Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«ΤΗ ΕΛΠΙΔΙ ΧΑΙΡΟΝΤΕΣ»

Όλοι ζούμε με την ελπίδα. Χωρίς ελπίδα είμαστε χαμένοι. Σέ όλες μας τις προσπάθειες, σ' όλους μας τους κόπους, σ' όλα μας τα βάσανα, ή ελπίδα μας δίδει δύναμη και κουράγιο. Μας βοηθάει να συνεχίσουμε, να μην αποκάμουμε, να μην απο­θαρρυνθούμε. Ελπίζουμε καί συνεχίζουμε τον αγώνα της ζωής. Όποιος χάσει την ελπίδα, παύει να ζει, παύει να προ­σπαθεί. Το χειρότερο πράγμα στη ζωή είναι ή απώλεια της ελπίδας.
Aλλά εάν ή ελπίδα γενικώς είναι πολύτιμη, ή ελπίδα στην βοήθεια του Κυρίου είναι πηγή δυνάμεως στις ώρες των πει­ρασμών, των πόνων, των δοκιμασιών μας. Μας εμψυχώνει, μας δίδει κουράγιο, μας ενισχύει, μας ενθαρρύνει.
Έλπίζοντες στον Κύριο, γινόμαστε αμέσως δυνατοί. Δεν νοιώθουμε μόνοι. Δεν λιποψυχούμε. Δεν μας κυριεύει ή από­γνωση.
Ή ελπίδα στον Κύριο είναι στήριγμα καί βακτηρία, είναι ανά­θεση των προβλημάτων μας στην πανάγαθη πρόνοια Του. Είναι άκούμπημα ολοκλήρου του εαυτού μας στην αγκάλη του Θεού. Μήπως καί ή πίστη δεν είναι «έλπιζομένων υπόσταση»; Όσο ζούμε εδώ στη γη έχουμε ανάγκη από το φως της πίστεως καί την παρηγοριά της ελπίδος. Στήν άλλη ζωή θα καταργηθούν ή πίστη καί ή ελπίδα. Τότε θα μείνει μόνο ή αγάπη. Γιατί τότε, αυτό πού τώρα το βλέπουμε με τα μάτια της πίστεως, θα το βλέπουμε μπροστά μας. Τότε θα βλέπουμε τον Θεόν. Δεν θα έχουμε ανάγκη πίστεως στο Θεό, θα ζούμε μαζί με τον Θεόν. Ούτε θα έχουμε ανάγκη να ελπίζουμε τα αγαθά των ουρανών, θα τα απολαμβάνουμε.
Γι' αυτό ό απόστολος Παύλος λέγει ότι τώρα μένει πίστις, έλπίς, αγάπη. Τότε όμως θα καταργηθεί ή πίστις καί ή έλπίς καί θα μείνει μόνο ή αγάπη. Θα ζούμε στον ουρανό εν αγάπη τε­λεία με το Θεό καί τους αδελφούς μας.

Ή ελπίδα είναι φάρμακο καί για τίς θλίψεις της ζωής. Ή ελπίδα ότι «ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν εις ημάς δόξαν άποκαλυφθήναι», μας εμψυχώνει στην αντιμετώπιση των δυσκολιών του βίου.
Οι δοκιμασίες μας θα περάσουν καί θα έλθει ή επιβράβευση της υπομονής καί καρτερίας μας.
Πόσες πικρίες, πόσα βάσανα, πόσο πόνο δοκιμάζουμε πολ­λές φορές. Πόνο ψυχικό καί πόνο σωματικό. Ή ελπίδα της βοηθείας του Κυρίου μας δίδει δύναμη προς αντιμετώπιση των.
«Έπικάλεσαί με εν ώρα θλίψεως καί έξελούμαι σε καί δοξά­ζεις με». «Μετά σου ειμί εν θλίψει» μας βεβαιώνει. Θα περάσει ό πόνος. Θα έλθει ή γαλήνη καί ή λύτρωση. Καί στον ουρανό μας αναμένει στεφάνι δόξας για την υπομονή μας. Καί ή ελπί­δα της μετά θάνατον ζωής μας παρηγορεί στον πόνο για τον θάνατο προσφιλούς μας προσώπου. Δεν τελειώνει ή ζωή με την πλάκα του τάφου. Τότε αρχίζει ή πραγματική ζωή στον ουρανό. Ή σκέψη του θανάτου μας παραλύει. Ή έλπίς της με­τά θάνατον ζωής, μας παρηγορεί. Ή ελπίδα ότι στον ουρανό θα είμαστε μαζί με τον Κύριο, με την Παναγία καί με τους αγί­ους, μας θεραπεύει την ψυχήν από τον φόβο του θανάτου. Δεν είμαστε όπως οι άπιστοι οί μη έχοντες ελπίδα.
Πηγή χαράς ή ελπίδα. Βάλσαμο της ψυχής. Μας κάνει να βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής την δόξα του ουρανού, πού μας περιμένει. Με την ελπίδα της κληρονομιάς των αιωνίων αγαθών αντιμετωπίζουμε νικηφόρα τους πειρασμούς της κα­θημερινότητας, αποκρούομε τις προσβολές του διαβόλου, δεν άπορροφώμεθα από τα παροδικά καί πρόσκαιρα του παρόντος βίου. Καί μπορούμε να χαιρόμαστε ακόμα καί μέσα στίς δοκι­μασίες μας" «χαίρω εν τοις παθήμασί μου», έλεγε ό Παύλος.
Καί έγραφε περί χαράς μέσα από τίς φυλακές της Ρώμης. «Αδελφοί χαίρετε, πάλιν έρώ χαίρετε».
Μόνον ό έλπίζων στον Θεό καί στην αγάπη του Θεού μπο­ρεί να χαίρει. «Τη έλπίδι χαίροντες». Ή ελπίδα μας δίνει την δυνατότητα να προγευόμαστε τον παράδεισο από την πα­ρούσα ζωή. Να καλλιεργούμε την χριστιανική ελπίδα. Είναι σω­σίβιο της ζωής.

[toula]

Μὴ λυπᾶσαι καὶ μὴν πικραίνεσαι, ὁ Χριστὸς εἶναι ἐδῶ

Νὰ γνωρίζεις ὅτι πολλὲς φορὲς θὰ αἰσθανθεῖς τὸν ἑαυτό σου νὰ ἐνοχλεῖται καὶ νὰ λείπει ἀπὸ μέσα του αὐτὴ ἡ ἁγία εἰρήνη καὶ γλυκιὰ μοναξιὰ καὶ ἀγαπητὴ ἐλευθερία, καὶ μερικὲς φορὲς μπορεῖ νὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὶς κινήσεις τῆς καρδιᾶς σου μία σκόνη, ποὺ θὰ σὲ ἐνοχλήσει στὴν πορεία ποὺ πρόκειται νὰ ἐκτελέσεις.
Καὶ αὐτό σοῦ τὸ παραχωρεῖ ὁ Θεὸς γιὰ μεγαλύτερο καλό σου. Θυμήσου ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ πόλεμος ἀπὸ τὸν ὁποῖον οἱ ἅγιοι ἔλαβαν τὰ στεφάνια τῶν μεγάλων μισθῶν. Σὲ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ σὲ συγχύζουν πρέπει νὰ πεῖς: «Κύριέ μου, βλέπεις ἐδῶ τὸν δοῦλο σου, ἂς γίνει σὲ μένα τὸ θέλημά σου. Γνωρίζω καὶ τὸ ὁμολογῶ ὅτι ἡ ἀλήθεια τῶν λόγων σου παραμένει πάντοτε σταθερὴ καὶ οἱ ὑποσχέσεις σου εἶναι ἀψευδεῖς καὶ σ’ αὐτὲς ἐλπίζω. Ἐγὼ παραμένω μόνον γιὰ σένα». Εὐτυχισμένη, βέβαια, εἶναι ἡ ψυχὴ ἐκείνη ποὺ προσφέρεται μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ στὸν Κύριό της, κάθε φορᾶ ποὺ ἐνοχληθεῖ ἢ συγχυσθεῖ. Καὶ ἂν παραμείνει ὁ πόλεμος αὐτὸς καὶ δὲν μπορέσεις ἔτσι γρήγορα, ὅπως θέλεις νὰ ἑνώσεις τὸ θέλημά σου μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, μὴν δειλιάσεις γι’ αὐτὸ οὔτε νὰ λυπηθεῖς.

Ἀλλὰ συνέχισε νὰ προσφέρεις τὸν ἑαυτό σου καὶ νὰ προσκυνᾶς καὶ θὰ νικήσεις. Ρίξε μία ματιὰ καὶ στὸν κῆπο ποὺ ἦταν ὁ Χριστός σου καὶ ποὺ τὸν ἀποστρεφόταν ἡ ἀνθρωπότητα λέγοντας: «Πατέρα, ἂν εἶναι δυνατό, ἂς παρέλθει τὸ ποτήριο αὐτὸ ἀπὸ ἐμένα». Ἀλλὰ ἀμέσως διέταξε νὰ βάλει τὴν ψυχή του σὲ μοναξιὰ καὶ μὲ ἕνα θέλημα ἁπλὸ καὶ ἐλεύθερο ἔλεγε μὲ πολὺ βαθειὰ ταπείνωση: «ἀλλὰ ὄχι ὅπως θέλω ἐγώ, ἀλλὰ ὅπως Ἐσὺ» (Μάτθ. 26,39).
Ὅταν βρίσκεσαι σὲ κάποια δυσκολία, μὴν ὑποχωρήσεις καθόλου, ἂν δὲν ὑψώσεις πρῶτα τὰ μάτια σου στὸ Χριστό, πάνω στὸ σταυρό, καὶ θὰ δεῖς τυπωμένο ἐκεῖ μὲ μεγάλα γράμματα ὅτι κι ἐσὺ πρόκειται νὰ ὁδηγηθεῖς στὴν θλίψη ἐκείνη καὶ τὸν τύπο αὐτὸν ἀντέγραψε τὸν μὲ τὰ ἔργα στὸν ἑαυτό σου, καὶ ὅταν καμμιὰ φορᾶ ἐνοχληθεῖς ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ ἑαυτοῦ σου, μὴν δειλιάσεις, οὔτε νὰ χωρισθεῖς ἀπὸ τὸ σταυρό, ἀλλὰ τρέξε σὲ προσευχὴ καὶ δεῖξε ὑπομονὴ στὴν ταπείνωση, μέχρις ὅτου νικήσεις τὴν θέλησή σου καὶ θελήσεις νὰ γίνει σὲ σένα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Καὶ ἀφοῦ ἀναχωρήσεις ἀπὸ τὴν προσευχή, συγκεντρώνοντας μόνον τὸν καρπὸν αὐτόν, νὰ σταθεῖς χαρούμενος. Ἀλλὰ ἂν δὲν ἔφθασε σ’ αὐτὸ ἡ ψυχή σου, ἀκόμη παραμένει νηστικὴ καὶ χωρὶς τὴν τροφή της. Ἀγωνίζου ὥστε νὰ μὴν κατοικήσει στὴν ψυχή σου κανένα ἄλλο πράγμα, οὔτε γιὰ λίγο χρονικὸ διάστημα, παρὰ μόνον ὁ Θεός.

Μὴ λυπᾶσαι καὶ μὴν πικραίνεσαι γιὰ κανένα πράγμα, οὔτε νὰ παρατηρεῖς τὶς πονηριὲς καὶ τὰ κακὰ παραδείγματα τῶν ἄλλων, ἀλλὰ ἂς εἶσαι σὰν ἕνα μικρὸ παιδί, ποὺ δὲν ὑποφέρει ἀπὸ καμμία ἀπὸ τὶς πικρίες αὐτές, ἀλλὰ τὰ ξεπερνᾶ ὅλα χωρὶς καμμία βλάβη.

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

[toula]

«Ο Θεός παίρνει τα χάλια μας και τα κάνει χαλιά για τον Παράδεισο..»

– Γέροντα, τόλμησε ένας κοσμικός μια φορά να του πει, λένε πως ο τάδε είναι ανήθικος. Εσείς τι γνώμη έχετε γι΄αυτό;
– ΄Οτι “οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού” (Ματθ. ΚΑ΄31 ) δεν σου λέει τίποτα;
Γιατί τελικά αυτούς, επειδή συναισθάνονται τα χάλια τους, ο Θεός τους οικονομεί΄ και τα χάλια τους – με τη μετάνοιά τους – τα κάνει χαλιά για την ουράνια Βασιλεία του.
Μ΄εμάς έχει πρόβλημα ο Θεός, που νομίζουμε ότι είμαστε δίκαιοι και κρίνουμε τους άλλους΄ και μη αισθανόμενοι την ανάγκη της βοήθειάς Του δεν την ζητούμε και συνεπώς στερούμε στην Θεία Χάρη το δικαίωμα να ενεργήσει και να μας σώσει.
Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να πρόκυψη από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μη στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα…
Ο Θεός παίρνει τα χάλια μας και τα κάνει χαλιά για τον Παράδεισο, τα σπασμένα βάζα σε μωσαϊκά, τη κοπριά σε λίπασμα.
*****
Είναι αρκετό και μόνον οι ευεργεσίες του Θεού, εάν τις σκεφτή κανείς, να τινάξουν στον αέρα μια φιλότιμη καρδιά· πόσο μάλλον, εάν σκεφτή και τις πολλές του αμαρτίες και την πολλή ευσπλαγχνία του Θεού!
Όσοι αγωνίζονται και συναισθάνονται την αμαρτωλότητα τους και τις ευεργεσίες του Θεού και εμπιστεύονται στην μεγάλη Του ευσπλαγχνία, ανεβάζουν την ψυχή τους στον Παράδεισο με πολλή σιγουριά και με λιγότερο κόπο σωματικό, όταν έχουν καλή προαίρεση.
Εκείνοι που αγωνίζονται πολύ, με πολλή ευλάβεια, και έφθασαν κάπως σε Αγγελική κατάσταση και τρέφονται πια από το Παραδεισένιο μέλι, πάλι δεν προσφέρουν τίποτε το σπουδαίο στον Θεό εν συγκρίσει μ’ αυτά που μας πρόσφερε Εκείνος. Διότι μέλι τρώνε, κερί Του προσφέρουν. Γλυκούς καρπούς τρώνε, την ρετσίνη των δένδρων προσφέρουν στον Θεό με το θυμιατήρι.
Επομένως, τίποτε δεν κάνουμε και τίποτα δεν προσφέρουμε στον Θεό, εν συγκρίσει με τις μεγάλες ευεργεσίες Του. Ενώ ο Καλός Θεός μας φτιάχνει και με τα σκουπίδια μας, ακόμη και με την κοπριά, ωραίους καρπούς, και τρεφόμαστε, εμείς όμως, οι ταλαίπωροι άνθρωποι, τους κάνουμε τους ωραίους καρπούς μετά κοπριά!

Όπως η καλοσύνη του Θεού τα πάντα αξιοποιεί για το καλό, έτσι και εμείς, τα πλάσματα Του, θα πρέπη όλα για το καλό να τα αξιοποιούμε, για να ωφελούμαστε και να ωφελούμε.
Οι καλοί άνθρωποι, φυσικά, ωφελούνται ακόμη και από τις πτώσεις των συνανθρώπων τους, τις οποίες χρησιμοποιούν για γερό φρένο στον εαυτό τους, για να προσέχουν να μην εκτροχιασθούν. Ενώ οι πονηροί δεν ωφελούνται, δυστυχώς, ούτε και από τις αρετές των άλλων, διότι και αυτές ακόνη τις ερμηνεύουν με το πονηρό τους λεξικό, γιατί είναι σκοτισμένοι από την μαυρίλα του ανθρωποκτόνου, και αδικούν πνευματικά τον εαυτό τους και τους άλλους και βρίσκονται πάντα στενοχωρημένοι και πάντα στενοχωρούν τους συνανθρώπους τους με την πνευματική τους αυτή μαυρίλα· ενώ ο συννεφιασμένος καιρός προξενεί στενοχώρια μόνο στους ανθρώπους που πάσχουν από θλίψη.

(Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, Επιστολες)

[toula]

Ελπιδοφόρο άνθος.

Η προσευχή είναι βοηθός στη ζωή μας, συνομιλία με τον Θεό,
λησμοσύνη των γήινων πραγμάτων, άνοδος στον ουρανό.
Είναι κοινό φάρμακο των παθών, κατάλληλο στο να προφυλάγει απ’ αυτά.
Είναι χορηγός της ζωής, υποθήκη υγείας, ελπιδοφόρο άνθος.
Μεγάλο όπλο η προσευχή, μεγάλη ασφάλεια,
μεγάλος θησαυρός, μεγάλο λιμάνι, ασφαλής περιοχή.

Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως ο θαυματουργός

[toula]

΄΄Παιδί μου, πολύς κόσμος θα σωθεί
από το έλεος του Θεού.
Το ζητούμενο όμως είναι
ποιος θα Τον αγαπήσει περισσότερο.΄΄

Αγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

[toula]

Γυρίζει εδώ κι εκεί.
Δεν μπορεί ο δεμένος να τρέξει.
Ούτε ο νους, που δουλεύει σαν σκλάβος σε κάποιο πάθος,
θα μπορέσει να κάνει αληθινή προσευχή.
Γιατί σύρεται και γυρίζει εδώ κι εκεί από την εμπαθή σκέψη
και δεν μπορεί να σταθεί ατάραχος.
Δεν θα κατορθώσεις να προσευχηθείς καθαρά, αν ανακατεύεσαι
με υλικά πράγματα και ταράζεσαι με αδιάκοπες φροντίδες.
Γιατί προσευχή σημαίνει απαλλαγή από κάθε μέριμνα.

Όσιος Νείλος ο Ασκητής

[toula]

Να ζω την Παρουσία σου μέσα σε κάθε μορφή και είδος ζωής.

Καταστρέφουμε Κύριε το δώρο της ζωής. Την τιμή που μας έκανες να μας φέρεις από μηδέν στην ζωή, από το σκοτάδι στο φως. Την ατιμάζουμε καθημερινά, με πολλούς και διαφόρους τρόπους.
Ο χειρότερος από όλους, η άρνηση να αφεθούμε στο σχέδιο σου, στην πρόνοια και σοφία σου. Αντιστεκόμαστε, παλεύουμε και στο τέλος πνιγόμαστε.
Εάν όμως Χριστέ μου, αφηνόμαστε, εάν χαλαρώναμε και σε εμπιστευόμαστε θα είμασταν ήρεμοι και ευτυχισμένοι. Αλλά θέλουμε όλα να τα λύσουμε εμείς, με την δική μας λογική, τους δικούς μας προγραμματισμούς. Δεν είναι κακό να σχεδιάζεις, αλλά είναι τραγικό να μην γνωρίζεις ότι στην ζωή δεν τα ελέγχεις όλα.

Στην πραγματικότητα το να ζητάς όλα να τα ελέγχεις είναι μίσος προς την ζωή. Διότι η ζωή είναι μυστήριο. Και τα μυστήρια δεν τα αναλύεις αλλά τα ζεις. Αφήνεσαι στην ομορφιά της αγνωσίας τους, στο μυστήριο του αύριο που δεν γνωρίζεις.
Κύριε όσο μεγαλώνω θέλω λιγότερο να καταλαβαίνω και περισσότερο να νιώθω. Θέλω να σου αντιστέκομαι κάθε μέρα και πιο λίγο, χώρο να κάνω να διαβείς με τα απαλά βήματα σου, σε κάθε μέρος του βίου μου. Φώτισε κάθε γωνιά της ύπαρξης μου, περπάτησε στην Γη του κορμιού μου, απλώσου στον ουρανό της ψυχής μου, όλος να γίνει φως.

Δεν θέλω άλλο Χριστέ μου να ερμηνεύω αλλά να ζω. Να ζω την Παρουσία σου μέσα σε κάθε μορφή και είδος ζωής. Να σε κοιτώ σε κάθε τι που με κοιτά, να σε ακούω σε ότι μου μιλά, να σ΄αγγίζω στο κάθε άγγιγμα της ζωής, να σε γεύομαι κάθε που τρώω και πίνω από τα δώρα Σου.
Είσαι παντού Κύριε και το γνωρίζω μα δεν φτάνει μόνο αυτό, πρέπει και να το δω, να το αισθανθώ, να το βιώσω. Γι’ αυτό χρειάζομαι την βοήθεια Σου, από το νου να κατέβω στην καρδιά, από τα λόγια στα έργα, από το φόβο στην χαρά. Δεν φτάνουν μόνο οι δικές μου προσπάθειες, δεν φτάνει μόνο να το θέλω, χρειάζομαι τα δικά σου χέρια να αγκαλιάσω τα συντρίμμια μέσα μου.
Χρειάζομαι το δικό σου λόγο να φτιάξω νέα γλώσσα να μιλούν τα όνειρα μου. Σε χρειάζομαι γιατί η σκάλα από την γή στον ουρανό, από την νου στην καρδιά, είναι ψηλή και έχει πολλά σκαλιά. Θέλω κάποιος να με κρατά όταν θα πέφτω, να ξέρω ότι κι αν γίνει υπάρχει κάπου η δική σου Αγκαλιά.

[toula]

«Το μεγαλείο του Μοναχού, αλλά και του πιστού, είναι η προσευχή. “Κυνήγα” τον Θεόν, γιά να έλθη κοντά σου. Ο Θεός έχει συνέχεια τα Χέρια Του ανοικτά και λέει: “Ελάτε παιδάκια μου”! Αλλά εμείς δεν πλησιάζουμε, διότι είμασθε αιχμαλωτισμένοι σε πειρασμούς και ασχολούμεθα με λογισμούς. Όποιος θα νοιώσει την προσευχή, θα έχει κερδίσει τον Παράδεισο! Όποιος κοπιάσει θα απολαύσει! Μέσα στον πόνο και στον κόπο, ευρίσκουμε τον Θεόν!»!!
Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς Βόλου

[toula]

Η πρώτη δουλειά που θα κάνει η χάρη του Θεού…
π. Συμεών Κραγιόπουλος

…Λοιπόν, εἶναι πάρα πολύ σοβαρά αὐτά. Καί, ὅπως εἴπαμε καί πιό μπροστά, πηγαίνουν καί οἱ κόποι μας χαμένοι, ἐάν δέν ἀποφασίσουμε νά ἀλλάξουμε.
Γι᾿ αὐτό οἱ Πατέρες ἔλεγαν ὅτι αὐτό, τό νά ἀλλάξει ἕνας ἄνθρωπος, τό νά γίνει χριστιανός, νά σταθεῖ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἔτσι πού νά δέχεται τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί νά προκόπτει, αὐτό εἶναι πολύ σοβαρό θέμα. Τέχνη τεχνῶν, ἄς ποῦμε.
Ἄν ἐπιτρέπεται νά πῶ, σήμερα μέ πάρα πολλή εὐκολία νομίζει κανείς ὅτι μπορεῖ νά εἶναι χριστιανός χωρίς νά σκεφθεῖ σοβαρά ὅτι πρέπει νά ἀλλάξει, ὅτι πρέπει νά ἀπαρνηθεῖ τόν ἑαυτό του. Πάει στήν ἐκκλησία, ἔχει μιά διάθεση καλή, καί νομίζει ὅτι φτάνει αὐτό.
Δέν εἶναι κακό νά πᾶς στήν ἐκκλησία, δέν εἶναι κακό νά ἀκούσεις, ἄς ποῦμε, ἤ νά μελετήσεις καί νά συζητήσεις. Ἀλλά ὅταν ὅμως παίρνεις ἐπιπόλαια τά πράγματα καί δέν ἔχεις καθόλου διάθεση νά ἀπαρνηθεῖς τόν ἑαυτό σου, δέν μπορεῖς νά γίνεις ἀληθινός χριστιανός.
Διότι ἡ πρώτη δουλειά πού θά κάνει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅταν θά ἔρθει μέσα σου καί θά ἀρχίσει νά δουλεύει, εἶναι ἀκριβῶς νά γκρεμίσει τό κατεστημένο, εἶναι ἀκριβῶς νά σέ βοηθήσει νά ἀπαρνηθεῖς τόν ἑαυτό σου. Ἀλλιῶς, δέν ἔρχεται, ἤ, καί ἄν ἔρθει, φεύγει.
Νά σταματήσουμε ἐδῶ, νά μή σᾶς κουράζουμε περισσότερο. Παρακαλῶ, λάβετέ τα ὑπ᾿ ὄψιν αὐτά, καί δέν ἀποκλείεται νά ἐπανέλθουμε, καθώς μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ θά μπορέσουμε νά κάνουμε, ὅπως εἴπαμε, καί εὐχέλαια καί ὅ,τι ἄλλο, γιά νά πολεμήσουμε τόν διάβολο καί ἄμεσα, ἄς ποῦμε, καί νά εὐλογηθοῦμε ἔτσι καί νά σωθοῦμε.

[toula]

Το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα στο Άγιο Όρος και στον Άγιο Παΐσιο

«Κάποτε στο Κουτλουμουσιανό Κελί του Αγίου Σπυρίδωνος, το Κερκυραίικο, ενώ είχε πλησιάσει η εορτή του Αγίου, δεν είχαν βρει ακόμη ψάρια και οι Πατέρες ανησυχούσαν.
Τα Καλογέρια έλεγαν στον Γέροντα να αγοράσουν βακαλάο, μια που δεν βρήκαν ψάρια.
Ο Γέροντας Παίσιος τους έλεγε:
– Κάντε υπομονή, ο Άγιος Σπυρίδων θα μας φέρει ψάρια. Και συνέχεια έκανε κομποσκοίνι.
Ενώ είχαν χάσει πια την υπομονή τους τα Καλογέρια και ήταν καταστεναχωρημένα, γιατί η ώρα είχε πλησιάσει και έπρεπε να μαγειρέψουν, ακούνε ξαφνικά να χτυπάν την πόρτα. Ανοίγουν και τι να ιδούν! Δύο ψαράδες με δυό πανέρια γεμάτα ψάρια να ζητάνε τον Γέροντα. Φώναξαν οι υποτακτικοί τον Γέροντα, αλλά οι ψαράδες είπαν:
– Δεν είναι αυτός ο Γέροντας. Σ’ εμάς ήρθε ένας άλλος Γέροντας και μας είπε: “Να πάτε τα ψάρια στο Κελλί του Αγίου Σπυρίδωνος, που πανηγυρίζει, και θα πληρωθείτε με καλή τιμή. Αν θέλετε, να σας δώσω και καπάρο”.
Ο Γέροντας κατάλαβε το θαύμα και τους πέρασε στο Ναό να προσκυνήσουν. Μόλις αντίκρισαν την Εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνος είπαν:
– Να αυτός ήταν ο Γέροντας που μας είπε να φέρουμε εδώ τα ψάρια!
Τους λέει τότε ο Γέροντας
– Αχ βρε παιδιά δεν παίρνατε το καπάρο από τον Άγιο για να το έχουμε ευλογία!

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, έκδ. Ιερό Ησυχαστήριο “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 1993