Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Σκεφθήτε ως φρόνιμοι,
ότι θα πεθάνετε. Και την ώρα του χωρισμού της ψυχής από το σώμα,
δεν θα σας συνοδεύσουν ούτε οι γονείς σας,
ούτε οι αδελφοί και οι συγγενείς σας, ούτε ο κόσμος, ούτε ο πλούτος,
ούτε η δόξα, ούτε τα γράμματα,
ούτε οι τρυφές και οι σωματικές αναπαύσεις.
Μετανοήσατε και επιστρέψατε καλώς,
από όπου εξήλθατε κακώς με το θέλημά σας και ευρίσκεσθε στην παρακοή.
Το θέλημα και η παρακοή είναι θάνατος ψυχικός, θάνατος αιώνιος.
Σας εύχομαι αληθινή μετάνοια, με συντριβήν και ταπείνωσιν!»!!

Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος

[toula]

Τα μεγάλα κατορθώματα της προσευχής...

Ο σεβαστός Γέροντας Γεράσιμος o Υμνογράφος ανέφερε ότι είχε δώσει στον πάμφτωχο Καρουλιώτη ασκητή Φιλάρετο διακόσιες δραχμές το έτος 1935 , καθότι ο Φιλάρετος βρέθηκε σε μία μεγάλη ανάγκη: «Τον είχα δει πολύ στενοχωρημένο και του είπα: Μη στενοχωριέσαι, αββά. Πάρε τα χρήματα αυτά. Δεν χρειάζεται να μου τα επιστρέψεις. Κάνε μια προσευχή στον Πανάγαθο Θεό να με ελεήσει».
Ο ασκητής πήρε τα χρήματα , ευχαριστώντας τον αδελφό για την αγάπη του και ξεκίνησε να δώσει το χρέος του προς τη Σκήτη της αγίας Άννας. Στο δρόμο, κατά τη συνήθειά του, έλεγεν αδιάκοπα την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Καθώς βάδιζε , ξαφνικά βλέπει εμπρός του τέσσερα χαρτιά απλωμένα , το ένα δίπλα στο άλλο. Του έκαναν εντύπωση , διότι δεν έμοιαζαν με άλλα χαρτιά. Τα πήρε και με την απλότητα που τον διέκρινε , επέστρεψε πίσω στον π. Γεράσιμο.
- Τι χαρτιά είναι αυτά, Γέροντα; Τα βρήκα εδώ πιο κάτω καθώς βάδιζα προς την Αγία Άννα.
Ο π. Γεράσιμος θαύμασε για τη θεία Πρόνοια και για την δύναμη της προσευχής. Τέσσερα πενηντόδραχμα αμεταχείριστα!
-Γέροντα Φιλάρετε- του είπε- αυτά τα χαρτιά είναι τέσσερα πενηντόδραχμα . Σου τα έστειλε ο Θεός. Αλλά πες μου, σε παρακαλώ, τι έλεγες και τι σκεπτόσουν καθώς πήγαινες στη Σκήτη;
-Τι άλλο, πάτερ μου, παρά την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ…». Κάποτε- κάποτε όμως έφευγε ο λογισμός μου και πήγαινε στο χρέος των διακοσίων δραχμών και έλεγα πώς θα ξεχρεωθώ και από σένα, πώς θα σου δώσω πίσω τα χρήματα. Πάρε τα, σε παρακαλώ, να ελευθερωθεί ο νους μου από αυτόν τον λογισμό και από αυτό το χρέος.

[toula]

Ο Αββάς Ισαάκ ο Θηβαίος, επισκέφθηκε κάποτε ένα Κοινόβιο, και βλέποντας έναν αδελφό να αμαρτάνει, τον κατέκρινε. Όταν έφθασε στο κελλί του στην έρημο, ήλθε Άγγελος Κυρίου και στάθηκε μπροστά στην είσοδο του κελλιού του, λέγοντας:
«Δεν σε αφήνω να μπεις μέσα αββά».
Εκείνος τότε τον παρακαλούσε και του είπε:
«Τί έκανα;».
Και ο Άγγελος του αποκρίθηκε:
«Με έστειλε ο Θεός, να σε ερωτήσω:
“Πού διατάζεις να βάλω τον αμαρτωλό αδελφό που κατέκρινες;”».
Και ο αββάς έπεσε στα γόνατα μετανοημένος, λέγοντας:
«Αμάρτησα, συγχώρησέ με».
Και ο Άγγελος είπε:
«Σήκω, σε συγχώρησε ο Θεός. Από δω και εμπρός πρόσεξε, να μην κρίνεις κανένα, διότι ο Μόνος Κριτής είναι ο Θεός»!!

