Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Υπάρχει άνθρωπος δίχως φόβους; Σαφέστατα και όχι, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι δε θα υπήρχε ζωή. Ο φόβος δεν είναι, άλλωστε, παρά μια μορφή προστασίας για όντα που κινούνται και πρέπει να προστατεύονται από διάφορους κινδύνους. Ωστόσο, υπάρχουν και φόβοι που σαρκώνονται στη ζωή μας και δεν παρέχουν καμία μορφή προστασίας· αντιθέτως, γίνονται πηγή τυραννίας. Μετατρέπονται σε δήμιους και τύραννους της ζωής μας, στραγγίζουν την ενέργειά μας και φρενάρουν τα όνειρά μας. Μας λένε διαρκώς «όχι, δεν μπορείς», «δε θα τα καταφέρεις», «μην προσπαθείς», «κάνε πίσω, παραιτήσου». Κι όμως, αν κοιτάξεις βαθιά μέσα σε αυτό το τρομακτικό και πυκνό σκοτάδι, υπάρχει κάτι φωτεινό. Μια σπίθα ζητά να γίνει φωτιά ζωής. Κάτι υπάρχει φυλακισμένο σε αυτό το σκοτάδι που μοιάζει φωτεινό.

Στην πραγματικότητα, οι φόβοι μας χτίστηκαν από το «εγώ», για να μας προστατεύσουν σε ένα δύσκολο στάδιο του βίου μας, τότε που νιώθαμε απόλυτα αδύναμοι και τρομοκρατημένοι. Πλέον όμως ο κίνδυνος έφυγε και η ψυχή μας δε χρειάζεται προστάτες. Μεγαλώσαμε ηλικιακά και ψυχικά, και μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας. Να αντιμετωπίσουμε προκλήσεις και δοκιμασίες δίχως να κρυβόμαστε πίσω από το άγχος και τον φόβο. Στη ζωή ή θα γίνουμε ήρωες ή αιώνια θύματα.

Αυτό πρέπει να το ακούσει το παιδί μέσα μας. Εκείνο που ζει φοβισμένο στο υπόγειο της ύπαρξής μας. Να του πούμε εμείς, με την ενήλικη φωνή και ψυχή μας, «δε χρειάζεται να φοβάσαι, μπορείς και αξίζεις να ζήσεις. Η ζωή έχει βάσανα, αλλά είναι ένα υπέροχο δώρο…» Δεν υπάρχει πλέον κανένας λόγος να κρυβόμαστε ή να χανόμαστε από τη ζωή που μας καλεί να πρωταγωνιστήσουμε.

Τότε θα αντιληφθούμε ότι κάθε φόβος κρατούσε δέσμια μια αλήθεια μας. Κάθε φόβος κρατούσε στο σκοτάδι το φως μας. Οι φοβίες είναι οι απωθημένες δυνατότητες και τα χαρίσματα που δεν τολμήσαμε να ξεδιπλώσουμε· αλήθειες που κρύψαμε, φως που φοβηθήκαμε να κοιτάξουμε. Κι ο πιο μεγάλος φόβος μας δεν είναι αυτά που δεν καταφέραμε, αλλά εκείνα που δεν τολμήσαμε.

Μέσα στις φοβίες μας κρύβεται η αλήθεια και η δύναμή μας, μέσα στους φόβους μας κατοικεί το θάρρος της ψυχής μας. Αν όμως δεν κοιτάξεις κατάματα τον δειλό εαυτό σου, ποτέ δε θα ανακαλύψεις τον ήρωα που έκρυβες μέσα σου.

