Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Άγιος Παΐσιος: «Μετά από χρόνια θα λάμψουν οι δίκαιοι… γιατί θα επικρατεί πολύ σκοτάδι, και ο κόσμος θα στραφεί προς αυτούς».
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν έχει καμμία έλλειψη. Η μόνη έλλειψη που παρουσιάζεται, είναι από μας τους ίδιους, όταν δεν αντιπροσωπεύουμε σωστά την Εκκλησία, από τον πιο μεγάλο στην ιεραρχία μέχρι τον απλό πιστό.
Μπορεί να είναι λίγοι οι εκλεκτοί, όμως αυτό δεν είναι ανησυχητικό. Η Εκκλησία είναι Εκκλησιά του Χριστού και Αυτός την κυβερνάει. Δεν είναι Ναός που κτίζεται με πέτρες, άμμο και ασβέστη από ευσεβείς και καταστρέφεται με φωτιά βαρβάρων, αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός• «καί ο πεσών επί τον λίθον τούτον συνθλασθήσεται• έφ΄ όν δ΄ αν πέση, λικμήσει αυτόν» .
Ο Χριστός ανέχεται σήμερα μία κατάσταση. Ανέχεται και ενεργεί η θεία Χάρις για χάρη του λαού. Μία μπόρα είναι• θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα• δεν θα σταθούν.

Είδες που αναφέρει στο Ευαγγέλιο: «Λυχνάρι μισοσβησμένο δεν θα το φυσήξω. Καλάμι ραγισμένο δεν θα το αγγίξω»[1]; Αυτό το είπε ο Χριστός, για να είμαστε αναπολόγητοι την ημέρα της Κρίσεως. Βλέπεις, όταν το λυχνάρι δεν έχη άλλο λάδι στην κούπα και μείνη μόνο λίγο λάδι στο φιτίλι, θα σβήση μετά από λίγο, έστω και αν το φιτίλι πάη μία επάνω μία κάτω. Είναι σαν τον ετοιμοθάνατο που έχει τις τελευταίες αναλαμπές.
Ο Χριστός όμως δεν θέλει να το φυσήξη και να το σβήση, γιατί μετά θα πή: «Εγώ θα έκαιγα, αλλά με φύσηξες και έσβησα!».Τί σε φύσηξα; Η κούπα δεν είχε καθόλου λάδι! Ούτε το ραγισμένο καλάμι θέλει να το αγγίξη, γιατί μετά, αν σπάση, θα πή: «Με άγγιξες και έσπασα!».Μά αφού ήσουν ραγισμένο και θα έσπαζες, τί μου λές ότι σε άγγιξα και έσπασες;

Εμείς οι μοναχοί, αλλά και οι κληρικοί, σκορπούμε αθεΐα, όταν δεν ζούμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Ο κόσμος έχει ανάγκη από τις αρετές μας όχι από τα χάλια μας. Ιδίως το παράδειγμα των μοναχών στους κοσμικούς είναι πολύ μεγάλο πράγμα! Οι κοσμικοί αφορμή ζητούν, για να δικαιολογήσουν τις αμαρτίες τους. Γι’ αυτό θέλει πολλή προσοχή. Βλέπεις, εμείς δεν μπορούμε να πούμε αυτό που λέει ο Χριστός, «τίς ελέγχει με περί αμαρτίας;»[2] αλλά «τίς ελέγχει με περί σκανδάλου», αυτό πρέπει να μπορούμε να το πούμε.
Ο Χριστός το είπε εκείνο, γιατί ήταν τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Εμείς είμαστε άνθρωποι. Έχουμε ατέλειες, έχουμε πτώσεις, τέλος πάντων, αλλά δεν κάνει να γινώμαστε αιτία να σκανδαλίζεται ο άλλος.
Αν όμως φταίη ένας δεσπότης, ένας παπάς, ένας καλόγερος, δεν φταίει ο Χριστός. Αλλά οι άνθρωποι δεν πάνε ως εκεί. «Αντιπρόσωπος του Χριστού δεν είναι;», λένε. Ναί, αλλά αναπαύεται ο Χριστός με αυτόν τον αντιπρόσωπο; Ή δεν σκέφτονται τί τον περιμένει αυτόν τον αντιπρόσωπο στην άλλη ζωή.
Γι’ αυτό μερικοί που σκανδαλίζονται από μερικά γεγονότα καταλήγουν να μην πιστεύουν, γιατί δεν καταλαβαίνουν οι καημένοι ότι όπως, αν φταίη ένας χωροφύλακας, δεν φταίει το έθνος, έτσι κι αν φταίη ένας παπάς, δεν φταίει η Εκκλησία. Όσοι όμως σκανδαλίζονται, αλλά έχουν καλή διάθεση, καταλαβαίνουν, όταν τους εξηγήσης. Αυτοί έχουν και ελαφρυντικά, γιατί μπορεί να μην είχαν βοηθηθή και να έχουν άγνοια από μερικά πράγματα.
– Γέροντα, γιατί κανένας δεν παίρνει μία θέση με τόσα σκάνδαλα που γίνονται στην Εκκλησία;

– Στα εκκλησιαστικά θέματα όλες οι καταστάσεις δεν είναι να πάρης θέση. Μπορεί να ανέχεται κανείς μία κατάσταση κάνοντας υπομονή, έως ότου ο Θεός δείξη τί πρέπει να κάνη. Άλλο είναι να ανέχεται κανείς μία κατάσταση και άλλο να την αποδέχεται, ενώ δεν πρέπει. Ύστερα, σε τέτοιες περιπτώσεις, ό,τι έχει να πη κανείς να το πη με σεβασμό, ανδρίκια· όχι να βρίζη, να δημοσιεύη. Να το πη ιδιαιτέρως στο ίδιο το πρόσωπο στο οποίο αφορά το θέμα με πόνο, από αγάπη, για να προσέξη μερικά πράγματα. Δεν είναι ειλικρινής και ευθύς εκείνος που λέει κατά πρόσωπο την αλήθεια ούτε εκείνος που την δημοσιεύει, αλλά εκείνος που έχει αγάπη και αληθινή ζωή και μιλάει με διάκριση, όταν πρέπη, και λέει εκείνα που πρέπει στην πρέπουσα ώρα.
Εκείνοι που ελέγχουν με αδιακρισία έχουν πνευματική σκότιση και κακία και βλέπουν τους ανθρώπους δυστυχώς σαν κούτσουρα. Και ενώ τους πελεκάνε αλύπητα και υποφέρουν οι άνθρωποι, αυτοί χαίρονται για το τετραγώνισμα που τους κάνουν, για «τόν κυβισμό»! Μόνο σε άνθρωπο που έχει δαιμόνιο αρχικό δικαιολογείται να θεατρίζη τους ανθρώπους μπροστά στο κόσμο, να τους λέη το παρελθόν τους (σέ όσους βέβαια έχει δικαιώματα το δαιμόνιο), για να κλονίζη αδύνατες ψυχές.

Το ακάθαρτο πνεύμα, φυσικά, δεν βγάζει στην φόρα τις αρετές των ανθρώπων αλλά τις αδυναμίες τους. Οι ελευθερωμένοι όμως άνθρωποι από τα πάθη τους, επειδή δεν έχουν κακία, το κακό το διορθώνουν με καλωσύνη. Αν δούν καμμιά φορά κάπου λίγη ακαθαρσία που δεν καθαρίζεται, την σκεπάζουν με καμμιά πλάκα, για να μην αηδιάση και ο άλλος που θα την δή. Ενώ εκείνοι που ξεσκαλίζουν σκουπίδια μοιάζουν με τις κότες…
Τώρα [3] ο διάβολος κάνει μουντζούρες πολλές και μπλέκει πολύ τα πράγματα, αλλά τελικά θα σπάση τα μούτρα του. Μετά από χρόνια θα λάμψουν οι δίκαιοι. Και λίγη αρετή να έχουν, εν τούτοις θα φαίνωνται, γιατί θα επικρατή πολύ σκοτάδι, και ο κόσμος θα στραφή προς αυτούς. Αυτοί που σήμερα κάνουν τα σκάνδαλα, αν ζουν τότε, θα ντρέπωνται.

[1].Βλ. Ησ. 42, 3 και Ματθ. 12, 20.
[2]. Βλ. Ιω. 8, 46.
[3]. Ειπώθηκε το 1974.
Από το βιβλίο: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο. Λόγοι Α΄

[toula]

Τον αλαζόνα, μοχθηρό και υπερήφανο άνθρωπο να τον βλέπεις σαν τον άνεμο.
Μην προσβάλλεσαι από την κακία, την υπερηφάνεια και την μοχθηρία του.
Φρόντισε να παραμείνεις ειρηνικός.
Ο εχθρός προσπαθεί να σ’ εκνευρίσει εξάπτοντας τα ανθρώπινα
πάθη σου ή βάζοντας στην καρδιά σου καχυποψία και φαντασίες.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

Τα βλεπόμενα πρόσκαιρα(Αγ.Ιωάννη Χρυσοστόμου)

Η Εκκλησία αναμφίβολα βα­σανίζεται, οί αρχηγοί της παύονται.
Λύκοι αρπακτικοί επιτέθηκαν στην ποίμνη και σκόρπισαν το ποίμνιο. Οί δυνάμεις αύτού του κόσμου ξεσηκώθηκαν κατά του θυσιαστηρίου και επέβαλαν το σφετερισμό και το σχίσμα.Τι σημαίνει αυτό;Δεν συνέβη ποτέ τίποτε πα­ρόμοιο στον κόσμο; Σάν να μη με­γάλωσε ή Εκκλησία του Χρίστου ανάμεσα σε αταξίες!Κι ό ίδιος ό Χριστός σαν να μην περικυκλώθηκε από σκάνδα­λα από το λίκνο μέχρι το θάνατο του!"Αν είναι έτσι, γιατί να πα­ραπονιόμαστε; Τι είναι τα δικά μας παθήματα, όταν ό Υιός του Θεού και οί απόστολοι Του μάς μετέφεραν την αλήθεια μέσα σε διωγμούς και βάσανα;[...]

Άς εξετάσουμε τη σκέ­ψη σου, όταν αφήνεται να τα­ράσσεται από τις αταξίες πού μάς ενοχλούν."Οταν τα αγαπη­τά σου πρόσωπα υποφέρουν, υπο­φέρεις κι εσύ, και κλαις για τόσες δυ­στυχίες, στις όποιες δέν διακρίνεις οϋτε το σκοπό οϋτε το πιθανό τέλος. Σκοτεινές και ζοφερές ιδέες σε πολιορκούν, σύννεφο λύ­πης σε καλύπτει.Πέφτεις στην αποθάρρυνση, διό­τι δεν καταλαβαίνεις τίποτε άπ' όλα όσα συμβαίνουν."Α, δεν θέλω να σου καλύψω το κακό πού σε τρομάζει. Δεν θέλω ούτε να το αρνηθώ, ούτε να το ελα­χιστοποιήσω, θέλω αντίθετα να το αντικρίζεις όπως είναι, δηλαδή πιο τρομερό, πιό βαθύ άπ' ό,τι σου φαί­νεται. Ναί, περιπλανιόμαστε στους κόλπους μιας ατέλειωτης φουρτουνιασμένης θάλασσας. Το πλοίο, μας μεταφέρει, κλυδωνίζεται χωρίς κατεύθυνση, παραδομένο στη θέ­ληση των μανιασμένων ώκεάνιων κυμάτων.Οί μισοί του ναύτες βρίσκονται στη θάλασσα και τα πτώματα τους επιπλέουν μπροστά στα μάτια μας στην επιφάνεια του νερού. Σχίστηκαν τα πανιά, έσπασαν τα κατάρτια. Τα κουπιά εγκαταλείφθηκαν, το πη­δάλιο έσπασε και οί πλοηγοί, καθισμένοι στη θέση τους, δεν μπορούν παρά με τα χέρια τους να συ­σφίγγουν τα γόνατα τους, ανήμποροι να καταστρώσουν κά­ποιο σχέδιο και μη έχοντας πιά δύναμη παρά μόνο για να θρηνούν.Σκοτεινή νύχτα τους καλύπτει και κινδυνεύουν να σκο­ντάψουν σε ϋφαλο. Τα αυτιά τους δεν συλλαμβάνουν πλέ­ον παρά τον εκκω­φαντικό θόρυβο των κυμάτων.Ή ϊδια ή θάλασσα ανασηκώνει από τον πυθμένα της απαίσια τέρατα και τα ρίχνει πάνω στο πλοίο.Ή φρίκη των επι­βατών είναι μεγάλη... Μάταια προσπαθώ με τη συσσώρευση των εικόνων αυτών να εκφράσω το πλήθος των κακών πού μας καταθλίβουν. Πραγματικά, ποια ανθρώπινη γλώσσα θα μπορούσε να τα περιγράψει;Κι ωστόσο εγώ, πού περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο θα έπρεπε να ήμουν ταραγμένος, δεν χάνω την ελπίδα. Σηκώνω τα μάτια μου ψηλά προς τον ύψιστο κυβερνήτη του σύμπαντος, πού δεν του είναι ανα­γκαία ή ευφυΐα, για να καθησυχάσει την τρικυμία...Δεν πρέπει, λοιπόν, να αποθαρρυνόμα­στε, αλλά αντίθετα να έχουμε πανιά στο νου μας αυτή τήν αλήθεια: Δεν υπάρχει παρά μία δυστυχία, πού πρέπει να φο­βόμαστε στον κόσμο, την αμαρτία και τις αδυναμίες της ψυχής, πού οδηγούν στην αμαρτία.Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά μύθος. Επιβουλές και εχθρότητες, απάτες και συ­κοφαντίες, αδικίες καi καταδύσεις, δημεύ­σεις, εξορίες, ξίφη ακονισμένα, θάλασσες ταραγμένες, πόλεμος όλης της οικουμένης, όλα αύτά δεν εΐναι τίποτε και δεν μπορούν να ταράξουν ψυχή πού αγρυπνά.Ό άπ. Παύλος μας το διδάσκει μ' αύιά τά λόγια: «τα βλεπόμενα πρόσκαιρα» (Β' Κορ. 4,18). Γιατί, λοιπόν, να φοβόμαστε σαν να είναι αληθινές συμφορές γεγονότα πού ό χρόνος παρασύρει όπως έ'να ποτάμι ιά νερά του;«Αλλά», θα μου πει κανείς, «είναι σκληρό καϊ βαρύ φορτίο ή εχθρότητα».Αναμφίβολα.Ωστόσο, άς τη δούμε από μία άλλη πλευρά και θα μάθουμε να την καταφρονούμε.Οί προσβολές, οί περιφρονήσεις, οί σαρκασμοί, πού προέρχονται από τους εχθρούς μας, τί είναι;Το μαλλί από ένα φθαρμένο έπανωφόρι, πού το τρώνε τα σκουλήκια και το λειώνει ό χρόνος. «Έντούτοις», προσθέτει κάποιος, «μέσα σ' αύτές τις δοκιμασίες πού έπιβάλλονται στον κόσμο,πολλοι χάνονται και πολλοι σκανδαλίζονται».Ασφαλώς, κι αυτό συμβαίνει αρκετές φορές. Στή συνέχεια όμως, μετά τις κα­ταστροφές, τους θανάτους, τα σκάνδαλα, ξαναπροβάλλει ή τάξη, βασιλεύει ή ηρεμία και ή αλήθεια ξαναβρίσκει το δρόμο της. "Α! θέλετε να είστε πιο συνετοί από τον Θεό! Βολιδοσκοπείτε τις αποφάσεις της θείας πρόνοιας!Υποκλιθείτε καλύτερα στους νόμους πού θέτει. Μη κρίνετε, μη γογγύζετε. Να επαναλαμβάνετε μόνο με τον ϊδιο από­στολο: «Βαθιά σχέδια του Θεού, ποιός θα μπορούσε να διεισδύσει σε αυτά;» (Ρωμ. 11, 33)."Ας υποθέσουμε ότι κάποιος άνθρωπος δεν είδε ποτέ τον ήλιο ν' ανατέλλει και να δύει. Δεν θα σκανδαλιζόταν, αν έβλεπε το άστρο της μέρας να εξαφανίζεται από το στερέωμα και τη νύχτα να καταλαμβάνει τη γη;Θα πίσιευε ότι ό Θεός τόν εγκατέλειψε. Κι εκείνος πού δεν είδε παρά την άνοιξη, δεν θα σκανδαλιζόταν βλέποντας να φτάνει ό χειμώνας, ό θάνατος αυτός της φύσης; θα νόμιζε Ίσως ότι ό Θεός απαρνήθηκε το έργο του κι εγκαταλείπει τον κόσμο πού δημιούργησε.Κι αυτός πού βλέπει να σπέρνουν το σπόρο πάνω στή γη και τον ίδιο το σπόρο να σαπίζει κάτω από τη γη και την πάχνη, δέν σκανδαλίζεται και δεν αναρωτιέται γιατί να χάνεται αυτός ό σπόρος; Άλλ' αργότερα θα τον δει νά ξαναζωντανεύει σε χρυσοκίτρινα στάχυα.Ό άλλος θα δει τόν ήλιο ν' ανατέλλει ξανά στον ορίζοντα και την άνοιξη να δια­δέχεται πάλι το χειμώνα. Αυτοί οί άνθρω­ποι θα μετανοήσουν τότε για την τύφλωση τους και θα υποκλιθούν με σεβασμό μπρος στην τάξη, πού όρισε ή θεία πρόνοια. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τα ηθικά πράγματα και τα γεγονότα της ζωής.Αρκεί να τα παρατηρήσουμε, για ν' ανα­γνωρίσουμε σε λίγο με πόνο ότι ή αμφι­βολία πού μας κατέλαβε δεν ήταν παρά βλασφημία...

"*Αποσπάσματα από τiς έπιστολες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στη δι­ακόνισσα Όλυμπιάδα, κατά τη δεύτερη και οριστική εξορία του.
·Άπο το βιβλίο «ΆγιοςΊωάννης ό Χρυσόστομος:Μεγαλομάρτυρας μετά τους διωγμούς»του S.D.Amedee Thierry, έκδ. «Χριστιανική 'Ελπίς», Θεσ/νίκη 2003.

[toula]

Εξομολόγηση με καρδία συντετριμμένη

Ένας ευλαβής μοναχός, απ’ το βουνό του Ολύμπου, λεγόμενος Σωφρόνιος, ήρθε και μου διηγήθηκε κάποιο συμβάν, όμοιο μ’ εκείνο που είναι γραμμένο στο ιερό βιβλίο της Κλίμακος. Μας αφηγήθηκε δηλαδή, ότι στον Όλυμπο υπήρχε κάποιος Γέροντας πολύ ενάρετος, πραγματικά θεοφόρος, στον οποίο σύχναζαν πολλοί αδελφοί μοναχοί, για ν’ ακούσουν απ’ το άγιο στόμα του λόγους ψυχικής σωτηρίας.
Καθώς, λοιπόν, καθόταν οι αδελφοί και άκουγαν τον άγιο Γέροντα να τους ομιλεί πάνω σε θέματα ψυχωφελή, ήρθε και κάποιος λαϊκός, έβαλε μετάνοια στον Γέροντα και στάθηκε παράμερα. Όταν ο Γέροντας τον παρατήρησε προσεχτικά και τον ρώτησε για ποιό λόγο ήρθε κοντά του, εκείνος απάντησε:
-Ήρθα να εξομολογηθώ τις αμαρτίες μου στην αγιοσύνη σου, άγιε Γέροντα.
Ο Γέροντας τον ξαναρωτά:
-Θέλεις να τα εξομολογηθείς ιδιαιτέρως, τέκνον μου, στην μετριότητά μου, ή μπροστά σε όλους τους αδελφούς;
-Αν εσύ το θέλεις, τίμιε πάτερ, δεν διστάζω να εξομολογηθώ τα κρίματά μου μπροστά σε όλους τους αδελφούς.
-Τότε, του λέγει ό Γέροντας, λέγε, τέκνο μου, χωρίς να ντρέπεσαι καθόλου.
Άρχισε, λοιπόν, ο λαϊκός να λέγει όλα τ’ αμαρτήματα του, ακόμη κ’ εκείνα που δεν επιτρέπεται να φτάνουν στ’ αυτιά των ανθρώπων ή να γράφονται. Όταν τελείωσε λέγοντας τα πάντα, στάθηκε μπρος στο Γέροντα, με τα μάτια δακρυσμένα, το βλέμμα κατεβασμένο και την καρδιά συντετριμμένη.
Ο Γέροντας τον πρόσεχε επί αρκετή ώρα, και κάποια στιγμή του λέει:
-Θα ήθελες, τέκνον μου, να ντυθείς το άγιο σχήμα των μοναχών;
-Ω, ναι, πάτερ μου, το θέλω πάρα πολύ· και στο σακούλι μου έχω κιόλας τα καλογερικά ράσα.
Ο Γέροντας τον κατήχησε και, υστέρ’ από τήν ακολουθία της κούρας, τον έντυσε με το άγιο σχήμα των μοναχών. Μετά του λέει:
-Πορεύου τώρα εις ειρήνην, τέκνον, και από δώ κ’ εμπρός προσπάθησε να μην ξαναπέσεις σε αμαρτία.
Τότε, πήρε συγχώρεση, έβαλε μετάνοια και αναχώρησε δοξάζοντας το Θεό.

Οι μονάχοι που παρακολούθησαν τα συμβάντα, έδειξαν την απορία τους και ρώτησαν αμέσως τον άγιο Γέροντα:
-Πώς γίνεται, τίμιε πάτερ, να εξομολογείται μπροστά μας τόσα πολλά, κ’ εσύ δεν του έδωκες ούτε τον παραμικρό κανόνα ή επιτίμιο;
-Ω αγαπημένα μου τέκνα, τους αποκρίνεται ο Γέροντας. Δεν βλέπατε το φοβερό και λαμπροφορεμένο άνδρα, που στεκόταν εδώ εμπρός μας, και του οποίου το πρόσωπο ήταν σαν αστραπή και τα ενδύματα του σαν το φως; Αυτός, λοιπόν, κρατούσε στο χέρι του ένα χαρτί, όπου ήταν γραμμένα τ’ αμαρτήματα του εξομολογούμενου· είχε ακόμη και μελάνι κ’ ένα κοντύλι από καλάμι. Και καθώς ο άνθρωπος αυτός εξομολογείτο στην αναξιότητά μου και μπροστά σας τ’ αμαρτήματά του, εκείνος τα έσβηνε με το καλάμι του. Αφού, λοιπόν, ο πολυεύσπλαχνος και πολυέλεος Θεός μας του τα συγχώρησε, ποιός ειμ’ εγώ ο αμαρτωλός και ανάξιος, που θα του βάλω κανόνες και επιτίμια;

Σαν άκουσαν όλα τούτα οι μοναχοί, κυριεύθηκαν από φόβο για τα γενόμενα και τα λεγόμενα. Έβαλαν μετάνοια στον άγιο Γέροντα, ευχαριστώντας και δοξάζοντας την αγαθότητα και την φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Και, γεμάτοι από θαυμασμό και καταθαμπωμένοι από τα ξένα και παράδοξα έργα του πολυεύσπλαχνου Θεού, αναχώρησαν από το κελλί του άγιου Γέροντα.

(Π. Β. Πάσχου, «Η αγγελοτόκος έρημος», εκδ. Αρμός)/fdathanasiou.

[toula]

«Μέλλων προσελθείν τοις αχράντοις μυστηρίοις(Προσέγγιση στην ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως)
Του πρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Καλλιανού

Επισκεπτόμενος σχεδόν καθη­μερινά εδώ καί εικοσιτέσσερα χρόνια ιερατικής διακονίας την εύκατάνυκτη καί γλυκύτατη ί. ακολουθία της Θ. Μεταλήψεως, έχω την εντύπωση, κάθε φορά πού την επισυνάπτω στο Απόδειπνο, ότι κάτι καινούργιο ανακαλύπτω πού με ψυχωφελεί καί έξάπαντος με προετοιμάζει τόσο για την αυριανή τέλεση της Θ.Λειτουργίας, όσο καί για τη συμμετοχή μου στα ουράνια, φρικτά καί αγία του Χριστού μου μυστήρια, όπως«του θείου Του δείπνου καί μυ­στικού κοινωνός γενέσθαι».Κι αυτή ή εμπειρία, πιστεύω, ότι απομένει καί αποτελεί την ορια­κή γραμμή, ή οποία σε διαχωρίζει από τον κόσμο, σύμφωνα με τον Ιερό λόγο του Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου.«Ό των Χριστιανών κόσμος έτερος εστί, καί διαγωγή καί νους καί λόγος καί πράξις έτερα τυγχά­νει, καί ή των ανθρώπων του κόσμου τούτου διαγωγή καί νους καί λόγος καί πράξις έτερα· άλλο τί είσιν εκείνοι καί άλλο τί εϊσιν ούτοι, καί πολλή διάστασις μεταξύ τούτων κακείνων».Γι'αύτό, σύμφωνα με την ακό­λουθη οδηγία της αρχής της Ά(κολουθίας) της Θ(είας) Μ(εταλήψε-ως)«Μέλλων προσελθεϊν τοίς άχράντοις Μυστηρίοις... λέγε μετά κατανύξεως τον παρόντα Κανό­να...».Ό κανόνας, ή ραχοκοκκαλιά της όλης ακολουθίας, έχει το προ­νόμιο να είσάγη τον πιστό στην ευλογημένη κατάνυξη, ή οποία κα­τά τους αγίους Νηπτικούς «προς ερωτά Θεοί... πτεροί την ψυχήν». Τον προετοιμάζει δηλαδή, ώστε με περισυλλογή, εγκράτεια καί ενδε­λεχή μελέτη του είναι του, να εύθυγραμμιστή πλήρως με όσα ό Κανό­νας, αυτός ό νοητός διδάσκαλος δη­λαδή, προτρέπει:

«Βεβηλωθείς εργοις άτόποις ό δεί­λαιος ανάξιος υπάρχω, Χριστέ της μετουσίας, ης με άξίωσον»«...γένοιτο ό άνθραξ του σου σώμα­τος, εις φωτισμόν τω έσκοτισμένω έμοί...»«Νουν, ψυχήν καί καρδίαν αγία­σον, Σώτερ καί το σώμα μου».Είναι δε ορθό όπως ή προετοι­μασία αύτη γίνη με πειθαρχημένη καί προσεγμένη τακτοποίηση του σπηλαίου της ψυχής, όπου κατά την "Ορθόδοξη νηπτική παράδοση ε­δρεύουν «οι λησταί λογισμοί»,γι' αυτό καί προαπαιτείται το Μυστή­ριο της Ί. Εξομολογήσεως, πού είναι «Μυστήριο της συμφιλίωσης με την Εκκλησία καί της επι­στροφής σ' αυτή...» (π. Άλ. Σμέμαν)."Ομως, ας δοϋμε τα πράγματα, πιο προσεκτικά από την αρχή.Ή Α.Θ.Μ. δεν είναι τίποτε πε­ρισσότερο από μια εκτενής προσευ­χή, ή οποία επιχειρεί να προτρέψη τον πιστό να κατανόηση πώς «βαδί­ζει προς θείαν Κοινωνίαν»· καί είναι βέβαιο ότι, αν δεν προσέλθη με πί­στη, τότε αυτή γίνεται, αντί για σω­τήριος «χαρά, υγεία καί ευφροσύ­νη», «πυρ, τους αναξίους φλέγον».Γι' αυτό καί απαιτείται ή βαθύτατη ομολογία:
«Πιστεύω, Κύριε, καί ομολογώ ότι συ εί αληθώς ό Χριστός ό Υιός του Θεού του ζώντος, ό έλθών εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ», αλλά καί ή θερμή παράκληση:«Καθάρισον, Κύριε, τον ρύπον της ψυχής μου καί σώσον με ως φι­λάνθρωπος...»

.Πρώτο κοιτάζοντας την Α.Θ.Μ. παρατηρούμε να χωρίζεται σε τρία μέρη. Δύο προπαρασκευαστικά, πού εντάσσονται στο χρονικό πλαίσιο της παραμονής της προσέλευσης στη Θ. Κοινωνία, κι ένα τρίτο, το οποίο διαβάζεται μετά τη Θ. Μετά­ληψη.Προσέχοντας τώρα πιο επι­μελώς την όλη ακολουθία βλέπουμε να περιλαμβάνη:α. Τον Κανόνα, πού ψάλλεται σε ήχο β', κατανυκτικό, πού θυμίζει κυρίως τους κανόνες των Τριωδίων των Νυμφίων της Μ. Εβδομάδος. Ό κανόνας αυτός επισυνάπτεται, ό­πως αναφέρθηκε, στο Μικρό Από­δειπνο.β. Τρεις ψαλμούς, συναφείς με την ί. ακολουθία «στίχοι του οποίου, μπορούν να συσχετισθούν με τη συμμετοχή στην Θ. Μετάληψη. Ψαλμ. κβ' 5, κγ' 3... Ψαλμ. ριε' 4 «Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι...» (π. Γ. Μεταλληνός).

γ. Δέκα ευχές με βαθύτατο δογ­ματικό περιεχόμενο, πού έπιτρέπουν στον πιστό να προσεγγίσει, έστω και εν περιλήψει, την "Ορθόδο­ξη Χριστολογία, Σωτηριολογία, Ανθρωπολογία, δηλαδή την "Ορθό­δοξη Θεολογία, ή οποία αποτελεί καί είναι το βασικό θεμέλιο, για να βίωση ό πιστός «ότι τοϋτο αυτό εστί το άχραντον Σώμα Σου καί τούτο αυτό εστί το τίμιον Αίμα Σου (Κύ­ριε)... Εγώ δέ ό ελεεινός τολμών δέξασθαι (αυτά), μη καταφλεχθείην αλλά δέξαι με... καί φώτισον μου τα της ψυχής αισθητήρια, καταφλέγων μου τα της αμαρτίας εγκλήματα...».
Οί Ψαλμοί καί οι ευχές αυτές, σύμφωνα με την οδηγία της Α.Θ.Μ., λέγονται το πρωΐ, μετά την έωθινή προσευχή του πιστού καί λίγες ώρες πριν από τη Θ. Μετάληψη. Συνήθως ό πιστός, μαζί με κάποια τροπάρια, δύο «ποιητικές» - ας μου έπιτραπή ό ορός - «συνθέσεις», δηλ. δύο τετρά­στιχα καί μία ευχή, τα διαβάζει όλα μαζί το πρωΐ. Κατ' οϊκονομίαν μπορούν να διαβαστούν καί την παρα­μονή, όταν συντρέχουν κάποιοι λό­γοι χρονικών πιέσεων.δ. Ό λειτουργός όμως, δηλαδή ό ιερέας, λίγο πρίν από την Θ. Κοινω­νία απαγγέλλει, μετά μεγίστου δέ­ους καί με έμβιωμένη την άναξιότητά του, την Ι ευχή καί όλα τα υπό­λοιπα, αφοΰ προηγουμένως έχει πραγματοποιήσει το μελισμό του Τιμίου Σώματος.Ή όλη αυτή προετοιμασία, λί­γα λεπτά πλέον πρίν από την Θ. Κοινωνία, είναι ή κορυφαία ώρα εκείνης της μυστικής προσδοκίας, οπού «μέλλεις φαγείν, άνθρωπε, Σώμα Δεσπότου». Καί στ' αλήθεια, δεν υπάρχουν λόγια να εκφράζουν τον εσωτερικό κλυδωνισμό, πού αι­σθάνεται ό λειτουργός, καί κατ' άκολουθίαν ό πιστός, καθώς μετά τον μελισμό εύχεται:«Δέσποτα Φιλάνθρωπε, Κύριε Ίησοΰ Χριστέ, ό Θεός μου, μη εις κρίμα μοι γένοιτο τα Αγια ταϋτα δια το όνάξιον είναι με, άλλ' είς κάθαρσιν καί άγιασμόν ψυχής τε καί σώματος, καί εις αρραβώνα της μελ­λούσης ζωής καί βασιλείας». Για να προσδέσει την ομολογία:«Έμοί δε τω προσκολλάσθαι τω Θεώ αγαθόν έστν τίθεσθαι εν τω Κυρίω την ελπίδα της σωτηρίας μου».

Ανέφερα τη λέξη ομολογία, γιατί θέλω να την παραλληλίσω με κάτι σπουδαίο, πού έγραψε ό π. Αλέξανδρος Σμέμαν:«"Ενας ευσεβής ιερέας, όταν τον ρώτησαν πώς πρέπει να ζή κα­νείς τη χριστιανική ζωή στον κόσμο, απάντησε: «απλούστατα, έχοντας στο νου του συνέχεια ότι αύριο (ή μεθαύριο ή υστέρα από λίγες μέρες) θα κοινωνήση τα άχραντα Μυστή­ρια».Αν, λοιπόν, ή ελπίδα της σωτη­ρίας μας δεν έχει συνάρτηση καί συ­νάντηση με την ομολογία πίστεως μας στον Κύριο Ίησοΰ Χριστό, το Ζωοποιό Σώμα του οποίου καί το Ζωηρό Αίμα «πηγή αγαθών» καθίσταται, τότε θα χρειαστη να επανε­ξετάσουμε τη σχέση μας με Εκείνον, πού δια στόματος του Όσιου Συμεών του Νέου Θεολόγου είπε: «Συ γαρ ειπας, Δέσποτα μου·πίνων δε μου καί το Αϊμα εν εμοί μεν ούτως μένει,εν αυτώ δε εγώ τυγχάνω.Αληθής ο λόγος πάντως του Δεσπότου καί Θεού μου...

Ή Ευχαριστία μετά την Θείαν Μετάληψιν είναι ένα είδος δοξολο­γίας, γιατί αξιωθήκαμε «της καλής μετουσίας, των ζωοποιών μυστικών δωρημάτων», τα οποία εύχεται ό πι­στός όπως τύχουν «έπ' ευεργεσία καί άγιασμώ των ψυχών καί των σω­μάτων ημών... είς ΐασιν ψυχής τε καί σώματος, εις άποτροπήν παντός εναντίου, είς φωτισμόν των οφθαλ­μών της καρδίας μου, είς είρήνην των φυχικών μου δυνάμεων, εις πίστιν άκαταίσχυντον κτλ.., καί όλ' αυτά «ϊνα εν τω άγιασμώ σου δι' αυτών φυλαττόμενος, της σης χάρι­τος μνημονεύω δια παντός καί μηκέτι έμαυτώ ζω, αλλά σοί τω ήμετέρω Δεσπότη καί ευεργέτη».Πόσο ευλογημένα καί «προς νουθεσίαν», αλλά καί συμμόρφωση είναι αυτά τα λόγια της Ευχαρι­στίας!Πολύ ορθά έγραψε ό π. Αλέ­ξανδρος Σμέμαν ότι «το ιδανικό είναι ή όλη ζωή του Χριστιανού να είναι μια προετοιμασία για τη Θ.Κοινωνία...». Ωστόσο το ερώτημα πού απομένει είναι το έξης: μετά τη Θεία Κοινωνία τί γίνεται; Ό καθέ­νας μας επανέρχεται «είς τα ίδια», ή, όπως λέγει ό Μ. Βασίλειος, πα­σχίζουμε, «εν καθαρώ συνειδότι μέ­χρι εσχάτης μου αναπνοής επαξίως μετέχειν των αγιασμάτων Του...»;

Από την ''Ορθόδοξη Μαρτυρία'' αρ.τευχ.71

[toula]

Πως μας εξεπατούν οι δαίμονες με την αναβολή και την αμέλεια-Μια θαυμαστή αποκάλυψη
Αναβολή -Αμέλεια Μια θαυμαστή αποκάλυψη

Στο μοναστήρι του μάρτυρος Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου ο γέροντας Αρσένιος φωτίσθηκε από την χάρι του Αγίου Πνεύματος καί προικίσθηκε με το χάρισμα της προοράσεως. Μόνον εάν σε αντίκριζε, αισθανόσουν ότι έμπαινε στα βάθη της ψυχής σου σαν το ηλεκτρικό ρεύμα. Σε καθήλωνε καί σου απεκάλυπτε τους λογισμούς σου, τίς αμαρτίες καί τα έργα πού είχες κάνει. Δηλαδή γνώριζε όλη την ζωή σου καί σε καλούσε με το όνομα σου.
Καί τώρα να εξιστορήσουμε μερικά από τα θαυμαστά έργα του (θα μπορούσα να τα ονομάσω θαύματα), δια των οποίων ό Θεός απεκάλυψε σε πολλούς ευλαβείς Χριστιανούς ότι ό π. Αρσένιος ήτο προφήτης των ημερών μας.
Άφ' ότου χειροτονήθηκε Ιερεύς καί έλαβε καί την ευλογία να εξομολογεί, συχνά στην εξομολόγηση έλεγε στους ανθρώπους πού έρχονταν τα ανεξομολόγητα αμαρτήματα τους (τα όποια αυτοί τα έκρυβαν ή τα ξεχνούσαν) καί μόνο σε μερικούς έδινε την ευλογία να κοινωνήσουν των Άχραντων Μυστηρίων. Είχε το χάρισμα από τον Θεό ό π. Αρσένιος καί έβλεπε την εσωτερική κατάσταση των ανθρώπων κι αυτά πού είχαν κάνει στη ζωή τους καί αυτά πού θα τους συμβούν.

Βλέποντας όμως ό Πατήρ ότι πολλοί άπ' αυτούς, πού εξομολογούντο δεν άλλαζαν τον τρόπο της ζωής τους, αλλά συνέχιζαν με τίς κακές επιθυμίες τους καί τα αμαρτήματα τους καί γνωρίζοντας ότι θα είναι εγγυητής για τη σωτηρία των ψυχών τους στη Μέλλουσα Κρίση, παρεκάλεσε τον Θεό να του αποκαλύψει για ποια αιτία οί άνθρωποι δεν αφήνουν τίς αμαρτίες τους.
Καί μία ήμερα, καθήμενος σ' ένα κάθισμα στον κήπο του μοναστηριού καί κοιτάζοντας προς το βουνό, βλέπει ότι εμφανίσθηκε στην κορυφή του βουνού ένα μεγάλο σύννεφο, μαύρο καί σκοτεινό καί μέσα σ' αυτό ακουγόταν φασαρία καί πολύς θόρυβος.
Αντικρίζοντας με περισσότερη προσοχή, παρατήρησε ότι ξαφνικά το σύννεφο χωρίσθηκε σε δύο μέρη καί στο μέσον του σύννεφου φάνηκε ή κορυφή του βουνού, όπου υπήρχε βασιλικός θρόνος περικυκλωμένος από φωτιά καί ό σατανάς να κάθεται εκεί έχοντας γύρω του πολλούς δαίμονες. Άκουσε τότε ό π. Αρσένιος τον Εωσφόρο να λέγει στους δαίμονες:

-Ποιος από εσάς είναι επιτήδειος να εύρει ένα πονηρό λογισμό τον όποιον να ψιθυρίσουμε στον νου των ανθρώπων για να τους ελκύσου με προς το μέρος μας κι έτσι να κερδίσουμε πολλές ψυχές, να κάνουμε μία βασιλεία μεγαλύτερη από εκείνη του Θεού, διότι λίγος καιρός ακόμη μας έμεινε;
Τότε εμφανίζεται ένας διάβολος. Προσκύνησε τον αρχηγό του μέχρι του εδάφους καί του είπε:
-Έξοχε του σκότους αρχηγέ βρήκα κατάλληλο να ψιθυρίσω στους ανθρώπους τον λογισμό ότι δεν υπάρχει Θεός.
Τότε ό αρχισατανάς του είπε: Δεν είναι πολύ καλή αυτή ή πονηριά σου, διότι μπορούμε να κερδίσουμε περισσότερους με άλλο τρόπο. "Ας έλθει κάποιος άλλος.
Ήλθε ό δεύτερος καί του είπε:
-Έξοχε του σκότους αρχηγέ, εγώ προτείνω, να τους αφήσουμε να πιστεύουν στον Θεό, αλλά να τους ψιθυρίσουμε ότι δεν υπάρχει ούτε παράδεισος ούτε κόλασης καί ότι ή ζωή αυτή υπάρχει μόνο μέχρι του τάφου.
Ό αρχισατανάς, μετά από αρκετή περίσκεψη του είπε:
Ούτε μ' αυτή την πονηρή σκέψη θα ημπορέσουμε να κερδίσουμε πάρα πολλούς, διότι ό Χριστός, όταν ανυψώθηκε στους ουρανούς, είπε στους μαθητές Του: «Εν τη οικία του Πατρός μου μοναί πολλοί εισι... καί εάν πορευθώ καί ετοιμάσω υμίν τόπον, πάλιν έρχομαι καί παραλήψομαι υμάς προς έμαυτόν...» (Ίωάν. ιδ' 2-3). Ακόμη είναι αρκετά φυτεμένη αυτή ή πίστης στο νου των ανθρώπων ότι υπάρχει Θεός καί Αυτός θα τους ανταμείψει κατά τα έργα τους. Λοιπόν, ας έλθει άλλος.

Έρχεται ό τρίτος καί λέγει, αφού πρώτα τον προσκύνησε μέχρι του εδάφους:
- Έξοχε του σκότους αρχηγέ, εγώ προτείνω καλύτερα να επαινούμε τους ανθρώπους για την πίστη τους στον Θεό, στην ύπαρξη του παραδείσου καί της κολάσεως, στην τελική Κρίση, αλλά ταυτόχρονα, χωρίς διακοπές να τους ψιθυρίζουμε: «Μη βιάζεστε να μετανοήσετε. Άφετε αυτό το έργο στα γεράματα σας, διότι ό θάνατος θ' αργήσει. Τώρα να χαίρεσθε τίς απολαύσεις της ζωής, να ικανοποιείτε όλες τίς σαρκικές σας επιθυμίες, διότι έχετε αρκετό χρόνο μπροστά σας»! Καί κάνοντας εμείς τα δελεαστικά μαγικά μας έργα, δεν θα καταλαβαίνουν αυτοί πότε περνάει ό καιρός καί έρχεται το τέλος τους. Ό θάνατος θα έρχεται ξαφνικά καί θα τους ευρίσκει απροετοίμαστους καί τότε αυτοί θα είναι για πάντα δικοί μας.
Τότε ό άρχισατανάς κούνησε το κεφάλι του ικανοποιητικά. Γρύλισε από μια διαβολική χαρά καί με μία βιαστική λαχτάρα τους είπε:
- Πηγαίνετε καί κάνετε, όπως ακούσατε από τον συνάδελφο σας!

Έτσι, μόνο τυπικά καί για τα μάτια του κόσμου εκπληρώνουν οί άνθρωποι τα χριστιανικά τους καθήκοντα, έφ' όσον σε κάθε στιγμή οι πονηροί δαίμονες τους ψιθυρίζουν δελεαστικά για τίς απολαύσεις αυτού του κόσμου καί οί άνθρωποι υπακούουν. Δεν αλλάζουν την τακτική τους καί συνεχίζουν να ικανοποιούν τίς επιθυμίες τους καί τίς αμαρτίες τους, περιφρονώντας τίς πατρικές συμβουλές καί την αληθινή μετάνοια, έστω καί στα γεράματα τους.

[toula]

«Πίστις!Θείον Δώρον»(Αγ.Νεκταρίου)

Πίστις! Θείον δώρον, καρπός της θείας άποκαλύψεως, γνώσις μυστηρίων, σοφία ουράνιος, διδάσκαλος των θείων αλη­θειών, Κλϊμαξ Ουρανού καί Γης, σύνδεσμος Θεού και ανθρώπων, θείας φιλίας καί αγάπης τεκμήριον, ουρανίων αγαθών μεταδόσεως έκφρασις! Τίσι λόγοις την δύναμίν σου έξείπω; Τίσι φθέγμασι τάς ενεργείας σου φθέγξωμαι; Ή δύναμίς σου αληθώς θεία, ως θείον δώρον, ή δε ενέργεια σου άπειρος, ίση προς την θείαν βούλησιν, ότι θεία δυνάμει ενερ­γεί όσα καί να νοηθώσι αδύνατον υπό των ανθρώ­πων.

Σύ ως φως φωτίζεις τους έσκοτισμένους την διάνοιαν. Σύ ποδηγετείς τους ζητοϋντας εν ταϊς Γραφαϊς την άλήθειαν, καί καθίστασαι οδηγός ασφαλής προς γνώσιν. Σύ διαθερμαίνεις δι' έρωτος θείου τάς καρδίας καί άνάπτεις εν αύταίς την θείαν άγάπην. Σύ τίκτεις την αληθή ελπίδα, μυστικώς ελέγχουσα καί φανερούσα των έλπιζομένων την ύπόστασιν. Σύ περιβάλλεις με άλουργίδα υιού βασι­λέως τους υπό σου διαφωτισθέντας. Σύ χαρίζεσαι αύτοϊς τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Σύέμπιπλας τους πιστούς πνεύματος σοφίας, πνεύ­ματος συνέσεως, πνεύματος γνώσεως καί αληθεί­ας, πνεύματος βουλής καί ισχύος, πνεύματος φό­βου Θεού. Σύ δαψιλεύεις τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Σύ πληροίς την καρδίαν του πιστού αγάπης, χαράς, ειρήνης, μακροθυμίας, χρηστότητος, άγαθωσύνης, πραότητας καί εγκράτειας.

Η δύναμίς σου διαπλάττει τον υπό της αμαρτίας διαφθαρέντα άνθρωπον, επαναφέρει εις το άρχαίον κάλλος καί αναδεικνύει εικόνα Θεού... Σύ την βασιλείαν των Ουρανών επί Γης έγκατέστησας. Σύ την πικράν λύπην από του κόσμου έφυγάδευσας. Σύ την χαράν την άφατον τω κοσμώ δαψιλώς έχαρίσω. Σέ όθεν επαξίως τιμώμεν. Σέ εν ταϊς καρδίαις ημών περιέπομεν, καί Σέ έχοντες, θαρρούντες έλπίζομεν τυχεΐν της βασιλείας του Θεού καί των αιωνίων αγαθών.

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ
«Το γνώθι σαυτόν». σ.27
Εκδ.Νεκτ.Παναγόπουλου

[toula]

«Η καρδιά είναι μικρό όργανο, αλλά μέσα της χωρούν τα πάντα: εκεί ο Θεός, εκεί οι άγιοι, εκεί ο θησαυρός της χάριτος. Σ’ αυτή να αποσύρεσαι συχνά να συγκεντρώσεις όλο σου το νου, να παρίστασαι νοερά ενώπιον του Θεού και να επικοινωνείς μαζί Του μυστικά»

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

[toula]

«Ο Θεός, η μόνη ελπίδα, καταφυγή και σωτηρία μας, άκουσε με προσοχή, στο όνομα του Μονογενούς Σου Υιού, τις δεήσεις μας. Αξίωσέ μας, με την αγαθότητα και το έλεός Σου, να γίνουμε μέτοχοι των αιωνίων αγαθών της Βασιλείας Σου, που ετοίμασες από την αρχή του κόσμου για όσους Σε αγαπούν. Και έτσι να δοξάζουμε το πάντιμο και μεγαλοπρεπές όνομά Σου και του Μονογενούς Σου Υιού και του παναγίου και αγαθού και ζωοποιού Σου Πνεύματος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν»

π. Ευσέβιος Ματθόπουλος

[toula]

«Η κακία που γίνεται δεκτή με το λογισμό, κάνει την καρδιά θυμώδη και απειλητική, ενώ όταν πολεμηθεί με την προσευχή και την ελπίδα προκαλεί μετάνοια και συντριβή»

Αββάς Μάρκος