[toula]

Την Κυρία Θεοτόκο να μην Την λυπούμε, να Την έχουμε αδιαλείπτως στο στόμα μας.
Το ''Θεοτόκε Παρθένε..'' και το ''Θεοτόκε Παρθένε, Χαίρε και Κεχαριτωμένη Μαρία..'' να μην λείπει από το στόμα μας.
Έτσι να Την ικετεύουμε και να Την παρακαλούμε, γιατί χαίρεται η Παναγία, χαίρεται και ο Χριστός μας όταν υμνολογούμε την Μητέρα Του.

Γερόντισσα Μακρίνα (Βασσοπούλου)

[toula]

Η χριστιανική ζωή στην πράξη!!
Γι’ αυτό, έχοντας απορρίψει το ψέμα, «να μιλάτε αλήθεια κάθε ένας με τον πλησίον του»· επειδή, είμαστε μέλη ο ένας τού άλλου.
«Nα οργίζεστε και να μη αμαρτάνετε»· ο ήλιος ας μη δύει ενώ είστε ακόμα στον παροργισμό σας·
Aυτός που κλέβει, ας μη κλέβει πλέον, αλλά μάλλον ας κοπιάζει δουλεύοντας με τα χέρια του το καλό, για να έχει να μεταδίδει σ’ εκείνον που έχει ανάγκη.
Kανένας σάπιος λόγος ας μη βγαίνει από το στόμα σας, αλλά όποιος είναι καλός για οικοδομή τής ανάγκης, για να δώσει χάρη σ’ αυτούς που ακούν.
Kαι να μη λυπείτε το Πνεύμα το Άγιο του Θεού, με το οποίο σφραγιστήκατε για την ημέρα τής απολύτρωσης.
Kάθε πικρία και θυμός και οργή και κραυγή και βλασφημία, ας αφαιρεθεί από σας με κάθε κακία· να γίνεστε δε, ο ένας στον άλλον, χρήσιμοι, εύσπλαχνοι, συγχωρώντας ο ένας τον άλλον, όπως και ο Θεός συγχώρησε εσάς διαμέσου τού Xριστού.

ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ 4:25‭-‬26‭

[toula]

Ο ''Μεγάλης Βουλής Άγγελος'', στην Ορθόδοξη εικονογραφία

«ὅτι παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθηἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος ἐγὼ γὰρ ἄξω εἰρήνην ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας εἰρήνην καὶ ὑγίειαν αὐτῷ» (Ησαίας 9,5)
Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Απεσταλμένος του Θεού Πατρός...και παρουσιάζεται ως ο 'Άγγελος της Μεγάλης Βουλής" στην Ορθόδοξη εικονογραφία...Αυτός πραγματοποίησε τη Σωτηρία του Ανθρωπίνου Γένους
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Μ. Αθανάσιος, στα έργα τους, αντιμετωπίζοντας τους αρειανούς που ισχυρίζονταν ότι στην Παλαιά Διαθήκη δεν υπάρχει Θεοπτία, αλλά οσάκις οι Προφήτες έβλεπαν τον Θεό, έβλεπαν τον κτιστό Λόγο, τον έβλεπαν δια του κτίσματος που ήταν ένα σύμβολο και δεν ήταν άκτιστο, αντέδρασαν λέγοντες ότι ο Λόγος που αποκαλυπτόταν στους Προφήτας της Παλαιάς Διαθήκης, ο Μεγάλης Βουλής άγγελος ήταν ο άκτιστος Λόγος.

Οπότε, η συζήτηση μεταξύ αρειανών και Πατέρων της Εκκλησίας ήταν εάν ο Μεγάλης Βουλής άγγελος που εμφανιζόταν στην Παλαιά Διαθήκη στους Προφήτας ήταν κτιστός η άκτιστος. Οι αρειανοί υποστήριζαν ότι ήταν κτιστός και αυτός ο κτιστός Λόγος σαρκώθηκε, ενώ οι Πατέρες της Εκκλησίας υποστήριζαν ότι ο Λόγος που εμφανιζόταν στους Προφήτας ήταν άκτιστος Λόγος.
Οπότε, στην πραγματικότητα η διαμάχη ήταν για την θεοπτία, αν ο Μεγάλης Βουλής άγγελος, ο Λόγος, είναι ομοούσιος με τον Πατέρα η ανόμοιος με Αυτόν. Αυτό σημαίνει ότι οι Πατέρες έφθασαν στην θεωρία του Θεού Λόγου, και γνώριζαν ότι ο Κύριος της δόξης έχει την ίδια δόξα με τον Πατέρα και γι' αυτό είναι ομοούσιος με Αυτόν, ενώ οι αρειανοί δεν είχαν αυτήν την θεοπτική εμπειρία και κατέληξαν στην αίρεση. Οπότε, προηγείται η θεωρία και ακολουθεί η έκφρασή της με τον όρο ομοούσιος, που είναι το ρητό.

Έτσι, το ομοούσιος είναι το νέο που εμφανίζεται, αλλά στην πραγματικότητα αυτός είναι ένας όρος που εκφράζει την εμπειρία της ακτίστου δόξης, που έβλεπαν και βλέπουν οι θεόπτες, και βεβαίως κατ’ επέκταση σημαίνει ότι το ομοούσιος δεν κατανοείται φιλοσοφικώς, αλλά εμπειρικώς. Έτσι, όταν λέμε ότι ο Λόγος είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, σημαίνει ότι είναι άκτιστος και αυτό βεβαιώνεται από την εμπειρία της ακτίστου δόξης του Θεού.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μ. Αθανάσιος, προκειμένου να αντιμετωπίση τα επιχειρήματα του Αρείου, αντλούσε επιχειρήματα και από τις δύο Διαθήκες, ήτοι από την Παλαιά και την Καινή.

proskynitis

[toula]

Να σκέπτεσαι καλά για τον άλλο.
Με την προσευχή σας, μέσω του Χριστού,
επηρεάζετε ευνοϊκά τον άλλο.
Να μην σκέφτεστε άσχημα για κάποιον,
διότι τότε επηρεάζετε κι’ αυτόν άσχημα.

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

[toula]

Μέσα στον κόσμο των ιερών εικόνων ο ήλιος δεν δύει ποτέ!
Παταπίου μοναχού Καυσοκαλυβίτου

(…) Στήν παράσταση τῆς εἰκόνας τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν ταυτόχρονη ἀπεικόνιση μέσα στήν ἴδια σύνθεση γεγονότων πού διαφέρουν χρονικά μεταξύ τους, δίνεται μία ἄλλη αἴσθηση τοῦ χρόνου, πού εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἐνόρασης τῶν Χριστουγέννων ὡς γεγονότος ἱστορικοῦ ἀλλά καί πέρα ἀπό τήν ἱστορία· γεγονότος μυστηριακοῦ, ἐξωχρονικοῦ. Γιά παράδειγμα: ἡ ταυτόχρονη παρουσίαση τοῦ Χριστοῦ στή φάτνη καί στό λουτρό, καί οἱ Μάγοι πού ταξιδεύουν καί συγχρόνως προσφέρουν τά δῶρα τους στόν Χριστό. Ὑπογραμμίζεται ἐδῶ ἡ ὑπέρβαση τοῦ τρισδιάστατου φυσικοῦ χώρου καί χρόνου καί ἡ ἀναγωγή του σέ ἕνα συνεχές ‘‘ἐδῶ’’ καί ἕνα διαρκές δοξολογικό ‘‘παρόν’’.

Μέσα στην Ἐκκλησία ὅλα τά γεγονότα τῆς θείας Οἰκονομίας εἶναι διαχρονικά. «Σήμερον ὁ Δεσπότης τίκτεται ὡς βρέφος…», «Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου…», θά ψάλλουμε κατά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, κι ἄς ἀναφερόμαστε σ᾿ ἕνα γεγονός πού συνέβη πρίν δύο χιλιάδες χρόνια.
Ὁ χρόνος δέν μετριέται ὡς παρελθόν, παρόν, μέλλον. Ἡ Ἐκκλησία ζεῖ τό γεγονός τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως ὡς ἕνα συνεχές παρόν. Ὁ Χριστός ἀσφαλῶς γεννήθηκε σ᾿ ἕνα συγκεκριμένο τόπο καί χρόνο, στή Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας, στά χρόνια πού βασίλευε ὁ Ἠρώδης ἀλλά εἶναι «ὁ πρό αἰώνων Θεός ἡμῶν», ὁ ὁποῖος μπορεῖ νά γεννιέται καθημερινά στίς καρδιές μας καί μέ τόν τρόπο αὐτό νά μᾶς ἀναγεννάει πνευματικά.
Τόν χρόνο ὁ ὀρθόδοξος ζωγράφος τόν χρησιμοποιεῖ ἐλεύθερα, γιατί ὁ Χριστός εἶναι ἔξω ἀπό τόν χρόνο. Γιατί κι᾿ἄν σαρκώθηκε καί γεννήθηκε σέ μία ἱστορική–πραγματική στιγμή, δέν παύει νά εἶναι χθές καί σήμερα καί αὔριο ὁ ἴδιος, ὁ «Ἰησοῦς Χριστός ὁ αὐτός εἰς τούς αἰῶνας». Στήν εἰκόνα τῆς Γεννήσεως παρουσιάζεται αὐτή ἡ ὑπέρβαση τοῦ χρόνου, ὁ λειτουργικός χρόνος, ὅπου τά πάντα εἶναι παρόν. Σημασία ἐδῶ ἔχει ὄχι ἡ συγκεκριμένη στιγμή τοῦ ἱστορικοῦ παρελθόντος, ἀλλά τό πῶς τό συγκεκριμένο γεγονός ἐπιβιώνει στήν ἐσχατολογική αἰωνιότητα τῆς οὐράνιας βασιλείας.
Μέσα στόν κόσμο τῶν ἱερῶν εἰκόνων ὁ ἥλιος δέν δύει ποτέ!

Τά Χριστούγεννα ὁ ἄχρονος Θεός μπῆκε μέσα στόν χρόνο καί ἀνέστρεψε τήν πορεία του. Ὁ Θεός φανερώθηκε στόν κόσμο μας, εἰσῆλθε μέσα στή δική μας ἀνθρώπινη πραγματικότητα καί ἱστορία, μέσα στό εἶναι καί τή ζωή μας. Τώρα πλέον τό ποτάμι τοῦ χρόνου ἐκβάλλει στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὁ ἄχρονος Θεός μέ τήν ἐνανθρώπησή Του μπῆκε μέσα στόν χρόνο, τόν ἔκοψε στή μέση. Μιλᾶμε γιά πρό Χριστοῦ, μιλᾶμε γιά μετά Χριστόν.
Ἀλλά αὐτό δέν ἀφορᾶ μόνο τήν ἱστορία γενικά. Ἀφορᾶ τήν προσωπική ἱστορία τοῦ καθενός μας. Κι ἄν ὁ Χριστός μπεῖ στόν χρόνο τῆς δικῆς μας ζωῆς, τότε καί μόνον τότε, μποροῦμε νά μιλᾶμε γιά τόν «νέο ἄνθρωπο». Τά Χριστούγεννα, τότε μόνο ἔχουν ἀξία γιά μᾶς, τότε ἔχουν ἀξία γιά τόν ἄνθρωπο, ὅταν γίνουν ἡ ἀφορμή, ὁ σαρκωθείς Θεός νά μπεῖ στόν χρόνο τῆς προσωπικῆς μας ζωῆς. Ὅταν μπεῖ μέσα στόν χρόνο τῆς ζωῆς μας καί τήν κόψει στή μέση: στήν πρό καί τήν μετά Χριστόν ζωή μας. Κι αὐτός ἄς εἶναι ὁ οὐσιαστικότερος τρόπος νά ἑορτάσουμε, ὄχι μιά στιγμή, ὄχι μιά μέρα μόνο, τά Χριστούγεννα.

Κατά τόν ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή, «ὅλος ὁ χρόνος καί ὅλα ὅσα εἶναι ἐν χρόνῳ, βρίσκουν τήν ἀρχή καί τό τέλος τους στόν Χριστό». Ὁ Χριστός μπορεῖ νά γεννήθηκε σέ ὁρισμένο μετρητό χρόνο ὅταν ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου καί συγκεκριμένο τόπο, δέν ἔπαυσε ὅμως νά εἶναι «ὁ πρό τῶν αἰώνων ἄχρονος Υἱός» πού «ὅλος ἦν ἐν τοῖς κάτω καί τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν», ὅπως ψάλλουμε στόν Ἀκάθιστο Ὕμνο. Μέ τόν ἐκφραστικό αὐτό τρόπο ἡ εἰκόνα καθιστᾶ τό εἰκονιζόμενο γεγονός σύγχρονο, μοντέρνο, καί προτρέπει τόν πιστό νά συμμετάσχει καί νά δεῖ τόν τόπο ὅπου γεννήθηκε ὁ Χριστός· ὁ Χριστός, στό πρόσωπο τοῦ ὁποίου ἡ ἱστορία βρῆκε τό τέλος της, δηλαδή τό σκοπό της, πού εἶναι ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου…

Ἀποσπάσματα ἀπό Ὁμιλία τοῦ συγγραφέα μέ τίτλο: «Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί: Εἰκονογραφικές προσεγγίσεις στό μυστήριο τῶν Χριστουγέννων».
Ἡ ἐκδήλωση πραγματοποιήθηκε στίς 12 Δεκεμβρίου 2016 στόν ἱερό Ναό Ἁγίου Γεωργίου Κυψέλης τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν

agioritikoslogos

[toula]

Πως να γιορτασουμε τις άγιες ημέρες!
Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας
στις άγιες ημέρες και όχι στις δουλειές
που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες.
Να σκεφτόμαστε τα γεγονότα της κάθε αγίας ημέρας
και να λέμε την ευχή δοξολογώντας τον Θεό.
Έτσι θα γιορτάζουμε με πολύ ευλάβεια κάθε γιορτή.

Αγίου Παΐσίου Αγιορείτου

[toula]

Τό 1988 ἦλθε στό Ἅγιον Ὄρος ἕνας εὐσεβής ἑλληνοαμερικανός.
Ἐπῆγε στό Μεγάλο Κελλίον «Μπουραζέρη», προκειμένου νά συναντήσει τόν ἔμπειρο ἁγιογράφο π. Ἀρσένιο.
Εἶδε στό ἁγιογραφεῖο τῶν Πατέρων πολλές εἰκόνες. Τοῦ ἄρεσε μία τῆς Παναγίας τῆς Πορταΐτισσας καί ζήτησε νά τήν ἀγοράσει.
Ὁ Πατήρ τοῦ εἶπε ὅτι εἶναι παραγγελία ἀπό ἄλλον καί δέν μπορεῖ νά τήν δώσει.
Τήν νύκτα στήν ἀτομική του προσευχή ὁ π. Ἀρσένιος ἐπῆρε πληροφορία νά δώσει αὐτή τήν εἰκονα.
Αὐτός τήν ἀγόρασε καί μέ τήν εἰκόνα στήν ἀγκαλιά του, κατηφόρησε γιά τήν Μονή Ἰβήρων.
Τοποθέτησε τήν εἰκόνα αὐτή γιά λίγο ἐπάνω στήν πρωτότυπη καί Θαυματουργό Εἰκόνα τῆς Παναγίας μας.
Τήν ἄλλη ἡμέρα τήν ἐπῆρε καί σιγά σιγά ἔφθασε καί πάλι στήν πατρίδα του, στό Σικάγο τῆς Ἀμερικῆς.
Ἀφ᾿ ὅτου ἔβαλε τήν εἰκόνα στήν ἐκκλησία τῆς ἐνορίας τους, ἄρχισε νά τρέχει ἄφθονα δάκρυα.
Ἦλθαν ἑκατομμύρια ἄνθρωποι νά τήν προσκυνήσουν καί ἄλλοι δύσπιστοι νά ἰδοῦν τό μέγα θαῦμα.
(Αὐτά μᾶς τά εἶπε ὁ μακαριστός Γέροντάς μας σέ μία σύναξι τῆς Ἀδελφότητός μας»).
++++++++++++++++++++
Ἦταν Φεβρουάριος τοῦ 1988. Μία ὁμάδα 4 μαστόρων ἐδούλευαν στήν Ρουμανική σκήτη. Λόγῳ καταρρακτώδους βροχῆς ἔπαυσαν νά δουλεύουν.
Ξεκίνησαν νά φύγουν γιά Δάφνη μέ τό αὐτοκίνητό τους. Κοντά τους ἐπῆραν καί ἕναν ἑλληνοαμερικανό χριστανό.
Πέρασαν τήν Μονή τῆς Λαύρας καί κατόπιν βρέθηκαν μπροστά σέ ἕνα χείμαρρο, πού τό νερό του εἶχε φθάσει περί τό ἑνάμισυ μέτρο.
Ἐσυλλογίζοντο τί νά κάνουν; Ὁ ξένος ἐπιβάτης, κατέβηκε κάτω.
Μέ τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ ἐσταύρωσε τό αὐτοκίνητό τους καί τούς εἶπε: Τώρα περᾶστε τό ποτάμι...».
Καί πράγματι τό ἐπέρασαν ἀφοῦ ἡ στάθμη τοῦ νεροῦ εἶχε κατέβει στούς 20 πόντους!
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
Αρχάγγελος Μιχαήλ Ο Ταξιάρχης