Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Με έσωσες με το Ψαλτήρι. Οι δαίμονες στέκονταν 200 μέτρα μακριά
ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΨΑΛΤΗΡΙΟΥ
Για όσους δεν γνωρίζουν.

Σκοτώνεται σε τροχαίο ο γιος ενός φίλου μου θεολόγου, ετών 26.
Μετά από καιρό τον βρίσκω σ΄ένα Μοναστήρι και μου λέει:
-Σταύρο είναι απίστευτο αλλά συνέβη. Την πρώτη ημέρα της κηδείας έδωσα εντολή σε όλους τους φίλους μου να διαβάσουν μέχρι τη ταφή το ψαλτήρι του Βασιλέως και Προφήτου Δαυϊδ.
Την άλλη μέρα εμφανίζεται ο γιος μου, στον ύπνο μου, και μου λέει :
-Μπαμπά με έσωσες με το ψαλτήρι. Οι δαίμονες στέκονταν 200 μ. μακριά μου και δεν τολμούσαν να πλησιάσουν και να με απειλήσουν, όσο εσείς διαβάζατε το ψαλτήρι. Ο φίλος μου θεολόγος ήταν ένα αστέρι και διαμάντι στην πνευματική ζωή που, όταν κάποτε τον επισκέφθηκα στην πατρίδα του, έμαθα ότι ήταν στο Νοσοκομείο για ένα συγγενικό του πρόσωπο.
Πήγα στο Νοσοκομείο και τον βρήκα και όταν με είδε εφάρμοσε αυτό που λέγει στην Αγία Γραφή " Επιπεσών επί τον τράχηλον κατεφίλει αυτόν." Με αγκάλιαζε και με φιλούσε. Τόσο αγνός ήταν. Έκλαιγε από τη χαρά του για την επίσκεψη αυτή. Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχή του .Την ευχή του να έχουμε..

Δι΄Ευχών.

[toula]

"Χαίρετε εν Κυριω".
Στους αποστόλους, στους αγίους, σε όλους τους χριστιανούς λέει ο Κύριος: «χαίρετε ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς». Γράφηκαν οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι, γραφήκαμε και εμείς στον ουρανό.
Μας περιμένει στην χαρά του ο Κύριος. Πρώτοι και δεύτεροι και τρίτοι, όλοι ας ομολογούμε τον Θεό με την χαρά μας και ας γινόμαστε καυχήματα της Εκκλησίας μας, σαν να είμαστε όλοι απόστολοι και μυροφόροι, προ πάντων όμως θερμοί εραστές του Ιησού Χριστού, ώστε κάθε ημέρα να έχουμε πασχαλινή χαρά.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Πορευόμενοι…
Ὁ ἄνθρωπος πορε
ύεται. Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωή του. Πορεία. «Ἐξ ὠδίνων μέχρι ταφῆς» (Θεοδωρήτου, Ἑρμηνεία τοῦ ριη΄ Ψαλμοῦ, PG 80, 1824)· ἀπὸ τὸν ἐπώδυνο τοκετὸ μέχρι τὸν ἐνταφιασμό του. Ποῦ πορεύεται; Μυστήριο. Πῶς πορεύεται; Τὸ μεγάλο πρόβλημα.
Στὸ πρῶτο ἐρώτημα, στὸ «ποῦ πορεύεται;», ἡ σύγχυση εἶναι ἀμέτρητη. Στὸ δεύτερο, τὸ «πῶς πορεύεται;», ἡ ἀπάντηση εἶναι ἐπώδυνη.
Ποῦ πορεύεται;
Γιὰ τὸν ἐκτὸς Χριστοῦ κόσμο οἱ ἀπαντήσεις εἶναι ἀναρίθμητες. Ἀπὸ τὸν σκοτεινὸ κάτω κόσμο τῆς ἀρχαιοελληνικῆς μυθολογίας, τὸ βουδιστικὸ «νιρβάνα», τὴν ἰνδουιστικὴ μετενσάρκωση καὶ τὸν σαρκολατρικὸ μωαμεθανικὸ παράδεισο, μέχρι τὸ μηδέν, ἢ ἄλλως πως ὀνομαζόμενο ὑπὸ τῶν ἄθεων φιλοσόφων «ὁλικὴ συνείδηση τοῦ εἶναι». Τὴν ἀντίληψη αὐτὴ ὁ ὑπερβαλλόντως προβαλλόμενος συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης τὴ συνοψίζει στὴν ἑξῆς πασίγνωστη φράση του: «Ἐρχόμαστε ἀπὸ μιὰ σκοτεινὴ ἄβυσσο· καταλήγουμε σὲ μιὰ σκοτεινὴ ἄβυσσο· τὸ μεταξὺ φωτεινὸ διάστημα τὸ λέμε Ζωή» (Νικ. Καζαντζάκη, Ἀσκητική). Καὶ ὅλη αὐτὴ τὴν αὐτοκτονικὴ ἀντίληψη πῶς τὴ λέμε; Ἀπελπισία; Ἢ μήπως σωστότερα: Μαύρη, κατάμαυρη ἀπελπισία;

Ἔξω ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου ἡ ζωὴ εἶναι πράγματι ἀπελπισία, πορεία χωρὶς ἐλπίδα. Ἀπὸ τὸ πουθενὰ στὸ τίποτα. Καὶ γίνεται τραγικὴ ἡ προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νὰ δώσει νόημα σὲ μιὰ ζωὴ ἀνόητη· νὰ βρεῖ σκοπὸ σὲ μιὰ πορεία πρὸς τὸ τίποτα, τὸ μηδέν, τὴν «ἄβυσσο».
Μέσα στὸ φῶς ὅμως τοῦ Εὐαγγελίου ὅλα ἀλλάζουν. Τώρα ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει ἀπὸ ποῦ ἔρχεται καὶ ποῦ πηγαίνει. Ἔρχεται πράγματι ἀπὸ μία «ἄβυσσο», τὴν ἄβυσσο τῆς θείας ἀγάπης. Καὶ πορεύεται πρὸς μία ἄλλη «ἄβυσσο», τὴν ἄβυσσο τῆς αἰώνιας θείας Ζωῆς. Ἔρχεται ἀπὸ τὸ μηδὲν μὲ μόνη τὴν ἀγαπητικὴ θέληση τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ. Καὶ κατευθύνεται πρὸς τὸ ἄπειρο, πρὸς τὴν αἰώνια δόξα τῆς Βασιλείας τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος του. Θεοποιός!
Εἶναι ὅμως δρόμος σταυρικός. Πορεύεται ὁ ἄνθρωπος πρὸς τὴ Βασιλεία μέσα ἀπὸ θλίψεις, δοκιμασίες, προβλήματα καὶ τόσους κινδύνους τῆς ζωῆς. Ἀλλὰ θὰ φτάσει στὸ ἔνδοξο τέλος αὐτοῦ τοῦ σταυρικοῦ δρόμου. Θὰ φτάσει! Ἀρκεῖ νὰ τὸν βαδίζει σωστά. Λοιπόν;
Πῶς πορεύεται;
Πῶς μπορεῖ νὰ πορεύεται σωστὰ ὁ ἄνθρωπος στὸ δρόμο τῆς ζωῆς του;

Ἀπάντηση στὸ καίριο αὐτὸ ἐρώτημα ἔδωσε τρεῖς χιλιάδες χρόνια πρὶν ὁ θεόπνευστος συγγραφέας τοῦ 118ου Ψαλμοῦ, ποὺ εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἀπ᾿ ὅλους τοὺς Ψαλμοὺς καὶ εἶναι γνωστὸς μὲ τὴν ὀνομασία «Ἄμωμος». Ὁ πρῶτος στίχος αὐτοῦ τοῦ ἐκπληκτικοῦ Ψαλμοῦ, ποὺ μὲ τοὺς 176 στίχους του ἀποτελεῖ ἐξαίσιο ὕμνο τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, δίνει τὴν ἀπάν­τηση ποὺ ἀναζητοῦμε. Λέει:

«Μακάριοι οἱ ἄμωμοι ἐν ὀδῷ οἱ πορευόμενοι ἐν νόμῳ Κυρίου»· εἶναι τρισευτυχισμένοι αὐτοὶ ποὺ βαδίζουν ἄμεμπτοι τὸν δρόμο τους, ὅσοι πορεύονται σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τοῦ Κυρίου. «Ὁδὸν καὶ στράταν ὀνομάζει ὁ Δαβὶδ τὴν παροδικὴν καὶ περαστικὴν ταύτην ζωήν», σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Ὁ δρόμος, ποὺ ὅσοι τὸν βαδίζουν ἄμεμπτοι εἶναι τρισευτυχισμένοι, εἶναι ἡ παροδικὴ καὶ περαστικὴ τούτη ζωή.
Ὅμως ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται καὶ τὸ πρόβλημα, ἡ μεγάλη δυσκολία. Ποῦ; Στὴ μία αὐτὴ λέξη, τὴ λέξη «ἄμωμοι». Λέξη ἐπώδυνη. Διότι «ἄμωμος» σημαίνει ἀψεγάδιαστος, ἀκατηγόρητος. Κι ἐμεῖς γνωρίζουμε ἀπὸ τὴ Γραφὴ ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τὴν πείρα μας ὅτι κανένας δὲν μπορεῖ αὐτὸ νὰ τὸ πετύχει. «Τίς γὰρ καθαρὸς ἔσται ἀπὸ ρύπου; ἀλλ᾿ οὐθείς. ἐὰν καὶ μία ἡμέρα ὁ βίος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς» (Ἰὼβ ιδ΄ [14] 4, 5)· ποιὸς εἶναι καθαρὸς ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς ἁμαρτίας; Κανένας! Ἀκόμα κι ἂν ὅλη ἡ ζωή του πάνω στὴ γῆ εἶναι μόνο μία μέρα.
Ὡστόσο ὁ Ψαλμωδὸς δὲν μᾶς ἀφήνει ἀβοήθητους. Δείχνει καὶ τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο μποροῦμε νὰ βαδίσουμε τὸν δρόμο τῆς ζωῆς μας «ἄμωμοι». Θὰ τὸ κατορθώσουμε, μᾶς λέει, ἂν εἴμαστε «οἱ πορευόμενοι ἐν νόμῳ Κυρίου», ἂν πορευόμαστε στὴ ζωή μας σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ. Διότι ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ δὲν μᾶς δείχνει μόνο ποιὸ εἶναι τὸ σωστό, ἀλλὰ καὶ τὸ πῶς μποροῦμε νὰ διορθώσουμε τὰ λάθη ποὺ τυχὸν κάναμε.
Μᾶς λέει, λοιπόν, ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε «ἄμωμοι», ἀκόμη κι ἂν ἁμαρτάνουμε! Πῶς; Μὲ τὴ μετάνοια! Αὐτὴ εἶναι ἡ πορεία τῆς ζωῆς «ἐν νόμῳ Κυρίου». Πορεία μετανοίας. Ἄμωμη πορεία. Ἀρκεῖ νὰ εἶναι «ἐν νόμῳ Κυρίου».

Τότε καμία δύναμη δὲν θὰ μπορέσει νὰ νικήσει τὸν ἄνθρωπο. Κανένας πειρασμὸς δὲν θὰ κατορθώσει νὰ τὸν λυγίσει. Διότι πορεύεται «ἄμωμος... ἐν νόμῳ Κυρίου». Καὶ γνωρίζει ὅτι ἀκόμη κι ἂν πέσει, ὅσο χαμηλὰ κι ἂν πέσει, εἶναι «ἄμωμος», ἐφόσον μετανοεῖ.
Μακάριοι λοιπὸν «οἱ ἄμωμοι ἐν ὁδῷ».
Μακάριοι καὶ τρισευτυχισμένοι «οἱ πορευόμενοι ἐν νόμῳ Κυρίου».

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”
aktines

[toula]

Εάν εμείς, πραγματικά τηρούμε τις εντολές του Χριστού μας,
τότε αποδεικνύουμε, ότι τον αγαπάμε, διότι, όπως είπε
ο ίδιος «ο αγαπών με τηρεί τας εντολάς μου».
Και όταν οι άγιοι Πατέρες ρωτούν «ποίας εντολάς;»
απαντούν, «πάσας τας εντολάς».
Τότε, θα αποδεικνύουμε, ότι, η Ορθοδοξία μας δεν είναι φιλοσοφία,
δεν είναι ρομαντισμός, άλλα, η ίδια η ζωή του Αγίου Πνεύματος, είναι
αυτός ο ίδιος ο Χριστός ο «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας».

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός

[toula]

“Το μέγα πορνοστάσιο της οικουμένης καίγεται και δεν θ’ απομείνει μηδέ στάχτη, για να καθαριστεί με τη φωτιά η βρώμα της ασέλγειας.”
Η επίκαιρη προφητική ματιά του Φώτη Κόντογλου

Βαρύν αγέρα ανασαίνουμε οι σημερινοί άνθρωποι. Όλη η οικουμένη βρίσκεται σε ταραχή και ακαταστασία, ο ένας φοβερίζει τον άλλον και τρίζει τα δόντια του μην τύχει και χάσει την ψεύτικη ευτυχία του και τη σαρκική καλοπέραση. Απελπισία και αγωνία πνίγει όλη την ανθρωπότητα, που με κάνει να θυμηθώ τα παρακάτω λόγια του Χριστού: «Και έσται σημεία εν ηλίω και σελήνη και άστροις και επί της γης συνοχή εθνών εν απορία ηχούσης θαλάσσης και σάλου, αποψυχούντων ανθρώπων από φόβου και προσδοκίας των επερχομένων τη οικουμένη».
Τα έθνη λέγει θα βρίσκονται σε απορία τι θα απογίνουν, κι οι άνθρωποι θα ξεψυχάνε από τον φόβο τους κι από την ανησυχία που θα ’χουνε τι βάσανα και τι καταστροφή έρχουνται καταπάνω στην οικουμένη. Λέγει δηλαδή ο Κύριος αυτό που βλέπουμε σήμερα.

Άκουσε και τα παρακάτω λόγια της προφητείας: « Και θα κλάψουνε γι’ αυτή την πόρνη* οι βασιλείς (οι ισχυροί) της γης που πορνέψανε και οργιάσανε μαζί της, στεκόμενοι από μακριά και κυττάζοντας με φόβο το βάσανό τους και φωνάζοντας: Αλλοίμονο, αλλοίμονο! Ώ πάμπλουτη πολιτεία, μέσα σε μια ώρα έφταξε η κρίση σου!...Ο καρπός της επιθυμίας της ψυχής σου χάθηκε και όλα τα πλούσια και λαμπερά φύγανε από σένα. Οι έμποροι που εμπορευόντανε τα πλούτη σου και πλουτίσανε από σένα, από μακριά θα σταθούνε και θα βλέπουνε να καίγεσαι κλαίγοντας και δερνόμενοι και λέγοντας: Αλλοίμονο, η πλούσια πολιτεία που ήτανε στολισμένη με μεταξωτά και με πολύτιμα πετράδια, μέσα σε μια ώρα ρήμαξε και χαθήκανε τα πλούτη της!».

Ωστόσο, τα προμηνύματα που δείχνουνε πως ο κόσμος κατρακυλά στον γκρεμνό με μια γρηγοράδα φριχτή, αντί να μας κάνουμε να μετανοήσουμε, μας κάνουνε πιο άπιστους. Σε καιρό που τρέμουμε από τον φόβο μας, βρίζουμε τον Θεό. Τον Θεό δεν τον λογαριάζουμε πια ολότελα, γιατί κάναμε κάποιες μηχανές να πετάξουμε στ’ άστρα και δεν βλέπουμε πως κατάντησε η γη κοιλάδα του κλαυθμώνος.
Όσο πιο σκληρά πέφτει απάνω μας το ραβδί που κρατά το αόρατο χέρι, τόσο εμείς βουλιάζουμε στην αμαρτία, κατά τα λόγια που λέγει ο Θεός με το στόμα του προφήτη: «Σας έδειρα και δεν πονέσατε». Όσο πληθαίνουνε τα σημεία που δείχνουν πως έρχεται η τιμωρία, τόσο μεγαλώνει το πείσμα και η αναισθησία μας. Το μέγα πορνοστάσιο της οικουμένης καίγεται και δεν θ’ απομείνει μηδέ στάχτη, για να καθαριστεί με τη φωτιά η βρώμα της ασέλγειας. Ύστερα από τόσα φοβερά προμηνύματα οι άνθρωποι δεν αλλάζουνε τον πονηρό δρόμο τους. Δεν αλλάζουν, γιατί δεν πιστεύουν στον Θεό, γιατί είναι άθεοι. Το σκοτάδι της απιστίας πλακώνει τον κόσμο και κάνει τους ανθρώπους κτήνη αναίσθητα.

Η μεγαλύτερη απιστία δέρνει τους νέους. Στην αρχή τους τρώγει το σαράκι της αμφιβολίας, που το θρέφουνε οι αδιάκοπες καυχησιές της επιστήμης, που φανερώνει με τυμπανοκρουσίες πως εξουσιάζει τον κόσμο και πως αυτή είναι Θεός παντοδύναμος. Την αμφιβολία στις ψυχές των νέων τη δυναμώνουνε και οι άνθρωποι της θρησκείας, κληρικοί και θεολόγοι, με τις χλιαρές διδασκαλίες τους και με τη ζωή τους, που δείχνει πως κατά βάθος πολλοί λίγοι απ’ αυτούς έχουνε μέσα στην καρδιά τους την αληθινή φωτιά της πίστης και πως μ’ όλα που λένε «ουκ επιζητούσι την μέλλουσαν πόλιν, αλλά την μένουσαν». Από την αμφιβολία, καταντάνε στην αθεΐα.

Η επιστήμη πονήρεψε τους ανθρώπους και τους έμαθε να ζητούν αποδείξεις για κάθε πράγμα. Πράγματα που δεν βλέπονται και δεν ακούγονται, μ’ έναν λόγο που δεν παίρνουνε είδηση οι αισθήσεις, τέτοια πράγματα πως μπορεί να τα ελέγξει η επιστήμη και ν’ αποδείξει πως υπάρχουν; Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο που δεν θα το πάρουνε είδηση ποτέ οι σπουδαίοι και οι τετραπέρατοι του κόσμου τούτου, επειδή τους τυφλώνει η περηφάνεια. Ο Θεός δεν βρίσκεται με το μυαλό, αλλά νιώθεται με την καρδιά. Η επιστήμη και η επίγεια γνώση δεν έχουνε καμιά σχέση με την καρδιά. Με την πίστη μαθαίνουμε εκείνα τα ακατανόητα κι όχι με την εξέταση και με τη δύναμη της γνώσης. Για την ίδια αιτία είπε ο Χριστός στους μαθητές του: «Τα δικά σας τα μάτια είναι καλότυχα, γιατί βλέπουνε, και τ’ αυτιά σας το ίδιο, γιατί ακούνε. Σας λέγω αληθινά πως πολλοί σπουδαίοι και σοφοί άνθρωποι επιθυμήσανε να δούνε αυτά που βλέπετε και δεν τα είδανε, και ν’ ακούσουνε και δεν τ’ ακούσανε».

Τέτοια αθάνατα και φρικτά νοήματα πώς να τα νιώσει ο άνθρωπος, που κάνει μηχανές για να πετάξει, μη νιώθοντας πως στ’ αλήθεια στα πνευματικά είναι χελώνα και σκουλήκι κολλημένο στη λάσπη της ύλης; Αυτός είναι ο σημερινός άνθρωπος που δεν είναι σε θέση να πιστέψει στον Θεό παραζαλισμένος από την αλαζονεία του και νομίζοντας πως τα ξέρει όλα, ενώ δεν ξέρει τίποτα από την παραμέσα ουσία του κόσμου κι από τα βαθιά μυστήριά της, που είναι ακατανόητα για το μυαλό του.
Αν διάβαζε το Ευαγγέλιο, δεν θα καταλάβαινε τίποτα από τα λόγια που είπε ο Χριστός στον νέο που ήθελε να πάγει να θάψει τον πατέρα του: «Άφες τους νεκρούς θάπτειν τους εαυτών νεκρούς». Δεν θα καταλάβαινε, γιατί τάχα είπε ο Χριστός πως οι άνθρωποι που ζούνε με τον τρόπο που ζει αυτός, δηλαδή μακριά από τον Θεό, είναι πεθαμένοι που θαρρούν πως ζούνε. Ακόμα δεν θα καταλάβαινε τα λόγια το αγίου Κυρίλλου που λέγει: «Θάνατος δεν είναι ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα, αλλά ο χωρισμός της ψυχής από τον Θεό. Μήτε τα παρακάτω λόγια ενός άλλου αγίου που λέγει: «Όποιος δεν ζει και δεν αισθάνεται πνευματικά, είναι πεθαμένος».

*Αναφέρεται στην Βαβυλώνα της αμαρτίας, δηλαδή την Αμερική και το Χόλλυγουντ.
Το παρόν κείμενο προέρχεται από ανθολογημένα αποσπάσματα και επιλεγμένες φράσεις από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου «Μυστικά άνθη», εκδόσεις Παπαδημητρίου, και συγκεκριμένα από το άρθρο του «Αγωνία και απιστία. Η πονηρή επιστήμη».

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

[toula]

Όπως ἡ ἀκτίνα τοῦ ἥλιου, καθὼς μπαίνει ἀπὸ κάπου σὲ μία σκοτεινὴ οἰκία, χτυπᾶ καὶ σχίζει τὸ σκότος σὰν ἕνα βέλος, ἔτσι καὶ ὁ θεόπνευστος λόγος ἑνὸς πνευματικοῦ καὶ ὁσίου ἀνθρώπου γίνεται μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ σαρκικοῦ ἀνθρώπου σὰν μία δίκοπη μάχαιρα, προκαλώντας σ' αὐτὴ πόνο καὶ διεγείροντάς την σὲ ἀντιλογία καὶ σὲ μίσος ἀπὸ τὴν ἄγνοια καὶ τὴν ἀπιστία..

~ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος
(Κατηχητικός Λόγος ΙΕ΄, παρ. 2 σελ. 181-182 Εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας)

[toula]

• Ὁ ὀρθόδοξος ἀσκητισμὸς δὲν εἶναι μόνο γιὰ τὰ μοναστήρια, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν κόσμο.
• Πολλοὶ λένε ὅτι ἡ χριστιανικὴ ζωὴ εἶναι δυσάρεστη καὶ δύσκολη, ἐγὼ λέω ὅτι εἶναι εὐχάριστη καὶ εὔκολη, ἀλλὰ ἀπαιτεῖ δυὸ προϋποθέσεις: ταπείνωση καὶ ἀγάπη.
• Ἂν ἔρθει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅλοι καὶ ὅλα ἀλλάζουν, ἔλα ὅμως ποὺ γιὰ νὰ ἔρθει, χρειάζεται πρῶτα νὰ ταπεινωθοῦμε! Στὴν ψυχή, ποὺ ὅλος ὁ χῶρος της εἶναι κατειλημμένος ἀπὸ τὸ Χριστό, δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ καὶ νὰ κατοικήσει ὁ διάβολος, ὅσο κι ἂν προσπαθήσει, διότι δὲν χωράει, δὲν ὑπάρχει κενὴ θέση γι᾿ αὐτόν.
• Ὁ σκοπός μας δὲν εἶναι νὰ καταδικάζουμε τὸ κακό, ἀλλὰ νὰ τὸ διορθώνουμε. Μὲ τὴν καταδίκη ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ χαθεῖ, μὲ τὴν κατανόηση καὶ βοήθεια θὰ σωθεῖ.

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

[toula]

"Ἡ θέωσις, ὡς σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου"...!!!
Μακαριστού Γέροντος Γεωργίου Καψάνη, Προηγουμένου Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους

http://users.uoa.gr/.../gewrg.../h_8ews ... s_zwhs.htm

[toula]

«Μακάριοι είναι όσοι έχουν στην Καρδιά τους Άξονα τον Χριστό και περιστρέφονται χαρούμενοι γύρω από το Άγιο Όνομά του, νοερώς και αδιαλείπτως»…!!!

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Πάντοτε στη ζωή σου:
Να είσαι γλυκομίλητος και να αποδίδεις τιμή σε όλους τους ανθρώπους.
Να μην κάνεις κανέναν να θυμώσει και να οργιστεί και να μη ζηλοφθονήσεις κανέναν.
Φυλάξου να μην κατηγορήσεις
και να μην ελέγξεις κανέναν για κάποια αδυναμία του,
γιατί έχουμε στους ουρανούς κριτή απροσωπόληπτο.
Εάν όμως θέλεις να τον βοηθήσεις να επιστρέψει στην αλήθεια,
με αγάπη πες του ένα ή δυο λόγια
και μην ανάψεις από θυμό εναντίον του,
για να μη δει στην καρδιά σου σημείο έχθρας.
Γιατί η αγάπη του Θεού δε γνωρίζει να θυμώνει,
ούτε να παροργίζεται,
ούτε να κατηγορεί κάποιον με εμπάθεια…

*Αββά Ισαάκ του Σύρου*