Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η ευχή παράγει ενέργεια..

Όταν ένας άνθρωπος λέει: Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς, ξέρετε τί κάνει;
Παράγει ενέργεια! Παράγει Χάρη Αγίου Πνεύματος και την θέτει σε δράση.
Διατάσσει αυτή τη φωτιά της Θείας Χάριτος, της απανταχού της γης, να ενεργήσει.
Και πώς ενεργεί;
Τους μεν αγγέλους χαροποιεί, τους δε δαίμονες λυπεί και φλογίζει. Είναι για τα δαιμόνια μια επιπλέον κόλαση.
Σε κάθε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς», είναι σαν να εκρήγνυται μια ατομική βόμβα στην καρδιά του διαβόλου (γι’ αυτό και ανταποδίδει τα πυρά) και θα ακούγεται εις τους αιώνας των αιώνων, όχι επειδή έχουμε εμείς τη Χάρη, αλλά διότι το όνομα του Ιησού Χριστού έχει αυθυπάρχουσα ενέργεια και Χάρη και έχει τόση δύναμη, όση δύναμη και Χάρη έχει η Θεότητά Του!
Η Χάρη αυτή ενεργεί ουσιωδώς, αρκεί να πληρούνται οι εξής προϋποθέσεις:
α) συχνή μυστηριακή ζωή
β) να έχουμε συγχωρεμένους όλους τους ανθρώπους
γ) να διάγουμε αγνή ζωή στο σώμα και στην ψυχή
δ) να έχουμε πνευματικό οδηγό και
ε) να κάνουμε με τάξη και πρόγραμμα τα καθημερινά μας πνευματικά καθήκοντα σε χώρο ήσυχο και κατανυκτικό».

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

[toula]

Προσευχή μέσα στην αναταραχή…
Μητρ. Αντωνίου του Σουρόζ

Πώς είναι δυνατό, όμως, να προσευχηθούμε μέσα σε κατάσταση ταραχής; Θα ’θελα να αναφέρω μερικά παραδείγματα που δείχνουν πώς αυτό είναι δυνατό· θα τολμούσα μάλιστα να πω ότι αυτή η αναταραχή έχει τα πλεονεκτήματά της, σαν τα αιχμηρά βράχια που μας βοηθούν να σκαρφαλώσουμε ψηλά εκεί που δεν μπορούμε να πετάξουμε.
Η πρώτη ιστορία είναι από το «Γεροντικό». Κάποιος ασκητής συναντά στα βουνά κάποιον άλλον ασκητή κι αρχίζουν μια συζήτηση στη διάρκεια της οποίας ο επισκέπτης εντυπωσιασμένος από το επίπεδο προσευχής του συνομιλητή του, τον ρωτά: «Γέροντα, ποιος σε δίδαξε να προσεύχεσαι αδιάκοπα;» Κι εκείνος, που είχε καταλάβει ότι ο επισκέπτης του ήταν άνθρωπος με βαθιά πνευματική πείρα, του απαντά:
«Δε θα το έλεγα αυτό στον καθένα, αλλά σε σένα θα το πω, πως αληθινά ήταν οι δαίμονες που με δίδαξαν». Ο επισκέπτης του λέει: «Νομίζω πως σε καταλαβαίνω. Γέροντα, αλλά θα μπορούσες να μου εξηγήσεις λεπτομερέστερα με ποιο τρόπο σε δίδαξαν, για να σε καταλάβω καλύτερα;» Και τότε ο άλλος του διηγείται την εξής ιστορία:
«Όταν ήμουν νέος, ήμουν αγράμματος και ζούσα σ’ ένα μικρό χωριό στην πεδιάδα. Μια μέρα πήγα στην εκκλησία κι άκουσα το διάκο να διαβάζει την επιστολή του Παύλου που μας διδάσκει να προσευχόμαστε αδιαλείπτως.

Ακούγοντας τα λόγια εκείνα ενθουσιάστηκα και φωτίστηκε η ψυχή μου. Και μετά την εκκλησία άφησα το χωριό, γεμάτος χαρά, και αναχώρησα στα βουνά για να ζήσω με την προσευχή και μόνο. Αυτή η διάθεση κράτησε μέσα μου για κάμποσες ώρες.
Μετά έπεσε το σκοτάδι, έγινε κρύο κι άρχισα ν’ ακούω αλλόκοτους ήχους, βήματα κι ουρλιαχτά. Μάτια που έλαμπαν στο σκοτάδι εμφανίστηκαν μπροστά μου.
Τ’ άγρια θηρία βγήκαν από τις φωλιές τους ν’ αναζητήσουν την τροφή που τους όριζε ο Θεός. Άρχισα να φοβάμαι, να φοβάμαι όλο και περισσότερο καθώς οι σκιές γίνονταν σκοτεινότερες.
Πέρασα όλη τη νύχτα γεμάτος τρόμο από τους βηματισμούς, τα τριξίματα, τις σκιές, τ’ αστραφτερά μάτια μέσα στη νύχτα, την επίγνωση πως μου ήταν αδύνατο να στραφώ σε κάποιον για βοήθεια. Και τότε άρχισα να φωνάζω στον Θεό τις μόνες λέξεις που έρχονταν στο νου μου, λέξεις βγαλμένες μέσα από το φόβο μου: “Κύριε Ιησού, υιέ Δαυίδ, ελέησέ με τον αμαρτωλό”.
Έτσι πέρασε το πρώτο βράδυ. Το πρωί ο φόβος με είχε εγκαταλείψει, αλλά άρχισα να πεινάω. Αναζήτησα την τροφή μου στους θάμνους και στα λιβάδια, αλλά ήταν δύσκολο να ικανοποιήσω την πείνα μου. Και καθώς έπιασε να δύει ο ήλιος, ένιωσα τον τρόμο της νύχτας να ξανάρχεται. Άρχισα να κραυγάζω στον Θεό το φόβο και την ελπίδα μου.

Έτσι πέρασαν μέρες, και μετά μήνες. Συνήθισα τους τρόμους της φύσης, αλλά ακόμη καθώς προσευχόμουν κάθε τόσο νέοι πειρασμοί και δοκιμασίες εμφανίζονταν. Οι δαίμονες, τα πάθη, άρχισαν να ορμούν επάνω μου απ’ όλες τις μεριές και μόλις συνήθιζα να μη φοβάμαι τα θηρία της νύχτας, οι δυνάμεις του σκότους έπιασαν να λυσσομανούν μέσα στην ψυχή μου.
Πιο δυνατά από πριν πρόφερα τις λέξεις στον Κύριο: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε με”. Αυτός ο αγώνας συνεχίστηκε για χρόνια. Μια μέρα έφτασα τα όρια της αντοχής μου. Καλούσα ασταμάτητα τον Θεό με αγωνία και πάθος χωρίς να λαβαίνω απάντηση.
Ο Θεός ήταν αλύγιστος και τότε, όταν και το τελευταίο νήμα της ελπίδας άρχισε να σπάει μέσα στην ψυχή μου, παραδόθηκα στον Κύριο και είπα: “Μένεις σιωπηλός, δε Σε νοιάζει τί θα γίνω, αλλά δεν παύεις να είσαι ο Κύριος και Θεός μου· καλύτερα να πεθάνω εδώ που στέκω παρά να εγκαταλείψω την αναζήτησή μου”.

Τότε ξαφνικά ο Κύριος εμφανίστηκε μπρος μου και ειρήνη απλώθηκε μέσα και γύρω μου. Ο κόσμος ολόκληρος, που μου φαινόταν σκοτεινός, τώρα φαινόταν λουσμένος στο άγιο φως, να λάμπει κάτω από τη χάρη της Θεϊκής παρουσίας, που συντηρεί το κάθε δημιούργημά Του. Και αμέσως μετά σ’ ένα ξέσπασμα αγάπης κι ευγνωμοσύνης, πρόφερα στον Κύριο τη μόνη προσευχή που μπορούσε να εκφράσει όλα μου τα αισθήματα:
“Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησέ με τον αμαρτωλό”. Κι από τότε στη χαρά, στη δοκιμασία, στον πειρασμό και τον αγώνα ή σε στιγμές που η ειρήνη με καταλαμβάνει, αυτά τα λόγια ξεπηδούν απ’ την καρδιά μου. Είναι ένας ύμνος χαράς, είναι η κραυγή μου προς τον Θεό, είναι η προσευχή μου και η μετάνοιά μου».
Το παράδειγμα του άγνωστου αυτού ασκητή δείχνει πώς η δοκιμασία, η απελπισία κι η ταραχή κάνουν αυτές τις λέξεις της «προσευχής του Ιησού» να ξεπηδούν από μέσα μας· αυτή η απεγνωσμένη κραυγή που είναι βγαλμένη από μιαν ελπίδα πιο δυνατή κι από την ίδια την απόγνωση, που ξεπήδησε απ’ αυτήν, αλλά τη νίκησε.

(Μητροπ. Αντωνίου του Σουρόζ, «Θέλει τόλμη η Προσευχή», εκδ. Ακρίτας, σελ. 47-50)

[toula]

– Ξέρεις, όταν σου προσφέρουν κάτι από αγάπη, εσύ πρέπει να το δέχεσαι... |Άγιος Πορφύριος

Ήμουν πάντα επιφυλακτικός στην αποδοχή προσφορών,
ακόμη και εκ μέρους φίλων,
με αποτέλεσμα να τους πληγώνω, άθελά μου.
Ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος ‘είδε’ αυτή την αδυναμία μου που,
μέσα στην εξιδανίκευσή της,
έκρυβε στοιχεία εκλεπτισμένης υπερηφάνειας
και θέλησε να την μεταμορφώσει.
Ενώ δε του είχα κάνει ποτέ λόγο γι’ αυτήν,
σε μια συζήτησή μας, μου είπε ξαφνικά:
– Ξέρεις, όταν σου προσφέρουν κάτι από αγάπη,
εσύ πρέπει να το δέχεσαι.
Ήταν μια άμεση και εύστοχη παρέμβασή του,
με την οποία μού ξαναθύμιζε μια ξεχασμένη φράση,
που με είχε συγκινήσει στα εφηβικά μου χρόνια:
“Ματαιότητα ό,τι παίρνεις από εγωισμό.
Αιωνιότητα, ό,τι αποδέχεσαι με αγάπη,
για να δώσεις τη χαρά της αμοιβαιότητας
σ’ αυτόν που σου προσφέρει από αγάπη”...

[Κ. Γιαννιτσιώτη, Κοντά στο Γέροντα Πορφύριο, Αθήναι 1995, σελ. 283]

[toula]

«Θα ‘ρθει καιρός που ο διάβολος
θα μπει μέσα σ’ ένα κουτί και θα φωνάζει.
Και τα κέρατά του θα ‘ναι στα κεραμίδια..»

~ Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, 1714-1797

[toula]

"...Και σκύψε όσο μπορείς να ακούσεις την ψυχή σου, γιατί η φωνή της είναι πάντα ψίθυρος..."
Κι όταν η ψυχή σού μιλά, καλύτερα εσύ να σιωπάς.
Και σκύψε όσο μπορείς να την ακούσεις,
γιατί η φωνή της είναι πάντα ψίθυρος,
για να μην ενοχλεί την επιθυμία σου...

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

[toula]

«Οι γονείς να προσέχουν στο σπίτι τί βιβλία έχουν, γιατί μπορεί να πέσουν στα χέρια των παιδιών και να πάθουν ζημιά... Στο σπίτι να έχεις μόνο Χριστιανικά βιβλία!»!!

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Στο πέρας της Θείας Λειτουργίας, ένας νεαρός επλησίασε τον ιερέα, αγανακτισμένος, και του λέει:
«Πάτερ, εγώ δεν θα ξαναέλθω στην Θεία Λειτουργία».
«Γιά ποιό λόγο παιδί μου;», τον ερωτά με απορία ο διακριτικός ιερέας.
«Διότι πάτερ, την μία βλέπω, μία γυναίκα να κουτσομπολεύει την άλλη. Την άλλη βλέπω, κάποιον να ασχολείται με το κινητό του, γιά να μην πω γιά την εγωϊστική τους συμπεριφορά όταν φεύγουν από τον Ναό... Όσο γιά τις γυναίκες με την προκλητική ενδυμασία τους, καλλίτερα να μην μιλήσω...».
Του λέει τότε ο ιερέας:
«Έχεις δίκηο, όμως πριν εγκαταλείψεις οριστικά την Εκκλησία, κάνε μου σε παρακαλώ μία χάρη. Πάρε αυτό το ποτήρι, γεμάτο νερό, και κάνε τον κύκλο του Ναού τρεις φορές, πέρασε ανάμεσα από τον κόσμο χωρίς να χύσεις ούτε μία σταγόνα. Μετά μπορείς να φύγεις».
Ο νεαρός συμφώνησε, και έκανε τους τρεις γύρους πολύ προσεκτικά, όπως του ζήτησε ο ιερέας.
Μόλις τελείωσε, ο ιερέας τον ερώτησε:
«Όταν έκανες τον γύρω του Ναού, πρόσεξες κάποιον να κουτσομπολεύει κάποιον άλλον;».
«Όχι πάτερ», απάντησε ο νέος.
«Μήπως, είδες κάποιον να ασχολείται με το κινητό του;»
Η απάντηση του νέου ήταν πάλι: «Όχι».
«Ξέρεις γιατί δεν είδες κάποιον να κουτσομπολεύει ή να παίζει με το κινητό του ή να κάνει κάτι άλλο; Διότι ήσουν συγκεντρωμένος στο ποτήρι, γιά να μην χύσεις το νερό. Έτσι λοιπόν να είσαι και στην Θεία λειτουργία, αλλά και στη ζωή σου!
Όταν οι καρδιές μας συγκεντρώνονται στον Χριστό, δεν έχουμε χρόνο να κοιτάξουμε τα λάθη των άλλων. Αυτοί που εγκαταλείπουν την Εκκλησία εξαιτίας των “υποκριτών” Χριστιανών, με βεβαιότητα δεν μπήκαν σε Αυτήν γιά τον Κύριο»!!
Ο νεαρός έφυγε πολύ ωφελημένος και έκανε πράξη τα λόγια του διακριτικού ιερέα!

[toula]

Πήγαινε κάποτε ένας λαϊκός μαζί με το υιό του προς τον αββά Σισόη, στο όρος του αββά Αντωνίου, και συνέβη να πεθάνει ο υιός του στο δρόμο. Αυτός δεν ταράχθηκε, αλλά πήρε το παιδί και πήγε με πίστη στο γέροντα και προσέπεσε, με τον υιό του αγκαλιά, σαν να έκανε μετάνοια, ώστε να τον ευλογήσει ο γέροντας. Έπειτα σηκώθηκε ο πατέρας, άφησε το νεκρό παιδί μπροστά στα πόδια του γέροντα και βγήκε έξω.
Ο γέροντας, νομίζοντας ότι, το παιδί του βάζει μετάνοια, του λέει: «Σήκω, βγες έξω», δεν είχε καταλάβει ότι το παιδί ήταν νεκρό. Αμέσως, τότε, το παιδί σηκώθηκε και βγήκε έξω. Όταν είδε το παιδί, ζωντανό, ο πατέρας, έμεινε εκστατικός!!
Μπήκε αμέσως στο κελλί του αββά, τον προσκύνησε και του ανακοίνωσε τι συνέβη. Όταν το άκουσε ο γέροντας, λυπήθηκε, διότι δεν ήθελε να γίνει γνωστό το θαυματουργικό χάρισμα που είχε. Τότε ο μαθητής του γέροντα παρήγγειλε στον πατέρα να μην το πει σε κανένα, ως το τέλος της ζωής του αββά Σισόη.

Από το Γεροντικό του Σινά.

[toula]

Είναι μακάριος ο άνθρωπος εκείνος που έχει αγάπη Θεού, γιατί περιφέρει με την παρουσία του τον Θεό, διότι ο Θεός είναι αγάπη, και αυτός που μένει μέσα στην αγάπη, μένει «εν τω Θεώ».
Εκείνος που έχει αγάπη υπερέχει, με τη βοήθεια του Θεού, από όλους, δεν φοβάται, διότι η αγάπη βγάζει έξω από την ψυχή το φόβο. Εκείνος που έχει αγάπη δεν αποστρέφεται ποτέ κανέναν, ούτε μικρό, ούτε μεγάλο, ούτε ένδοξο, ούτε άδοξο, ούτε φτωχό, ούτε πλούσιο, αλλά γίνεται ακάθαρτο αποσπόγγισμα όλων.
Όλα τα σκεπάζει, όλα τα υπομένει, δεν αλαζονεύεται εναντίον κάποιου, δεν ξιπάζεται, κανέναν δεν κακολογεί, αλλά και αυτούς που κακολογούν τους αποφεύγει, δε σκέφτεται με πανουργία, δε θέλει να υποσκελίσει, ούτε υποσκελίζει τον αδελφό.

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

[toula]

Για τις ατέλειες ή τις μικροπαρεκτροπές των παιδιών...

Ο αείμνηστος γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, στους γονείς, που του παραπονούνταν φορτικά για τις ατέλειες ή τις μικροπαρεκτροπές των παιδιών τους, ήταν αυστηρός, και έλεγε:
«Να είσθε ευχαριστημένοι και να δοξάζετε τον Θεόν, γονατιστοί με δάκρυα ευγνωμοσύνης, που σας έδωσε τέτοια παιδιά..
Μη σας συμβούν αυτά τα οποία δεν φαντάζεσθε… και τότε θα δείτε…»!
Αν κανένας γονέας μεμψιμοιρούσε ότι, τα παιδιά του είναι δύσκολα και ευερέθιστα, του έλεγε:
«Ξέρεις κανένα παιδί σήμερα που να είναι εύκολο και πειθήνιο;
Γιατί θέλεις τα δικά σου να αποτελούν εξαίρεση;»!
Σε άλλους γονείς, που είχαν παράπονα γιά τα παιδιά τους ακόμα και γιά το παραμικρό, έλεγε:
«Μπα... Τί θέλατε δηλαδή;
Να γεννήσετε αγγέλους;
Παιδιά κάνατε…»!
Αν ο γονέας επέμενε παραπονούμενος, εύρισκε μπροστά του "απειλητικό", τον σωφρονιστικό κανόνα του Γέροντα:
«Αν εξακολουθήσεις να παραπονιέσαι, θα σου βάλω κανόνα διακόσιες μετάνοιες τη ημέρα.
Αυτό πια, φθάνει τα όρια της αχαριστίας…»!