Γράφει ο π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν μπορείς να ελέγξεις τον πόνο σου. Αλλά μπορείς να ελέγξεις πώς σκέφτεσαι τον πόνο σου. Τι θέλει να σου πει και να σου μάθει. Τι νόημα εσύ θα του δώσεις.
Δεν μπορείς να ελέγξεις τον πόνο σου. Αλλά μπορείς να ελέγξεις αν πιστεύεις ότι δεν θα συνέλθεις ποτέ ή αν πιστεύεις ότι θα ανακάμψεις μια χαρά.
Εγώ λοιπόν σου λέω ότι μπορείς να μάθεις από τον πόνο σου και όχι απλά να συνέλθεις αλλά να είσαι πολύ καλύτερα από την ημέρα που συναντήθηκες μαζί του.
Είσαι φως, έχεις δύναμη, επίτρεψε στο Θεό να ονειρεύεται μέσα σου ακόμη κι όταν εσύ βλέπεις μονάχα εφιάλτες.

-π. Λίβυος-

[toula]

Πολλές ευχές για προσωπική ευτυχία δεχόμαστε αυτές τις μέρες ! . . . Που βρίσκεται αυτή η ευτυχία τελικά ;
Τελικά η πραγματική ευτυχία βρίσκεται όταν διαπιστώσεις ότι δεν επιθυμείς τίποτα για να γίνεις ευτυχισμένος. Αυτό σημαίνει ότι δεν περιμένει μέσα σου κάποιο κενό ώστε να τροφοδοτηθεί με επιθυμίες για να ευτυχήσεις.
Μεγάλη ευτυχία ! Όταν διαπιστώνεις ότι δεν επιθυμείς τίποτα ! Ότι δεν χρειάζεσαι κάτι για να ευτυχήσεις ! Όταν δεν έχεις ανάγκη για επιθυμία ευτυχίας τότε είσαι ολότελα ευτυχισμένος!

Οι επιθυμίες της ζωής έχουν μέσα την ωρολογιακή βόμβα της φθοράς και του θανάτου. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν θα κρατήσουν πολύ, είναι πρόσκαιρες. Γι΄αυτό το αρχικό χαμόγελο σε λίγο χρόνο θα γίνει θλίψη και δάκρυα.
Έγινες άνθρωπος για να γίνω κατά χάριν Θεός και σε αυτό το γεγονός όλες οι επιθυμίες εκπληρώνονται και όλες οι ευτυχίες βρίσκουν την πηγή τους.
Υπάρχει κάποιος που σε αγαπά και η αγάπη του μένει αμετάβλητη! Τι άλλο να θέλουμε! Ευτυχία δηλαδή σε σχέση με το πρόσωπο του Θεού , του οποίου η αγάπη δεν αλλάζει ποτέ και για κανέναν λόγο!
Ένας μόνιμος Έρωτας που δεν τον αγγίζει η φθορά!
Αν κάτι μικρό επιθυμώ είναι να με βοηθήσεις να Σε καταλάβω..
Σ΄ακολουθώ Κύριε τραυματισμένος και χαμογελώ ευτυχισμένος !

Δεν πρόκειται να σβήσει η λάμψη της γεννήσεως Σου μέσα μας. Τα λαμπάκια θα σβήσουν αλλά η χάρα ότι ήρθες στον κόσμο και έλαβες σάρκα θα μείνει μέσα μας ως σφραγίδα πυρωμένης αγάπης. Ένα μόνιμο σημάδι! Αγάπης και υιοθεσίας !
Δεν τελειώνουν ποτέ τα Χριστούγεννα….Να ευχηθούμε να σε νιώθουμε μέσα μας όπως οι εγκυμονούσες το βρέφος που κυοφορούν!
Καλώς ήρθες Κύριε !... Τέλειωσε η μοναξιά μας ! Έγινε πλέον μόνιμη αγκαλιά με την δική σου Αγάπη!

π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Χριστουγεννιάτικο λαμπάκι μόνιμα αναμμένο! - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Πολλοί ρωτούν τα ζευγάρια τι δώρο έκαναν αυτές τις μέρες στα παιδιά τους.
Συνηθίζω να ρωτάω τα ζευγάρια τι δώρο θα κάνει ο ένας στον άλλον. Με τα χρόνια πολλά ζευγάρια χάνουν την ομορφιά της συζυγίας. Πολλά χρόνια γάμου σου λένε, παιδιά, μέριμνες κλπ. Κάντε ένα μικρό δωράκι ο ένας στον άλλον αυτές τις μέρες. Δεν χρειάζονται λεφτά. Καρδιά που σπαρταράει από αγάπη, αυτό χρειάζεται.

Ένα γράμμα έστω, ένα λουλούδι, ακόμα και μια σοκολάτα. Είτε είστε νέοι, είτε με ρυτίδες. Να του πεις ή να της πεις ότι είναι το καλύτερο δώρο που έφερε ο Θεός στη ζωή σου. Κάτι τέτοιες στιγμές γίνονται Χριστούγεννα όλο τον χρόνο στις σχέσεις των ανθρώπων. Κάτι τέτοιες στιγμές αξίζουν περισσότερο από όλα τα αναμμένα λαμπάκια στις μεγαλουπόλεις του κόσμου και από όλα τα φαγητά σε όλα τα τραπέζια του κόσμου. Μην ξεχνάς τον άνθρωπό σου και μην νομίζεις ότι δεν χρειάζεται ένα σ’ αγαπώ. Σε αυτές τις στιγμές ποτίζεις τον γάμο με αγιασμό και συνεχίζει να ανθίζει.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

«Είπε γέρων: Το θέμα της σωτηρίας μας, δεν είναι θέμα ευκαιρίας ή συμπτώσεως, αλλά θέμα εργασίας και βίας. “Βιασταί αρπάζουσιν την Βασιλείαν των Ουρανών”»!!
Γεροντικό

[toula]

Δόξα Σοι Κύριε και Θεέ μου, Ευεργέτη μου στους αιώνες των αιώνων! Είθε να σε γνωρίσουν με την Πίστη όλοι οι Λαοί και οι Φυλές της γης, ώστε όλοι να σε δοξάζουν με μία καρδιά και ένα στόμα, από την Ανατολή έως την Δύση. Γένοιτο! Γένοιτο!

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

[toula]

«Ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταύρωται…»

Ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταύρωται, καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἐμοὶ πῦρ φιλόϋλον· ὕδωρ δὲ ζῶν καὶ λαλοῦν ἐν ἐμοί, ἔσωθέν μοι λέγον· Δεῦρο πρὸς τὸν πατέρα. οὐχ ἥδομαι τροφῇ φθορᾶς οὐδὲ ἡδοναῖς τοῦ βὶου τοὺτου. ἄρτον θεοὺ θέλω, ὅ ἐστιν σὰρξ Ἰησοὺ Χριστοῦ, τοῦ ἐκ σπέρματος Δαυίδ, καὶ πόμα θέλω τὸ αἷμα αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἀγάπη· ἄφθαρτος
Απόδοση στην Νεοελληνική
Ο Δικός μου έρωτας έχει σταυρωθεί και δεν φλέγομαι μέσα μου για τίποτα το υλικό. Μέσα μου υπάρχει ένα ζωντανό και λαλήστατο νερό που μου λέγει: «Έλα προς τον Πατέρα σου». Δεν αρέσκομαι σε τροφές φθαρτές, αλλά ούτε και στις ηδονές του βίου τούτου. Θέλω τον άρτο του Θεού, που είναι η Σάρκα του Ιησού Χριστού, από το σπέρμα του Δαυίδ, και να πιω θέλω το Αίμα Του, το οποίο είναι η άφθαρτη Αγάπη.

Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, Απόσπασμα από την Προς Ρωμαίους Επιστολή

[toula]

Όποιος κάνει το καλό, αγάλλεται, διότι αμείβεται με θεϊκή παρηγοριά. Όποιος κάνει το κακό, υποφέρει.

Στην εποχή μας σπανίζει η θυσία
«Ζαλούρα είναι τα παιδιά», μου είπε μια γυναίκα που τα είχε όλα. Βαριέται να έχη παιδιά! Όταν μια μάνα σκέφτεται έτσι, είναι ένα άχρηστο πράγμα, γιατί οι μανάδες κανονικά έχουν αγάπη.
Μπορεί μια κοπέλα, πριν κάνη οικογένεια, να την ξυπνά η μάνα της στις δέκα η ώρα το πρωί. Από την στιγμή όμως που θα γίνη μάνα και θα έχη να ταΐζη το παιδί της, να το πλένη, να το καθαρίζη, δεν κοιμάται ούτε την νύχτα, γιατί παίρνει μπρος η μηχανή.
Όταν ο άνθρωπος έχη θυσία, δεν γκρινιάζει, δεν βαριέται· χαίρεται.
Όλη η βάση εκεί είναι, να υπάρχη πνεύμα θυσίας.
Αυτή η γυναίκα αν έλεγε «Θεέ μου, πώς να Σε ευχαριστήσω; Δεν μου έδωσες μόνον παιδιά αλλά και πολλά αγαθά… Πόσοι άνθρωποι δεν έχουν τίποτε και εγώ έχω τόσα σπίτια, έχω και από τον πατέρα μου περιουσία, ο άνδρας μου παίρνει μεγάλο μισθό, βγάζω και δυο μισθούς από τα ενοίκια, και δεν ταλαιπωρούμαι! Πώς να Σε ευχαριστήσω, Θεέ μου; Δεν τα άξιζα εγώ αυτά τα πράγματα», αν σκεφτόταν έτσι, θα έφευγε με την δοξολογία η κακομοιριά. Και μόνο δηλαδή αν ευχαριστούσε τον Θεό μέρα‐νύχτα, θα ήταν αρκετό.
Η θυσία, Γέροντα, δίνει χαρά.
– Ω, χαρά! Αυτήν την χαρά της θυσίας δεν την γεύονται σήμερα οι άνθρωποι, γι ̓ αυτό είναι βασανισμένοι. Δεν έχουν ιδανικά μέσα τους· βαριούνται που ζουν.
Η λεβεντιά, η αυταπάρνηση, είναι η κινητήρια δύναμη στον άνθρωπο.
Αν δεν υπάρχη αυτή η δύναμη, ο άνθρωπος είναι βασανισμένος.
Παλιά, στα χωριά πήγαιναν την νύχτα να ανοίξουν αθόρυβα κανέναν δρόμο, χωρίς να τους δη κανείς, για να τους συγχωράνε, όταν πεθάνουν. Τώρα σπάνια συναντάς αυτό το πνεύμα της θυσίας.
[…]
Αλλά καθένας λέει: «Ας το τακτοποιήση ο άλλος και εγώ ας κάνω την δουλειά μου».
Μα γιατί να μην το κάνης εσύ, αφού το είδες πρώτος; Έτσι κάνουν οι κοσμικοί που δεν πιστεύουν στον Θεό. Τι να την κάνω τέτοια ζωή; Χίλιες φορές να πεθάνω. Σκοπός είναι ο καθένας να σκέφτεται τον άλλον, τον πόνο του άλλου.
Έχει χάσει πια τον έλεγχο ο κόσμος. Έχει φύγει το φιλότιμο, η θυσία, από τους ανθρώπους. Σας έχω πει μερικές φορές τότε με την κήλη σε τι κατάσταση ήμουν εκεί στο Καλύβι… Όταν χτυπούσε κάποιος το καμπανάκι στην πόρτα, έβγαινα να του ανοίξω, ακόμη και μέσα στα χιόνια.
Αν ο άλλος είχε σοβαρά προβλήματα, ενώ προηγουμένως ήμουν πεσμένος στο κρεββάτι, τότε ούτε καν αισθανόμουν ότι πονούσα εγώ. Έπαιρνα και να τον κεράσω, και με το ένα χέρι κερνούσα και με το άλλο χέρι κρατούσα την κήλη. Όση ώρα συζητούσα, ούτε καν ακουμπούσα πουθενά, ενώ πονούσα πολύ, για να μην καταλάβη ο άλλος ότι πονάω.
Όταν έφευγε εκείνος, σωριαζόμουν πάλι κάτω από τον πόνο. Δεν είναι ότι προηγουμένως είχε περάσει ο πόνος, ότι είχα γίνει καλά με θαύμα, αλλά καταλάβαινα τον άλλον που πονούσε και ξεχνούσα τον δικό μου πόνο. Το θαύμα γίνεται, όταν συμμετέχη κανείς στον πόνο του άλλου. Όλη η βάση είναι τον άλλον να τον νιώσης αδελφό και να τον πονέσης.
Αυτός ο πόνος συγκινεί τον Θεό και κάνει το θαύμα.
Γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να συγκινή τον Θεό όσο η αρχοντιά, δηλαδή η θυσία.
Αλλά στην εποχή μας σπανίζει η αρχοντιά, γιατί μπήκε η φιλαυτία, το συμφέρον. Σπάνια βρίσκεται κανένας άνθρωπος να πη: «Ας δώσω την σειρά μου στον άλλον και ας καθυστερήσω εγώ».
Λίγες είναι αυτές οι ψυχές οι ευλογημένες που σκέφτονται τον άλλον.
Ακόμη και στους πνευματικούς ανθρώπους υπάρχει ένα αντίθετο πνεύμα, το πνεύμα της αδιαφορίας.
Το καλό είναι καλό, μόνον όταν αυτός που το κάνει θυσιάζη κάτι από τον εαυτό του, ύπνο, ανάπαυση κ.λπ. Γι ̓ αυτό είπε ο Χριστός «εκ του υστερήματος…». Όταν είμαι ξεκούραστος και κάνω το καλό, αυτό δεν έχει αξία.
Όταν όμως είμαι κουρασμένος και ζητά κάποιος π.χ. να του δείξω τον δρόμο, και το κάνω, τότε έχει αξία. Ή, όταν είμαι χορτάτος από ύπνο και πάω να ξενυχτήσω με κάποιον που
χρειάζεται βοήθεια, αυτό δεν έχει μεγάλη αξία. Εάν μου αρέση μάλιστα και η κουβέντα, μπορεί να το κάνω, για να χαρώ την συντροφιά, να διασκεδάσω λίγο.
Ενώ, όταν είμαι κουρασμένος και κάνω μια θυσία, για να βοηθήσω τον άλλον, αισθάνομαι
παραδεισένια χαρά. Τότε η ευλογία του Θεού με βομβαρδίζει!
Όταν κανείς βαριέται όχι μόνο να κάνη μια εξυπηρέτηση, αλλά ακόμη και να κάνη μια δουλειά για τον εαυτό του, αυτός κουράζεται και με την ξεκούραση.
Ένας που βοηθάει, ξεκουράζεται με την κούραση. Αυτός που έχει πνεύμα θυσίας, αν δη λόγου χάριν κάποιον που δεν έχει σωματικές δυνάμεις να δουλεύη και να κουράζεται, θα του πη «κάτσε λίγο να ξεκουρασθής», και θα κάνη εκείνος την δουλειά. Ο αδύναμος θα ξεκουρασθή σωματικά, ο άλλος όμως θα νιώση πνευματική ξεκούραση.
Ό,τι κάνει κανείς, να το κάνη με την καρδιά του, αλλιώς δεν αλλοιώνεται πνευματικά. Ό,τι
γίνεται με την καρδιά, δεν κουράζει. Η καρδιά είναι σαν μια μηχανή που φορτίζεται· όσο δουλεύει, τόσο φορτίζεται. Βλέπεις, τα αλυσοπρίονα, όταν βρούν κούτσουρο μαλακό, κάνουν «βρου…» και σταματούν· όταν όμως βρουν κούτσουρο γερό, ζορίζονται εκεί πέρα, φορτίζονται και δουλεύουν.
Και όχι μόνο στο να δίνουμε, αλλά και όταν πρόκειται να πάρουμε κάτι, να μη σκεφτώμαστε τον εαυτό μας, και να κοιτάμε πάντα τι αναπαύει και την άλλη ψυχή.
Να μην υπάρχη μέσα μας απληστία, να μην έχουμε τον λογισμό ότι δικαιούμαστε να πάρουμε όσα θέλουμε, και ας μη μείνη τίποτε για τον άλλον.
Γέροντα, πάλι το πνεύμα της θυσίας μπαίνει.
– Μα στην πνευματική ζωή όλη η βάση εκεί είναι. Και ξέρεις τι χαρά νιώθει ο άνθρωπος, όταν θυσιάζεται; Δεν μπορεί να εκφράση την χαρά που νιώθει.
Η ανώτερη χαρά βγαίνει από την θυσία. Μόνον όταν θυσιάζεται, συγγενεύει με τον Χριστό, γιατί ο Χριστός είναι θυσία. Ο άνθρωπος από ̓δω ζη τον Παράδεισο ή την κόλαση.
Όποιος κάνει το καλό, αγάλλεται, διότι αμείβεται με θεϊκή παρηγοριά. Όποιος κάνει το κακό, υποφέρει.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτη, (νυν αγίου Παϊσίου Aγιορείτη), «Πνευματική αφύπνιση».
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Πηγή: pemptousia.gr

[toula]

Μέχρι πότε το χρυσάφι θα γίνεται η αγχόνη των ψυχών;
“Μήπως είναι άδικος ο Θεός, που μοιράζει άνισα τα απαραίτητα στη ζωή; Εσύ είσαι πλούσιος κι ο φτωχός στερείται.
Γιατί;— για να δεχθείς εσύ μισθό αγαθότητας ενώ εκείνος να τιμηθεί με τα μεγάλα έπαθλα της υπομονής.
Το ψωμί που έχεις εσύ είναι του πεινασμένου.
Το ρούχο που φυλάς στην αποθήκη σου είναι του γυμνού.
Το παπούτσι που σαπίζει σε σένα είναι του ξυπόλυτου.
Το χρυσαφικό που έχεις καταχωνιάσει ανήκει σ’ αυτόν που έχει ανάγκη.
Ο πεινασμένος λειώνει· ο γυμνός παγώνει, και συ αναβάλλεις την ελεημοσύνη για αύριο;
Τι θα αποκριθείς στον κριτή, συ που, ενώ ντύνεις τους τοίχους, δεν ντύνεις έναν άνθρωπο;
Συ που, ενώ στολίζεις τα άλογα, περιφρονείς τον αδελφό σου και την κακομοιριά του;
Συ που αφήνεις το σιτάρι να μουχλιάζει και δεν τρέφεις αυτούς που πεινούν.
Και κατόπιν; Δεν σε περιμένει ένας τάφος τρεις πήχεις όλο και όλο; Και το χώμα που θα σκεπάσει τη δύστυχη σάρκα σου; Μέχρι πότε το χρυσάφι θα γίνεται η αγχόνη των ψυχών;!”

Μέγας Βασίλειος

[toula]

Μην τους δίνεις σημασία.
Ο φόβος κι η ταραχή προέρχονται από την απιστία.
Αν τα νιώσεις την ώρα της Θείας Κοινωνίας, να τα λογαριάσεις
σαν αληθινό σημείο, ότι με την απιστία απομακρύνεσαι
από τη Ζωή που υπάρχει μέσα στο Άγιο Ποτήριο.
Γι’ αυτό μην τους δίνεις καμιά σημασία.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης