Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

΄΄Καταλαλιά είναι
το να αγνοεί κανείς τη δόξα του Θεού
και να φθονεί τον πλησίον του΄΄.-

Αββάς Ησαίας

[toula]

Άγιος Πορφύριος: «Ένας προσευχόμενος άνθρωπος είναι χίλιες διδασκαλίες. Χίλιες διδασκαλίες!»

Ο Άγιος παρηγορούσε αμέτρητους ανθρώπους και έλεγε:
– Να αγαπάτε, να συγχωράτε, να εξομολογείστε καθαρά και να τα λέτε όλα, γιατί τότε φεύγει το κακό από πάνω σας.
Και να προσεύχεσθε απλά, να μιλάτε στον Θεό απλά. Πως μιλάτε στον πατέρα σας, στην μάνα σας; Πως μιλάτε στον φίλο σας, στον άνθρωπο σας, στον δικό σας; Έτσι… Καταλαβαίνει ο Θεός.
Μας συμβούλευε πάντα να αγαπάμε και πάντα να συγχωράμε και πάντα να διαβάζουμε το Ευαγγέλιο:
– Τίποτα βρε να μην κάνετε, να διαβάζετε το Ευαγγέλιο. Ει δυνατόν όρθιοι. Αυτό είναι και λατρεία και νηστεία και προσευχή και άσκηση και όλα τα καλά…, όλα τα καλά.
Ο ίδιος είχε μάθει το Ευαγγέλιο απ’ έξω και έλεγε:
– Όποιος διαβάζει με αγάπη, με στοργή, με έμπνευση το Άγιο Ευαγγέλιο και μάλιστα το Ευαγγέλιο του Ιωάννου, που αγαπώ ιδιαίτερα, τότε είναι σαν να κάμει Ακολουθία, λατρεία, προσευχή και όλα τα καλά…
Ο Άγιος συνιστούσε ένθερμα την υπομονή και την προσευχή. Μου έλεγε:
– Κάντε βρε υπομονή και ότι στέλνει ο Χριστός μας είναι για καλό. Ακόμη και το πιο πικρό και το πιο δύσκολο και το πιο άδικο είναι για το καλό μας! Κάντε υπομονή, κάντε προσευχή… Ένας προσευχόμενος άνθρωπος είναι χίλιες διδασκαλίες. Χίλιες διδασκαλίες!!!
Αγαπούσε πάρα πολύ την προσευχή. Από παιδάκι έγινε εραστής της προσευχής. Ήταν η τροφή του και έλεγε:
– Οι άνθρωποι είναι τεμπέληδες. Κάθονται ενώ μπορούνε να προσεύχονται.
– Γιατί δεν προσεύχονται; Τον ρώτησα.
– Μα, μπορούνε. Δεν είναι δύσκολο να προσεύχονται. Δεν είναι δύσκολο να ανοίξεις το στόμα σου και να μιλήσεις με την ψυχή σου στον Θεό, στην Παναγίτσα, στους Αγίους… Είναι αμέλεια, αμέλεια!!!

*Μαρτυρία μακαριστού Π. Ανανία Κουστένη

[toula]

Για ποιο λόγο προσεύχομαι;

Γιατί η ζωή μου ολόκληρη βρίσκεται στα χέρια του Θεού.
Γιατί με τη θέλησή Του υπάρχω, ζω και αναπνέω.
Γιατί η προσευχή είναι επικοινωνία με τον Θεό
Με την υπέρτατη Αγάπη, μέσα από την οποία αντλώ δύναμη
Να ατενίζω το μέλλον με αισιοδοξία
Και να μοιράζω φωτεινά χαμόγελα γύρω μου.
Γιατί ο Θεός είναι ο φίλος μου ο αληθινός
Που έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε για μένα!
Και γι΄ αυτό δεν πρόκειται να με αφήσει ποτέ μόνο!
Γιατί τον φίλο μου δεν τον ξεχνώ αλλά κάθε μέρα, κάθε στιγμή, θέλω να είμαι κοντά Του
Και να ζω τη χαρά της κοινωνίας μαζί Του.
Γιατί κοντά Του βρίσκω καταφύγιο στις τρικυμίες της ζωής στήριγμα εκεί που όλα καταρρέουν
Συμπαραστάτη στις στιγμές της μοναξιάς, αχτίδα φωτός στη μαύρη ομίχλη της απελπισίας…
Γιατί όταν χρειαστώ τη βοήθειά Του, βρίσκεται πάντα δίπλα μου ακόμα και όταν νομίζω πως δεν με ακούει…
Εκείνος όμως ρυθμίζει τα πάντα με τόση σοφία, για το δικό μου πνευματικό συμφέρον.
Γιατί νιώθω την ανάγκη καθημερινά να Τον ευχαριστώ που με διατηρεί υγιή και με σώας τας φρένας
Που ζω σε μια κοινωνία ελεύθερη και ειρηνική, που έχω όποιο αγαθό επιθυμήσω…
Δηλαδή, για τα αυτονόητα…
Γιατί ακόμα και αν ζούσα κάτω από αντίξοες συνθήκες η προσευχή θα ήταν το στήριγμά μου
Ο σύνδεσμός μου με την αληθινή Ζωή
Με την πραγματική Δικαιοσύνη
Με την ασάλευτη Αλήθεια
Με την μόνη τροφή που μπορεί να θρέψει την καρδιά μου.
Γιατί έχω το προνόμιο να γνωρίζω τον αληθινό Θεό, που αποκαλύφθηκε στους ανθρώπους
Και δεν είναι δημιούργημα της ανθρώπινης φαντασίας ή διανόησης.
Και αυτό με κάνει να νιώθω ξεχωριστός!
Γιατί είμαι πλασμένος να επιστρέφω σε Αυτόν
Την αγάπη που τόσο απλόχερα έχει σκορπίσει στον κόσμο.
Και αυτό το κάνω με τη ζωή μου ολόκληρη, αλλά πολύ περισσότερο με την προσευχή!

Πηγή: simeiakairwn.wordpress.com

[toula]

«Βλέπουμε τον Σταυρό του Χριστού, διαβάζουμε για τα Πάθη Του, κι όμως εμείς δεν σηκώνουμε καμία προσβολή».
Από το Γεροντικό

[toula]

Στο χέρι σου είναι.
Δεν μπορείς να εμποδίσεις τους εμπαθείς λογισμούς να έλθουν,
αλλά στο χέρι σου είναι να αντισταθείς σ’ αυτούς.

Αββάς Ποιμήν

[toula]

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: Η πραότητα έχει ανυπέρβλητη αξία.

Πραότης σημαίνει, το να προσεύχεσαι ειλικρινώς για τον πλησίον σου, χωρίς να ενοχλείσαι καθόλου από τις ταραχές που σου προξενεί.
Η πραότης είναι βράχος επάνω από την αφρισμένη θάλασσα, πού εντελώς ακλόνητος διαλύει όλα τα κύματα, τα οποία τον κτυπούν.
Η πραότης είναι το στήριγμα της υπομονής, η θύρα, ή καλύτερα η μητέρα της αγάπης, η προϋπόθεση της διακρίσεως, διότι όπως λέγει η Γραφή “διδάξει Κύριος πραείς οδούς αυτού” (Ψαλμ.κδ’. 9), η πρόξενος της αφέσεως των αμαρτιών, το θάρρος της προσευχής, η περιοχή του Αγίου Πνεύματος, διότι ο Κύριος λέγει: “Επί τίνα επιβλέψω, άλλ’ ή επί τον πράον και ησύχιον”; (πρβλ.Ησ ξστ’ 2).
Η πραότης είναι συνεργός στην υπακοή, οδηγός στην αδελφοσύνη, χαλινάρι της μανίας, κόψιμο του θυμού, μίμηση του Χριστού, ιδιότητα των Αγγέλων, δεσμός των δαιμόνων, ασπίδα κατά της πικράς οργής.
Η πραεία ψυχή είναι θρόνος της απλότητος, ενώ ο νους του αργίλου δημιουργός της πονηρίας. Η ήπια ψυχή θα δεχθεί μέσα της τους λόγους της σοφίας εφόσον “οδηγήσει Κύριος πραείς εν κρίσει” (Ψαλμ.κδ’. 9) ή μάλλον στην διάκριση.
Η ευθεία ψυχή συζεί με την ταπείνωση, ενώ η πονηρία είναι υπηρέτρια της υπερηφάνειας. Οι ψυχές των πράων θα γεμίσουν από γνώση και σύνεση, ενώ ο νους του θυμώδους συγκατοικεί με το σκοτάδι και την άγνοια.

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

«και υπέρ των δι’ ευλόγους αιτίας απολειφθέντων και των εν ταίς διακονίες όντων»

Κάποτε ο Μοναχός Ηλιόδωρος από την Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, έβλεπε την Παναγία να θυμιάζει τα στασίδια που δεν υπήρχαν Μοναχοί, ενώ μερικά που είχαν Μοναχούς δεν τα θυμίαζε.
Αυτό του έκανε μεγάλη εντύπωση και με δάκρυα παρακάλεσε την Παναγία να του λύσει αυτή την απορία. Μετά από τριήμερη προσευχή του αποκάλυψε η Παναγία:
«Τα στασίδια που είναι άδεια τα θυμιάζω, γιατί αυτά είναι θέσεις των Μοναχών, οι οποίοι βρίσκονται σε υπηρεσίες και διακονήματα της Μονής, αλλά έχουν -ενώ εργάζονται- συνέχεια το νου τους στην κοινή προσευχή και στο Ναό και συμπροσεύχονται με τους ευρισκομένους εδώ.
Αυτοί είναι για τους οποίους δέονται οι ιερείς «και υπέρ των δι’ ευλόγους αιτίας απολειφθέντων και των εν ταίς διακονίες όντων», και τους θυμιάζω σαν να βρίσκονται στα στασίδια τους, ενώ μερικοί από τους παρόντες είναι απόντες πνευματικά, δεν προσεύχονται, ο νους τους βρίσκεται αλλού ή συζητούν με τον διπλανό τους, γι’ αυτό και δεν τους θυμιάζω.
Μάθε ακόμη, πως λυπάμαι πάρα πολύ που πολλοί Χριστιανοί πηγαίνουν στην κοινή λατρεία, όχι για να προσευχηθούν, αλλά και για να κουβεντιάζουν, να κατακρίνουν, να δουν πως είναι οι άλλοι ντυμένοι, να δείξουν τις καλές φορεσιές τους, να πουν τα νέα τους.
Ενώ βρίσκονται σε ιερό χώρο, περιφρονούν με αυτόν τον τρόπο την πίστη τους και λατρεύουν έτσι τον εχθρό των ανθρώπων, τον μισόκαλο».

από το βιβλίο: «Η Μητέρα των Χριστιανών – Γιορτές και Θαύματα της στον Άθωνα» – Ιερομόναχος Μάξιμος – Άγιον Όρος.

[toula]

"Πρέπει νά μάθουμε, νά προσευχόμεθα!

Ὄχι νά διαβάζουμε...αλλά να προσευχόμεθα!"
Πρέπει νά προσευχόμεθα μέ ἁπλότητα καί φυσικότητα. Σάν νά κουβεντιάζουμε.
Νά μήν ἀφήνουμε ποτέ τήν ἀνάγνωσή μας νά καταντάει μηχανική. Αὐτό ἐπιτυγχάνεται μόνο μέ δουλειά.
Πολλή δουλειά. Συνεχής καί ἀδιάκοπη δουλειά. Ἐπίμονη δουλειά. Δουλειά ἐπάνω στόν ἑαυτό μας.
Καί νά παρακαλοῦμε: «Δίδαξέ με, Κύριε, νά προσεύχομαι. Δέν ξέρω νά προσεύχομαι». Αὐτός ὁ στεναγμός, αὐτός ὁ λυγμός, πρέπει νά βγαίνει χρόνια ἀπό τό στόμα μας.
Καί ὁ Κύριος θά μᾶς ἐπισκεφθεῖ.
Θά ἔλθει ξαφνικά. Θά διανοιγεῖ ὁ νοῦς μας. Καί θά μᾶς ἀποκαλύψει τό μυστικό: πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα, καί τί εἶναι ἡ προσευχή.
Μερικές φορές αὐτό τό μυστικό μᾶς ἀποκαλύπτεται μέσα στή λειτουργία, ὅταν κοινωνοῦμε τῶν ἁγίων μυστηρίων.
Καί ἄλλοτε στό σπίτι μας.
Μᾶς ἀποκαλύπτεται μετά ἀπό συνεχή καί ἐπίμονο στεναγμό:
«Μάθε με, Κύριε, νά προσεύχομαι!
Δίδαξέ με νά προσεύχομαι!
Μόνο νά διαβάζω ξέρω.
Νά προσεύχομαι, δέν ξέρω!»
Καί ὁ Κύριος θά μᾶς διδάξει, καί τί εἶναι ἡ προσευχή καί πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα.
Μά τότε θά χρειαστεῖ, ἐσύ νά φύλαξεις πιά τόν ἑαυτό σου ἀπό κάθε θανάσιμη ἁμαρτία καί κάθε ἀπροσεξία… καί νά παρακαλεῖς, νά μήν σοῦ ξαναπάρει ὁ Θεός τό χάρισμα, τό μεγάλο αὐτό ἀπόκτημα, αὐτόν τόν ἁγιασμό τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ.

Στάρετς Ζαχαρίας

[toula]

"Ο σαρκικός άνθρωπος, δεν γνωρίζει τίποτα υψηλότερο από την επίγεια σαρκική χαρά."

Ο σαρκικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει, την ευλογία και την πνευματική ευφροσύνη που απολαμβάνουμε, με την προσευχή και την άσκηση της αρετής.
Ούτε στο ελάχιστο δεν μπορεί να κατανοήσει, τι ευλογία και ποιά μακαριότητα μας περιμένει στον άλλο κόσμο.
Δεν γνωρίζει τίποτα υψηλότερο από την επίγεια σαρκική χαρά. Τις μέλλουσες ευλογίες, τις λογαριάζει φαντασίες.
Ο πνευματικός όμως άνθρωπος, γνωρίζει εμπειρικά την ευλογία που νοιώθει η ενάρετη ψυχή, γιατί η καρδιά του προγεύεται από τώρα, την μέλλουσα μακαριότητα.

~ Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης~

[toula]

ΠΡΟΣΟΧΗ στην ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΗ και ΣΑΤΑΝΙΚΗ γιορτή Halloween (Χάλοουίν).

Γιορτάζεται πάντα τη νύχτα της 31ης Οκτωβρίου, κατά την οποία τα μικρά παιδιά μεταμφιέζονται κατά κανόνα σε κάτι «τρομαχτικό» και επισκέπτονται σπίτια μαζεύοντας πολλά γλυκά, ενέργεια γνωστή ως «trick or treat» («φάρσα ή κέρασμα»). Η γιορτή αυτή συγχέεται με τις Ελληνικές Απόκριες (άλλη παγανιστική εορτή, δεν είναι τυχαίο που την Κυριακή της Απόκρεω η Εκκλησία μας μιλάει για την Δευτέρα και φοβερά Παρουσία του Κυρίου μας), όμως διαφοροποιείται κατά πολύ από αυτές καθώς το Χάλοουιν έχει περισσότερο μυστικιστική χροιά.
Τα τελευταία χρόνια, δεν γίνεται να περάσει ο Οκτώβριος χωρίς ένα τουλάχιστον πάρτυ με μάγισσες… Δεν νοείται σπίτι της ανώτερης τάξης που να μην στολίσει μια κολοκύθα – φαναράκι. Όσο πιο μεγάλη η κολοκύθα τόσο πιο δυνατά φωνάζει: «Trick or Treat»; Επόμενο είναι: όσο πιο κούφια, τόσο περισσότερο θόρυβο κάνει…

Από πού κι ως πού όμως μια κολοκύθα να γίνει σύμβολο αυτής της Αμερικάνικης γιορτής; Και τι στην ευχή γιορτάζει κανείς στο Halloween;
Η λέξη Halloween (ή για να ακριβολογούμε: Hallowe’en) προέρχεται από την παλιά αγγλική λέξη «Hallow» που σημαίνει: Άγιος. Αρχικά ήταν: All Hallow Even και στην πορεία, συντομεύθηκε σε Halloween. Πολύ απλά, ήταν η παραμονή της γιορτής των Αγίων Πάντων.
Το σύμβολο της γιορτής είναι αναμφίβολα η κούφια κολοκύθα η οποία σκαλίζεται έτσι ώστε να παίρνει ανθρώπινη μορφή ενώ μέσα στην κολοκύθα υπάρχει ένα αναμμένο κερί. Συνδέεται κάπως η γιορτή των Αγίων Πάντων με την κούφια κολοκύθα; Εκ πρώτης όψεως, όχι. Υποτίθεται ότι η κολοκύθα συνδέεται με ένα μπαγαπόντη, τσαρλατάνο: τον Τζακ.
Jack-o-lantern – Ο θρύλος του κατεργάρη Τζακ…

Ο Τζακ δεν ήταν παρά ένας απατεωνίσκος που είχε κολλήσει δήθεν ανάμεσα σε δύο κόσμους. Οι κούφιες κολοκύθες – φαναράκια ήταν για να φωτίζουν τη χαμένη ψυχή του. Πώς τα κατάφερε έτσι; Ένας ιρλανδικός θρύλος λέει ότι ο Τζακ κατάφερε να ξεγελάσει τον Διάβολο: Σύμφωνα λοιπόν με το μύθο, ο Τζακ είχε καλέσει το διάβολο να πιούν ένα ποτό μαζί. Όμως ο Τζακ δεν ήθελε να πληρώσει για το ποτό του και έτσι έπεισε το διάβολο να μεταμορφωθεί σε ένα νόμισμα, ώστε να μπορέσουν να πληρώσουν για τα ποτά τους. Μεταμορφώθηκε λοιπόν ο διάβολος σε νόμισμα, αλλά ο Τζακ αντί να πληρώσει τον έβαλε στην τσέπη του, δίπλα σε ένα σταυρό και έτσι ο διάβολος δεν μπορούσε να πάρει την κανονική του μορφή. Ύστερα από πολλά παρακάλια όμως, ο Τζακ αποφάσισε να τον ελευθερώσει, αρκεί να του έδινε την υπόσχεση ότι ο διάβολος δεν επρόκειτο να τον ενοχλήσει για ένα χρόνο και ούτε θα διεκδικούσε την ψυχή του όταν πέθαινε.

Έτσι πέρασε ο χρόνος και ο διάβολος ξαναεμφανίστητε την ώρα που ο Τζακ προσπαθούσε να κόψει ένα φρούτο από κάποιο δέντρο. Ζήτησε λοιπόν από το διάβολο να ανέβει στο δέντρο και να του κόψει ένα φρούτο. Ο διάβολος ανέβηκε και ο Τζακ γρήγορα γρήγορα σκάλισε ένα σταυρό στον κορμό του δέντρου. Έτσι ο διάβολος ήταν παγιδευμένος, δεν μπορούσε να κατέβει. Γι’ αυτό παρακάλεσε τον Τζακ να τον ελευθερώσει και του υποσχέθηκε ότι δεν θα τον ενοχλήσει για δέκα ολόκληρα χρόνια. Τότε ο Τζακ τον ελευθέρωσε.
Πέρασαν αρκετά χρόνια και ο Τζακ πέθανε. Πήγε στον παράδεισο, αλλά ο Θεός δεν τον δέχτηκε, καθώς ο Τζακ ήταν έναν άνθρωπος μίζερος και κακός. Έτσι τον έστειλε στην κόλαση. Όμως ούτε ο διάβολος τον ήθελε και του θύμισε την υπόσχεση που του είχε δώσει παλιότερα. Είπε λοιπόν στον Τζακ να φύγει. Όμως ο Τζακ τον ρωτάει: «Πως θα φύγω; Έξω έχει σκοτεινιά». Και ο διάβολος πήρε ένα αναμμένο κάρβουνο και του το έδωσε να πορευθεί μέσα στη νύχτα. Ο Τζακ έβγαλε ένα ραπάνι (που πάντα κουβαλούσε μαζί του, καθώς ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα του φαγητά), το χάραξε και έβαλε μέσα το κάρβουνο. Από τότε περιπλανιέται στον κόσμο μην μπορώντας να βρει κάποιο μέρος να αναπαύσει την ψυχή του.
Έτσι κάθε Χάλοουιν, οι Ιρλανδοί σκάλιζαν ραπάνια, πατάτες και κολοκύθες, έβαζαν μέσα ένα κερί και τα τοποθετούσαν κοντά σε παράθυρα, έτσι ώστε να κρατάνε μακριά τα κακά τα πνεύματα και κυρίως το πνεύμα του τσιγγούνη και πειραχτήρι Τζακ.
Αυτά είναι τα Φανάρια του Τζακ, αγγλιστί: Jack-o-lantern. (Εντελώς ειδωλολατρικός θρύλος με σαφείς αναφορές στην ελληνική Μυθολογια). Είναι άξιο σχολιασμού πάντως το πώς ο Διάβολος παρουσιάζεται σαν ένα ακίνδυνο, ίσως και αφελές παιχνιδιάρικο πλάσμα που μπορεί να το νικήσει ένας ανθρωπάκος σαν τον Τζακ… Θυμίζει λίγο αυτό που έχει πει ο Μπωντλέρ: «το μεγαλύτερο τέχνασμα του Διαβόλου είναι που μας έχει πείσει ότι δεν υπάρχει…»
Samhain – Η βαθιά ρίζα του Halloween…
Κάτι άλλο εκτός από παραφθαρμένους θρύλους; Πολλοί πιστεύουν ότι το Halloween προέρχεται από τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Από τη γιορτή της 13ης Μαΐου που ήταν μια νύχτα μνήμης των νεκρών αγίων η οποία σε μια προσπάθεια της δυτικής εκκλησίας να “εκχριστιανίσει” τις παγανιστικές γιορτές Beltane και Samhain, μετακινήθηκε την 1η Νοεμβρίου.
Φαίνεται όμως ότι οι ρίζες της κολοκύθας είναι πολύ πιο βαθιές… Ήδη από τον 5ο π.Χ. αιώνα, οι Κέλτες της Βρετανίας και της Ιρλανδίας τηρούν την γιορτή Samhain στα τέλη Οκτωβρίου, περίοδο κατά την οποία πιστεύουν ότι οι δαίμονες και τα πνεύματα των νεκρών περιπλανιούνται στη γη. «Samhain» άλλωστε, σημαίνει «το τέλος του καλοκαιριού». Για τους Κέλτες είναι η εποχή που τραβιόταν το πέπλο που υπήρχε ανάμεσα στον ανθρώπινο και τον υπερφυσικό κόσμο και τα πνεύματα γυρνούσαν αδέσποτα στη γη. Υποτίθεται ότι τότε, οι ψυχές των νεκρών επέστρεφαν στα σπίτια τους και οι οικογένειες άφηναν έξω από το σπίτι τροφή και ποτά για να κατευνάσουν τα φαντάσματα.
Τον 10ο μ.Χ αιώνα, οι Ρωμαίοι κατακτούν τους Κέλτες και παίρνουν προίκα τις πνευματιστικές τελετουργίες τους. Ο Ιούλιος Καίσαρας μιλά στους «Γαλατικούς Πολέμους» για τη Δρυιδική γιορτή Samhain και τους Δρυίδες οι οποίοι – ειρήσθω εν παρόδω – δεν ήταν τόσο αθώοι και καλοσυνάτοι όσο ο συμπαθέστατος Πανοραμίξ ούτε ασχολούνταν αποκλειστικά με μαγικά φίλτρα. Περιγράφει τους Δρυίδες ως μια θεοκρατία με απόλυτη εξουσία στον αγροτικό πληθυσμό τον οποίο είχαν υποδουλώσει μέσω του τρόμου. Το Samhain στην πορεία, συνδέθηκε με μαζικές ανθρωποθυσίες ανδρών, γυναικών και παιδιών που καίγονταν ζωντανοί σε τεράστια σκιάχτρα, γνωστά ως: «Wicker Man».
Τον 7ο μ.Χ. αιώνα ο Πάπας Βονιφάτιος Δ’ [8 Μαΐου] καθιερώνει τον ετήσιο εορτασμό της Ημέρας των Αγίων Πάντων προς τιμήν των μαρτύρων. Τον 11ο μ.Χ. αιώνα προσδιορίζεται η 2α Νοεμβρίου ως Ημέρα των Ψυχών για να τιμάται η μνήμη των νεκρών και μέσα στον Μεσαίωνα, τα αρχαία έθιμα των Κελτών προς τιμήν των δαιμόνων σφιχταγκαλιάζουν τις τελετουργίες προς τιμή των νεκρών. Με αυτά και με αυτά, φτάνουμε στον 18ο μ.Χ. αιώνα όπου εμφανίζεται για πρώτη φορά η ονομασία Halloween σε έντυπη μορφή.

Ο αμέσως επόμενος αιώνας, ο 19ος φέρνει το έθιμο στην Αμερική μαζί με κύματα μεταναστών από την Ιρλανδία που παντρεύουν τα έθιμά τους με αυτά των μεταναστών από τη Βρετανία και τη Γερμανία ακόμη και από την Αφρική. Στις ΗΠΑ το Halloween άρχισε να γιορτάζεται το 1840, όταν ιρλανδοί καθολικοί έφεραν το έθιμο στη νέα τους πατρίδα. Οι Αμερικανοί άλλο που δεν θέλουν. Δώστους μια γιορτή κι ένα σύμβολο και θα το «τερματίσουν». Η κολοκύθα εξάλλου ταιριάζει τόσο πολύ με τη αμερικανική pop κουλτούρα…
Τα υπόλοιπα είναι λίγο – πολύ γνωστά. Τον 20ο αιώνα με την υποστήριξη του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, το Halloween γίνεται πανεθνική γιορτή στις ΗΠΑ. Στον αιώνα που διανύουμε, εκτός από γιορτή είναι και μια τεράστια μπίζνα. Στολές, αξεσουάρ και κολοκύθες σε κάθε μορφή πωλούνται κατά εκατομμύρια. Ενδεικτικά: το ένα τέταρτο όλων των γλυκών που πωλούνται ετησίως στις Η.Π.Α αγοράζεται αποκλειστικά για το Halloween. Όσοι τηρούν το έθιμο σήμερα, ντύνονται φαντάσματα ή μάγισσες και ζητούν κέρασμα (treat) για να μην κάνουν σκανδαλιά (trick) απλώς διαιωνίζουν τις τελετουργίες της γιορτής Samhain. Όπως τα περισσότερα παιδάκια στις ΗΠΑ…
Πανσέληνος – κολοκύθα – μάγισσα – μαύρη γάτα… Όλα τα σύμβολα του παγανισμού μαζί!
Trick or Treat? – τι γλυκούλι δίλημμα…
Την ημέρα της γιορτής τα μικρά παιδιά γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας μεταμφιεσμένα και οι ιδιοκτήτες των σπιτιών ανοίγουν τις πόρτες τους καλόκαρδα και προσφέρουν στα παιδάκια γλυκά και ζαχαρωτά αλλιώς… δέχονται να τους κάνουν οι μικροί επισκέπτες τους, ένα πείραγμα. Γι αυτό και το έθιμο λέγεται: «Trick or Treat?» δηλαδή: «πείραγμα ή καλόπιασμα;» Χαριτωμένο έθιμο ε; Γλυκούλι.
Πασπαλισμένο με ζάχαρη άχνη…
Μάλλον προέρχεται από το κέρασμα που άφηναν έξω από την πόρτα για τα πνεύματα. Εκτός αν… προέρχεται από κάποιο άλλο έθιμο, ακόμη πιο σκοτεινό. Ένα από τα έθιμα που τηρούσαν οι Δρυίδες για το Samhain ήταν να γυρνούν με κολοκύθες τις οποίες γέμιζαν με ανθρώπινο λίπος. Πού το έβρισκαν; Έλα ντε.

Οι Δρυίδες έφερναν καζάνια και τα άναβαν στη φωτιά για τη θυσιαστική τελετή τους. Όσο θερμαίνονταν τα καζάνια, οι Δρυίδες κτυπούσαν τις πόρτες των τοπικών αρχόντων και φώναζαν «Trick or Treat» που μπορεί να σημαίνει επίσης: «τέχνασμα ή θεραπεία»; Ο λόγος που γυρνούσαν και χτυπούσαν τις πόρτες ήταν για να δουν αν ο αφέντης του φέουδου σκόπευε να προσφέρει κάποια «θεραπεία». Η θεραπεία δεν ήταν άλλο από μια θυσία. Ανθρωποθυσία. Θα μπορούσε να ήταν ένας από τους υπηρέτες ή ακόμη και κάποιο από τα μέλη της οικογένειας που του φεξε εκείνη τη νύχτα.
Η ανταμοιβή για την «θεραπεία» θα ήταν μια κολοκύθα γεμάτη με ανθρώπινο λίπος και θα την άναβαν, έτσι ώστε ο καθένας μέσα στο σπίτι να ήταν προστατευμένος από τους δαίμονες που κλήθηκαν στο Samhain.

Οι Δρυίδες τρομοκρατούσαν τους κατοίκους ότι αν δεν έδιναν προσφορά – θεραπεία – καλόπιασμα, δηλαδή όλα αυτά που σημαίνει η λέξη: treat, τότε… την είχαν βαμμένη, κατά κυριολεξία. Ένας κύκλος με ένα εξάκτινο αστέρι από αίμα θα ζωγραφιζόταν στην πόρτα του σπιτιού και αυτό θα προσέλκυε – υποτίθεται – τους δαίμονες και όλες τις κατάρες που θα επικαλούνταν οι Δρυίδες κατά τη διάρκεια του Samhain.
Άρα: ή treat – ανθρωποθυσία – κολοκύθα με ανθρώπινο λίπος ή trick – εξάκτινο αστέρι από αίμα – δαίμονες. Απλά πράγματα.
Είτε δεχθούμε αυτή τη θεωρία για την προέλευση του λογοπαίγνιου είτε την άλλη που υποστηρίζει ότι το «πείραγμα ή κέρασμα» βασίζεται στη συνήθεια να αφήνουν γλυκά και τρόφιμα έξω από τις πόρτες για να καλοπιάσουν τα πνεύματα των νεκρών…. η προέλευση της γιορτής, του συμβόλου της και του συνθήματός της είναι βουτηγμένη στην ειδωλολατρία και τον πνευματισμό. Με τον χριστιανισμό, καμία σχέση.

Παρόλα αυτά, το Halloween είναι η δεύτερη πιο εμπορική γιορτή στην Αμερική! Επτά στους δέκα Αμερικανούς (καθολικοί, προτεστάντες, άθεοι) συμμετέχουν με ενθουσιασμό στο Halloween. Οι σατανιστές επίσης, θεωρούν το Halloween μία από τις μεγαλύτερες γιορτές τους (αν όχι τη μεγαλύτερη) και την γιορτάζουν με όσες θυσίες μπορούν να προσφέρουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλά κέντρα φιλοξενίας αδέσποτων ζώων στις ΗΠΑ βγάζουν ανακοινώσεις ότι δεν δίνουν για υιοθεσία μαύρες γάτες τις ημέρες γύρω από το Halloween.
Τελικά, το Halloween, η γιορτή των μάγων και των μαγισσών, αποδείχτηκε και το πιο επιτυχημένο μαγικό τους αφού κατάφεραν να κάνουν τόσο κόσμο να γιορτάζει μαζί τους.

https://wra9.blogspot.com/2022/10/halloween.html