωραία θέλησαν να ερμηνεύσουν μεταφορικά το ρήμα αυτό λέγοντας πως διψούσε για τη σωτηρία των σταυρωτών Του, το είδαμε στον πρώτο Του λόγο να τους δικαιολογεί και να ζητά από τον ουράνιο πατέρα Του να τους συγχωρέσει. Λέγουν πως διψούσε για την εξάπλωση του ευαγγελίου σε όλη την οικουμένη, για την επικράτηση της ειρήνης, της αγάπης, της αλήθειας και της ελευθερίας.

• στ) «Τετέλεσται». Μια εύκολη ερμηνεία της λέξης αυτής θα σήμαινε ότι όλα πια τέλειωσαν. Στέρεψαν επιτέλους τα μαρτύρια Του. Τί άλλο μαρτύριο θα μπορούσαν ακόμη να σκεφθούν; Λέγοντας αυτό δεν αισθανόταν ανθρώπινη ανακούφιση, Το «τετέλεσται» σημαίνει την ολοκλήρωση του απολυτρωτικού έργου Του. Ο δαίμονας είχε κατατροπωθεί. Το πανάχραντο αίμα
Του μας είχε εξαγοράσει από την κατάρα του νόμου. Το προφητικό κήρυγμα είχε πλήρως εκπληρωθεί. Οι πύλες του παραδείσου ήταν ορθάνοιχτες για όλους τους μετανοημένους, με πρώτο οίκητορα τον μετανοημένο ληστή.
• ζ) «Πάτερ εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου». Παραδίδει τον εαυτό Του στον Θεό Πατέρα. Πεθαίνει σωματικά ως άνθρωπος, όχι μοναχά γιατί το θέλησαν οι εχθροί Του, αλλά και γιατί το ήθελε ο ίδιος.

Αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο έγκλημα των ανθρώπων όλων των αιώνων είναι η σταύρωση του Χριστού, που έγινε όμως πηγή αγιασμού, σωτηρίας και λυτρώσεως. Δεν μπορούμε να μεταβούμε στο φως, τη χαρά και τη δόξα της Κυριακής του Πάσχα, αν απαραίτητα δεν διέλθουμε από τον λόφο της Μ. Παρασκευής, δεν αναπνεύσουμε το κλίμα που επικρατεί εκεί, δεν σκιασθούμε στον σταυρό, δεν προσκυνήσουμε ταπεινά, δεν προσλάβουμε γνήσιο ασκητικομαρτυρικό φρόνημα, δεν σταυρώσουμε πάθη κι επιθυμίες. Η μωρία, η αισχύνη, η ατίμωση, η ήττα του σταυρού, γίνεται για τους πιστούς καύχηση, τιμή, δόξα, νίκη. Το νεκρό ξύλο γίνεται ζωοπάροχο. Το σύμβολο του χριστιανισμού είναι ο απλός, λιτός, απέρριτος, μαρτυρικός σταυρός. Η Ορθοδοξία είναι σταυρωμένη, ταπεινή, αμόλυντη, αρυτίδωτη. Κόσμημα, έμβλημα, τρόπαιο της Εκκλησίας ο σταυρός. Αυτός είναι ο πλούτος της, το κάλλος της, η δύναμη της, η επιρροή της, η έμπνευσή της. Σταυρώσιμη η Εκκλησία, σταυροφόροι οι χριστιανοί. Στον σταυρό μετρούμεθα, ζυγιαζόμαστε, οριοθετούμεθα. καθρεφτιζόμαστε, καυχόμαστε με τον πρωτοκορυφαίο Παύλο. Ο ευλογημένος σταυρός του Χριστού διδάσκει, φρονηματίζει, χαριτώνει, ενισχύει, φυλάγει, παραμυθεί.

(Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Η εύλαλη σιωπή», εκδ. Εν πλω, σ. 213-219)

[toula]

Η αγιωτάτη ταπείνωσις είναι το σωτηριωδέστατο φάρμακο των θλίψεων. Ταπεινώσου σε όλα και χωρίς ελάχιστη αμφιβολία θα τύχης οπωσδήποτε της ικανοποιητικής ελευθερίας των παθών.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

[toula]

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ "κεντᾶς" τὸν χρόνο καὶ αὐτὸς παύει νὰ εἶναι ἀγχωτικὸς καὶ καταθλιπτικός, καὶ ἀρχίζει νὰ σὲ δροσίζει μὲ τὴν αἰώνια παρηγοριὰ τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι σὰν νὰ κάνεις γεώτρηση στὸ χρόνο καὶ χτυπᾶς φλέβα αἰωνιότητας ποὺ σὲ ξεδιψάει καὶ παίρνεις δύναμη γιὰ νὰ ζήσεις. Ἡ προσευχή, σὲ σπρώχνει σὲ πιὸ πολλὴ προσευχή, μέχρι νὰ γίνεις καὶ σὺ ὅλος μιὰ προσευχή. Δὲν κάνεις πιὰ προσευχή, ἀλλὰ εἶσαι προσευχή. Ξεδιψᾶς καὶ διψᾶς γιὰ πιὸ πολὺ ξεδίψασμα. Ἀκόρεστα.

Aρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

[toula]

"Μέσα στη θλίψη σου,
άρχισε
να ξεχύνεις από τα βάθη της ψυχής σου,
άρχισε να επαναλαμβάνεις, χωρίς να σκέφτεσαι τίποτε, τα λόγια: Δόξα τω Θεώ!
Θα δεις σημεία. Θα δεις θαύματα. Τα λόγια τούτα θα φέρουν στην καρδιά σου παρηγοριά, διώχνοντας τη λύπη."

~ Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ
(Έργα τ. Β' Ασκητικές εμπειρίες Β΄σελ. 146)

[toula]

Μην αρνήσαι να προσεύχεσαι για κάποια ψυχή (πού σου το ζήτησε), έστω και αν δεν διαθέτεις καρποφόρο προσευχή...
Διότι η πίστις εκείνου πού εζήτησε την προσευχή, έσωσε πολλές φορές κι εκείνον που προσευχήθηκε και μάλιστα με συντριβή καρδίας...
Μην υπερηφανεύεσαι, εάν προσεύχεσαι για άλλους και εισακούεσαι, διότι η πίστις αυτών ενήργησε, ώστε να εισακουσθεί η προσευχή σου...

Κλίμαξ Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου (περί προσευχής).

[toula]

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης

<< Ένας Βασιλιάς είχε πολλούς υπηκόους, τους οποίους υπεραγαπούσε. Μία ημέρα, έκανε σ’ όλους από ένα δώρο. Τους έδωσε από ένα πουγκί γεμάτο χρυσά νομίσματα.

Το πήραν οι άνθρωποι, το άνοιξαν και άρχισαν να μετράνε τα νομίσματα. Μετρούσαν, μετρούσαν… Όλοι ευρήκαν το ίδιο ποσό. Μέσα σε κάθε πουγκί υπήρχαν 8.760 χρυσά νομίσματα! Μεγάλο το ποσό!

Ο Βασιλιάς έκανε αυτή την προσφορά από καλωσύνη, ώστε οι άνθρωποι να χρησιμοποιήσουν τα νομίσματα γιά το δικό τους καλό και των άλλων. Αλλά αυτοί, τί έκαναν;;; Mπορείτε να φαντασθήτε;;; Αντί με τα νομίσματα αυτά να βοηθήσουν το σπίτι τους και την Κοινωνία τους, πήγαν στο ποτάμι, άνοιξαν τα πουγκιά και άρχισαν να πετάνε ένα-ένα τα χρυσά νομίσματα μέσα στο νερό…! Όλα τα πέταξαν στο ποτάμι… Αν ήταν κάποιος εκεί και τους έβλεπε, τί θα έλεγε;; Ότι αυτοί τρελλάθηκαν…

Αυτή είναι η παραβολή, αγαπητοί μου. Ποιός είναι ο Βασιλιάς αυτός;; Είναι ο Θεός!!! Ποιοί είναι οι άμυαλοι υπήκοοι;; Εμείς… Και ποιός είναι αυτός ο αριθμός 8.760;; Είναι οι ώρες που έχει όλος ο χρόνος, από την 1η Ιανουαρίου μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου!

Αξιοποιήσαμε αυτές τις ώρες, με μελέτη της Αγίας Γραφής, με προσευχή, με νηστεία, με μετάνοια και εξομολόγηση, με Εκκλησιασμό και Θεία Κοινωνία;; Ή μοιάζουμε μ’ αυτούς που πέταξαν στο ποτάμι, όλα τα χρυσά νομίσματα;; Κάντε μία έρευνα στον εαυτό σας, έναν υπολογισμό…

Αν μπορούσαμε, αγαπητοί μου, ν’ ακούσουμε, τί ζητούν οι κολασμένοι στον Άδη, ξέρετε τί θέλουν;; Μιά στιγμή, ένα δευτερόλεπτο, να ξαναγύριζαν στη ζωή, γιά να πουν: «Ήμαρτον» και «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη Βασιλεία Σου»!!!

Γι’ αυτό, εμείς μην χάνουμε καιρό!! Ας συναισθανθούμε τί χάσαμε, ας μετανοήσουμε, ας κλάψουμε!! Και στο εξής, να προσπαθήσουμε όλες οι ώρες ν’ αξιοποιηθούν!! Όλες οι ώρες, όλες οι μέρες, όλες οι βδομάδες, όλη η ζωή μας να είναι κοντά στο Θεό, κοντά στους Αγγέλους, κοντά στην Παναγιά, γιά να έχουμε την ευλογία του Χριστού εις Αιώνας Αιώνων αμήν!! >>!!!

πηγή: dromokirix.gr