Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Και μόνο ένα στοιχείο απο την ζωή του Αγίου Νεκταρίου, είναι ικανό να φανερώσει την αγιότητα του, η ταπείνωση, η σιωπή και η ελευθερία με την οποία δέχθηκε το άδικο, τις συκοφαντίες, τις ύβρεις και την κακία των ανθρώπων.
Όταν όμως μικραίνει η αγκαλιά των ανθρώπων πλαταίνει του Θεού. Κι όταν η γλώσσα των κατηγόρων σπιλώνει και αμαυρώνει το όνομα σου, ο Θεός σε δοξάζει. Αργά η γρήγορα ο Θεός απαντάει στο κακό.
Όσο ο κόσμος θα κυνηγάει τα παιδιά του Θεού, τόσο Εκείνος θα γεμίζει με αγίους τον ουρανό. Έτσι για να σπάει πλάκα με την «ηθική» και την «δικαιοσύνη» μας.
Ότι δεν μας αρέσει ο Θεός το αγαπάει και ότι πετάμε Αυτός το μαζεύει.
Η κακία του κόσμου, πήγε να εξαφανίσει τον Άγιο Νεκτάριο από την ιστορία και ο Θεός τον έγραψε στην αιωνιότητα…

(π. Λίβυος)

[toula]

Κι αν δεν έφτασες στα μέτρα να κατακρίνεις τον εαυτό σου για τα λάθη και τις αμαρτίες σου, τουλάχιστον μην κατακρίνεις άλλους.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

«Σε παρακαλούμε Κύριε, κάνε μας να ζήσουμε αληθινά…» *Επίσκοπος Σεραπίων 4ος αιώνας.

Αυτή είναι μια αρχαία προσευχή της εκκλησίας. Ζητούμενο ο πόθος του ανθρώπου να αληθεύει ο βίος του, να ζει και όχι απλά να επιβιώνει. Αλήθεια πόσες φορές δεν μονολογήσαμε ή δεν μοιραστήκαμε με τους φίλους μας αυτήν την υπαρξιακή απορία και καημό «τι ζούμε και κάνουμε; Τι νόημα έχει η ζωή μας; Αβάσταχτη καντήτησε…». Δεν έχουμε και άδικο εάν σκεφτούμε ότι η ζωή αυτή, η γεμάτη θάνατο, δίχως Χριστό δεν παλεύεται.
Όταν λέμε όμως Χριστό, δεν εννοούμε, απλά μια λεκτική ομολογία του «Πιστεύω..» ή μια τυπική συμμετοχή στον εκκλησιασμό της Κυριακής. Ούτε σαφέστατα μια νομικού τύπου ηθική συμμόρφωση σε κανόνες και εντολές.
Χωρίς Χριστό, σημαίνει να ζεις δίχως τις ποιότητες και τις αξίες που ο Χριστός φανέρωσε ως αλήθειες ζωής. Ο Χριστός όταν αποκαλύπτει τον Πατέρα Του «εν τοις ουρανοίς», φανερώνει ένα τρόπο ζωής.

Ζω με τον Χριστό, σημαίνει ζω με αγάπη, κατανόηση, αποδοχή και επιείκεια. Γεύομαι με χαρά και ευχαριστία τα δώρα αυτού του κόσμου, προετοιμαζόμενος για την μέλλουσα ολοκλήρωση της ζωής.
Είμαι άνθρωπος που ζητά το όμορφο, το αγαθό, ζουμάρει στο θετικό, ξέρει να λέει λόγια αγάπης και ενίσχυσης προς τον άλλο, δεν τον απογοητεύει, δεν τον καταδικάζει, τον αγκαλιάζει και τον κρατά μέχρι να σηκωθεί ξανά στα δικά του πόδια. Οι άλλοι κοντά μου χαίρονται, ανοίγονται, γελούν, δεν σφίγγονται δεν μελαγχολούν. Είναι ο εαυτός τους, γιατί αυτό κάνει το Αγιο Πνεύμα, μας κάνει πρόσωπα μοναδικά και ιδιαίτερα. Μας κάνει να είμαστε εμείς και όχι η ζωή των άλλων.

Μου έκανε τεράστια εντύπωση όταν προσφάτως διάβασα στο γεροντικό, ότι κάποιος ρώτησε τον αββά Ποιμένα, «τι είναι πίστη;», Και ο αββάς είπε, «να ζεις πάντοτε με αγάπη, καλοσύνη και ταπεινοφροσύνη, πράττοντας το καλό στον πλησίον σου…». Και στην συνέχεια άλλος γέρων έλεγε, «κανείς δε μπορεί να διώξει τους δαίμονες, παρα μονάχα η καλοσύνη…».
Αυτό σημαίνει να ζεις αληθινά, να ζεις με τον Χριστό, όταν μπορείς να χαίρεσαι την ζωή, τους άλλους, εσένα, ακόμη κι όταν είσαι πάνω στο σταυρό σου. Γιατί μονάχα εκεί που είναι η χαρά και ζει η αγάπη, είναι ο Θεός. «Ό Θεός αγάπη εστί και ό μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ό Θεός εν αύτώ» (Α' Ίωάν. δ' 16).

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Τα μεγάλα χαρίσματα συνοδεύονται πάντα από μεγάλες δοκιμασίες, και πριν και μετά την έλευση τους. Και τούτο διότι ο καλός Θεός γνωρίζει τον αρρωστημένο ναρκισσισμό μας, που θέλει όλα να τα προσεταιρίζεται προς ίδιον όφελος. Γι αυτό μαζί με το χάρισμα και την δωρεά επιτρέπει και την δοκιμασία.
Με αυτό τον τρόπο, μας κρατάει ταπεινούς, ώστε να μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα, μας θυμίζει ότι το χάρισμα είναι δωρεά και όχι ατομικό κατόρθωμα.
Γι αυτό και ο Απόστολος Παύλος που είχε μεγάλο πειρασμό και παρακαλούσε τον Θεό να του τον πάρει, άκουσε την απάντηση του ουρανού, που έλεγε, «σου αρκεί η χάρις μου». Τι σημαίνει αυτό; Ότι έχεις την Χάρι, μην θες να εξαφανιστούν όλα τα προβλήματα από την ζωή σου, διότι δεν σε συμφέρει. Το συμφέρον της ύπαρξης σου είναι να υπάρχει η σκιά, γιατί μονάχα έτσι θα ζητάς με πάθος το φως. Άλλωστε το μυστικό δεν είναι η εξαφάνιση των προβλημάτων, αλλά η μεταμόρφωση τους...

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Λόγος υγιής δεν εισέρχεται σε σκληρή και απείθαρχη καρδιά, αλλά, σαν να χτυπάει πάνω της, επιστρέφει πάλι πίσω.

Μ. Βασίλειος

[toula]

Από το "πάρα φύσιν" και πριν φτάσεις στο "υπέρ φύσιν" ζήσε το "κατά φύσιν".

Αγ. Αθανάσιος ο Μέγας

[toula]

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης: "Η υπομονή"

Πολύ απουσιάζει στους βιαστικούς καιρούς μας η αρετή της υπομονής. Οι υπομονετικοί συνήθως κερδίζουν. Η ανυπομονησία είναι πηγή αρκετών σοβαρών προβλημάτων. Η υπομονή στις δυσκολίες της ζωής δίνει πνευματική ωρίμανση. Η υπομονή φανερώνει ανδρεία, γενναία και σοφή ψυχή. Οι ανυπόμονοι φοβούνται, δειλιάζουν και χάνουν. Οι ασθενείς, οι τραυματίες, οι ανάπηροι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, έχουν μεγάλη την ανάγκη της υπομονής. Δίχως αυτή εύκολα απελπίζονται.

Συχνά λέμε να κάνουν οι άλλοι υπομονή. Δεν είναι πάντοτε τόσο εύκολο. Στο Άγιον Όρος εύχονται «καλές υπομονές!». Συνηθισμένη έκφραση η υπομονή, αλλά δυσκολοκατόρθωτη. Θέλει κόπο, μόχθο, γνώση, ταπείνωση, ανεκτικότητα, επιμέλεια και καλλιέργεια. Η ανυπομονησία συνήθως προέρχεται από τον εγωισμό. Δεν μπορεί κάποιος να αγαπά αληθινά και να μην υπομένει πάντοτε. Όποιος υπομένει ελπίζει κι έτσι ελευθερώνεται από πικρές περιπέτειες. Οι ελπιδοφόροι είναι αισιόδοξοι, καρτερικοί και θαρραλέοι. Θέτουμε ασφυκτικούς χρόνους στους συνανθρώπους μας, τους θέτουμε αυστηρούς όρους και στεναχωρούμεθα που δεν ανταποκρίνονται.

Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν ήμασταν πιο καρτερικοί. Ακόμη και στην πνευματική ζωή μερικές φορές υπάρχει μία προπέτεια. Ο Δίκαιος Ιώβ είναι κλασικό παράδειγμα μεγάλης υπομονής. Τους ανυπόμονους δεν τους εμπιστεύεται ο Θεός. Οι άνθρωποι θέλουν γρήγορες και άμοχθες κατακτήσεις. Τα αγαθά όμως αποκτιούνται με κόπο. Μέσα από τη σωματική ασθένεια μπορεί να έλθει η ψυχική υγεία. Είναι πολλές οι ευκαιρίες στη ζωή που από το πικρό μπορεί να προέλθει το καλό. Τα εμπόδια της ζωής θέλουν να μας αναστήσουν από την οκνηρία, την αμέλεια και τη χαύνωση. Οι ανυπόμονοι δεν έχουν χάρη πνευματική, αφού χαρακτηρίζονται από λύπη, θλίψη, στενοχώρια, κατάθλιψη, μελαγχολία και απογοήτευση.
Σε ένα λαβύρινθο αντιξοοτήτων, σκανδάλων, κοσμικοτήτων, ηδονών, πλεονεξιών και πλανών, ο άνθρωπος παρασύρεται. Όποιος έχει ταπείνωση και υπομονή αντιστέκεται και κερδίζει. Η υπομονή θα τον συνδράμει σε πολλά καλά. Δεν θα λυγίσει στις συμφορές, δεν θα οδηγηθεί στο διαζύγιο, θα περιορίσει το στόμα του, δεν θα τυραννιέται από τα διάφορα αντίξοα γεγονότα της ζωής. Είναι μεγάλη υπόθεση να υπομένει κανείς τα πικρά συμβάντα της ζωής ατάραχα και αδιαμαρτύρητα. Οι πολλές προκλήσεις, περιέργειες, παραξενιές και δυσκολίες δεν αφήνουν κανέναν να υπομείνει. Η σφοδρή επιθυμία όσων έχουν οι άλλοι και λείπουν στους ίδιους τους κάνει να ανυπομονούν.

Στις διαπροσωπικές σχέσεις χρειάζεται οπωσδήποτε μεγάλη υπομονή. Θα πρέπει να παίρνουμε και τη θέση του άλλου, να ακούμε τον πόνο του, να βλέπουμε τη δυσκολία του, να του μιλάμε με επιείκεια και καλοσύνη. Δεν μπορούμε να στεκόμαστε απέναντι του άλλου μόνο με παρατηρήσεις.
Υπομονή θα πρέπει να κάνουμε και στον εαυτό μας, να τον γνωρίσουμε, να τον αποδεχθούμε, όποιος κι αν είναι. Η υπομονή δεν προέρχεται μόνο από την ελπίδα, αλλά και από την αγάπη. Αγάπη προς Θεό και άνθρωπο. Αγάπη θυσιαστική. Αυτός που υπομένει τον άλλο είναι ανεκτικός, πράος, καλοσυνάτος, αζηλόφθονος, χαμογελαστός και ειρηνικός.

Η υπομονή έχει πολλά καλά να προσφέρει στη δύσκολη σύγχρονη ζωή. Είμαστε υποχρεωμένοι να υπομένουμε την αταξία των καιρών, τα προβλήματα των άλλων, τις δυσκολίες του εαυτού μας. Μακάριοι οι υπομένοντες έως τέλους.<

[toula]

Όσο κι αν έχεις πληγωθεί δεν είναι λύση να πληγώσεις κι εσύ με την σειρά σου άλλους για να νιώσεις καλύτερα.
Μπορεί να έχεις πληγωθεί όμως μην επιτρέψεις η δική σου πληγή να γίνει νεύρα και οργή, θυμός και κακία προς τους άλλους· ειδικά προς ανθρώπους που δεν σου έχουν φταίξει σε τίποτα.
Καλύτερα να φωνάξεις προς τον Θεό παρά προς τους άλλους. Γιατί ο Θεός αντέχει την γκρίνια μας, τα νεύρα μας διότι μας αγαπά βαθιά και σταθερά και βλέπει τις πληγές μας. Ο άλλος άνθρωπος όμως μπορεί να μην έχει ούτε την υπομονή, ούτε την πνευματική κατάσταση, ούτε την αγάπη για να υπομείνει την εχθρότητά μας προς αυτόν και μπορεί να γίνει μεγάλη ζημιά στη σχέση μας.

Είναι αυτό το ανόητο που λέμε "εάν δεν ξεσπάσω στου δικούς μου, σε ποιους θα ξεσπάσω;" Αυτό είναι όμως τραγικό λάθος. Μην κάνουμε τους δικούς μας ανθρώπους σάκους του μποξ. Δεν μας φταίνε σε τίποτα. Διότι άλλο είναι να μοιράζεσαι τον πόνο σου, το παράπονό σου, την δοκιμασία σου με τον άνθρωπό σου, κι άλλο να βγάζεις νεύρα και φωνές επειδή σου συνέβη κάτι άσχετο με άλλον άνθρωπο ή κάποια άλλη κατάσταση που ο άνθρωπός σου ούτε έχει σχέση, ούτε μπορεί να διορθώσει τα πράγματα.

Πέσε στα γόνατα λοιπόν και πες τα στον Θεό. Κλάψε και φώναξε. Πες τα παράπονα σου, γκρίνιαξε, ξέσπασε. Και αυτό σου το λέγω διότι όσα και να πεις, ό,τι και να πεις προς τον Θεό είναι μηδαμινό και χάνεται μπροστά στην άπειρη αγκαλιά του.
Αφού λοιπόν ξεσπάσεις, αφού τα “πεις ένα χεράκι” στον Θεό, μετά σιώπα. Σιώπα για να ακούσεις τον Θεό. Σιώπα για να αισθανθείς την παρηγοριά Του. Σιώπα για να απαλύνει την πληγή σου με το άγγιγμά Του.
Η προσευχή μπορεί να δράση τόσο ευεργετική στη ζωή μας, που εάν γνωρίζαμε το μέγεθος της ευεργεσίας θα την κάναμε κύρια δραστηριότητα της ζωής μας.

Δυστυχώς όμως αγνοούμε την ευεργετική επίδραση της προσευχής στην καθημερινότητά μας, στα μικρά και μεγάλα ζητήματα της ζωής μας.
Είναι φοβερό πόσο πολύ ο Θεός μας ακούει. Δεν υπακούει σε κάθε τι που Του ζητάμε, όμως ακούει. Κι ευτυχώς δεν υπακούει, διότι πολλά που ζητούμε μάλλον δεν είναι για το αιώνιο καλό μας. Όμως ας σκεφτούμε το εξής: Εμείς ακούμε τον Θεό στην προσευχή μας; Ο Θεός μας ακούει. Εμείς ακούμε τον Θεό; Σιωπούμε για να αφουγκραστούμε την απάντησή Του ή μήπως μιλούμε εξωτερικά και εσωτερικά τόσο πολύ που η φωνή του Θεού πνίγεται μέσα μας;
Όπως και να έχει, να θυμάσαι πάντα ότι έχεις κάποιον που θα σε ακούσει, που δεν θα σε αποστραφεί ακόμα και τότε που μιλάς με νεύρα και απαξιωτικά, ακόμα και τότε που μιλάς με οργή και θυμό.

Να θυμάσαι πάντα ότι έχεις κάποιον που θα ακούσει τον πόνο σου, ότι μπορείς να ξεσπάσεις πάνω Του κι Αυτός θα ανταποδώσει με αποδοχή και αγκαλιά, με συγχώρεση και αγάπη. Από εκεί και πέρα είναι στην διάθεσή σου εάν θέλεις να Τον ακούσεις.
Σου λέγω όμως ότι καλό είναι να Τον ακούσεις. Να Τον ακούσεις και να Τον υπακούσεις σ’ αυτό που θα σου πει, σ’ αυτό που θα πληροφορήσει την καρδιά σου· για το καλό σου θα είναι, φάρμακο για την πληγή σου θα είναι, εφόδιο για τον αγώνα σου θα είναι…
Και τότε πίστεψέ με, το δάκρυ σου δεν θα πάει χαμένο. Θα γίνει τροφή για να γίνεις πιο δυνατός, πιο σοφός. Γιατί αυτά τα δάκρυά σου πλέον δεν θα πέφτουν στη γη χωρίς σκοπό, αλλά θα ποτίζουν την καρδιά σου με παρηγοριά και αποδοχή· γιατί θα είναι δάκρυα που υπέστησαν απόσταξη με το άγγιγμά Του, με τη Χάρη Του, με το αιώνιο κάλεσμά Του, με την αιώνια αποδοχή Του που γεύτηκες κάπου εκεί στα νεύρα σου, στο κλάμα σου, στην γκρίνια σου... γονατιστός μπροστά στην εικόνα Του.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν είναι όλα εύκολα και καλά στη ζωή.
Ούτε όμως όλα είναι δύσκολα και κακά.
Θέλει υπομονή, προσπάθεια και πίστη στις δοκιμασίες.
Θέλει σύνεση, διάκριση και ταπείνωση στις ευλογίες.
Τίποτα να μην παίρνουμε για δεδομένο.
Και τίποτα να μην μας απελπίζει.
Όλα μπορούν να αλλάξουν.
Μια ήλιος και μια βροχή, αυτή είναι ζωή.
Όταν το αποδεχτούμε αυτό, τότε όλα τα βλέπουμε και τα διαχειριζόμαστε αλλιώς.
Πιο πολύς λόγος βεβαίως γίνεται για τις αναποδιές στις ζωές μας, όμως αυτό γίνεται διότι θεωρούμε δεδομένο ότι όλα πρέπει να μας πάνε καλά, λες και κάποιος ή κάτι μας το χρωστάει.
Κανείς δεν μας χρωστά τίποτα. Γι’ αυτό χρειάζεται να κάνουμε τις σωστές επιλογές σε κάθε μας ζήτημα και να αποκτήσουμε αγωνιστικό φρόνημα. Όχι για να νικήσουμε τους άλλους, αλλά για να ξεπεράσουμε όλα εκείνα που ο ίδιος μας εαυτός βάζει ως εμπόδια.
Μακάρι να πάψουμε να κλαψουρίζουμε και να αρχίσουμε να ζούμε. Διότι η ζωή είναι και πόνος και χαρά μαζί, και επιτυχίες και αποτυχίες, και ασθένεια και υγεία, και αποστροφή και αποδοχή…
Μακάρι να ήταν πάντα ξαστεριά, όμως δεν είναι. Τουλάχιστον ας μην γκρινιάζουμε συνέχεια, διότι έτσι φαινόμαστε αχάριστοι ακόμα και για εκείνες τις ευλογίες που έχουμε στην ζωή μας. Διότι σίγουρα έχουμε και καλά στη ζωή μας. Εάν εμείς επιλέγουμε να βλέπουμε μόνο τα κακά, τότε είμαστε άξιοι για το σκοτάδι που φέρνουμε στην ζωή μας…

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Όπως μια συνάντηση αρκεί για να κάνει δυο ξένους, οικείους.
Έτσι και μια συνάντηση αρκεί για να κάνει δυο οικείους, ξένους.
Πρόσεξε τι λες και πως το λες. Γιατί όσα λέγονται, δεν ξελέγονται…

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος