Όταν κατηγορείς τον άλλον, όταν τον κρίνεις, όταν μπαίνεις στην ζωή του με την σκέψη σου, με την διάθεσή σου, με την απαίτησή σου, με τον λόγο σου, με την συμβουλή σου, τότε καταλύεις το “τείχος εν αγνωσία” και μένεις αθωράκιστος, στην διάθεση των πονηρών βελών του δαίμονος.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51680
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Μεταξύ σας (με τον σύζυγο) να υπάρχει κλίμα απόλυτης εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας. Μην αφήνεις κάτι μέσα σου, γιατί αυτό μετά θα σε πνίξει. Μην αφήνεις τους λογισμούς να εμφωλεύουν μέσα σου, είναι φίδια.
Η αγάπη όλα τα σκεπάζει. Με προσοχή, διάκριση, λεπτότητα και απέναντι στον κόσμο και μεταξύ σας. Αν έχετε κάτι μεταξύ σας, μην το λέτε σε τρίτους. Η προσοχή και η προσευχή όλα τα διορθώνουν, όλα τα κάνουν καλά. Να ζούμε με σωφροσύνη, νηστείες, αποχή σαρκικών επιθυμιών.
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης
Η αγάπη όλα τα σκεπάζει. Με προσοχή, διάκριση, λεπτότητα και απέναντι στον κόσμο και μεταξύ σας. Αν έχετε κάτι μεταξύ σας, μην το λέτε σε τρίτους. Η προσοχή και η προσευχή όλα τα διορθώνουν, όλα τα κάνουν καλά. Να ζούμε με σωφροσύνη, νηστείες, αποχή σαρκικών επιθυμιών.
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51680
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Τα χαρίσματα του Θεού έρχονται μόνα τους, άν ό τόπος της καρδιάς μας είναι καθαρός ....
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος....
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος....
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51680
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Με ειδοποίησαν να πάω να κοινωνήσω έναν ασθενή στο τάδε δωμάτιο με το τάδε όνομα. Όταν πήγα, αντίκρισα ένα αδύνατο και πολύ ταλαιπωρημένο παλικάρι. Τα χείλη του, η γλώσσα του και γενικώς όλη η στοματική του κοιλότητα ήταν γεμάτα πληγές.
Στενοχωρήθηκα μέσα μου, ήταν νέος άνθρωπος, δεν ήθελα να τον ρωτήσω από τι πάσχει, να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση. Κατάλαβα ότι είναι κάτι σοβαρό. Ρώτησα το βαπτιστικό του όνομα και του είπα να κάνει το σημείο του Σταυρού πριν κοινωνήσει. Στο σύντομο διάλογο που είχαμε, μου είπε: «Πατέρα, αν γίνεται να με κοινωνήσετε με κουταλάκι μιας χρήσεως». Πάγωσα, στενοχωρήθηκα, του εξήγησα ότι δεν πρέπει να φοβάται διότι μεταλαμβάνει τον ίδιο τον Χριστό, το Σώμα Του και το Αίμα Του και δεν πρόκειται να κολλήσει κάτι. Μου απαντά: «Εγώ πατέρα το λέω για σας, γιατί το νόσημά μου είναι σοβαρό και μεταδοτικό». Τον ευχαρίστησα για το ενδιαφέρον του. Ήταν ένας ευγενέστατος νέος αλλά σε πολύ άσχημη κατάσταση. Του επανέλαβα την διδασκαλία της Εκκλησίας μας και του είπα ότι εγώ δεν έχω ενδοιασμούς και ότι δεν κινδυνεύω από το νόσημά του. Τότε εκείνος έκανε τον Σταυρό του και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, από το ίδιο Άγιο Ποτήριο και από την ίδια Αγία Λαβίδα κατέλυσα και εγώ ο ίδιος.
Δεν ήταν φυσικά το μόνο περιστατικό αλλά η πλειονοψηφία των πιστών ασθενών που κοινωνάνε στο νοσοκομείο είναι περίπου στην ίδια κατάσταση. Άνθρωποι ετοιμοθάνατοι με πληθώρα μικροβίων, ασθενείς μέσα στην εντατική με βαριά νοσήματα. Συνήθως, όταν πάω να κοινωνήσω τον ασθενή, αντικρίζω μια στοματική κοιλότητα τόσο παραμορφωμένη και τόσο βρώμικη, που μόνο δυσωδία αναδύεται από αυτή. Για να τον κοινωνήσω ή να τον εξομολογήσω, πρέπει να έρθω σε πολύ κοντινή απόσταση από το πρόσωπό του. Τα χνώτα του, τα σάλια του, ο βήχας του ανά πάσα στιγμή μπορεί να μου μεταδώσουν κάτι. Η καθημερινότητα του νοσοκομειακού ιερέα είναι ανάμεσα σε αίματα, ούρα, εμετό, μικρόβια και αυτοάνοσα νοσήματα. Το ράσο μου μπορεί να ματωθεί από το αίμα του, όμως ο ασθενής θέλει να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει, γι’ αυτό άλλωστε βρίσκομαι εγώ δίπλα του. Αυτό είναι το καθήκον μου, η διακονία μου. Αγνοώ, τις περισσότερες φορές, από τι ακριβώς πάσχουν. Δέκα ολόκληρα χρόνια αυτή είναι η καθημερινότητά μου ως νοσοκομειακός ιερέας.
Θυμάμαι έναν ασθενή, που είχε άνοια, άνοιξε το στόμα του, πήρε την Θεία Κοινωνία αλλά την έφτυσε. Ο πόνος μου δεν περιγράφεται, σαν να μου έδωσε μια μαχαιριά στην καρδιά αλλά δεν έπρεπε να το δείξω στους συγγενείς του, να μην τους φέρω σε δύσκολη θέση, έδειξα ψύχραιμος. Δεν ήξερε τι έκανε εκείνη τη στιγμή. Οι συγγενείς γούρλωσαν τα μάτια τους. Έπρεπε, όμως, να τη μαζέψω και να τη φάω, για μένα, αυτό που έφτυσε, ήταν ο ίδιος ο Χριστός μου. Δεν έφταιγε ο ασθενής, είχε άνοια, έπρεπε να ρωτήσω περισσότερες πληροφορίες τους συγγενείς του. Ήμουν τότε άπειρος· δεν είχα προβλέψει ότι μπορεί να αντιδράσει έτσι ο ασθενής.
Σε μια άλλη περίπτωση με ειδοποίησαν οι συγγενείς κάποιου ασθενούς, ότι ο άνθρωπός τους ήταν στην μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) στο τελευταίο στάδιο. Οι γιατροί τούς ειδοποίησαν ότι από ώρα σε ώρα θα φύγει από τη ζωή. Πήγα όσο γρηγορότερα μπορούσα στην εντατική να τον μεταλάβω. Ένας γιατρός με πλησίασε διακριτικά και μου ψιθύρισε στο αυτί: «Πάτερ έχει AIDS». Έκανα τον Σταυρό μου, είπα τις ευχές της Θείας Κοινωνίας και τον κοινώνησα, δεν είχα άλλη επιλογή. Θα του μετέδιδα το φάρμακο της Αθανασίας, τον Αρχηγό της Ζωής «μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού ….. εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».
Πόσοι ασθενείς δεν επανήλθαν στη ζωή από σίγουρο θάνατο μετά από Θεία Κοινωνία; Πόσοι δεν θεραπεύτηκαν από ανίατες ασθένειες; Δεν τα λέγω μόνο εγώ αυτά, αλλά οι ίδιοι οι θεράποντες γιατροί των ασθενών, που είναι μάρτυρες των καθημερινών αυτών περιστατικών. Η εντατική μονάδα έχει γίνει εδώ και 10 χρόνια το δεύτερο σπίτι μου. Η άριστη συνεργασία με τους γιατρούς της ΜΕΘ πιστοποιεί το πετυχημένο πάντρεμα της Πίστης και της Επιστήμης.
Μπορεί ο κορωνοϊός, όπως κι άλλες ασθένειες, να μεταδίδεται με το σάλιο και το κουταλάκι, όπως ανακοινώθηκε από την αξιοσέβαστη κατά πάντα Επιστημονική Επιτροπή, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Η ένστασή μας, όμως, είναι ότι στην Θεία Κοινωνία δεν χρησιμοποιούμε κουταλάκι αλλά «Αγία Λαβίδα», δεν χρησιμοποιούμε ποτήρι αλλά «Άγιο Ποτήριο». Αυτό είναι που κάνει τη διαφορά! Το «Άγιο» είναι το ξεχωριστό, το καθαρό, το θεϊκό, το γεμάτο από την Χάρη του Θεού!
Τυχαίνει πολλές φορές να σταυρώνω με το Άγιο Ποτήριο, έχοντας μέσα το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, όσους διαπιστώνω ότι δεν είναι σε θέση να κοινωνήσουν. Αυτούς, δηλαδή, που βρίσκονται σε κωματώδη κατάσταση και, ω του θαύματος, βλέπουμε, ιδίοις όμμασι μετά πολλών μαρτύρων, η υγεία του ασθενούς να βελτιώνεται και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις με πολύ γοργούς ρυθμούς. Εμείς, οι νοσοκομειακοί ιερείς ζούμε το θαύμα καθημερινά, σε πληθώρα και ένταση. Μακάρι, να βρω τον απαραίτητο χρόνο, να καταγράψω με την βοήθεια πάντα των γιατρών, ως αδιάψευστο τεκμήριο, όλα αυτά τα περιστατικά που έχουμε βιώσει δέκα ολόκληρα χρόνια στους θαλάμους του Γεν. Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Άγιος Παύλος». Δεν σας λέγω θεωρίες, περιγράφω εμπειρίες. Εμπειρίες που δυναμώνουν πρώτα εμάς που τις βιώνουμε!
Αδελφοί μου, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών. Είναι η μετοχή στο Θεανθρώπινο αναστημένο Σώμα, η πηγή της Ζωής, το μυστικό της αγάπης, η θεραπεία της φύσεως, το φάρμακο της καταθλίψεως, η επούλωση των ψυχικών τραυμάτων, η συμφιλίωση με τον θάνατο, η συνάντηση με τον συνάνθρωπο, η ανακάλυψη του εαυτού μας. Όλα αυτά και πολλά ακόμη είναι η Θεία Ευχαριστία, έχουν εκφραστεί καλύτερα οι Πατέρες της Εκκλησίας περί αυτών, σε καμιά όμως περίπτωση δεν είναι αιτία της μεταδόσεως οποιασδήποτε ασθενείας.
Αρχιμ. Συμεών Αναστασιάδης
(νοσοκομειακός ιερέας)
Στενοχωρήθηκα μέσα μου, ήταν νέος άνθρωπος, δεν ήθελα να τον ρωτήσω από τι πάσχει, να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση. Κατάλαβα ότι είναι κάτι σοβαρό. Ρώτησα το βαπτιστικό του όνομα και του είπα να κάνει το σημείο του Σταυρού πριν κοινωνήσει. Στο σύντομο διάλογο που είχαμε, μου είπε: «Πατέρα, αν γίνεται να με κοινωνήσετε με κουταλάκι μιας χρήσεως». Πάγωσα, στενοχωρήθηκα, του εξήγησα ότι δεν πρέπει να φοβάται διότι μεταλαμβάνει τον ίδιο τον Χριστό, το Σώμα Του και το Αίμα Του και δεν πρόκειται να κολλήσει κάτι. Μου απαντά: «Εγώ πατέρα το λέω για σας, γιατί το νόσημά μου είναι σοβαρό και μεταδοτικό». Τον ευχαρίστησα για το ενδιαφέρον του. Ήταν ένας ευγενέστατος νέος αλλά σε πολύ άσχημη κατάσταση. Του επανέλαβα την διδασκαλία της Εκκλησίας μας και του είπα ότι εγώ δεν έχω ενδοιασμούς και ότι δεν κινδυνεύω από το νόσημά του. Τότε εκείνος έκανε τον Σταυρό του και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, από το ίδιο Άγιο Ποτήριο και από την ίδια Αγία Λαβίδα κατέλυσα και εγώ ο ίδιος.
Δεν ήταν φυσικά το μόνο περιστατικό αλλά η πλειονοψηφία των πιστών ασθενών που κοινωνάνε στο νοσοκομείο είναι περίπου στην ίδια κατάσταση. Άνθρωποι ετοιμοθάνατοι με πληθώρα μικροβίων, ασθενείς μέσα στην εντατική με βαριά νοσήματα. Συνήθως, όταν πάω να κοινωνήσω τον ασθενή, αντικρίζω μια στοματική κοιλότητα τόσο παραμορφωμένη και τόσο βρώμικη, που μόνο δυσωδία αναδύεται από αυτή. Για να τον κοινωνήσω ή να τον εξομολογήσω, πρέπει να έρθω σε πολύ κοντινή απόσταση από το πρόσωπό του. Τα χνώτα του, τα σάλια του, ο βήχας του ανά πάσα στιγμή μπορεί να μου μεταδώσουν κάτι. Η καθημερινότητα του νοσοκομειακού ιερέα είναι ανάμεσα σε αίματα, ούρα, εμετό, μικρόβια και αυτοάνοσα νοσήματα. Το ράσο μου μπορεί να ματωθεί από το αίμα του, όμως ο ασθενής θέλει να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει, γι’ αυτό άλλωστε βρίσκομαι εγώ δίπλα του. Αυτό είναι το καθήκον μου, η διακονία μου. Αγνοώ, τις περισσότερες φορές, από τι ακριβώς πάσχουν. Δέκα ολόκληρα χρόνια αυτή είναι η καθημερινότητά μου ως νοσοκομειακός ιερέας.
Θυμάμαι έναν ασθενή, που είχε άνοια, άνοιξε το στόμα του, πήρε την Θεία Κοινωνία αλλά την έφτυσε. Ο πόνος μου δεν περιγράφεται, σαν να μου έδωσε μια μαχαιριά στην καρδιά αλλά δεν έπρεπε να το δείξω στους συγγενείς του, να μην τους φέρω σε δύσκολη θέση, έδειξα ψύχραιμος. Δεν ήξερε τι έκανε εκείνη τη στιγμή. Οι συγγενείς γούρλωσαν τα μάτια τους. Έπρεπε, όμως, να τη μαζέψω και να τη φάω, για μένα, αυτό που έφτυσε, ήταν ο ίδιος ο Χριστός μου. Δεν έφταιγε ο ασθενής, είχε άνοια, έπρεπε να ρωτήσω περισσότερες πληροφορίες τους συγγενείς του. Ήμουν τότε άπειρος· δεν είχα προβλέψει ότι μπορεί να αντιδράσει έτσι ο ασθενής.
Σε μια άλλη περίπτωση με ειδοποίησαν οι συγγενείς κάποιου ασθενούς, ότι ο άνθρωπός τους ήταν στην μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) στο τελευταίο στάδιο. Οι γιατροί τούς ειδοποίησαν ότι από ώρα σε ώρα θα φύγει από τη ζωή. Πήγα όσο γρηγορότερα μπορούσα στην εντατική να τον μεταλάβω. Ένας γιατρός με πλησίασε διακριτικά και μου ψιθύρισε στο αυτί: «Πάτερ έχει AIDS». Έκανα τον Σταυρό μου, είπα τις ευχές της Θείας Κοινωνίας και τον κοινώνησα, δεν είχα άλλη επιλογή. Θα του μετέδιδα το φάρμακο της Αθανασίας, τον Αρχηγό της Ζωής «μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού ….. εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».
Πόσοι ασθενείς δεν επανήλθαν στη ζωή από σίγουρο θάνατο μετά από Θεία Κοινωνία; Πόσοι δεν θεραπεύτηκαν από ανίατες ασθένειες; Δεν τα λέγω μόνο εγώ αυτά, αλλά οι ίδιοι οι θεράποντες γιατροί των ασθενών, που είναι μάρτυρες των καθημερινών αυτών περιστατικών. Η εντατική μονάδα έχει γίνει εδώ και 10 χρόνια το δεύτερο σπίτι μου. Η άριστη συνεργασία με τους γιατρούς της ΜΕΘ πιστοποιεί το πετυχημένο πάντρεμα της Πίστης και της Επιστήμης.
Μπορεί ο κορωνοϊός, όπως κι άλλες ασθένειες, να μεταδίδεται με το σάλιο και το κουταλάκι, όπως ανακοινώθηκε από την αξιοσέβαστη κατά πάντα Επιστημονική Επιτροπή, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Η ένστασή μας, όμως, είναι ότι στην Θεία Κοινωνία δεν χρησιμοποιούμε κουταλάκι αλλά «Αγία Λαβίδα», δεν χρησιμοποιούμε ποτήρι αλλά «Άγιο Ποτήριο». Αυτό είναι που κάνει τη διαφορά! Το «Άγιο» είναι το ξεχωριστό, το καθαρό, το θεϊκό, το γεμάτο από την Χάρη του Θεού!
Τυχαίνει πολλές φορές να σταυρώνω με το Άγιο Ποτήριο, έχοντας μέσα το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, όσους διαπιστώνω ότι δεν είναι σε θέση να κοινωνήσουν. Αυτούς, δηλαδή, που βρίσκονται σε κωματώδη κατάσταση και, ω του θαύματος, βλέπουμε, ιδίοις όμμασι μετά πολλών μαρτύρων, η υγεία του ασθενούς να βελτιώνεται και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις με πολύ γοργούς ρυθμούς. Εμείς, οι νοσοκομειακοί ιερείς ζούμε το θαύμα καθημερινά, σε πληθώρα και ένταση. Μακάρι, να βρω τον απαραίτητο χρόνο, να καταγράψω με την βοήθεια πάντα των γιατρών, ως αδιάψευστο τεκμήριο, όλα αυτά τα περιστατικά που έχουμε βιώσει δέκα ολόκληρα χρόνια στους θαλάμους του Γεν. Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Άγιος Παύλος». Δεν σας λέγω θεωρίες, περιγράφω εμπειρίες. Εμπειρίες που δυναμώνουν πρώτα εμάς που τις βιώνουμε!
Αδελφοί μου, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών. Είναι η μετοχή στο Θεανθρώπινο αναστημένο Σώμα, η πηγή της Ζωής, το μυστικό της αγάπης, η θεραπεία της φύσεως, το φάρμακο της καταθλίψεως, η επούλωση των ψυχικών τραυμάτων, η συμφιλίωση με τον θάνατο, η συνάντηση με τον συνάνθρωπο, η ανακάλυψη του εαυτού μας. Όλα αυτά και πολλά ακόμη είναι η Θεία Ευχαριστία, έχουν εκφραστεί καλύτερα οι Πατέρες της Εκκλησίας περί αυτών, σε καμιά όμως περίπτωση δεν είναι αιτία της μεταδόσεως οποιασδήποτε ασθενείας.
Αρχιμ. Συμεών Αναστασιάδης
(νοσοκομειακός ιερέας)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51680
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Παναγιώτης Τσαγκάρης: «Όσοι πεθαίνουν παλληκαρίσια, δεν πεθαίνουν», Κωνσταντίνος Κατσίφας
Παναγιώτης Τσαγκάρης, Υπ. Δρ. Θεολογίας, Προέδρου Ενώσεως Θεολόγων ν. Λέσβου
«Είναι πανάρχαια εμπειρία: Όποιος θέλει να προσφέρει κάτι στο βωμό της αγάπης προς τον άνθρωπο, θα πρέπει να είναι αποφασισμένος να θυσιάσει και τον εαυτό του. Η μεγάλη αγάπη απαιτεί και μεγάλη θυσία… Όσοι προσφέρουν αληθινή αγάπη, αγάπη δηλαδή μαζί με αλήθεια, θα πρέπει να ξέρουν πως ζουν επικίνδυνα... Ο επαναστάτης πρέπει να περιμένει την εκτέλεσή του, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όχι την ευγνωμοσύνη του όχλου... Ο σωτήρας, αυτός δηλαδή που αλλάζει πραγματικά τον κόσμο, δε μπορεί παρά να είναι και σταυρωμένος. Ο ήρωας θα πεθάνει μόνος. Το μνημείο για τον ευεργέτη θα χτιστεί πολύ αργότερα, πολλές φορές με τις πέτρες, που χρησιμοποιήθηκαν προηγουμένως για το λιθοβολισμό του.»(1) Φιλοσοφημένα λόγια φιλόσοφου νου, που στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Κατσίφα, το μνημόσυνο του οποίου τελούμε, βρίσκουν την πλήρη δικαίωσή τους, διότι ο Κωνσταντίνος έτρεφε απεριόριστη αγάπη για την ιδιαίτερη πατρίδα του, τη σκλαβωμένη Βόρειο Ήπειρο, την μάνα Ελλάδα, τη σημαία της πατρίδας του και την πίστη του και γι΄ αυτά θυσίασε ηρωικά την ίδια του τη ζωή. Όμως, λέει ο άγιος Γέροντας Παίσιος, «Ὅσοι πεθαίνουν παλληκαρίσια, δὲν πεθαίνουν. Ἂν δὲν ὑπάρχει ἡρωισμός, δὲ γίνεται τίποτε. Καὶ νὰ ξέρετε, ὁ πραγματικά πιστὸς εἶναι καὶ γενναῖος...»(2).
Ο Κωνσταντίνος λοιπόν, το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 2018, έβγαλε το σταυρό του, τον άφησε στη μάνα του και ανέβηκε στο βουνό κι ενώ θα μπορούσε να διαφύγει, προτίμησε, χωρίς να κάνει κανένα κακό, σ΄ έναν γυμνό από δένδρα και βράχια τόπο, εκεί όρθιος, άοπλος, να ανοίξει τα χέρια του, με γενναιότητα να προτάξει το στήθος του στους δολοφόνους του και βροντοφωνάζοντας «Ζήτω η Ελλάδα», «Ζήτω η Βόρεια Ήπειρος», να εκτελεστεί.(3) Η εκτέλεση του θα στιγματίζει παντοτινά τους δολοφόνους του αλλά και όσους σιωπούν μπροστά στο έγκλημα αυτό, εγκλωβισμένοι στον εγωισμό τους, στο συμφέρον τους, στο βόλεμά τους και στις ιδεοληψίες τους.
Ο Κωνσταντίνος είναι αλήθεια ότι έχασε τη θνητή ζωή του, όμως κέρδισε την αθανασία, δίνοντας τρανό παράδειγμα για το πώς και γιατί πεθαίνουν οι Έλληνες, και αναδεικνύοντας, συνάμα, το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου και τις δραματικές συνθήκες ζωής των Βορειοηπειρωτών.
Ο μαρτυρικός θάνατός του αλλά και το χαμόγελό του και η ήρεμη και γαλήνια έκφραση του νεκρού προσώπου του, τα οποία διατηρήθηκαν μέχρι την ημέρα της ταφής του(ανήμερα της εορτής των Αγίων Αρχαγγέλων, 11-11-2018), έντεκα μέρες δηλαδή μετά την δολοφονία του(28-10-2018), συγκλόνισαν το πανελλήνιο.
Ο αδόκητος θάνατος αυτού του νέου μίλησε στην καρδιά όλων των Ελλήνων, δημιούργησε πρωτόγνωρα συναισθήματα, ξύπνησε πολλούς από το λήθαργο του ωχαδερφισμού. Είναι πολλοί εκείνοι που ζηλεύουν τέτοιο θάνατο αλλά και πολλοί εκείνοι που έτρεξαν να σκυλεύσουν τη μνήμη του, περιυβρίζοντας τον νεκρό και αρνούμενοι να αναγνωρίσουν τα ανδραγαθήματα του ήρωα. Ενοχλεί ο ήρωας, διότι με τις πράξεις του, ξεγυμνώνει τη ζωή μας από τα τιποτένια προσχήματα με τα οποία την περιβάλουμε, φέρνει στην επιφάνεια την μηδαμινότητά μας. Εκείνοι που τον κατηγόρησαν, όμως, για να συνειδητοποιήσουν όσα του καταμαρτυρούν, θα πρέπει, ίσως, να κοιταχτούν στον καθρέφτη τους.
Ο Κατσίφας ήταν και ζούσε ως ένα απλό παιδί του λαού, αλλά έμελλε να γίνει εκείνος που εκούσια σήκωσε τον σταυρό του μαρτυρίου και πήρε επάνω του όλα «τα πάθια» του Βορειοηπειρωτικού λαού αλλά και όλου του ελληνισμού. Και όπως «δεν έχουν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου»(4), όμοια δεν έχουν τελειωμό και οι ήρωες. Προστέθηκε έτσι και ο Κωνσταντίνος Κατσίφας στη χορεία των σύγχρονων ηρώων-μαρτύρων του έθνους μαζί με τους Τάσο Ισαάκ, Σολωμό Σολωμού, Παναγιώτη Βλαχάκο, Έκτορα Γιαλοψό, Χριστόδουλο Καραθανάση, Κώστα Ηλιάκη, Αριστοτέλη Γκούμα, κ.ά., στα φέρετρα των οποίων ακούμπησε και ακουμπά η Ελλάδα.
Δολοφονούνται τα παιδιά της Ελλάδας, αλλά δυστυχώς, το ελληνικό κράτος της «αψώγου στάσεως»(5) δεν μπόρεσε και δεν μπορεί να τα προστατεύσει. Ούτε καν φρόντισε να κηδευτούν αξιοπρεπώς ή να μνημονευτούν πόσο μάλλον να τιμηθούν ή ακόμη, να προσφερθεί μια ηθική ή και συμβολική υλική συμπαράσταση στις οικογένειές τους. Προφανώς, κάποιοι έβαλαν την υπογραφή τους για την μετάλλαξη της Ελλάδας σε μια νέου τύπου πολυπολιτισμική χώρα και γι΄ αυτό οι έννοιες της πίστης, της πατρίδας, της ιστορίας αλλά και όσοι τις υπερασπίζονται θα πρέπει να ξεχαστούν ή να εξοβελιστούν στο περιθώριο της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό, όμως, συμβαίνει, πιθανόν, διότι πολλοί άνθρωποι και ιδιαίτερα όσοι «κάθονται ψηλά», όσοι ηγούνται, δεν εκτιμούν τους ήρωες και τη θυσία υπέρ της Πατρίδας ή απλά, δεν επιθυμούν οι ίδιοι να πράττουν ηρωικά έργα, δεν θέλουν να γίνουν ήρωες! Οι πραγματικοί ήρωες, ωστόσο, θυσιάζονται για να δείξουν στους υπευθύνους ότι αυτοί που αγαπούν την πατρίδα δεν λένε λόγια κενά, κάνουν πράξεις τις ιδέες τους και αν ποτέ χρειαστεί θυσιάζονται γι΄ αυτές.
«Ο Κωνσταντής κάθε χρόνο με δικά του χρήματα σημαιοστόλιζε το χωριό του. Έφερνε κρυφά υλικά από τη Θεσσαλονίκη και έφτιαχνε σημαίες. Τόσο περήφανος ήταν για τον ματωμένο τόπο του.»(6) Ξόδεψε ένα μηνιάτικο για να αγοράσει τα υλικά και να φτιάξει μια σημαία μεγάλη και την έφτιαξε όσο πιο μεγάλη μπορούσε για να χωράει την αγάπη του για τον Χριστό και την Ελλάδα, διότι η σημαία ήταν ο τόπος του, η πατρίδα του και επάνω σ΄ αυτήν και μέσα σε αυτή ζούσε ελεύθερος και κινούνταν ελεύθερος, ανέπνεε ελευθερία, Ελλάδα, πίστη, ήταν όλη του η ζωή. Μέσα σε αυτό το ιερό σύμβολο, ξέφευγε από τη σκλαβωμένη γη του που τον πλήγωνε. Γι΄ αυτήν τη σημαία έδωσε την ζωή του, με αυτήν τον κήδεψαν και αυτήν μανιασμένα αναζητάνε οι αφεντάδες της σκλαβωμένης πατρίδας του, γιατί με τον θάνατο του δημιουργού της έγινε σύμβολο του αγώνα των Βορειοηπειρωτών για την ελευθερία τους.
Σε μια εποχή, λοιπόν και σε μια χώρα, όπου «μερικές φορές ηρωισμός είναι να ονομάσεις κάποιον ήρωα»(7), πιστεύουμε ότι σήμερα, ιδιαίτερα στην πατρίδα μας, που πολύ συχνά, ίσως, τιμούμε τον οποιονδήποτε, για τον οποιονδήποτε λόγο, αξίζει πολύ περισσότερο, να τιμήσουμε αληθινά ηρωϊκά πρότυπα και να τα προβάλλουμε ως φωτεινά παραδείγματα γενναιότητας και φιλοπατρίας στη νεολαία μας. Οι νέοι μας σήμερα, χρειάζονται πιο πολύ παρά ποτέ, πρότυπα που να τα αγαπούν. Έχουν ανάγκη τον Χριστό και την πατρίδα γι΄ αυτό και οι Θεολόγοι καθηγητές συμμετέχουμε στις εκδηλώσεις τιμής του ήρωα Κωνσταντίνου Κατσίφα, που είχε ως όνειρό του να χτίσει Ναό στο χωριό του και με τη θυσία του για τη σημαία και την Ελλάδα, «έδιωξε το φόβο από τις καρδιές της Βορειοηπειρωτικής μειονότητας»(
αλλά και όλων των νεοελλήνων. Οι μαθητές μας, όντως, αξίζει να δουν τους δασκάλους τους να αγωνίζονται για την αλήθεια και την αγάπη του Χριστού και της πατρίδας, για να τους προσφέρουν έτσι, με τον αγώνα τους αυτόν, ένα αξιόπιστο όραμα ζωής.
Στα πλαίσια αυτά, η πίστη, η φιλοπατρία, η γενναιότητα, η αγάπη και η πράξη αυτοθυσίας του Βορειοηπειρώτη ήρωα Κωνσταντίνου Κατσίφα, για την προβολή των δικαίων του Βορειοηπειρωτικού ελληνισμού και της Ελλάδας, πιστεύουμε ότι πρέπει να τιμηθεί από όλους ως ελάχιστη ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης προς αυτόν τον αοίδημο γενναίο Έλληνα.
Κωνσταντίνε Κατσίφα, με τις πράξεις σου και τη θυσία σου, μας θύμισες τι σημαίνει Έλληνας και χριστιανός και μας έδειξες το δρόμο για την Ανάσταση της Ελλάδας και του Γένους. Σε ευχαριστούμε. Αιωνία σου η μνήμη. Αθάνατος!
Υποσημειώσεις
1. Παπαπέτρου Ε. Κωνσταντίνος, «Προσβάσεις Β΄, Ζητήματα απολογητικής Θεολογίας και φιλοσοφικής κριτικής του καιρού μας», Αθήνα 2018, σσ. 199 - 200
2. «Λόγοι Γέροντος Παϊσίου, Τόμος Β, Πνευματικὴ Αφύπνιση», σ. 205
3. Δε χρειάζεται κανένα βίντεο, ακούστηκαν δύο σφαίρες μόνο – Εκτελέστηκε άοπλος χωρίς να απειλεί κανέναν! https://fanaripress.gr/%CE%B4%CE%B5-%CF%87%CF%81%CE%B5.../
4. Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος, «Το μοιρολόγι της φώκιας», http://ebooks.edu.gr/.../show.php/DSB10 ... 561,14822/
5. Το Ελληνικό κράτος, την περίοδο 1904-1908, ταλαιπωρημένο από τις εξελίξεις στο Κρητικό ζήτημα και την ήττα του πολέμου του 1897, οικονομικά καχεκτικό, στρατιωτικά ανίσχυρο, πολιτικά απομονωμένο,ακολουθεί την τακτική την επονομαζόμενη, της «αψόγου στάσεως» έναντι της Τουρκίας και αργεί να προσφέρει βοήθεια στους Μακεδονομάχους ήρωες που αγωνιζόταν εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων, Τούρκων, Ρουμάνων και Σέρβων.
6. «Μάνα μου, να κρατήσεις γερά! Δε σε φοβάμαι, είσαι Ηπειρώτισσα», https://www.espressonews.gr/.../mana-moy-na-kratiseis...
7.Οβίδιος (λατ. Publius Ovidius Naso), λατίνος ποιητής, https://el.wikiquote.org/.../%CE%97%CF% ... 9%CE%B9%CF...
8. Πατέρας Κωνσταντίνου Κατσίφα στην κηδεία - Έδιωξες τον φόβο της μειονότητας για τα δικαιώματα της, https://www.youtube.com/watch?v=GEj6TEglNz4
***
Ομιλία που εκφωνήθηκε την Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018 στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Μυτιλήνης, κατά την τέλεση ιερού Μνημοσύνου υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Βορειοηπειρώτη ήρωα Κωνσταντίνου Κατσίφα. Το ιερό Μνημόσυνο συνδιοργάνωσαν οι παρακάτω φορείς:
1. Ένωση Θεολόγων Λέσβου,
2. Ενωμένη Ρωμηοσύνη,
3. Χριστιανική Πνευματική Κίνηση Μυτιλήνης,
4. Σύλλογος Μακεδόνων Λέσβου «Ο Μέγας Αλέξανδρος»,
5. Ένωση Ποντίων και Φίλων Ποντίων Μυτιλήνης,
6. Πολιτιστικός Σύλλογος «Κιβωτός του Γένους»,
7. Εξωραϊστικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Η Επάνω Σκάλα» Μυτιλήνης.
Παναγιώτης Τσαγκάρης, Υπ. Δρ. Θεολογίας, Προέδρου Ενώσεως Θεολόγων ν. Λέσβου
«Είναι πανάρχαια εμπειρία: Όποιος θέλει να προσφέρει κάτι στο βωμό της αγάπης προς τον άνθρωπο, θα πρέπει να είναι αποφασισμένος να θυσιάσει και τον εαυτό του. Η μεγάλη αγάπη απαιτεί και μεγάλη θυσία… Όσοι προσφέρουν αληθινή αγάπη, αγάπη δηλαδή μαζί με αλήθεια, θα πρέπει να ξέρουν πως ζουν επικίνδυνα... Ο επαναστάτης πρέπει να περιμένει την εκτέλεσή του, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όχι την ευγνωμοσύνη του όχλου... Ο σωτήρας, αυτός δηλαδή που αλλάζει πραγματικά τον κόσμο, δε μπορεί παρά να είναι και σταυρωμένος. Ο ήρωας θα πεθάνει μόνος. Το μνημείο για τον ευεργέτη θα χτιστεί πολύ αργότερα, πολλές φορές με τις πέτρες, που χρησιμοποιήθηκαν προηγουμένως για το λιθοβολισμό του.»(1) Φιλοσοφημένα λόγια φιλόσοφου νου, που στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Κατσίφα, το μνημόσυνο του οποίου τελούμε, βρίσκουν την πλήρη δικαίωσή τους, διότι ο Κωνσταντίνος έτρεφε απεριόριστη αγάπη για την ιδιαίτερη πατρίδα του, τη σκλαβωμένη Βόρειο Ήπειρο, την μάνα Ελλάδα, τη σημαία της πατρίδας του και την πίστη του και γι΄ αυτά θυσίασε ηρωικά την ίδια του τη ζωή. Όμως, λέει ο άγιος Γέροντας Παίσιος, «Ὅσοι πεθαίνουν παλληκαρίσια, δὲν πεθαίνουν. Ἂν δὲν ὑπάρχει ἡρωισμός, δὲ γίνεται τίποτε. Καὶ νὰ ξέρετε, ὁ πραγματικά πιστὸς εἶναι καὶ γενναῖος...»(2).
Ο Κωνσταντίνος λοιπόν, το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 2018, έβγαλε το σταυρό του, τον άφησε στη μάνα του και ανέβηκε στο βουνό κι ενώ θα μπορούσε να διαφύγει, προτίμησε, χωρίς να κάνει κανένα κακό, σ΄ έναν γυμνό από δένδρα και βράχια τόπο, εκεί όρθιος, άοπλος, να ανοίξει τα χέρια του, με γενναιότητα να προτάξει το στήθος του στους δολοφόνους του και βροντοφωνάζοντας «Ζήτω η Ελλάδα», «Ζήτω η Βόρεια Ήπειρος», να εκτελεστεί.(3) Η εκτέλεση του θα στιγματίζει παντοτινά τους δολοφόνους του αλλά και όσους σιωπούν μπροστά στο έγκλημα αυτό, εγκλωβισμένοι στον εγωισμό τους, στο συμφέρον τους, στο βόλεμά τους και στις ιδεοληψίες τους.
Ο Κωνσταντίνος είναι αλήθεια ότι έχασε τη θνητή ζωή του, όμως κέρδισε την αθανασία, δίνοντας τρανό παράδειγμα για το πώς και γιατί πεθαίνουν οι Έλληνες, και αναδεικνύοντας, συνάμα, το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου και τις δραματικές συνθήκες ζωής των Βορειοηπειρωτών.
Ο μαρτυρικός θάνατός του αλλά και το χαμόγελό του και η ήρεμη και γαλήνια έκφραση του νεκρού προσώπου του, τα οποία διατηρήθηκαν μέχρι την ημέρα της ταφής του(ανήμερα της εορτής των Αγίων Αρχαγγέλων, 11-11-2018), έντεκα μέρες δηλαδή μετά την δολοφονία του(28-10-2018), συγκλόνισαν το πανελλήνιο.
Ο αδόκητος θάνατος αυτού του νέου μίλησε στην καρδιά όλων των Ελλήνων, δημιούργησε πρωτόγνωρα συναισθήματα, ξύπνησε πολλούς από το λήθαργο του ωχαδερφισμού. Είναι πολλοί εκείνοι που ζηλεύουν τέτοιο θάνατο αλλά και πολλοί εκείνοι που έτρεξαν να σκυλεύσουν τη μνήμη του, περιυβρίζοντας τον νεκρό και αρνούμενοι να αναγνωρίσουν τα ανδραγαθήματα του ήρωα. Ενοχλεί ο ήρωας, διότι με τις πράξεις του, ξεγυμνώνει τη ζωή μας από τα τιποτένια προσχήματα με τα οποία την περιβάλουμε, φέρνει στην επιφάνεια την μηδαμινότητά μας. Εκείνοι που τον κατηγόρησαν, όμως, για να συνειδητοποιήσουν όσα του καταμαρτυρούν, θα πρέπει, ίσως, να κοιταχτούν στον καθρέφτη τους.
Ο Κατσίφας ήταν και ζούσε ως ένα απλό παιδί του λαού, αλλά έμελλε να γίνει εκείνος που εκούσια σήκωσε τον σταυρό του μαρτυρίου και πήρε επάνω του όλα «τα πάθια» του Βορειοηπειρωτικού λαού αλλά και όλου του ελληνισμού. Και όπως «δεν έχουν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου»(4), όμοια δεν έχουν τελειωμό και οι ήρωες. Προστέθηκε έτσι και ο Κωνσταντίνος Κατσίφας στη χορεία των σύγχρονων ηρώων-μαρτύρων του έθνους μαζί με τους Τάσο Ισαάκ, Σολωμό Σολωμού, Παναγιώτη Βλαχάκο, Έκτορα Γιαλοψό, Χριστόδουλο Καραθανάση, Κώστα Ηλιάκη, Αριστοτέλη Γκούμα, κ.ά., στα φέρετρα των οποίων ακούμπησε και ακουμπά η Ελλάδα.
Δολοφονούνται τα παιδιά της Ελλάδας, αλλά δυστυχώς, το ελληνικό κράτος της «αψώγου στάσεως»(5) δεν μπόρεσε και δεν μπορεί να τα προστατεύσει. Ούτε καν φρόντισε να κηδευτούν αξιοπρεπώς ή να μνημονευτούν πόσο μάλλον να τιμηθούν ή ακόμη, να προσφερθεί μια ηθική ή και συμβολική υλική συμπαράσταση στις οικογένειές τους. Προφανώς, κάποιοι έβαλαν την υπογραφή τους για την μετάλλαξη της Ελλάδας σε μια νέου τύπου πολυπολιτισμική χώρα και γι΄ αυτό οι έννοιες της πίστης, της πατρίδας, της ιστορίας αλλά και όσοι τις υπερασπίζονται θα πρέπει να ξεχαστούν ή να εξοβελιστούν στο περιθώριο της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό, όμως, συμβαίνει, πιθανόν, διότι πολλοί άνθρωποι και ιδιαίτερα όσοι «κάθονται ψηλά», όσοι ηγούνται, δεν εκτιμούν τους ήρωες και τη θυσία υπέρ της Πατρίδας ή απλά, δεν επιθυμούν οι ίδιοι να πράττουν ηρωικά έργα, δεν θέλουν να γίνουν ήρωες! Οι πραγματικοί ήρωες, ωστόσο, θυσιάζονται για να δείξουν στους υπευθύνους ότι αυτοί που αγαπούν την πατρίδα δεν λένε λόγια κενά, κάνουν πράξεις τις ιδέες τους και αν ποτέ χρειαστεί θυσιάζονται γι΄ αυτές.
«Ο Κωνσταντής κάθε χρόνο με δικά του χρήματα σημαιοστόλιζε το χωριό του. Έφερνε κρυφά υλικά από τη Θεσσαλονίκη και έφτιαχνε σημαίες. Τόσο περήφανος ήταν για τον ματωμένο τόπο του.»(6) Ξόδεψε ένα μηνιάτικο για να αγοράσει τα υλικά και να φτιάξει μια σημαία μεγάλη και την έφτιαξε όσο πιο μεγάλη μπορούσε για να χωράει την αγάπη του για τον Χριστό και την Ελλάδα, διότι η σημαία ήταν ο τόπος του, η πατρίδα του και επάνω σ΄ αυτήν και μέσα σε αυτή ζούσε ελεύθερος και κινούνταν ελεύθερος, ανέπνεε ελευθερία, Ελλάδα, πίστη, ήταν όλη του η ζωή. Μέσα σε αυτό το ιερό σύμβολο, ξέφευγε από τη σκλαβωμένη γη του που τον πλήγωνε. Γι΄ αυτήν τη σημαία έδωσε την ζωή του, με αυτήν τον κήδεψαν και αυτήν μανιασμένα αναζητάνε οι αφεντάδες της σκλαβωμένης πατρίδας του, γιατί με τον θάνατο του δημιουργού της έγινε σύμβολο του αγώνα των Βορειοηπειρωτών για την ελευθερία τους.
Σε μια εποχή, λοιπόν και σε μια χώρα, όπου «μερικές φορές ηρωισμός είναι να ονομάσεις κάποιον ήρωα»(7), πιστεύουμε ότι σήμερα, ιδιαίτερα στην πατρίδα μας, που πολύ συχνά, ίσως, τιμούμε τον οποιονδήποτε, για τον οποιονδήποτε λόγο, αξίζει πολύ περισσότερο, να τιμήσουμε αληθινά ηρωϊκά πρότυπα και να τα προβάλλουμε ως φωτεινά παραδείγματα γενναιότητας και φιλοπατρίας στη νεολαία μας. Οι νέοι μας σήμερα, χρειάζονται πιο πολύ παρά ποτέ, πρότυπα που να τα αγαπούν. Έχουν ανάγκη τον Χριστό και την πατρίδα γι΄ αυτό και οι Θεολόγοι καθηγητές συμμετέχουμε στις εκδηλώσεις τιμής του ήρωα Κωνσταντίνου Κατσίφα, που είχε ως όνειρό του να χτίσει Ναό στο χωριό του και με τη θυσία του για τη σημαία και την Ελλάδα, «έδιωξε το φόβο από τις καρδιές της Βορειοηπειρωτικής μειονότητας»(
αλλά και όλων των νεοελλήνων. Οι μαθητές μας, όντως, αξίζει να δουν τους δασκάλους τους να αγωνίζονται για την αλήθεια και την αγάπη του Χριστού και της πατρίδας, για να τους προσφέρουν έτσι, με τον αγώνα τους αυτόν, ένα αξιόπιστο όραμα ζωής.Στα πλαίσια αυτά, η πίστη, η φιλοπατρία, η γενναιότητα, η αγάπη και η πράξη αυτοθυσίας του Βορειοηπειρώτη ήρωα Κωνσταντίνου Κατσίφα, για την προβολή των δικαίων του Βορειοηπειρωτικού ελληνισμού και της Ελλάδας, πιστεύουμε ότι πρέπει να τιμηθεί από όλους ως ελάχιστη ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης προς αυτόν τον αοίδημο γενναίο Έλληνα.
Κωνσταντίνε Κατσίφα, με τις πράξεις σου και τη θυσία σου, μας θύμισες τι σημαίνει Έλληνας και χριστιανός και μας έδειξες το δρόμο για την Ανάσταση της Ελλάδας και του Γένους. Σε ευχαριστούμε. Αιωνία σου η μνήμη. Αθάνατος!
Υποσημειώσεις
1. Παπαπέτρου Ε. Κωνσταντίνος, «Προσβάσεις Β΄, Ζητήματα απολογητικής Θεολογίας και φιλοσοφικής κριτικής του καιρού μας», Αθήνα 2018, σσ. 199 - 200
2. «Λόγοι Γέροντος Παϊσίου, Τόμος Β, Πνευματικὴ Αφύπνιση», σ. 205
3. Δε χρειάζεται κανένα βίντεο, ακούστηκαν δύο σφαίρες μόνο – Εκτελέστηκε άοπλος χωρίς να απειλεί κανέναν! https://fanaripress.gr/%CE%B4%CE%B5-%CF%87%CF%81%CE%B5.../
4. Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος, «Το μοιρολόγι της φώκιας», http://ebooks.edu.gr/.../show.php/DSB10 ... 561,14822/
5. Το Ελληνικό κράτος, την περίοδο 1904-1908, ταλαιπωρημένο από τις εξελίξεις στο Κρητικό ζήτημα και την ήττα του πολέμου του 1897, οικονομικά καχεκτικό, στρατιωτικά ανίσχυρο, πολιτικά απομονωμένο,ακολουθεί την τακτική την επονομαζόμενη, της «αψόγου στάσεως» έναντι της Τουρκίας και αργεί να προσφέρει βοήθεια στους Μακεδονομάχους ήρωες που αγωνιζόταν εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων, Τούρκων, Ρουμάνων και Σέρβων.
6. «Μάνα μου, να κρατήσεις γερά! Δε σε φοβάμαι, είσαι Ηπειρώτισσα», https://www.espressonews.gr/.../mana-moy-na-kratiseis...
7.Οβίδιος (λατ. Publius Ovidius Naso), λατίνος ποιητής, https://el.wikiquote.org/.../%CE%97%CF% ... 9%CE%B9%CF...
8. Πατέρας Κωνσταντίνου Κατσίφα στην κηδεία - Έδιωξες τον φόβο της μειονότητας για τα δικαιώματα της, https://www.youtube.com/watch?v=GEj6TEglNz4
***
Ομιλία που εκφωνήθηκε την Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018 στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Μυτιλήνης, κατά την τέλεση ιερού Μνημοσύνου υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Βορειοηπειρώτη ήρωα Κωνσταντίνου Κατσίφα. Το ιερό Μνημόσυνο συνδιοργάνωσαν οι παρακάτω φορείς:
1. Ένωση Θεολόγων Λέσβου,
2. Ενωμένη Ρωμηοσύνη,
3. Χριστιανική Πνευματική Κίνηση Μυτιλήνης,
4. Σύλλογος Μακεδόνων Λέσβου «Ο Μέγας Αλέξανδρος»,
5. Ένωση Ποντίων και Φίλων Ποντίων Μυτιλήνης,
6. Πολιτιστικός Σύλλογος «Κιβωτός του Γένους»,
7. Εξωραϊστικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Η Επάνω Σκάλα» Μυτιλήνης.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51680
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Στὸ πέλαγος τῆς ζωῆς βρισκόμαστε, πότε θὰ ἔχουμε φουρτούνα καὶ πότε γαλήνη. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ δέ μας ἀφήνει. Διαφορετικὰ θὰ εἴχαμε καταποντιστεῖ ἐὰν δὲν μᾶς συγκρατοῦσε.
~Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής
~Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51680
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Άφησε τα μικρά για να βρείς τα μεγάλα! Καταφρόνησε τα περιττά και άτιμα για να βρείς τα τίμια! Γίνου νεκρός για την ζωή και θα ζήσης μετά θάνατον! Προτίμησε να πεθάνης στους αγώνες και όχι να ζης αμελώς διότι δεν είναι μάρτυρες μόνο εκείνοι οι οποίοι δέχθηκαν τον θάνατο για την πίστη του Χριστού, αλλά και όσοι πεθαίνουν για την τήρηση των Εντολών Του!
- Αββά Ισαάκ του Σύρου, Λόγοι Ασκητικοί
- Αββά Ισαάκ του Σύρου, Λόγοι Ασκητικοί
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51680
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Bλέπεις ζευγάρια 60 και 70 χρονών, με παιδιά κι εγγόνια, που δυστυχώς η συζυγία έχει τελειώσει, διότι πολύ απλά ξεκίνησε με λάθος κίνητρα.
Άνθρωποι που στην ουσία δεν αγαπήθηκαν βαθιά και ουσιαστικά, αλλά παντρεύτηκαν για να κάνουν οικογένεια και μέχρι εκεί. Ύστερα, μεγαλώνουν τα παιδιά, σπουδάζουν, παντρεύονται κάνουν εγγόνια και το ζευγάρι μένει μόνο του σε μια άρρωστη μοναξιά. Διαπιστώνουν ότι πλέον δεν έχουν τίποτα να πουν, δεν τους συνδέει κάτι. Αυτό που ήθελαν το κατάφεραν, αλλά επιφανειακά και τώρα νιώθουν δύο ξένοι.
Το αποτέλεσμα είναι η γυναίκα να ασχολείται με παιδιά και εγγόνια σε τέτοιο βαθμό που να γίνεται φορτική και τοξική και δυστυχώς όλο αυτό να το ονομάζει αγάπη και ενδιαφέρον. Θέλει κάπου να αγκιστρωθεί διότι πλέον με τον σύζυγο δεν έχουν κάτι να πουν. Ο άντρας μπορεί να ασχολείται με διάφορα θέματα ή να είναι θαμώνας του καφενείου και η γυναίκα τρέχει στις γειτόνισσες για κουτσομπολιά ή μπαίνει πολλές φορές αδιάκριτα στις ζωές των παιδιών της. Σπάνια θα βγουν ως ζευγάρι οι δυο τους. Και να βγουν, τι θα πουν ; Αφού η συζυγία στηρίχτηκε στην επίτευξη ενός στόχου και όχι σε βαθιά θεμέλια ουσιαστικής σχέσης. Και μετά έρχονται, κυρίως γυναίκες, στους Ιερείς και λένε: «Πάντρεψα παιδιά, εγγόνια και τώρα είμαι χάλια. Δεν έχω χαρά. Με τον άντρα μου μένουμε στο ίδιο σπίτι αλλά δεν μας συνδέει τίποτα». Η άδεια φωλιά, γίνεται φωλιά φιδιών και δηλητηρίου. Πηγαίνουν ηλικιωμένοι στα εξομολογητήρια και μιλάνε όλο για παιδιά, εγγόνια, νύφες, γαμπρούς κι αν τους ρωτήσει ο πνευματικός ποια είναι η σχέση με τον/τη σύζυγό σου , σοκάρονται διότι δεν έχουν να πουν τίποτα. Λένε ότι έχουν 15 χρόνια να αγγίξει ο ένας τον άλλον τρυφερά και ερωτικά, αλλά τους πιάνει μανία για το όνομα στη βάπτιση, διότι θέλουν από εκεί να αντλήσουν νοήματα. Ιδιαίτερα στην επαρχία η κατάσταση είναι τραγική. Γινόντουσαν γάμοι για να ενωθούν με τα δεσμά του γάμου τα χωράφια του ζευγαριού και έκαναν παιδιά αφενός για να έχουν να αφήσουν κάπου την κληρονομιά και αφετέρου να έχουν κάποιον να τους κοιτάξει στο τέλος της ζωής τους.
Έτσι λειτουργούσε δυστυχώς η κατάσταση . . .
Κέντρο αδερφέ και κορυφή της πυραμίδας δεν είναι τα παιδιά σου. Εδώ έχουμε την ανάποδη πυραμίδα που οδηγεί στη νέκρωση και την καταστροφή. Κέντρο και κορυφή είναι ο Χριστός, μετά ο γάμος σου και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. «Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,3).
Χαίρομαι να βλέπω ζευγάρια μεγάλης ηλικίας αγαπημένα, ερωτευμένα, να κρατάνε αποστάσεις ασφαλείας από παιδιά και εγγόνια για να μην ενοχλούν και μπαίνουν στη ζωή τους. Να τους βλέπεις να εξελίσσονται, να αλλάζουν, να μετανοούν και να μεταμορφώνονται. Nα βλέπουν τα λάθη και τα πάθη του παρελθόντος και να θέλουν να παλέψουν για έναν καλύτερο γάμο και μια καλύτερη ζωή. Τελικά η μανία για τεκνογονία που καταλήγει σε παιδοκεντρικότητα συνήθως θα καταλήξει σε κάτι δυσάρεστο.
Ο γάμος θέλει συνέχεια πνευματική εργασία.
Να θυμάσαι πάντως ότι αν έχεις κάνει παιδιά κι εγγόνια αλλά ο άνθρωπός σου δεν σου λέει πλέον τίποτα βαθιά και ουσιαστικά, τότε ξεκίνησες έναν γάμο για λάθος λόγους και τον περπάτησες με λάθος τρόπους.
Μόνο η μετάνοια ακόμα και όταν τα χρόνια έχουν βαρύνει τις πλάτες μας μπορεί να μεταμορφώσει τις μαύρες σελίδες της ζωής μας από τις επιλογές μας.
Ποτέ δεν είναι αργά για αλλαγές !
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr
Mήπως τελικά ο γάμος σου νέκρωσε στην “εντατική” της φιλαυτίας σου ; - ΕΥΧΗ.gr
Άνθρωποι που στην ουσία δεν αγαπήθηκαν βαθιά και ουσιαστικά, αλλά παντρεύτηκαν για να κάνουν οικογένεια και μέχρι εκεί. Ύστερα, μεγαλώνουν τα παιδιά, σπουδάζουν, παντρεύονται κάνουν εγγόνια και το ζευγάρι μένει μόνο του σε μια άρρωστη μοναξιά. Διαπιστώνουν ότι πλέον δεν έχουν τίποτα να πουν, δεν τους συνδέει κάτι. Αυτό που ήθελαν το κατάφεραν, αλλά επιφανειακά και τώρα νιώθουν δύο ξένοι.
Το αποτέλεσμα είναι η γυναίκα να ασχολείται με παιδιά και εγγόνια σε τέτοιο βαθμό που να γίνεται φορτική και τοξική και δυστυχώς όλο αυτό να το ονομάζει αγάπη και ενδιαφέρον. Θέλει κάπου να αγκιστρωθεί διότι πλέον με τον σύζυγο δεν έχουν κάτι να πουν. Ο άντρας μπορεί να ασχολείται με διάφορα θέματα ή να είναι θαμώνας του καφενείου και η γυναίκα τρέχει στις γειτόνισσες για κουτσομπολιά ή μπαίνει πολλές φορές αδιάκριτα στις ζωές των παιδιών της. Σπάνια θα βγουν ως ζευγάρι οι δυο τους. Και να βγουν, τι θα πουν ; Αφού η συζυγία στηρίχτηκε στην επίτευξη ενός στόχου και όχι σε βαθιά θεμέλια ουσιαστικής σχέσης. Και μετά έρχονται, κυρίως γυναίκες, στους Ιερείς και λένε: «Πάντρεψα παιδιά, εγγόνια και τώρα είμαι χάλια. Δεν έχω χαρά. Με τον άντρα μου μένουμε στο ίδιο σπίτι αλλά δεν μας συνδέει τίποτα». Η άδεια φωλιά, γίνεται φωλιά φιδιών και δηλητηρίου. Πηγαίνουν ηλικιωμένοι στα εξομολογητήρια και μιλάνε όλο για παιδιά, εγγόνια, νύφες, γαμπρούς κι αν τους ρωτήσει ο πνευματικός ποια είναι η σχέση με τον/τη σύζυγό σου , σοκάρονται διότι δεν έχουν να πουν τίποτα. Λένε ότι έχουν 15 χρόνια να αγγίξει ο ένας τον άλλον τρυφερά και ερωτικά, αλλά τους πιάνει μανία για το όνομα στη βάπτιση, διότι θέλουν από εκεί να αντλήσουν νοήματα. Ιδιαίτερα στην επαρχία η κατάσταση είναι τραγική. Γινόντουσαν γάμοι για να ενωθούν με τα δεσμά του γάμου τα χωράφια του ζευγαριού και έκαναν παιδιά αφενός για να έχουν να αφήσουν κάπου την κληρονομιά και αφετέρου να έχουν κάποιον να τους κοιτάξει στο τέλος της ζωής τους.
Έτσι λειτουργούσε δυστυχώς η κατάσταση . . .
Κέντρο αδερφέ και κορυφή της πυραμίδας δεν είναι τα παιδιά σου. Εδώ έχουμε την ανάποδη πυραμίδα που οδηγεί στη νέκρωση και την καταστροφή. Κέντρο και κορυφή είναι ο Χριστός, μετά ο γάμος σου και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. «Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,3).
Χαίρομαι να βλέπω ζευγάρια μεγάλης ηλικίας αγαπημένα, ερωτευμένα, να κρατάνε αποστάσεις ασφαλείας από παιδιά και εγγόνια για να μην ενοχλούν και μπαίνουν στη ζωή τους. Να τους βλέπεις να εξελίσσονται, να αλλάζουν, να μετανοούν και να μεταμορφώνονται. Nα βλέπουν τα λάθη και τα πάθη του παρελθόντος και να θέλουν να παλέψουν για έναν καλύτερο γάμο και μια καλύτερη ζωή. Τελικά η μανία για τεκνογονία που καταλήγει σε παιδοκεντρικότητα συνήθως θα καταλήξει σε κάτι δυσάρεστο.
Ο γάμος θέλει συνέχεια πνευματική εργασία.
Να θυμάσαι πάντως ότι αν έχεις κάνει παιδιά κι εγγόνια αλλά ο άνθρωπός σου δεν σου λέει πλέον τίποτα βαθιά και ουσιαστικά, τότε ξεκίνησες έναν γάμο για λάθος λόγους και τον περπάτησες με λάθος τρόπους.
Μόνο η μετάνοια ακόμα και όταν τα χρόνια έχουν βαρύνει τις πλάτες μας μπορεί να μεταμορφώσει τις μαύρες σελίδες της ζωής μας από τις επιλογές μας.
Ποτέ δεν είναι αργά για αλλαγές !
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr
Mήπως τελικά ο γάμος σου νέκρωσε στην “εντατική” της φιλαυτίας σου ; - ΕΥΧΗ.gr
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51680
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
-Κάθε τι για το οποίο γκρινιάζεις γίνεται απείρως χειρότερο…-
«Ας σταματήσουμε να κλαίμε πάνω από το κουφάρι της ζωής μας. Να μοιρολογούμε τις ώρες και τα χρόνια που έφυγαν και μας έβαλαν αδικαιολόγητη απουσία.
Δεν ωφελεί σε τίποτα να κοιτάμε πίσω με την πιπίλα στο στόμα.
Όπως διάβασα σε ένα τοίχο κάπου στα σκοτεινά των δρόμων, «άσε τη ζωή που κάνεις και ψάξε τη ζωή που χάνεις….»..»**
Γιατί «ναι», είναι αλήθεια η ζωή αυτή έχει πόνο και μάλιστα τραγικό και πολλές φορές αδικαιολόγητο. Γιατί «ναι» μπορεί όντως να υπάρχουν δεκάδες λόγοι να γκρινιάξεις όμως υπάρχουν κι άλλοι τόσοι να δοξάξεις. Η επιλογή είναι δική μας.
Ο Χριστός μας λέει «στο κόσμο αυτό έχει πολλές θλίψεις, αλλά μην απογοητεύεστε, να έχετε θάρρος γιατί εγώ τον νίκησα τον κόσμο…». Αυτό σημαίνει ότι ΝΑΙ μπορούμε να σταθούμε πάνω από τις πληγές μας, μπορούμε να μεταβάλουμε το τραύμα σε θαύμα.
Πρόσεξε όμως εδώ μια παγίδα του νου. Δεν πρέπει να ζητάμε να εξαφανίσουμε το τραύμα αλλά να το μεταμορφώσουμε. Το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε μια φαντασιακή ζωή που δεν θα υπάρχουν βάσανα, αλλά να διαμορφώσουμε έναν εαυτό που παρά τα βάσανα του, θα μπορεί να ευγνωμονεί για την ζωή που του δόθηκε και σαφέστατα να την ζει και όχι να απουσιάσει σε λογής λογής κρυψώνες.
Οπότε επέλεξε την ευτυχία και την ομορφιά. Αυτό θέλει άσκηση, εκμάθηση, νέο προγραμματισμό. Χρειάζεται να γίνεις ένας ασκητής της θέλησης για ζωή. Να πειθαρχήσεις σε κανόνες ευτυχίας. Για τους οποίους σε ένα άλλο post θα σου μιλήσω.
Μέχρι τότε εσύ μην ξεχνάς ότι εάν όλη ημέρα μιλάς για τα βάσανα σου, εάν βλέπεις παντού προβλήματα, εάν νιώθεις θύμα και κακομοίρης θα συμβεί το εξής, ο πόνος σου θα μεγαλώσει απίστευτα και το σημαντικότερο η κόλαση θα γίνεται όλο και πιο βαθιά διότι θα την σκάβεις εσύ με τα ίδια σου τα χέρια.
**Σημείωση: μικρό απόσπασμα από το βιβλίο μου «Ζωή δίχως συνταγές» εκδόσεις Αρμός.
π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος
«Ας σταματήσουμε να κλαίμε πάνω από το κουφάρι της ζωής μας. Να μοιρολογούμε τις ώρες και τα χρόνια που έφυγαν και μας έβαλαν αδικαιολόγητη απουσία.
Δεν ωφελεί σε τίποτα να κοιτάμε πίσω με την πιπίλα στο στόμα.
Όπως διάβασα σε ένα τοίχο κάπου στα σκοτεινά των δρόμων, «άσε τη ζωή που κάνεις και ψάξε τη ζωή που χάνεις….»..»**
Γιατί «ναι», είναι αλήθεια η ζωή αυτή έχει πόνο και μάλιστα τραγικό και πολλές φορές αδικαιολόγητο. Γιατί «ναι» μπορεί όντως να υπάρχουν δεκάδες λόγοι να γκρινιάξεις όμως υπάρχουν κι άλλοι τόσοι να δοξάξεις. Η επιλογή είναι δική μας.
Ο Χριστός μας λέει «στο κόσμο αυτό έχει πολλές θλίψεις, αλλά μην απογοητεύεστε, να έχετε θάρρος γιατί εγώ τον νίκησα τον κόσμο…». Αυτό σημαίνει ότι ΝΑΙ μπορούμε να σταθούμε πάνω από τις πληγές μας, μπορούμε να μεταβάλουμε το τραύμα σε θαύμα.
Πρόσεξε όμως εδώ μια παγίδα του νου. Δεν πρέπει να ζητάμε να εξαφανίσουμε το τραύμα αλλά να το μεταμορφώσουμε. Το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε μια φαντασιακή ζωή που δεν θα υπάρχουν βάσανα, αλλά να διαμορφώσουμε έναν εαυτό που παρά τα βάσανα του, θα μπορεί να ευγνωμονεί για την ζωή που του δόθηκε και σαφέστατα να την ζει και όχι να απουσιάσει σε λογής λογής κρυψώνες.
Οπότε επέλεξε την ευτυχία και την ομορφιά. Αυτό θέλει άσκηση, εκμάθηση, νέο προγραμματισμό. Χρειάζεται να γίνεις ένας ασκητής της θέλησης για ζωή. Να πειθαρχήσεις σε κανόνες ευτυχίας. Για τους οποίους σε ένα άλλο post θα σου μιλήσω.
Μέχρι τότε εσύ μην ξεχνάς ότι εάν όλη ημέρα μιλάς για τα βάσανα σου, εάν βλέπεις παντού προβλήματα, εάν νιώθεις θύμα και κακομοίρης θα συμβεί το εξής, ο πόνος σου θα μεγαλώσει απίστευτα και το σημαντικότερο η κόλαση θα γίνεται όλο και πιο βαθιά διότι θα την σκάβεις εσύ με τα ίδια σου τα χέρια.
**Σημείωση: μικρό απόσπασμα από το βιβλίο μου «Ζωή δίχως συνταγές» εκδόσεις Αρμός.
π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος