Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Νὰ κρατοῦμε τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη.+.
Καί, ἐπειδὴ ζοῦμε σὲ δύσκολους καιρούς, θὰ λάβουμε
μισθὸ περισσότερο ἀπὸ ἄλλους ἀνθρώπους ποὺ ἔζησαν
τὶς παλαιότερες ἐποχὲς καὶ κράτησαν τὴν Πίστη...

{*Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Ἔσσεξ*}

[toula]

Πολλοί θα είναι αυτοί που θα σε θυμηθούν στην επιτυχία και στην ευημερία σου.
Εσύ όμως ποτέ μην ξεχνάς αυτούς που σου στάθηκαν στα δύσκολα. Διότι σε βάσταξαν, σε άντεξαν, σε στήριξαν στην χειρότερη κατάστασή σου. Σε είδαν πάνω στον σταυρό σου και δεν σε αρνήθηκαν, δεν σε αποστράφηκαν, δεν σε λοιδόρησαν.
Και αυτό απέδειξε όντως την ανιδιοτελή αγάπη τους. Διότι παρέμειναν μαζί σου ακόμα και τότε που τίποτα δεν περίμεναν ως ανταπόδωση.
Όταν πετυχαίνουμε όλοι μας «γλυκοκοιτάνε», όχι όμως διότι μας νοιάζονται, αλλά διότι συνήθως κάτι θέλουν από εμάς.
Εκείνοι όμως που ήταν μαζί μας στην αποτυχία μας, απέδειξαν ότι δεν θέλουν κάτι από εμάς, αλλά απλά θέλουν εμάς στην ζωή τους.
Και αυτό αν μη τι άλλο μας συγκινεί και γεννά μέσα μας ευχαριστιακό πνεύμα.
Και μακάρι να μην φανούμε ανάξιοι και αχάριστοι αυτής της αγάπης που λαμβάνουμε.
Εάν αυτό λοιπόν ισχύει για κάποιους ανθρώπους στην ζωή μας, σίγουρα ισχύει και για τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος μας αγαπά ακόμα και στην έσχατη πνευματική ασχήμια μας. Δεν μας αποστρέφεται, δεν μας εκδικείται, δεν μας κατακρίνει· αλλά μας συγχωρεί, μας αποδέχεται, μας αγκαλιάζει.
Αλίμονο, μην κρίνουμε τον Θεό σύμφωνα με τα δικά μας κοσμικά κριτήρια. Μην προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις ενέργειες της αγάπης του Θεού μέσα από το πρίσμα της δικής μας εμπαθούς αγάπης.
Εάν έστω και για λίγο ψηλαφήσουμε καρδιακά την ποιότητα και το βάθος της αγάπης του Θεού, τα μάτια μας θα δάκρυζαν από χαρά και ευγνωμοσύνη. Θα παύαμε να ζούμε μίζερα και εγωιστικά, αλλά πλέον θα αποκτούσαμε αρχοντική καρδιά και ταπείνωση, δοξολογία και χαρά. Όχι διότι θεραπευτήκαμε από τα πάθη μας, αλλά διότι κατανοήσαμε ότι ο Θεός μας αγαπά παρά τα πάθη μας.
Να διευκρινήσουμε όμως το εξής:
Η αγάπη Του είναι άνευ όρων.
Η Σωτηρία μας όμως δεν είναι άνευ όρων.
Και αυτό διότι η αγάπη Του είναι μια μονομερής ενέργεια από μέρους Του· η Σωτηρία μας όμως κρίνεται και από τις δικές μας ενέργειες, δηλαδή είναι μια συνεργασία μας με τον Θεό.
Ο Θεός μας αγαπά, όμως σωζόμαστε όταν αποδεχτούμε αυτήν την αγάπη του Θεού και ανταποκριθούμε αναλόγως.
Και πως αποδεικνύεται αυτό;
«Ἂν μ᾽ ἀγαπᾶτε, τηρῆστε τὶς ἐντολές μου» (Ἰω. 14, 15).

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Από μικρό παιδί έχω παλέψει με άγχος, κρίσεις πανικού και φοβίες. Ναι είναι φρικτές όλες αυτές οι εμπειρίες. Μιλάμε για οριακό πόνο ψυχής και καταστάσεις που πολλές φορές σε φτάνουν στην κόλαση της απόγνωσης. Όμως από την άλλη δε μπορώ να κρύψω ότι αυτές οι δύσκολες εμπειρίες υπήρξαν και οι πιο μεγάλοι δάσκαλοι μου.
Εάν κάτι έμαθα το χρωστώ σε εκείνες κι ας με πλήγωσαν.
Δεν ξέρω εάν διαφορετικά θα μπορούσα να απολαύσω και να χαρώ τα απλά και απέριττα.
Τα λίγα που γίνονται πολλά, το καθημερινό που κρύβει μέσα του όλη την γιορτή του σύμπαντος.
Εάν δίχως αυτό τον πόνο θα μπορούσα να βλέπω την Παρουσία του Θεού παντού, στα πάντα, στους πάντες ακόμη και εκεί που δεν φαίνεται τίποτα να τον θυμίζει.
Είναι μέσα στο πόνο που κάποια στιγμή, ίσως στην άκρη του γκρεμού, ένα χέρι απλώνεται και σε τραβάει, ένα φως σε μεταμορφώνει, μια αγκαλιά σε ξεκουράζει για πρώτη φορά στην ζωή σου.
Σε όσες αγκαλιές κι αν κοιμηθείς καμία δεν είναι σαν αυτή. Θαλπωρή, ησυχία, γαλήνη και ηρεμία. Αίσθηση έστω και για λίγο του απόλυτου.
Εάν έστω για λίγο γεύθηκες την αληθινή σχέση, την πραγματική αγάπη, την αληθινή φύση μας εκεί βαθιά στο κήπο της καρδιάς, στο βυθό της θάλασσας μας, δεν αντέχεις καμία επιφανειακότητα.
Όποιος έστω και για μια στιγμή άγγιξε τον παράδεισο όλα τα άλλα του φαίνονται κόλαση.
Έστω και για μια στιγμή εάν περπάτησε ο Θεός μέσα σου, ποτέ δεν θα πάψεις να ακούς τα βήματα Του. Θα τρέχεις πάντα πίσω Του φωνάζοντας όλο και πιο δυνατά «Κύριε μην φεύγεις, κράτα με γιατί με χάνεις…».
Αυτά τα βήματα όμως δεν ξέρω πως και γιατί, τα ακούς μονάχα στην κόλαση όταν ζητάς με λυγμούς τον παράδεισο. Μη με ρωτάς να σου το εξηγήσω. Απλά δεν ξέρω. Υπέθεσα πολλά διάβασα αλλά τόσα μα απάντηση δεν ένιωσα να πήρα. Ένα γνωρίζω καλά ότι στην τελευταία ανάσα, στην ύστερη κραυγή που στέγνωνε τα σωθικά μου ακούστηκε φωνή «ΖΗΣΕ…». Τότε σηκώνεσαι και ζεις.
Ζείς οχι γιατί πήρες κάποια απάντηση που να ικανοποιεί το μυαλό σου αλλά γιατί ήρθε μια αίσθηση να γεμίσει το κενό σου.
Μια παρουσία είναι η απάντηση και όχι μια ακόμη ερμηνεία.
Η καρδιά γεμίζει απαντήσεις όταν ο νους αδειάσει από ερωτήσεις.
Δεν μπορώ να σου απαντήσω αλλά να σε αγαπήσω.
Δεν μπορώ να σου εξηγήσω αλλά να σε φιλήσω.
Δεν μπορώ να σε ορίσω, να σε εξηγήσω, αλλά μπορώ να σε πιστέψω και εμπιστευτώ.
Κανείς λόγος δεν είναι αρκετός όταν λείπει αυτός που αγαπάς. Γιατί δεν πονάει το γιατί αλλά η απουσία του άλλου.
Οπότε προς όλους εσάς, εμάς που παλεύουμε με άγχος, φοβίες, πανικούς, θλίψεις και γενικά νευρώσεις, μην απογοητεύεστε. Μην απελπίζεστε. Όσο κι εάν αργεί πάντα ξημερώνει. Τι χρειάζεται;
-Αποδοχή
-Αγάπη στον εαυτό μας
-Μοίρασμα – επικοινωνία
-Δημιουργία – έκφραση- σύνδεση
-Ψυχοθεραπεία
-Φάρμακα εάν το κρίνει ο γιατρός
-Εμπειρική αποδοχή ότι μέσα από τα τραύματα μας δουλεύει ο Θεός.
-Ότι παρά τα βάσανα μας μπορούμε να σταθούμε πάνω από τις πληγές μας και να είμαστε ευγνώμονες.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

΄΄Κύριε! Το Όνομά Σου είναι Αγάπη!
Μη με αποδοκιμάσεις, για τις αμαρτίες μου.
Το Όνομά Σου είναι Δύναμη!
Ενίσχυσέ με, για να μη πέφτω στο κακό.
Το Όνομά Σου είναι Ειρήνη!
Πράϋνε την ταραγμένη μου ψυχή.
Το Όνομά Σου είναι Έλεος!
Μην παύσεις να με συγχωρείς.΄΄-

Αγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

«Φυλάξτε τά συνήθεια μας, γιορτάστε ὅπως οἱ πατεράδες σας, καί μή ξεγελιώσαστε μέ τά ξένα κι ἄνοστα φράγκικα πυροτεχνήματα»
κυρ Φώτη Κόντογλου

Τά Χριστούγεννα, τά Φῶτα, ἡ Πρωτοχρονιά, κ’ ἄλλες μεγάλες γιορτές, γιά πολλούς ἀνθρώπους δέν εἶναι καθόλου γιορτές καί χαρούμενες μέρες, ἀλλά μέρες πού φέρνουνε θλίψη καί δοκιμασία. Δοκιμάζονται οἱ ψυχές ἐκεινῶν πού δέν εἶναι σέ θέση νά χαροῦνε, σέ καιρό πού οἱ ἄλλοι χαίρουνται. Παρεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους πού εἶναι πικραμένοι ἀπό τίς συμφορές τῆς ζωῆς, τούς χαροκαμένους, τούς ἄρρωστους, οἱ περισσότεροι πικραμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού τούς στενεύει ἡ ἀνάγκη νά γίνουνε τοῦτες τίς χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι. Πολλοί ἀπ’ αὐτούς μπορεῖ νά μή δίνουνε σημασία στή δική τους εὐτυχία, μά γίνουνται ζητιάνοι γιά νά δώσουνε λίγη χαρά στά παιδιά τους καί στ’ ἄλλα πρόσωπα πού κρέμουνται ἀπ’ αὐτούς. Οἱ τέτοιοι κρυφοκλαῖνε ἀπό τό παράπονό τους, κι’ αὐτοί εἶναι οἱ πιό μεγάλοι μάρτυρες, πού καταπίνουνε τήν πίκρα τους μέρα νύχτα, σάν τό πικροβότανο.

Ἴσα ἴσα αὐτές τίς ἁγιασμένες μέρες πού θἄπρεπε νά σμίξουνε πιό κοντά οἱ ἄνθρωποι συναμεταξύ τους, «νά περιπτυχθῶσιν ἀλλήλους», ἴσια ἴσια αὐτές τίς μέρες ἀποξενώνουνται περισσότερο ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον, χωρίζουνται σέ δύο στρατόπεδα ὁλότελα ξένα τὄνα στἄλλο, σχεδόν ἐχθρικά. Ἀπό τή μιά μεριά εἶναι οἱ εὐτυχισμένοι, οἱ καλοπερασμένοι, οἱ καλότυχοι, κι’ ἀπό τήν ἄλλη μεριά εἶναι οἱ....δυστυχισμένοι κ’ οἱ παραπεταμένοι. Ἀνάμεσά τους «χάσμα μέγα ἐστήρικται» κατά τίς γιορτές. Κανένα γεφύρι δέν ἑνώνει τίς δύο ἀκροποταμιές, ἐνῶ...τίς ἄλλες μέρες ἔρχουνται σέ περισσότερη συνάφεια

Οἱ πλούσιοι κι’ ὅσοι ἔχουνε τόν τρόπο τους κάνουνε, ἀλλοίμονο! τό πᾶν γιά νά ἐπιδείξουνε τά πλούτη καί τ’ ἀγαθά τους στούς λιμασμένους. Κι’ αὐτό γίνεται στὄνομα τοῦ Χριστοῦ, πού γεννήθηκε πάμφτωχος μέσα στό παχνί! Γιά τήν γέννηση τοῦ φτωχοῦ Χριστοῦ δέν γιορτάζουνε οἱ φτωχοί σάν καί Κεῖνον, μά γιορτάζουνε οἱ πλούσιοι, πού παίρνουνε γιά ἀφορμή τήν πτωχεία του γιά νά δείξουνε τά πλούτη τους. Μά ἄραγε, ἀνάμεσα σέ δυστυχισμένους μπορεῖ νά νοιώσει κανένας εὐτυχισμένον τόν ἑαυτό του; Μοναχά ἕνας ἀναίσθητος μπορεῖ νά νοιώσει τέτοια εὐτυχία. Ὅσο γιά κεῖνον πού θέλει νά ἐπιδείξη στόν πεινασμένο καί στόν στερημένον τήν ἐλεεινή του αὐτή εὐτυχία, αὐτός εἶναι ἀληθινό κτῆνος. Καί μ’ ὅλα ταῦτα, ὑπάρχουνε πολλοί τέτοιοι ἀνάμεσά μας, στά χρόνια μας, ἐνῶ ἤτανε σπάνιοι στά παλαιότερα. Εἶναι κι’ αὐτό ἕνα ἀπό τά ὡραῖα πού μᾶς ἔφερε ὁ μέγας πολιτισμός ἀπό τά μεγάλα κέντρα! Στήν Ἀνατολή εἴχανε τά ζεμπίλια, πού ἤτανε πλεχτά ἀπό ψάθα, κι’ ὅ,τι ἔβαζε μέσα κανένας δέν φαινότανε. Γι’ αὐτό, παίζοντας οἱ τουρκομερίτες, λέγανε πώς ἡ λέξη «ζεμπίλι» βγῆκε ἀπό τά λόγια «σέν μπίλ», πού θά πεῖ «ἐσύ νά ξέρης», δηλαδή ἐσύ νά ξέρης μοναχά τί ἔχει μέσα τό ζεμπίλι, ὥστε νά μή λιμάζουνε καί σέ φθονοῦνε οἱ φτωχοί, κεῖνοι πού δέν μποροῦνε ν’ ἀγοράσουνε τά καλά πού ἀγόρασες ἐσύ. Σίγουρα, κι’ αὐτό δέν εἶναι καθόλου καλό καί χριστιανικό, μά τουλάχιστο ἔλειπε ἡ ἁμαρτωλή ἐπίδειξη πού εἶναι τό πιό σατανικό ἀπ’ ὅλα τά ἄλλα κακά πού φαρμακώνουνε τούς φτωχούς ἀδελφούς μας αὐτές τίς μέρες.

Ὅπως βλέπεις, μέ τήν κακομοιριά πού ἔχει σέ ὅλα ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος, μπόρεσε καί γύρισε τίς μέρες τῆς πνευματικῆς χαρᾶς σέ μέρες σαρκικῆς καλοπέρασης γιά τόν ἑαυτό του, καί σέ μέρες πένθους καί δακρύων γιά πολλούς ἀπό τούς συντρόφους του στή ζωή.
Οἱ γιορτές οἱ δικές μας σταθήκανε πάντα θρησκευτικές, καί γι’ αὐτό εἴχανε κάποιον ἄλλο χαρακτῆρα ἀπό τίς γιορτές πού γιορτάζουνε ἄλλα ἔθνη, προπάντων σήμερα, πού εἶναι κάποιες αὐτοσχεδιασμένες σκηνοθεσίες χωρίς καμμιά σημασία γιά τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. Σ’ αὐτές τίς ψευτογιορτές ξαμολιοῦνται ὅλα τά βάρβαρα καί ἐγωιστικά πάθη τοῦ ἀνθρώπου, πού κυττάζει μοναχά τήν εὐχαρίστηση τῆς σάρκας. Ἐνῶ οἱ δικές μας οἱ γιορτές, ἐπειδή, ὅπως εἶπα, ἔχουνε τή ρίζα τους στή θρησκεία, ἤτανε σεμνές, πνευματικές, ὥστε νά μή σκανδαλίζουνε τούς φτωχούς, ὅσο εἶναι μπορετό σέ σαρκικούς ἀνθρώπους. Οἱ πλούσιοι κι’ οἱ νοικοκυραῖοι ἀποφεύγανε νά πληγώσουνε τούς φτωχότερους, καί νοιώθανε τήν ἀνάγκη νά τούς ζεστάνουνε καί κείνους, στέλνοντας κρυφά στά σπίτια τους διάφορα δῶρα, μέ τρόπο, ὥστε νά μή τούς ταπεινώσουνε, κ’ ἔτσι ἡ διαφορά νά φαίνεται ὅσο μποροῦσε λιγώτερη.

Ἔτσι μορφωθήκανε τά ἔμορφα καί ἁγνά ἔθιμά μας, μέ ψαλμωδίες πού τίς λένε ἀκόμα τά παιδιά στούς δρόμους καί στά σπίτια, μέ καμπάνες, μέ ἔμορφα αἰσθήματα, μέ σεμνές διασκεδάσεις, μέ εὐχάριστη συναναστροφή, πού δένουνε μεταξύ τους τούς ἀνθρώπους περισσότερο, παρά πού τούς χωρίζουνε. Μά ὁ ὑλισμός κι’ ὁ λύκος τῆς ἀναισθησίας μολεύει σιγά-σιγά αὐτές τίς καλές γιορτές μας, πού πολύ ἔμορφα τίς παρομοιάζανε οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας μέ σταθμούς γιά νά ξεκουραζόμαστε στόν μονότονο δρόμο τῆς ζωῆς μας, λέγοντας: «Βίος ἀνεόρταστος, μακρά ὁδός ἀπανδόκευτος», πού θά πῆ «Ζωή δίχως γιορτή, εἶναι σάν τόν μακρύ τόν δρόμο πού δέν ἔχει πανδοχεῖο νά ξεκουραστῆς».

Κάποιοι μοντερνοποιημένοι κάνουνε τόν βαρύ καί τόν θετικό κύριο πού δέν ἔχει αἰσθηματολογίες, καί λένε πώς αὐτά εἶναι αναχρονισμοί κι’ ἀδιαφόρετα πράγματα. Αὐτοί γιά μένα εἶναι ξερίχια ψυχικά, παγωμένες ἐρημιές, δίχως ἀγάπη, δίχως χαρά, μά καί δίχως πόνο. Γιατί χαρά καί πόνος εἶναι δεμένα. Οἱ τέτοιες ψυχές εἶναι πάντα νεκρά βουνά τοῦ φεγγαριοῦ. Ὡστόσο, κάτι τέτοιοι «ὀρθολογισταί» καί «θετικισταί», ξετρελλαίνουνται γιά κάποιες ἀνόητες ξενόφερτες φέστες καί γιά κάτι μοντέρνα γλέντια πού ρεζιλεύουνε τόν ἄνθρωπο, φτάνει πού γίνουνται κατά τό κοσμοπολιτικό μοντέλο πού βρίσκεται στά «μεγάλα κέντρα τοῦ ἐξωτερικοῦ». Αὐτοί δέν θέλουνε τίποτα ἀπό τά δικά μας, πού τά λένε ὅλα «βλάχικα, φτωχικά, ἀνάξια γιά ἀνθρώπους πού ξέρουνε τόν κόσμο». Τίποτα ἑλληνικό δέν βρίσκει ἔλεος στά μάτια αὐτῶν τῶν κουφιοκέφαλων, ἀκατάδεχτων κι’ ὅπως πρέπει κυρίων, πού χοροπηδᾶνε, ὡστόσο, σάν τρελλοί, μέ τά τσέρκια στό λαιμό, φτάνει πού ἤρθανε ἀπ’ ἔξω, ἀπό κεῖ «πού ξέρει ὁ κόσμος νά ἀπολαμβάνη τή ζωή»! Τί νά ποῦμε κ’ ἐμεῖς οἱ ἄλλοι, τά βλαχάκια, τά φτωχαδάκια, πού μᾶς νανούριζε ἡ μάνα μας μέ τά παραπονετικά τραγούδια της στήν κούνια μας, καί τώρα δακρύζουμε σάν ἀκοῦμε τά τροπάρια καί τά κάλαντα, πού μᾶς ἑνώνουνε μέ τούς ἀγαπημένους μας πού περάσανε ἀπό τόν τόπο μας πρίν ἀπό μᾶς;

Ἀδέλφια μου, φυλάξτε τά ἑλληνικά συνήθειά μας, γιορτάστε ὅπως γιορτάζανε οἱ πατεράδες σας, καί μή ξεγελιώσαστε μέ τά ξένα κι ἄνοστα πυροτεχνήματα. Οἱ δικές μας οἱ γιορτές ἀδελφώνουν τούς ἀνθρώπους, τούς ἑνώνει ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Μήν κάνετε ἐπιδείξεις. «Εὐφράνθητε ἑορτάζοντες». Ἀκοῦστε τί λένε τά παιδάκια πού λένε τά κάλαντα: «Καί βάλετε τά ροῦχα σας, εὔμορφα ἐνδυθῆτε, στήν ἐκκλησίαν τρέξετε, μέ προθυμίαν μπῆτε, ν’ ἀκούσετε μέ προσοχήν ὅλην τήν ὑμνωδίαν, καί μέ πολλήν εὐλάβειαν τήν θείαν λειτουργίαν. Καί πάλιν σάν γυρίσετε εἰς τό ἀρχοντικόν σας, εὐθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε τό φαγητόν σας. Καί τόν σταυρόν σας κάνετε, γευθῆτε, εὐφρανθῆτε. Δόστε καί κανενός φτωχοῦ ὅστις νά ὑστερῆται». Ἀθάνατη ἑλληνική φυλή! Φτωχή μά ἀρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μά χαρούμενη καί καλόκαρδη περισσότερο ἀπό τούς εὐτυχισμένους τῆς γῆς, πού τούς μαράζωσε ἡ καλοπέραση.

Ναί, ἀδελφοί μου Ἕλληνες, χαίρετε μαζί μέ κείνους πού χαίρουνται καί κλεῖτε μαζί μέ κείνους πού κλαῖνε. Αὐτή εἶναι ἡ παραγγελία τοῦ Χριστοῦ, καί σ’ αὐτή μονάχα θά βρῆτε ἀνακούφιση. Δίνετε στούς ἄλλους ἀπ’ ὅ,τι ἔχετε. Τό παραπάνω ἀπ’ ὅ,τι ἔχει κανένας ἀνάγκη, τό κλέβει ἀπό τόν ἄλλον. «Μακάριον τό διδόναι μᾶλλον, ἤ λαμβάνειν».
Πολλοί ἀπό σᾶς θἄχουνε ἴσως περισσότερο ἀπό μένα τό δικαίωμα νά μοῦ ποῦνε αὐτά πού λέγω ἐγὼ σέ σᾶς. Δέν εἶμαι «ὁ ποιήσας καί διδάξας», ἀλλοίμονό μου! Μά γιά νά μή σκανδαλισθῆ κανένας πώς τά λόγια μου εἶναι ὁλότελα κούφια, στενεύομαι νά πῶ πώς προσπαθῶ νά μήν εἶμαι ὁλότελα «ὁ δάσκαλος πού δίδασκε καί νόμο δέν ἐκράτει».

28 Δεκεμβρίου 1958
(Φώτης Κόντογλου, Χριστοῦ Γέννησις: Τό φοβερόν Μυστήριον, Ἐκδ.Ἁρμός, 2001)

[toula]

Το χειρότερο απ’ όλα.
Δείχνω πιο μεγάλη αυστηρότητα στα ψυχικά πάθη:
ζήλεια, μνησικακία, περιφρόνηση, δολιότητα, υποκρισία,
ανθρωπαρέσκεια και πλεονεξία, ενώ τα σωματικά πάθη
μερικές φορές μάς οδηγούν σε βαθιά ταπείνωση.
Το χειρότερο απ’ όλα είναι η υπερηφάνεια.
Λόγω αυτής και ο εωσφόρος έχασε τη φωτεινότητά του
και έγινε σκοτεινός διάβολος.
Η υπερηφάνεια είναι διαβολικό κατόρθωμα.

Όσιος Ιωάννης του Βάλαμο

[toula]

Ο ασπασμός με τα χείλη αντιστοιχεί στον ασπασμό με την ψυχή. Ασπαζόμενοι τις άγιες εικόνες, τις ασπαζόμαστε όχι μονάχα με τα χείλη, αλλά και με την ψυχή!

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

[toula]

Ο Χριστός βαδίζει αργά μέσα στην ιστορία.
Αργά σαν βαθύ ποτάμι, που κάποιο παιδί θα το νόμιζε ακίνητο, αλλά που ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να του φτιάξει φράγμα.
Αργά σαν σιτάρι, που σπέρνεις το φθινόπωρο και το χειμώνα νομίζεις ότι είναι νεκρό. Ακόμα δεν ήρθε η άνοιξη για το σπόρο του Χριστού. Ο δρόμος Του είναι δύσκολος. Γι' αυτό βαδίζει αργά.
Πορεύεται μέσα από λακκούβες αίματος, μέσα από το σκοτάδι των αμαρτιών, και μέσα από τα αγκάθια των ληστών.
Είναι στενός ο δρόμος Του και πολλοί πεσμένοι αμαρτωλοί βρίσκονται στον γκρεμό και στις δυο πλευρές του δρόμου Του.
Εκείνος πρέπει να σκύβει και στις δυο πλευρές, να τους σηκώνει και να τους τραβά πίσω Του και να περπατά προς τα μπρος.
Γι' αυτό βαδίζει αργά.
Βαδίζει αργά, γιατί το πλήρωμά Του είναι μακριά.
Το πλήρωμά Του εκτείνεται στα πέρατα της ιστορίας και η θέση Του είναι στα έσχατα...

Αγ.Νικόλαος Βελιμίροβιτς
''Αργά βαδίζει ο Χριστός''Εκδ.''Εν Πλω''

[toula]

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ:Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΚΑΘΕ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ

[toula]

Έμαθα νά τά βλέπω σάν τά καρφιά τοῦ σταυροῦ μου (Αγ. Νεκτάριος)
«Στὰ σαράντα τέσσερά μου χρόνια ὁ Θεὸς μοῦ φανέρωσε αὐτό, ποὺ θὰ μὲ κράταγε μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μου σταθερὸ στὴ στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδό, ποὺ εἶχα ἐπιλέξει:
Τὸ τῆς «ἀτιμίας πόμα καθάρσιον» ποὺ λέει καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης. Ἀπὸ τότε μέχρι τὴν τελευταία μου ἀναπνοή, οὔτε στιγμὴ δὲ μ' ἄφησε ἡ συκοφαντία, ἡ προσβολή, ἡ περιφρόνηση.
Δὲ θέλω νὰ σοῦ μιλήσω οὔτε γιὰ περιστατικά, οὔτε γιὰ πρόσωπα. Μπορεῖ νὰ σὲ σκανδαλίσω μὲ λογισμοὺς ἀγανάκτησης καὶ κατάκρισης. Δὲ θὰ μπορέσεις ἔτσι νὰ καταλάβεις, ὅτι καὶ τὴ συκοφαντία καὶ τὴν προσβολὴ καὶ τὴν περιφρόνηση ἔφτασα νὰ τ' ἀγαπήσω. Ἀπορεῖς;
Κι ὅμως, ἔμαθα νὰ τὰ βλέπω σὰν τὰ καρφιὰ τοῦ σταυροῦ μου. Αὐτὴ ἦταν ἡ ὁδὸς τῆς ἀνάστασής μου. Νά 'ναι εὐλογημένα. Μὲ μάθαν ν' ἀγαπῶ, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὴν ἀγωνία νὰ ἀρέσω, νὰ γοητεύω, νὰ τιμῶμαι. Μὲ μάθαν νὰ στρέφω τὸ βλέμμα στοὺς ταπεινοὺς καὶ καταφρονεμένους, στοὺς ἁπλοῦς, καθημερινοὺς καὶ ἀνώνυμους ἀνθρώπους, στὸ χρυσάφι τῆς γῆς.»

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως