Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Στην μνημη του Ευαγγελιστου Ιωαννη του θεολόγου.

Είναι μυστήριο για το πως έχει πεθάνει ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, γι' αυτό και η Εκκλησία μας δεν γιορτάζει την κοίμησή του, αλλά την μετάστασή του στις 26 Σεπτεμβρίου.
Σε ηλικία 105 ετών, είχε πει στους μαθητές του, να ανοίξουν μια κάθετο τάφρο.
Εκείνοι άνοιξαν μια τάφρο, τον έβαλαν μέσα, γέμισαν την τάφρο με χώμα και όταν έφτασαν στο κεφάλι του, πήραν ένα μαντήλι και κάλυψαν το κεφάλι του.
Μετά από λίγη ώρα, του το έβγαλαν και είδαν ότι είναι νεκρός.
Τότε οι μαθητές πήγαν στην πόλη, για να ενημερώσουν και τους υπόλοιπους μαθητές, για να τον θάψουν όλοι μαζί. Επιστρέφοντας όμως εκεί, είδαν την τάφρο άδεια!
Μέχρι σήμερα υπάρχει αυτή η τάφρος στην Έφεσο και γίνονται πολλά θαύματα.
Λείψανο του Αγίου δεν έχουμε πουθενά και ίσως ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, τον επιστρατεύσει ο Κύριος στα έσχατα και ξαναέρθει να διοικήσει την Εκκλησία του Χριστού.
Έχει κάνει 207 νεκραναστάσεις!

Δημήτριος Παναγόπουλος

[toula]

΄΄΄΄Τι θα πεί να είσαι άνθρωπος της Εκκλησίας;
Να τι θα πεί, με απλά λόγια:
Βλέπεις ένα φτωχό, που ζητά ελεημοσύνη;
Αναγνώρισε σ' αυτόν τον αδελφό σου,
και ελέησέ τον με τη πεποίθηση,
ότι στο πρόσωπό του βλέπεις τον ίδιο τον Χριστό.΄΄

Αγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

"Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες, που δίχως να εξηγείς ξέρει τι νιώθεις και σε καταλαβαίνει".

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

[toula]

Ένα μικρό Πάσχα.
Κατά την κυριακάτικη Ευχαριστία εορτάζουμε ένα μικρό Πάσχα,
δηλαδή την διάβασή μας εκ του θανάτου στην ζωή, από την χώρα
των νεκρών στην χώρα των ζώντων, από την δουλεία
του Σατανά στην ελευθερία των παιδιών του Θεού.
Αυτήν την διάβαση κατέστησε δυνατή η σάρκωση,
ο Σταυρός και η Ανάσταση του Λυτρωτή.

Αρχιμ. Γεώργιος, Καθηγούμενος Ι.Μ. Γρηγορίου

[toula]

(αληθινή ιστορία, όπως μου την διηγήθηκαν)

Αυγουστιάτικη Κυριακή ήταν... μέσα στη νηστεία.
Είχα πάει εκκλησία, και ως συνήθως έλεγα από μέσα μου πότε-πότε την ευχή, ανάμεικτη με κάποιο "αίτημα" που είχα προς το Θεό...
"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με... ελέησον με... με... με"
Σταμάτησα την ευχή... με χτύπησε το "με" στο στομάχι!
- όλο για την πάρτη μου προσεύχομαι, σκέφτηκα
Μου ήρθε στο νου ο λόγος του Αγίου Πορφυρίου: αφού όλοι είμαστε "ένα", αν προσεύχεσαι για εσένα προσεύχεσαι για όλους.
Πάλι, όμως, στην προκειμένη περίπτωση το "με" αφορούσε κατά 90% εμένα.
- πώς είναι δυνατόν να προσεύχεσαι για τον άλλον με την ίδια θέρμη όπως προσεύχεσαι για τον εαυτό σου; σκέφτηκα.
Μου φαινόταν αδύνατο να νιώσω για τον άλλον την ίδια "ανάγκη προσευχής" όπως ένιωθα για τον εαυτό μου και τα προβλήματα μου.
Συνέχισα: "ελέησον με... ελέησον με" , ενώ στο νου μου περιφερόταν μόνο η αφεντιά μου.
Περνούσε η ώρα, ακούστηκε το "μετά φόβου...", στήθηκα στην ουρά για να κοινωνήσω. Μπροστά μου στεκόταν ένας κύριος, γύρω στα 45... συμπαθητικός στην όψη.
Η ουρά προχωρούσε αργά, εγώ εξακολουθούσα να λέω την ευχή "ελέησον ΜΕ"
Και τότε, πρόσεξα καλύτερα τον κύριο εκείνο... ενώ όλοι κάναμε μικρά χαλαρά βήματα προς τα μπροστά, αυτός σε κάθε βήμα έπιανε τη μέση του και έκανε έναν μορφασμό πόνου!
Προσπαθούσε να στηριχτεί όπου έβρισκε για να μην πέσει κάτω... σε κάποιο κάθισμα, σε ένα εικονοστάσι...
Πονούσε σχεδόν αφόρητα στη μέση του... όμως δεν έφευγε από την ουρά!
Τον κοιτούσα με θαυμασμό... σύγκρινα τη δική του προσέγγιση προς τη Θεία Κοινωνία με τη δική μου: εγώ περπατούσα αγέρωχος και σταθερός, αυτός σε κάθε βήμα πονούσε, αλλά συνέχιζε.
Τον πλησίασα, στάθηκα δίπλα του, και έτεινα τον αγκώνα μου προς το μέρος του:
- βλέπω σας ταλαιπωρεί η μέση... τα έχω περάσει κι εγώ... θέλετε να με πιάσετε αγκαζέ μέχρι να φτάσουμε μπροστά;
Γύρισε και με κοίταξε με έκπληξη και ένα αδιόρατο χαμόγελο χαράς... σαν να ανακουφίστηκε.
- όχι, σας ευχαριστώ πολύ, μου απάντησε. Θα τα καταφέρω!
Ίσως ντρεπόταν να με πιάσει αγκαζέ... δεν επέμεινα, του χαμογέλασα και επέστρεψα πίσω του στην ουρά.
ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΜΟΥ ΣΥΝΕΒΗ...
Ένιωσα να με περιλούζει ένα κύμα αγάπης για τον άνθρωπο αυτό... που παρά τον πόνο του, εξακολουθούσε να προχωράει προς το Αγιο Ποτήριο... σαν να βάδιζε προς το δικό του Γολγοθά, τη δική του Αναστάση.
Και εντελώς ξαφνικά, ένιωσα την "ευχή" που έλεγα μέσα μου να αφορά ΚΑΙ εκείνον τον άνθρωπο! Πάλι "ελέησον με" έλεγα, αλλά με κάποιο παράξενο τρόπο η έννοια του "ΜΕ" δεν αφορούσε, πλέον, μόνο την αφεντιά μου... αφορούσε κυρίως εκείνον τον άνθρωπο που πονούσε, αλλά συνέχιζε να βαδίζει προς τον Θεό του ελέους.
Το "ελέησον ΜΕ" είχε αναπάντεχα, μέσα στην καρδιά μου, πάρει το νόημα του "ελέησον ΜΑΣ"
Κι έτσι, σχεδόν αβίαστα (όπως πάντα αβίαστα μας ψιθυρίζει ο Θεός) πήρα απάντηση στο ερώτημα μου: ο μόνος τρόπος να γίνουμε "ένα", είναι να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου, να συναισθανθούμε τη δική του πορεία προς το Γολγοθά, να του δώσουμε "τον αγκώνα μας" να κρατηθεί.
Τότε, μπαίνουμε και οι δύο μέσα στο Θείο Έλεος... και όταν το αποδεχτούμε ελεύθερα και απροϋπόθετα, το "ΜΕ" γίνεται "ΜΑΣ".

apantaortodoxias

[toula]

Ο κρίκος, η Χαρη του Θεού!
«Έχετε δει δύο κλειδιά περασμένα σε κρίκο;
Όπου και να ‘ναι, θα είναι μαζί.
Στην τσέπη μας ευρίσκονται ή
μας πέσαν στον δρόμο ή
τα πετάξαμε στη θάλασσα,
θα είναι πάντα μαζί γιατί τα ενώνει ένας κρίκος.
Αν όμως βγουν από τον κρίκο είναι ζήτημα τύχης,
αν θα μείνουν και τα δύο κοντά και μαζί.
Ποιος είναι ο κρίκος;
Η χάρη του Θεού.
Βάλτε τα χέρια σας,
βάλτε τις καρδιές σας και οι δυο σας στο χέρι του Θεού.
Ο Θεός δεν μας παίρνει με το ζόρι,
απλώνει το δικό Του χέρι και εάν εσείς με τη θέληση
βάλετε τα δικά σας χέρια ο Θεός θα σας ενώσει σε
μια ενότητα τέλεια και αγία και έτσι να πορευτείτε.»

ο Σιατίστης Παύλος

[toula]

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΟΝΑΧΗΣ

Διηγούνταν ένας άγιος Ασκητής ότι, ήταν ένα γυναικείο Μοναστήρι στη Θεσσαλονίκη, όπου μια μοναχή πολεμηθείσα ισχυρώς υπό το μισόκαλου διαβόλου, έφυγε από τη μετάνοιά της και έπεσε στην πορνεία για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Κάποια στιγμή ήλθε στο μυαλό της αγαθός λογισμός, και μετανόησε με τη συνεργασία του Αγίου Θεού. Ερχόμενη στο Μοναστήρι της προκειμένου να περάσει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής της με μετάνοια και άσκηση, ξεψύχησε μπροστά στη θύρα της εισόδου.
Γι’ αυτήν απεκάλυψε ο Θεός σε έναν άγιο Επίσκοπο τον θάνατό της, και είδε τους αγίους Αγγέλους που ήλθαν να πάρουν τη ψυχή της και τους δαίμονες που φιλονικούσαν λέγοντας στους Αγγέλους : «Γιατί μας αδικείτε και μας την παίρνετε, αυτή είναι δική μας, και δούλευσε μέσα στη πορνεία αρκετό καιρό». Οι δε Άγγελοι έλεγαν : «Αυτή σας απαρνήθηκε και ήρθε στο Μοναστήρι της». «Αυτή ακόμη δεν μπήκε στη Μονή. Πώς λέτε ότι μετανόησε», έλεγαν τα δαιμόνια. Και απάντησαν οι Άγγελοι : «Αφού είδε ο Φιλάνθρωπος Θεός την προαίρεσή της και πώς σκέφθηκε να εξομολογηθεί και πήγε στο Μοναστήρι, από εκείνη την ώρα την συγχώρησε και γι’ αυτό σώθηκε. η μεν μετάνοια και επιστροφή είναι στο θέλημά της, η δε ζωή και ο θάνατος είναι στο θέλημα του Θεού. Αυτά ακούσαντες οι δαίμονες έφυγαν ντροπιασμένοι.

ΠΗΓΗ : «ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ», έτος 18ο, 1953, αριθ, 197-8, σ. 21

[toula]

Πολλοί ἄνθρωποι λένε σήμερα πώς δέν ὑπάρχει Θεός. Mιλοῦν ἔτσι γιατί στήν καρδιά τους ζεῖ ὑπερήφανο πνεῦμα, πού τούς ὑποβάλλει ψέματα ἐναντίον τῆς Ἀλήθειας καί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ. Nομίζουν πώς εἶναι σοφοί, ἐνῶ στήν πραγματικότητα δέν ἀντιλαμβάνονται κάν ὅτι τέτοιοι λογισμοί δέν εἶναι δικοί τους, ἀλλά προέρχονται ἀπό τόν ἐχθρό. Ἄν ὅμως κανείς τούς δεχθεῖ στήν καρδιά του καί τούς ἀγαπήσει, τότε γίνεται συγγενής μέ τό πονηρό πνεῦμα. Καί εἴθε νά μή δώσει ὁ Θεός σέ κανένα νά πεθάνει σέ τέτοια κατάσταση.
Ἀντίθετα, στήν καρδιά τῶν ἁγίων ζεῖ ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού τούς κάνει συγγενεῖς τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἅγιοι νιώθουν ὁλοκάθαρα πώς εἶναι πνευματικά παιδιά τοῦ οὐράνιου Πατέρα, καί γι' αὐτό λένε: “Πάτερ ἡμῶν...”.

Άγιος Σιλουανός

[toula]

Ο τόπος και ο τρόπος της σωτηρίας

Σ’ ευχαριστώ, πάτερ, για όσα μου εξήγησες ως εδώ, είπε ο αδερφός. Πες μου όμως κάτι ακόμα. Πώς δηλαδή, μολονότι υπάρχουν ενάρετοι που δεν έκαναν ποτέ κακό σε κανέναν, οι άνθρωποι σκανδαλίζονται μαζί τους και βαρυγγωμούν και λένε:
«Τι κάθονται αυτοί ανάμεσά μας και μας παριστάνουν τους ευλαβείς; Ας πάνε στην έρημο ν’ αγιάσουν! Αλλά, να! Όσοι είναι κενόδοξοι και ανθρωπάρεσκοι, μένουν στον κόσμο για ν’ απολαύσουν τη δόξα των ανθρώπων».
– Δεν είναι, παιδί μου, ο τόπος που σώζει, αλλά ο τρόπος, η επιμέλεια, η προθυμία και η εγρήγορση του καθενός. Πρόσεξε, και θα σου το αποδείξω με πολλά παραδείγματα:
Πρώτα-πρώτα ο Ενώχ, όπως μαρτυρεί και η Γραφή, ευαρέστησε τον Θεό, μολονότι και στον κόσμο ήταν και οικογένεια είχε και – το πιο αξιοθαύμαστο – ανάμεσα σε ασεβείς ανθρώπους ζούσε.
Θυμήσου έπειτα τον Αβραάμ. Τι φίλος του Θεού αναδείχθηκε! Και να σκεφτείς ότι κι αυτός είχε γυναίκα και τριακόσιους δεκαοκτώ συγγενείς και δούλους και κοπάδια και χρυσάφι και ασήμι πολύ.
Ωστόσο, τίποτε απ’ αυτά δεν στάθηκε εμπόδιο στην ευλάβειά του και στην αγάπη του στον Θεό και, τελικά, στη σωτηρία του. Τι να πούμε όμως και για τον Λωτ; Πού κατοικούσε;
Μέσα στα σκάνδαλα του διαβόλου, ανάμεσα στους Σοδομίτες! Και μολονότι τους έβλεπε ο δίκαιος ν’ αμαρτάνουν συχνά μπροστά στα μάτια του, ποτέ δεν κατέκρινε κανένα. Γι’ αυτό τον αγάπησε ο Θεός και δεν του στέρησε τη βασιλεία Του. Για σκέψου και τον Ιώβ, που ήταν «εὐγενής τῶν ἀφ᾿ ἡλίου ἀνατολῶν» (Ιώβ α’ 3).

Και πλούτη είχε και δόξα ασύγκριτη και γυναίκα και παιδιά και δούλους και δούλες. Μα πέτυχε κι αυτός τη σωτηρία του, όπως οι άλλοι. Το ίδιο και ο Ισαάκ και ο Ιακώβ και ο Ιωσήφ και αναρίθμητοι άλλοι, που ευαρέστησαν τον Θεό με τη ζωή τους.
Ο Μωυσής πάλι, σε ποιον τόπο επικαλέστηκε τον Θεό; Εκεί, στην Ερυθρά θάλασσα. Και ο Θεός αμέσως του απάντησε: «Μωυσή, Μωυσή, τι με φωνάζεις;» Ο Δανιήλ και οι Τρεις Παίδες πού προσευχήθηκαν;
Ο ένας στον λάκκο, οι άλλοι στο καμίνι. Και ο Θεός τούς άκουσε και έστειλε τον άγγελό Του και τους έσωσε.
Κοίταξε και τον Ιωνά, που εισακούστηκε μέσ’ από την κοιλιά του κήτους, και τον ληστή, που από τον σταυρό του άνοιξε με δυο μονάχα λόγια προσευχής τον παράδεισο. Αφήνω από την Παλαιά Διαθήκη τον Εζεκία, τον Μανασσή, τον Δαβίδ, τη Ραάβ και τόσους άλλους.
Βλέπεις, λοιπόν, αδελφέ μου, πώς ευαρέστησαν τον Θεό όλοι αυτοί σε διάφορους τόπους, λάμποντας με ποικίλες αρετές; Α, και ο μακάριος Παύλος τι έκανε; Καθόταν στο εργαστήρι του κι έραβε σκηνές.
Ξέρεις όμως ποιος ήταν, πώς κήρυξε και τι έγραψε! Αλλά νομίζω πως είπα ήδη αρκετά. Πιστεύω να έχεις πια πεισθεί, ότι σε κάθε τόπο μπορεί να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό. Παντού υπάρχει σωτηρία γι’ αυτόν που προσέχει. Γιατί και ο Θεός παντού είναι παρών.

Ένας ασκητής επίσκοπος: Όσιος Νήφων επίσκοπος Κωνσταντιανής,
έκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής

[toula]

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από …

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, στις ξένες χώρες και στα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σ’ όλες τις χλιδές και ματαιότητες, που κατάληξή τους έχουν την πίκρα!
Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδόμηση κτιρίου σε έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα θα σωριαστεί στη γη.

Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως ο θαυματουργό