Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Το νόημα της “Κυριακής των Αγίων Προπατόρων”…!!!

Από τον Αείμνηστο Μακαριστό Γέροντα π. Γεώργιο Καψάνη, Προηγούμενο της Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους (1988).

«Σήμερα η Κυριακή των Αγίων Προπατόρων μάς μεταφέρει τη νοσταλγία του λαού του Θεού τού προ Χριστού, για την έλευση του Μεσσία. Σήμερα εμείς δεν μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό, γιατί ο Χριστός είναι εν τω μέσω ημών. Όταν όμως εκείνα τα χρόνια, τα προ Χριστού, οι άνθρωποι νοσταλγούσαν τον Θεό ως Εμμανουήλ, δηλαδή τον Θεό εν μέσω αυτών, και δεν μπορούσαν να τον χαρούν έτσι, ήταν βαθιά μέσα τους η νοσταλγία για την ευλογημένη αυτή ώρα!
Και γι’ αυτό έψαλλαν: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»…!!! (Ψαλμ. 117, 26) Ευλογούσαν Εκείνον, ο οποίος επρόκειτο να έλθει εν τω ονόματι του Κυρίου.

Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης, του λαού του Θεού, όχι μόνον νοσταλγούσαν, αλλά και προετοίμαζαν τον εαυτό τους για την έλευση του Μεσσία! Και προετοιμάζοντας τον εαυτό τους για την έλευση του Μεσσία, επιτάχυναν και τον χρόνο της ελεύσεως του Μεσσία.
Διότι, εάν αυτοί δεν είχαν αποτελέσει τους Αγίους Κλάδους του δένδρου των Προπατόρων, δεν θα κατέληγε αυτό το δένδρο στον τελευταίο Κλάδο, και τον ωραιότερο, την Κυρία Θεοτόκο, εξ ης εβλάστησε ως καρπός ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός!

Και προετοίμαζαν τον εαυτό τους και την έλευση του Χριστού οι Άγιοι Προπάτορες με τον αγώνα τους, αλλά και με την αποδοχή του Σταυρού. Διότι, θεολογεί ο Μέγας Φωστήρ της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ότι το Μυστήριο του Σταυρού προενεργούσε στην Παλαιά Διαθήκη! Αλλιώς δεν θα μπορούσαν οι Δίκαιοι να είναι Δίκαιοι. Δια του προενεργούντος Μυστηρίου του Σταυρού του Χριστού προετοιμάζονταν για να δουν τον Ιησού Χριστό ερχόμενο, Κενούμενο και Σταυρούμενο υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας.
Και απόδειξη μεγάλη, ότι δια του Σταυρού του Χριστού ετελειώθησαν οι Προπάτορες, είναι ο Άγιος και Δίκαιος Αβραάμ, για τον οποίο ακούσαμε στην ωραία ανάγνωση.

Τι άλλο ήταν, παρά, Σταυρική η ζωή τού ευλογημένου Αβραάμ; Σταυρική η αρετή του, Σταυρική η θυσία του μονογενούς του υιού του Ισαάκ, Σταυρική και η αναχώρησή του εκ της γης της πατρίδος του και των συγγενών του στη γη την άγνωστη, την οποία ο Κύριος θα υπεδείκνυε!
Δια του Σταυρού, λοιπόν, ετελειώθη ο Αβραάμ. Και φαίνεται ότι τόσο πιστά σήκωσε και έζησε τον Σταυρό του Χριστού στη ζωή του, ώστε έγινε και Πατήρ των πιστευόντων. Πατήρ όχι μόνο του λαού της Παλαιάς Διαθήκης, ο οποίος λαός της Παλαιάς Διαθήκης μετά εγκατέλειψε τον Πιστό Αβραάμ και επορεύθη εν τοις θελήμασι των καρδιών αυτού, αλλά έγινε Πατήρ και του Νέου Λαού της Χάριτος, του Λαού των Χριστιανών! Διότι, δια της Πίστεως εδικαιώθη, όπως λέγει ο Μέγας Παύλος. Και δια της Πίστεως εμείς οι Χριστιανοί, ως μιμητές και απόγονοι του Αβραάμ, πνευματικοί απόγονοι του Αβραάμ, δικαιωνόμαστε δωρεάν.

Ταύτα πάντα, λοιπόν, και εμείς αναλογιζόμενοι σήμερα και μνημονεύοντες εν πίστει των Αγίων Προπατόρων και του πόθου τους για τον Χριστό, και του Σταυρού τους για τον Χριστό, και της νοσταλγίας τους για τον Χριστό, τους μακαρίζουμε σήμερα και ζητούμε τις ισχυρές προς τον Θεό πρεσβείες τους, ώστε και εμείς, ο Νέος Λαός της Χάριτος, όχι πλέον προ Χριστού Πιστοί αλλά μετά Χριστόν, τιμώντες τον Κύριο, να είμαστε πολύ προθυμότεροι στην ένωσή μας με τον Χριστό και στον αγώνα μας για τον Χριστό.

Ο Κύριος να ενισχύσει όλους μας, ώστε όλα αυτά τα οποία ζούμε, διαβάζουμε, ακούμε καθημερινά, τις ιερές υμνωδίες, το Ιερό Ευαγγέλιο, τα Αποστολικά αναγνώσματα, τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, την υμνολογία της Εκκλησίας μας, να τα ζούμε σαν συγκλονιστικά βιώματα, σαν αλλεπάλληλες εκπλήξεις μπροστά στα Μεγαλεία του Θεού, και μπροστά στην Αγάπη του Θεού, και μπροστά στους αγώνας των ανθρώπων του Θεού, που έκαναν από πιστότητα και από αγάπη προς τον Κύριο.
Ήδη πλησιάζουμε, πλησιάζει και η Μεγάλη Εορτή της του Κυρίου Επιφανείας, η οποία κατά τον Ιερό Χρυσόστομο είναι η Μητρόπολις των εορτών, και όλοι καλούμαστε εντατικότερα να εργασθούμε πνευματικά, για να αξιωθούμε να εορτάσουμε και την αγία αυτή μεγάλη εορτή της πίστεώς μας θεαρέστως…!!!

Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε Εορτές Αγίων (των ετών 1981-1991) Β’. Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2016, σελ. 136.

[toula]

Ποιοί εἶναι οἱ ἅγιοι Προπάτορες; Εἶναι ὅλοι οἱ πατριάρχες, κριτές, προφῆτες καί δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης! ‎Δηλαδή οἱ πρωτόπλαστοι Ἀδάμ και Εὔα, ὁ Ἐνώχ, ὁ Νῶε, ὁ Μελχισεδέκ, οἱ δώδεκα Πατριάρχες καί κυρίως ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰσαάκ καί ὁ Ἰακώβ, οἱ προφῆτες Μωϋσῆς, Ἀαρών, Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ, Σαμουήλ, Δαυίδ, Ἠσαΐας, Ἱερεμίας, Ἱεζεκιήλ, Δανιήλ καί οἱ τρεῖς Παῖδες, Ἠλίας, Ἐλισαῖος, Ζαχαρίας καί τέλος ὁ Βαπτιστής Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος! ‎𝛦҆𝜈 𝜋𝜄́𝜎𝜏𝜀𝜄 𝜏𝜊𝜐̀ς 𝛱𝜌𝜊𝜋𝛼́𝜏𝜊𝜌𝛼ς 𝜀҆𝛿𝜄𝜅𝛼𝜄́𝜔𝜎𝛼ς, 𝜏𝜂̀𝜈 𝜀҆𝜉 𝛦҆𝜃𝜈𝜔͂𝜈 𝛿𝜄’ 𝛼𝜐҆𝜏𝜔͂𝜈 𝜋𝜌𝜊𝜇𝜈𝜂𝜎𝜏𝜀𝜐𝜎𝛼́𝜇𝜀𝜈𝜊ς 𝛦҆𝜅𝜅𝜆𝜂𝜎𝜄́𝛼𝜈! 𝛫𝛼𝜐𝜒𝜔͂𝜈𝜏𝛼𝜄 𝜀҆𝜈 𝛿𝜊́𝜉𝜂ͅ 𝜊𝜄҅ 𝛢҅́𝛾𝜄𝜊𝜄, 𝜊҆́𝜄 𝜀҆𝜅 𝜎𝜋𝜀́𝜌𝜇𝛼𝜏𝜊ς 𝛼𝜐҆𝜏𝜔͂𝜈, 𝜐҅𝜋𝛼́𝜌𝜒𝜀𝜄 𝜅𝛼𝜌𝜋𝜊́ς 𝜀𝜐҆𝜅𝜆𝜀𝜂́ς, 𝜂҅ 𝛼҆𝜎𝜋𝜊́𝜌𝜔ς 𝜏𝜀𝜅𝜊𝜐͂𝜎𝛼́ 𝜎𝜀! 𝛵𝛼𝜄͂ς 𝛼𝜐҆𝜏𝜔͂𝜈 𝜄҅𝜅𝜀𝜎𝜄́𝛼𝜄ς, 𝛸𝜌𝜄𝜎𝜏𝜀̀ 𝜊҅ 𝛩𝜀𝜊́ς, 𝜎𝜔͂𝜎𝜊𝜈 𝜏𝛼̀ς 𝜓𝜐𝜒𝛼̀ς 𝜂҅𝜇𝜔͂𝜈!

[toula]

Έχουμε μέσα μας πάντα ένα κενό. Ένα κενό που μας πληγώνει. Tο γεμίζουμε με διάφορα πράγματα αλλά τελικά πάλι κενό μένει.
Το γεγονός της απομάκρυνσης μας από την πηγή της ζωής, μας στιγμάτισε με ένα λυγμό. Με εκείνη τη νοσταλγία του χαμένου Παραδείσου. Όλα τα υπαρξιακά γιατί , παίρνουν απάντηση μέσα απο μια φάτνη. Έρχεται ο αχώρητος να χωρέσει στη κοιλιά μας μικρής κοπέλας και να γίνει ο ίδιος νόημα για όλη την δημιοιυργία. «Τα σύμπαντα σήμερον χαράς πληρούνται, Χριστός ετέχθη εκ. Παρθένου».
Τα Χριστούγεννα είναι αυτή η μεγάλη ημέρα. Ήρθε ο Εραστής του σύμπαντος κόσμου και αγάπησε μια πόρνη, την τραυματισμένη ανθρώπινη φύση, για να την αναπλάσει σε παρθένα όπως λέει και σε έναν λόγο του ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Δεν υπάρχει ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ των Χριστουγέννων. Αυτό που ονομάζουμε πνεύμα των Χριστουγέννων είναι η κοσμική καταναλωτική χαρά που διαρκεί λίγες μόνο ημέρες, που δυστυχώς δεν μπορεί να χορτάσει την ψυχή του ανθρώπου απλά την κοροϊδεύει ενδεδυμένη την ηδονή και μετά έρχεται η θλίψη της οδύνης.

Σαν τον καφέ που είναι μεν γλυκός αλλά τελικά καταλήγει στο τέλος στο πικρό κατακάθι. Στην θέση της αοριστολογίας περί Χριστουγεννιάτικου πνεύματος, η εκκλησία προβάλει ένα πρόσωπο τον ίδιο τον Θεό ο οποίος «εφανερώθη εν σαρκί» (Α’ Τιμ. Γ’16).
Ήρθε ο ίδιος ο Θεός προσωπικά, και ξαφνικά αυτό το κενό μέσα μας παίρνει νόημα. Λαμβάνει σάρκα ο Υιός και λόγος του Θεού και μπαίνει στην ιστορία όχι για να μας διδάξει αλλά για να μας δώσει ζωή μέσα από τη δική του θυσία. Δεν ήρθε απλά να μας δώσει κάποιο νόημα ζωής, διότι νόημα είναι ο ίδιος ως πρόσωπο και ως πηγή ζωής αιωνίου.
Δεν είναι ο Θεός μια δύναμη ψηλά στα σύννεφα, είναι πρόσωπο και η σχέση μαζί του είναι προσωπική. Έρχεται και μας προσκαλεί χωρίς να εκβιάζει την ελευθερία μας. Αυτό το εσωτερικό κενό τελικά γεμίζει , δεν χωράει πια κατάθλιψη , απελπισία, πόνος , καταστροφή. Ήρθε! και αυτός ο καημός, η δίψα και τα ερωτήματα ‘όλα ξαφνικά παίρνουν ένα νόημα πραγματικό.

Ας προβληματιστούμε αυτές τις μέρες. Απλές ερωτήσεις σαν παιδικά ερωτηματικά. Τι γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, γιατί ήρθε ο Θεός στο κόσμο ως άνθρωπος; Μήπως με αφορά εμένα αυτό ; Το σημαίνει για την δική μου την ζωή αυτή η αποκάλυψη της ενανθρωπήσεως; Γιατί ενώ παίρνω δώρα , βλέπω λαμπάκια η καρδιά μου είναι σβηστή ;
Αυτές τις μέρες η εκκλησία θα γίνει μαιευτήριο. Εμείς με αγωνία θα περιμένουμε στην αίθουσα αναμονή να ακούσουμε το χαρμόσυνο μήνυμα «Χριστὸς γεννᾶται· δοξάσατε. Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν· ἀπαντήσατε. Χριστὸς ἐπὶ γῆς· ὑψώθητε. ᾌσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, καὶ ἐν εὐφροσύνῃ, ἀνυμνήσατε λαοί· ὅτι δεδόξασται».

Η γέννηση του Χριστού, δεν είναι ένα γεγονός που έγινε κάποτε το γιορτάζουμε και παει και τελείωσε. Όπως όταν γινόμαστε γονείς καλούμαστε σε μια πρόσκληση να παιδαγωγήσουμε αυτόν τον καρπό της αγάπης για να γίνει ουρανοπολίτης.
Εδώ συμβαίνει το αντίθετο , ας ακούσουμε το θείο βρέφος το οποίο για εμάς γίνεται φίλος και αδερφός. Το Α και το Ω της ζωής μας και όλου του σύμπαντος κόσμου. Ας αφήσουμε το θείο βρέφος να παιδαγωγήσει την δική μας καρδιά. Πλέον η ορφάνια γίνεται υιοθεσία. Δεν είμαστε μόνοι αποκτάμε έναν συνοδοιπόρο που μας μεταμορφώνει αρκεί να πούμε το μεγάλο ναι όπως εκείνος θέλει.
Δείξε μας τον δρόμο Χριστέ μού, φώτισε το σκοτάδι της καρδιάς μας. Το έχουμε ανάγκη. Αμην!

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Η κραυγή της ορφάνιας, έγινε χαμόγελο υιοθεσίας - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Κάποτε ο άγιος Σπυρίδων, εισήλθε σε ένα Ναό της πόλεώς του να ψάλλει τις εσπέριες ωδές, να τελέσει δηλαδή τον Εσπερινό, όπως ήταν συνήθεια. Κατά σύμπτωση όμως δεν υπήρχε λαός στον Ναό.
Επειδή λοιπόν δεν ήταν παρών κανένας άλλος, παρά οι νεωκόροι και οι λειτουργοί, ο Άγιος έδωσε εντολή να ανάψουν περισσότερα φώτα (καντήλια) από εκείνα που συνήθως άναβαν· ο ίδιος δε στεκόταν ιλαρός κατευθείαν απέναντι από το Θυσιαστήριο, την Αγία Τράπεζα, αναφωνώντας τη συνηθισμένη «ειρήνη», δηλαδή το «ειρήνη πάσι».
Επειδή όμως δεν υπήρχε λαός, όπως συνηθιζόταν, για να δώσει την απάντηση, να αντιφωνήσει δηλαδή, ακούστηκε άνωθεν φωνή πολλών μυριάδων, αντιφωνούντων το: «Και τω πνεύματί σου».
Η φωνή δε εκείνη ήταν μουσικότατη και παναρμόνια· και είχε τέτοια διαφορά, που δεν έμοιαζε καθόλου με ανθρώπινη.
Αλλά και όταν ο διάκονος εκφωνούσε τα «ειρηνικά», κατελήφθη από φόβο και δέος.
Και τούτο, γιατί επίσης άκουσε, ω του θαύματος!, το «Κύριε, ελέησον», έτσι θεσπεσίως αναφωνούμενο. Και η παναρμόνια εκείνη φωνή ακουγόταν και έξω από τον ιερό Ναό.
Έτσι, όσοι βρίσκονταν εκεί πλησίον έτρεξαν όλοι προς τον Ναό με φόβο και θαυμασμό· και προτού μπουν μέσα, επλήγη η ακοή τους από τη φωνή εκείνη, την άκουσαν δηλαδή σε όλο της το μεγαλείο.
Μόλις όμως μπήκαν μέσα, δεν άκουγαν πλέον κανέναν ούτε έβλεπαν κανέναν, παρά μόνον τον δίκαιο, τον άγιο Σπυρίδωνα δηλαδή, και τους λίγους συλλειτουργούς του.
Που και αυτοί έλεγαν ότι και οι ίδιοι ως εκείνη την ώρα δεν είχαν δει κανέναν· όντως όμως έφθανε στην ακοή τους φωνή θείας αγαλλιάσεως.

Απόσπασμα από το βιβλίο Συμεών του Μεταφραστού, «Βίος και πολιτεία Σπυρίδωνος του Θαυματουργού», των εκδόσεων της Αποστολικής Διακονίας, σ. 65.

[toula]

"Ο αγιασμός της εργασίας +:Άγιος Παΐσιος:+

'Ο καθένας πρέπει με την προσευχή του, με την ζωή του, να αγιάζει την εργασία του και να αγιάζεται.. Αλλά, αν είναι αφεντικό και έχει ευθύνη, να βοηθάει πνευματικά και τους υπαλλήλους του.. Αν έχει καλή εσωτερική κατάσταση, αγιάζει και την δουλειά του...
Όταν λ.χ. πηγαίνουν νέοι σε έναν τεχνίτη να τους μάθει την δουλειά, παράλληλα πρέπει να βοηθηθούν να ζουν πνευματικά.. Αυτό θα ωφελήσει και τον ίδιο και τους υπαλλήλους και τους πελάτες του, γιατί ο Θεός θα ευλογεί την εργασία του...
Το κάθε επάγγελμα αγιάζεται.. Ένας γιατρός λ.χ. δεν πρέπει να ξεχνάει ότι στην ιατρική αυτό που βοηθάει πολύ είναι
η Χάρις του Θεού.. Γι’ αυτό να προσπαθήσει να γίνει δοχείο της Θείας Χάριτος...
Ο γιατρός που είναι καλός Χριστιανός, παράλληλα με την επιστήμη του, βοηθάει τους αρρώστους με την καλωσύνη και με την πίστη του, γιατί τους ενθαρρύνει να αντιμετωπίζουν την αρρώστια τους με πίστη...
Σε μια σοβαρή αρρώστια μπορεί να πει στον άρρωστο: «Μέχρις εδώ έχει προχωρήσει η επιστήμη.. Από δώ και πέρα όμως υπάρχει και ο Θεός που κάνει θαύματα»...
Ή ένας δάσκαλος πρέπει να προσπαθήσει να κάνει την διακονία του δασκάλου με χαρά και να βοηθάει τα παιδιά
για την πνευματική αναγέννηση, πράγμα που δεν έχουν την δυνατότητα όλοι οι γονείς να το κάνουν, έστω και αν έχουν καλή διάθεση...
Να φροντίσει παράλληλα με τα γράμματα που μαθαίνουν τα παιδιά να γίνουν και σωστοί άνθρωποι.. Διαφορετικά, τί θα τους ωφελήσουν τα γράμματα;. Η κοινωνία έχει ανάγκη από σωστούς ανθρώπους, οι οποίοι, όποιο επάγγελμα κι αν κάνουν, θα το κάνουν καλά...
Ο δάσκαλος δεν πρέπει να κοιτάζει μόνον αν οι μαθητές ξέρουν καλά το μάθημα, αλλά να λαμβάνει υπ’ όψιν του και άλλα καλά που έχουν τα παιδιά, όπως την ευλάβεια, την καλοσύνη, το φιλότιμο.. Οι βαθμοί του Θεού δεν συμφωνούν πάντοτε με τους βαθμούς των δασκάλων...
Μπορεί το τέσσερα ενός παιδιού για τον Θεό να είναι δέκα και μπορεί το δέκα ενός άλλου για τον Θεό να είναι τέσσερα...

(Λόγοι Παϊσίου... Ιερού Ησυχαστηρίου “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος.:⁠-⁠*:⁠-⁠*

[toula]

Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου σ’ ενοχλούν και δε μπορείς να βρεις την ειρήνη της ψυχής σου, θυμήσου τα εξής:
- Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου που θέλεις να διορθώσεις σ’ ενοχλούν, σ’ εκνευρίζουν και χάνεις την ειρήνη σου, τότε αμαρτάνεις και συ. Η αμαρτία δε διορθώνεται με την αμαρτία, αλλά με την ταπείνωση.
- Ο ζήλος που θέλει από μόνος του να καταστρέψει όλα τα κακά είναι από μόνος του ένα μεγάλο κακό.
- Μέσα στο μάτι σου υπάρχει ένα μεγάλο δοκάρι και συ προσέχεις το κάρφος στο μάτι του αδελφού σου.
- Υπάρχουν ατέλειες που είναι αναπόφευκτες κι άλλες που μπορεί να ’ναι ευεργετικές. Το καλό δοκιμάζεται από το κακό.
- Το παράδειγμα της μακροθυμίας του Θεού πρέπει να χαλιναγωγήσει την ανυπομονησία μας, που μας στερεί την ειρήνη.
- Το παράδειγμα του ίδιου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας φανερώνει με πόση ταπείνωση και καρτερία πρέπει να υπομένουμε την ανθρώπινη αμαρτία. Αν δεν έχουμε κάποια θέση ευθύνης έναντι των άλλων, πρέπει να αντιμετωπίζουμε την αμαρτία τους με συμπάθεια.
- Κάθε άνθρωπος καταδικάζει εκείνες τις αμαρτίες των άλλων, για τις οποίες κατηγορείται ο ίδιος.
- Για τις πράξεις των άλλων δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να μας ηρεμεί περισσότερο όσο η σιωπή, η προσευχή και η αγάπη.

Στάρετς Ιωσήφ

[toula]

"Ποιος, λοιπόν που πενθεί καθημερινά θα συνεχίσει να ζει οργισμένος και δε θα γίνει πράος;" ρωτά ο άγιος Συμεών ο Νέος θεολόγος. Και δίνει την απάντηση. "Διότι όπως ακριβώς η φλόγα της φωτιάς σβήνει από το νερό, έτσι και ο θυμός της ψυχής σβήνει από το πένθος και τα δάκρυα της μετάνοιας και σε μεγάλο βαθμό, ώστε αν περάσει κανείς πολύ χρόνο σ’ αυτή την κατάσταση, να μετατεθεί το θυμικό της ψυχής και να περιέλθει σε ακινησία" (ΕΠΕ 19Δ, 443).

[toula]

Μ. Βασίλειος: "Προκοπή της ψυχής είναι προκοπή εις την ταπείνωση… Γνώση θεοσεβείας σημαίνει γνώση ταπεινώσεως και πραότητος. Η ταπείνωση είναι μίμηση του Χριστού, η έπαρση δε και η θρασύτητα και η αναίδεια (και ο θυμός) είναι μίμηση του διαβόλου. Γίνε μιμητής Χριστού, και μη του αντιχρίστου…".

[toula]

Για να απολαύσουμε τη θέα των θείων Δωρεών του Θεού, οφείλομε να απομακρυνθούμε από την αιτία της πνευματικής τύφλωσης, την αμαρτία. Όσο εμμένομε στις αμαρτωλές μας επιθυμίες, τόσο περισσότερο καθυστερούμε το φως να εισέλθει μέσα στο ναό της ψυχής μας.
Μπορούμε να παρομοιάσουμε την αμαρτία σαν ένα σκοτεινό σύννεφο, που επισκιάζει το πρόσωπο της γης και δεν αφήνει τις ακτίνες του ήλιου να φωτίσουν και να ζωογονήσουν τη ζωή. Έτσι και η αμαρτία γίνεται το εμπόδιο, ώστε οι ακτίνες της θείας Χάριτος να μη φθάνουν μέχρι την ψυχή, ώστε να χαρίσουν την αιώνιο ζωή στον άνθρωπο.

[toula]

Η αμαρτία και τα αμαρτωλά πάθη τυφλώνουν τους πνευματικούς οφθαλμούς της ψυχής. Ο άνθρωπος της αμαρτίας, αν και έχει σωματικούς οφθαλμούς και βλέπει το φως το αισθητό, παραμένει τυφλωμένος και δεν θεωρεί το νοητό φως των θείων αποκαλύψεων. Εκείνος, που αιχμαλωτίζεται από τα πάθη της αμαρτίας, γίνεται σκλάβος της αμαρτίας. Στερεί από τον εαυτό του την πραγματική του ελευθερία, που χαρίζει μόνον ο Άγιος Θεός.