Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Να λέγεις παιδί μου την ευχή.

Να λέγεις παιδί μου την ευχή, “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”,
ημέρα και νύχτα συνέχεια. Η ευχή θα τα φέρει όλα, η ευχή περιέχει τα πάντα: αίτηση, παράκληση, πίστη, ομολογία, θεολογία κλπ. Η ευχή να λέγεται χωρίς διακοπή. Η ευχή θα φέρει ολίγον κατ’ ολίγον ειρήνη, γλυκύτητα, χαρά, δάκρυα. Η ειρήνη και η γλυκύτης θα φέρουν περισσότερον ευχή, και η ευχή κατόπιν, περισσοτέραν ειρήνη και γλυκύτητα κ.ο.κ. θα έρθει στιγμή που αν θα σταματάς την ευχή, θα αισθάνεσαι άσχημα.

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

[toula]

Επτά ωφέλιμες και παρήγορες σκέψεις.

Στον καιρό των θλίψεων θα ωφεληθείς πολύ, αν φέρνεις συχνά στο νου σου τις ακόλουθες σκέψεις, μελετώντας και αναλύοντάς τες σε βάθος και πλάτος με τον δικό σου τρόπο και λογισμό.
1. Τι ήσουνα πρίν γεννηθείς, πρίν κάν συλληφθείς στη μήτρα της μητέρας σου; Δεν είχες μήτε σώμα μήτε ψυχή μήτε αίσθηση καμιά. Δεν ήσουνα τίποτα! Και το τίποτα, το μηδέν, είναι λιγότερο κι από ένα άχυρο, ένα χορταράκι, έναν κόκκο σκόνης. Γιατί αυτά έχουν ύπαρξη, εσύ όμως πρίν από τη σύλληψή σου δεν είχες.
2. Στοχάσου την ευσπλαχνία του πανάγαθου Θεού, πού από το τίποτα σε δημιούργησε ";κατ΄εικόνα";
Του, δίνοντάς σου όχι μόνο το υπερθαύμαστο ανθρώπινο σώμα, αυτό το θαύμα των θαυμάτων, με την ποικιλία των οργάνων και των λειτουργιών και των αισθήσεων, αλλά και τη μοναδική θεοειδή ψυχή, με τον λογικό νου, τη θέληση, τη μνήμη και τις άλλες δυνάμεις.
3. Αναλογίσου μετά απ΄αυτό, πόση πρέπει να είναι η ευγνωμοσύνη σου σ΄Εκείνον, τον ύψιστο και πανάγαθο Ευεργέτη σου, από τον οποίο πήρες δωρεάν τόσα χαρίσματα, πόσο χρωστάς να Τον αγαπάς, να Τον ευχαριστείς, να Τον δοξολογείς, να Τον υπηρετείς, και πόσο να προσέχεις, ώστεποτέ να μην Του φταίξεις και να μην Τον πικράνεις.
4. Αναλογίσου τώρα την αγνωμοσύνη σου απέναντι στον Πλάστη σου, μια και έκανες ακριβώς τα αντίθετα απ΄αυτά που έπρεπε. Αντί να Τον αγαπάς και να Τον ευχαριστείς και να Τον υμνείς και να Τον ευαρεστείς, εσύ Τον καταφρόνησες και Τον εγκατέλειψες και Τον λύπησες, προτιμώντας τα πρόσκαιρα πράγματα και τις εφάμαρτες ηδονές.
5. Συλλογίσου πόσες τιμωρίες θα σου άξιζαν για την αχαριστία σου τούτη και πόσο δίκιο θα είχε ο Κύριος, αν σου στερούσε όλα όσα σου έδωσε, ακόμα και τη ζωή, το μεγαλύτερο δώρο Του. Αυτή η σκέψη, πιο πολύ απ΄όλες τις άλλες, θα σου εμπνεύσει θείο φόβο και θα σε βοηθήσει να υπομείνεις κάθε θλίψη, καθώς θα παραδεχθείς αναμφίβολα πώς υποφέρεις λιγότερο απ΄όσο σου πρέπει.
6. Θαύμασε την άπειρη και ανερμήνευτη αγαθότητα του Θεού μας, πού, ενώ μπορεί αυτήν ακριβώς τη στιγμή να σε τιμωρήσει βαριά και να σε θανατώσει και να σε κολάσει αιώνια, περιμένει ο πολυεύσπλαχνος τη μετάνοιά σου. Κι αν σε παιδεύει τώρα με μικρές και παροδικές θλίψεις, το κάνει για το καλό σου, σαν στοργικός Πατέρας, για να βγεις από τον κακό δρόμο της αμαρτίας και να έρθεις στον ίσιο της αρετής, ώστε τελικά, λουσμένος και καθαρισμένος στο λουτρό των λυπηρών, ν΄αξιωθείς την απόλαυση του παραδείσου.
7. Αποφάσισε, από δω κι εμπρός τουλάχιστον, να δαπανήσεις όλη την υπόλοιπη ζωή σου, τη ζωή που ανήκει σ΄Εκείνον και όχι σ΄εσένα, στη διακονία και στη δόξα Του. Να Τον τιμάς και να Τον ευχαριστείς ακατάπαυστα για τις ευεργεσίες Του, αλλά και ν΄αποδέχεσαι καρτερικά κι αγόγγυστα τις δοκιμασίες που παραχωρεί σαν φάρμακα και γιατρικά της κακίας σου. Να θυσιάσεις, τέλος, πρόθυμα, και τιμή και περιουσία και ζωή ακόμα, παρά να Τον αρνηθείς ή να παραβείς τις εντολές Του.
Αυτά να σκέφτεσαι και να μελετάς, και θα δεις πόσο καρπό και πόση ωφέλεια θα σου δώσουν στον καιρό των θλίψεων.

*Από το Γεροντικό

[toula]

Το πρώτο βήμα του χριστιανού είναι να μάθει να πολεμά

Η χριστιανική ζωή είναι ένας αγώνας.
Το πρώτο βήμα του χριστιανού είναι να μάθει να πολεμά. Από την ώρα που ο χριστιανός θα θελήσει να ακολουθήσει τον Χριστό, αρχίζει ένας άγωνας, ένας πόλεμος.
Ο Απ. Παύλος γράφει: «ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις» (Έφες. 6, 12).
Και ο Κύριος είπε: «Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην• ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην αλλά μάχαιραν». (Ματθ. 10, 34) και «εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού» (Ματθ. 10, 36).
Είναι άναγκη ο χριστιανός να μάθει να πολεμά, να αγωνίζεται εναντίον των έχθρών του. Εχθροί του χριστιανού δεν είναι οι άνθρωποι που είναι γύρω του. Εχθροί του χριστιανού είναι ο διάβολος, είναι ο κόσμος με το αμαρτωλό φρόνημά του. Εχθρός του χριστιανού είναι ο εαυτός του με τις αδυναμίες και τα πάθη του.
Δεν έχουμε καταλάβει πως μοναδικός έχθρος και πολέμιος είναι ο διάβολος. Ο Κύριος τον ονόμασε «ανθρωποκτόνο», διότι φθονεί και μισεί τον άνθρωπο και θέλει την απώλειά του. Εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες και τα πάθη που έχουμε και μας πολεμά νύκτα και μέρα. Είναι έχθρος ύπουλος και πλάνος. Παρουσιάζεται ακόμη ως «άγγελος φωτός», κατορθώνει να κρύβεται, να καμουφλάρεται από τα μάτια των άνθρωπων για να τους πολεμά ευκολότερα.
Χρησιμοποιεί μεθόδους και τρόπους για να μας εξαπατήσει. Είναι πνεύμα πονηρό και μας πολεμά με σκέψεις πονηρές και απατηλές. Υπόσχεται ηδονές, απολαύσεις, γλέντια, διασκεδάσεις, πλούτο και δόξα πολλή. Αυτό έκανε και με τον Κύριό μας στο όρος των πειρασμών.
Αυτό τον έχθρο καλούμαστε να πολεμήσουμε με τη χάρη και τη δύναμη του Χριστού. Ο Κύριος είπε: «ιδού δίδωμι υμίν την εξουσίαν του πατείν επάνω όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού, και ουδέν υμάς ου μη αδικήση»(Λουκ. 10,19).
Δεύτερος εχθρός εξίσου επικίνδυνος είναι ο κόσμος που μας περιβάλλει, όχι βέβαια οι άνθρωποι, αλλά το κοσμικό φρόνημα που επικράτει μέσα στον κόσμο. Ο κόσμος θέλει να επιβάλει τη σφραγίδα του επάνω μας. Ο κόσμος είναι εχθρός του Θεού• «ος αν βουληθή φίλος είναι του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται» (Ίακ. 4,4). Ο χριστιανός ζει μέσα στον κόσμο, αλλά δεν είναι εκ του κόσμου.
Αλλά εχθρός του χριστιανού είναι και ο ίδιος ο εαυτός του. Είναι πιο επικίνδυνος από τους άλλους δύο. Τον εαυτό μας τον φέρουμε παντού, στο σπίτι, στο δρόμο, στην εργασία μας και στην Εκκλησία ακόμα. Είναι ένας αχώριστος σύντροφος της ζωής μας. Ο εαυτός μας με τις αδυναμίες του, και τα πάθη του, είναι ένας αντίπαλος στην πνευματική μας ζωή. Καλούμαστε αυτόν τον εαυτό μας να τον απαρνηθούμε για να απαλλαγούμε απ’ αυτόν. Ο Κύριος είπε:«Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Ματθ. 16,24).
Ο εαυτός μας έχει ρίζες βαθιές και θέλει καλό άγωνα για να απαλλαγούμε απ’ αυτόν. Αυτούς τους τρεις εχθρούς καλείται ο πιστός να πολεμήσει χωρίς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις, χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα και τα μέσα της χάριτος που του δίνει ο Θεός, για να μείνει πιστός στο θέλημά του.

[toula]

«Τίποτε δεν ετίμησε ο Θεός, όσο ετίμησε τον άνθρωπο. Τίποτε δεν αγάπησε ο Θεός, όσο αγάπησε τον άνθρωπο. Ο Θεός είναι φιλάνθρωπος, αφού έγινε άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο»

(όσιος Ευμένιος).

[toula]

Θα έλθη καιρός, θα σημάνη ημέρα, θα έλθη στιγμή, όπου θα κλείσουν αυτά τα μάτια...

...και θα ανοιχθούν τα της ψυχής. Τότε θα ίδωμεν νέον κόσμον, νέας υπάρξεις, καινήν κτίσιν, νέαν ζωήν μη έχουσαν τέρμα.
Περί σωτηρίας ψυχής και Παραδείσου - Επιστολή Γέροντος Εφραίμ του εν Αριζόνα.

Θα έλθη καιρός, θα σημάνη ημέρα, θα έλθη στιγμή, όπου θα κλείσουν αυτά τα μάτια και θα ανοιχθούν τα της ψυχής. Τότε θα ίδωμεν νέον κόσμον, νέας υπάρξεις, καινήν κτίσιν, νέαν ζωήν μη έχουσαν τέρμα. Ο τίτλος της: «Αθανασία άπειρος». Η μεγάλη πατρίς άνω, άφθαρτος, αιώνιος, η άνω Ιερουσαλήμ, η μήτηρ των πρωτοτόκων, ένθα θα σκηνώσουν αι λελυτρωμέναι ψυχαί, τας οποίας απέπλυνεν εκ του ρύπου το αίμα του Αρνίου του ακάκου!...
Τις δύναται να εκφράση δια λόγου και γραφίδος την χαράν, την αγαλλίασιν, την ευτυχίαν των σεσωσμένων εκείνων μακαρίων ψυχών; Μακάριοι οι εν Κυρίω αποθανόντες, ότι αναμένει αυτούς ο πλούτος της του Θεού χρηστότητος. Μακάριος όστις κερδίση λαχνόν δια την άνω πανήγυριν, πλούτος αναφαίρετος, δόξα ως Αυτός ο Θεός είπε: «και είπα υιοί υψίστου, τέκνα Θεού, κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι Χριστού».
Ο Κύριος προ του πάθους παρεκάλει τον Ουράνιον Πατέρα δια τους μαθητάς Του και δια τους μέλλοντας πιστεύειν δι’ αυτών: «Πάτερ, ους δέδωκάς μοι, θέλω ίνα όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ’ εμού, ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν ην δέδωκάς μοι, ότι ηγάπησάς με προ καταβολής κόσμου» (Ιωαν. 17,24 ).

Πόση η αγάπη του Ιησού δι’ ημάς! Έλαβε την ανθρωπίνην φύσιν και εκρεμάσθη επί του Σταυρού, αποδίδοντας εις ημάς την ελευθερίαν και την εξόφλησιν του χρέους προς τον Ουράνιόν Του Πατέρα, και ως προσφιλέστατος αδελφός, μας αξιώνει της συγκληρονομίας, του απείρου πλούτου, του Ουρανίου Του Πατρός!
Ω, οποία αγάπη προς ημάς! Ω, της ψυχρότητός μας προς Αυτόν! Ω, της αχαριστίας μου προς τον ευεργέτην μου! Θεέ μου, Θεέ μου, λυπήσου με και μη με καταδικάσης ανταξίως των έργων μου!

[toula]

Η ακριβή αληθινή αγάπη
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

Κατ’ εμέ η αγάπη είναι τριών ειδών:
η σαρκική αγάπη, η οποία είναι γεμάτη πνευματικά μικρόβια,
η κοσμική αγάπη, η οποία είναι φαινομενική, τυπική, υποκριτική, δίχως βάθος,
η πνευματική αγάπη, η οποία είναι η αληθινή, η αγνή, η ακριβή αγάπη. Αυτή η αγάπη είναι αθάνατη μένει «εις αιώνας αιώνων».
- Πώς θα καταλάβω, Γέροντα, αν έχω αληθινή αγάπη;
- Για να το καταλάβης, να εξετάσης αν αγαπάς όλους τους ανθρώπους εξίσου κι αν όλους τους ανθρώπους τους θεωρείς καλύτερους από σένα.
- Γέροντα, έχει ψυχρανθή η αγάπη μου για τον Θεό και για τον πλησίον.
- Σπείρε την λίγη αγάπη που σου έμεινε, για να φυτρώση αγάπη, να μεγαλώση, να καρπίση και να θερίσης αγάπη. Μετά θα σπείρης την περισσότερη αγάπη που θα θερίσης, και σιγά-σιγά θα γεμίση το αμπάρι σου και δεν θα έχης πού να την βάλης, γιατί, όσο σπέρνεις αγάπη, τόσο πιο πολύ αυξάνει. Ας πούμε, ένας γεωργός έχει ένα σακκουλάκι σπόρο και τον σπέρνει. Μετά μαζεύει τον καρπό και γεμίζει μία μεγάλη σακκούλα. Αν σπείρη ύστερα τον καρπό που έχει στην σακκούλα, θα γεμίση ένα σακκί. Και όταν μαζέψη πολύ σπόρο και τον σπείρη, θα γεμίση ένα αμπάρι. Ενώ, αν κρατήση τον σπόρο στο σακκουλάκι και δεν τον σπείρη, ο σπόρος θα σκουληκιάση. Πρέπει να πετάξη τον σπόρο στην γη, για να φυτρώση, να μεγαλώση και να κάνη καρπό.
Έτσι, θέλω να πω, γίνεται και με την αγάπη. Για να αυξηθή η αγάπη, πρέπει να την δώσης. Όποιος όμως δεν δίνει έστω και την λίγη αγάπη που έχει, είναι σαν να έχη ένα απλόχερο σπόρο, αλλά τον κρατάει και δεν τον σπέρνει. Αυτός είναι ο πονηρός δούλος που έκρυψε το τάλαντο.
Ανάλογα με την αγάπη που θα προσφέρης, θα έχης να λάβης. Αν δεν δώσης αγάπη, δεν θα λάβης αγάπη. Βλέπεις, η μάνα δίνει συνέχεια στα παιδιά της, αλλά και συνέχεια παίρνει από τα παιδιά της, και συνέχεια αυξάνει η αγάπη της. Όταν όμως ζητάμε την αγάπη των άλλων αποκλειστικά για τον εαυτό μας και θέλουμε όλοι να μας δίνουν και, όταν κάνουμε κάποιο καλό, σκεφτώμαστε την ανταπόδοση, δεν έχουμε ακριβή αλλά φθηνή αγάπη. Τότε αποξενωνόμαστε από τον Θεό και δεν λαμβάνουμε αγάπη ούτε από τον Θεό ούτε από τους ανθρώπους.
Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιός να αρπάξη περισσότερη αγάπη για τον εαυτό του. Όσοι όμως έχουν την πνευματική ,την ακριβή, αγάπη, μαλώνουν ποιός να δώση περισσότερη αγάπη στον άλλον. Αγαπούν, χωρίς να σκέφτωνται αν τους αγαπούν ή αν δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν. Θέλουν όλο να δίνουν και να δίνωνται, χωρίς να θέλουν να τους δίνουν και να τους δίνωνται. Αυτοί οι άνθρωποι αγαπιούνται απ’ όλους, αλλά πιο πολύ από τον Θεό, με τον Οποίο και συγγενεύουν.
Αγάπη χωρίς αντιπαροχή! Να μην κάνουμε καλωσύνες, για να πάρουμε ευλογίες. Να καλλιεργήσουμε την αρχοντική, την ακριβή αγάπη, την οποία έχει ο Θεός, και όχι την φθηνή κοσμική αγάπη, η οποία έχει κάθε ανθρώπινη αδυναμία.
- Γέροντα, δυσκολεύομαι να δώσω την αγάπη μου εκεί που δεν θα την εκτιμήσουν.
- Δεν έχεις πραγματική αγάπη, γι’ αυτό δυσκολεύεσαι. Όποιος έχει πραγματική αγάπη, δεν τον απασχολεί αν εκτιμήσουν την αγάπη του ή όχι. Την θυσία που κάνει για τον πλησίον του, επειδή την κάνει από καθαρή αγάπη, ούτε καν την θυμάται.
- Πώς μπορώ, Γέροντα, να ξεχνώ το καλό που κάνω;
- Ρίξ’ το στο γιαλό… Έτσι θα το ξεχνάς. Αλλά και το κακό που σου κάνουν, κι αυτό να το ξεχνάς. Με αυτόν τον τρόπο θα συγκεντρώσης έναν πλούτο πνευματικό, χωρίς καν να το αντιληφθής.

Από το βιβλίο
«Πάθη και Αρετές»
Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου

[toula]

Ἡ εἰκόνα τῆς ἀδικίας

Ἀδικία εἶναι ἡ συνήθεια νὰ βλέπη κανεὶς τοὺς νόμους μὲ ὑπεροψία. Ἀδικία εἶναι ἡ περιφρόνηση τῶν νόμων, ἡ καταπάτηση τοῦ δικαίου. Ἀδικία εἶναι ἡ ἐναντίωση στὸ θεῖο θέλημα. Εἶναι ἐνέργεια γιὰ νὰ ἐπικρατήσει τὸ κακό, ὁ πόλεμος, ἡ ταραχή, ἡ κακοδαιμονία, ἡ βασιλεία τοῦ πονηροῦ. Ἡ ἀδικία εἶναι ἀνοσιούργημα κι αὐτὸν ποὺ τὴν ἐργάζεται τὸν καθιστὰ ἀκάθαρτο μπροστὰ στὸν Θεό. Ἡ ἀδικία εἶναι ἀποκρουστικὴ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, καθὼς προσβάλλει τὸ πρῶτο τῶν θείων χαρακτηριστικῶν ποὺ εἶναι ἡ θεία δικαιοσύνη. Εἶναι δὲ μητέρα κάθε κακίας, ἀφοῦ μέσα στὴν ἀδικία κρύβεται διαμιᾶς ἡ κακία.
Ἡ ἀδικία εἶναι πράξη ψυχῆς ποὺ δὲν συντάσσεται μὲ τὸν Θεὸ ἀλλὰ μὲ τὸν πονηρό. Ἡ ἀδικία φανερώνει ψυχὴ ποὺ δὲν ἔχει καμιὰ ἐπαφὴ τῶν συναισθημάτων μὲ τὴ λογική, οὔτε βέβαια μπορεῖ νὰ κυριαρχήσει πάνω στὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες της. Ἡ ἀδικία κρίνει πρὸς τὸ συμφέρον καὶ ὄχι πρὸς τὸ δίκαιο. Ἀποδίδει τὸ δίκαιο σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀδικοῦν καὶ τὸ ἀφαιρεῖ ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ δικαιοῦνται νὰ τὸ λάβουν.
Ἡ ἀδικία γεμίζει τὴ γῆ μὲ θρήνους καὶ ὁ στεναγμὸς τῶν ἀδικημένων ἀνεβαίνει μέχρι τὸν οὐρανό. Ἡ ἀδικία, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἔλεος καὶ οἰκτιρμούς, δὲν δειλιάζει μπροστὰ σὲ τίποτα. Συνθλίβει τὶς καρδιὲς τῶν ἀδικημένων καὶ κάνει ἀπὸ τὰ μάτια τους νὰ τρέχουν πηγὲς δακρύων. Δὲν ἐλεεῖ τὸν ὀρφανὸ καὶ δὲν λυπᾶται τὴν χήρα. Πάντοτε ἀδυσώπητη καὶ ἀνελέητη, ἐπιβάλλει τὶς θελήσεις της καὶ ἐκτελεῖ τὶς ἀποφάσεις της. Ἡ τυραννία της εἶναι σκληρή· ὅπου δὲ ἐπικρατεῖ, κυριαρχεῖ ὁ στεναγμὸς καὶ ὁ πόνος.

Ἡ ἀδικία ἀρνεῖται τὸν Θεὸ καὶ δὲν ὑπολογίζει τὸ κράτος τῆς δύναμής Του. Ἡ εἰκόνα της προκαλεῖ φρίκη καὶ τρόμος καταλαμβάνει αὐτοὺς ποὺ τὴν ἀντικρύζουν. Εἶναι δύσμορφη καὶ ἀποτρόπαιη καὶ ἡ ὄψη της μοιάζει μὲ ἀρχαία ἐρινύα. Ὅπου κι ἂν ἐμφανισθεῖ, ἀπομακρύνεται ἀπ’ ἐκεῖ ἡ εἰρήνη, ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐθυμία. Ἡ παρουσία της προμηνύει καταιγίδα καὶ ἡ φωνὴ της ἀναγγέλει τὴν καταστροφή. Ἀπ’ ὅπου κι ἂν περάσει, ἡ ἐρήμωση γίνεται ὁλοκληρωτική.
Ἡ ἀδικία εἶναι ὁ κακὸς δαίμονας ποὺ ἀφαιρεῖ τὴν εὐτυχία ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Εκ του βιβλίου
«Τὸ γνῶθι σατὸν
ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»,
ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ
πηγή κειμένου: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/
http://impantokratoros.gr/

[toula]

Πανταχού παρών.

Διάβασα κάπου:
Όταν μία μεγάλη πληγή θέριζε το Λονδίνο, ο Κράβεν απεφάσισε να εγκαταλείψη το Λονδίνο και να πάη στην ιδιαίτερη πατρίδα τον, για να αποφυγή τον κίνδυνο.
Ενώ, λοιπόν, ανέβαινε στο αμάξι τον, άκουσε έναν υπηρέτη τον να λέη σ' έναν άλλο.
- Υποθέτω ότι ο Θεός τον εγκατέλειψε το Λονδίνο και πήγε στην ιδιαίτερη πατρίδα τον.
Αυτό ξάφνιασε τον Κράλεν και τον έκανε να σκεφθή: «Ο Θεός μου! Είναι πανταχού παρών και μπορεί να με φυλάξη οπού κι αν ευρεθώ, θα μείνω εδώ». Και έμεινε.
Λλήθεια, αν πιστεύουμε στην πανταχού παρουσία τον Θεού μας τότε... τότε γιατί ξεχνούμε πώς μπορεί να είναι και στο πρόβλημα πού μας ταλανίζει και το αφήνουμε να μας αφαιρή την γαλήνη;
Αν ο Θεός βρίσκεται παντού τότε... βρίσκεται και δίπλα στο πρόσωπο πού πολύ αγαπούμε και πού τώρα είναι στο κρεβάτι του πόνου. Δεν θα κάνη το καλύτερο; Άν ο Κύριος μας βρίσκεται παντού, τότε δεν θα είναι και δίπλα στο παιδί μας πού ξεπορτίζει, δίπλα στο σύζυγο πού αργά επιστρέφει, δίπλα στην κόρη πού αντιδρά; Αρκεί εμείς με την προσευχή μας να τους θωρακίζουμε. Είμαστε πάντα και παντού κάτω από το στοργικό βλέμμα τον Θεού Πατέρα.
Τον Θεόν Πατέρα πού με αγαπά πιο πολύ από ό,τι εγώ τον εαυτό μου.
Πού αγαπά τους δικούς μου πιο πολύ από ό,τι εγώ. Λοιπόν, θα επέτρεπε να γίνη κάτι πού δεν θα απέβλεπε στην σωτηρία τους;
Είναι πανταχού παρών και αγαπά.
Είναι πανταχού παρών και προνοεί.
Είναι πανταχού παρών και συγχωρεί.
Είναι πανταχού παρών και περιμένει.
Είναι πανταχού παρών και μακροθυμεί.
Είναι πανταχού παρών και προλαβαίνει.
Είναι πανταχού παρών και σκέπει.
Είναι πανταχού παρών, στα σκοτάδια μας και στο φως, στις πτώσεις μας και στους αγώνες μας. Στις αδυναμίες και τις αντοχές μας, στις αρνήσεις μας και τις ομολογίες μας. Στους πόνους και στις χαρές μας. Κοντά μας στις μοναξιές και τις απογοητεύσεις μας, στις γκρίνιες και τις δοξολογίες μας. Ο,τι κι αν έχουμε, όπως και αν είμαστε, μας έχει ο Θεός μας μέσα στη χούφτα τον την πατρική. Μέσα στην πληγωμένη από την αχαριστία μας καρδιά Τον.
Αν αυτό το συνειδητοποιήσουμε, αλήθεια, τότε δεν θα γέμιση η καρδιά η δική μας από εμπιστοσύνη, από διάθεσι αγωνιστική, από ευγνωμοσύνη, από δοξολογίες και αγάπη;

από το περιοδικό «Λυδία»

[toula]

Οποιος δεν Προσεύχεται είναι νεκρός!

Διότι όποιος δεν προσεύχεται στο Θεό και δεν επιθυμεί να συνομιλή συνέχεια με τον Θεό, είναι άψυχος και νεκρός και δεν σκέπτεται σωστά.
Διότι το πιο μεγάλο σημείο της αφροσύνης μας είναι ακριβώς αυτό, το να μην γνωρίζουμε δηλαδή σωστά το μέγεθος της τιμής και το να μην αγαπήσουμε την προσευχή, το να μην θεωρούμε ψυχικό θάνατο την μη προσκύνησι του Θεού.
Διότι όπως ακριβώς το σώμα μας αυτό είναι νεκρό και μυρίζει άσχημα, όταν δεν είναι μέσα του η ψυχή, έτσι και η ψυχή που δεν παρακινεί τον εαυτό της στην προσευχή, είναι νεκρή και άθλια και ακάθαρτη.

Το ότι όμως πρέπει να θεωρούμε χειρότερο από κάθε θάνατο την στέρησι της προσευχής, μας το διδάσκει ο προφήτης Δανιήλ, ο μεγάλος αυτός προφήτης, ο οποίος προτίμησε να πεθάνη, παρά να στερηθή για τρεις μόνο μέρες την προσευχή. Διότι ο βασιλιάς των Περσών δεν τον διέταξε να ασεβήση, αλλά να προσπαθήση να μην προσευχηθή για τρεις ημέρες (πρβλ. Δαν. 6, 10).
Χωρίς τη βοήθεια του Θεού δεν μπορούμε να έχουμε κάποιο καλό στις ψυχές μας∙ η χάρις του Θεού αν δη ότι αγαπάμε την προσευχή και παρακαλάμε συνέχεια τον θεό και περιμένουμε από εκεί να μας έλθουν όλα τα αγαθά, εγγίζει τους πόνους μας και τους ελαφρύνει.
Όταν λοιπόν ιδώ κάποιον που δεν αγαπά την προσευχή και δεν την αγαπά πολύ και υπερβολικά, νομίζω ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει τίποτε το ευγενικό στην ψυχή του. Όταν όμως ιδώ κάποιον να μη χορταίνη από τη λατρεία του Θεού, και να θεωρή ως μεγαλύτερη ζημία το να μην προσεύχεται συνέχεια, συμπεραίνω, ότι ο άνθρωπος αυτός είναι αληθινός εργάτης κάθε αρετής και ναός του Θεού.

Διότι εάν, όπως λέγη ο σοφός Σολομώντας, ο στολισμός του ανθρώπου και το βάδισμά του και το γέλιο του φανερώνουν τα εξωτερικά του χαρίσματα, πολύ περισσότερο η προσευχή και η λατρεία του Θεού αποτελούν απόδειξι ολόκληρης της αρετής του, είναι σαν κάποια πνευματική και θεϊκή στολή που προσδίδει στην ψυχή μας πολλή ομορφιά και κάλλος, που ρυθμίζει τη ζωή καθενός από εμάς, που δεν αφήνει να κυριεύση την ψυχή τίποτε το αισχρό και παράλογο, που πείθει τον Θεό να συγχωρήση και να του δώση την τιμή Του, που μας διδάσκει να απομακρύνουμε κάθε πλάνη του πονηρού, που διώχνει τους πονηρούς και παράλογους λογισμούς, που κάνει την ψυχή του καθενός τέτοια, ώστε να περιφρονή την ηδονή.
Η μόνη υπερηφάνεια που αρμόζει σε αυτούς που σέβονται τον Θεό, είναι να μην υπηρετούν κανένα φαύλο έργο αλλά να διατηρούν την ψυχή τους ελεύθερη και τη ζωή τους απαλλαγμένη από κάθε μολυσμό.

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Χρυσοστομικός Άμβων
Ε΄
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Τα νεύρα της ψυχής»
Έκδοσις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου
Νέα Σκήτη Αγ. Όρους

[toula]

Να συμβουλεύουμε με δάκρυα!

Θέλεις να διορθώσεις τον αδερφό σου; Δάκρυσε, προσευχήσου στο Θεό γι΄ αυτόν, αφού τον πάρεις ιδιαιτέρως, παρακίνησε τον στο καλό, συμβούλεψε τον, παρακάλεσε τον.
Πολλοί πολλές φορές δεν ωφελήθηκαν καθόλου από τις συμβουλές, συγκινήθηκαν όμως από τα δάκρυα και την συμπάθεια.
Με την αγάπη και τα δάκρυα μπορούμε να διορθώσουμε και τους κακούς.
Πόνεσε εσύ, ίσως έτσι συνέλθει και πονέσει κι εκείνος. Όπως ακριβώς ο άρρωστος που δεν έχει όρεξη, όταν δει τον γιατρό του να τρώει φαγητό, παρακινείται κι αυτός να φάει, έτσι θα συμβεί κι εδώ, αν ο κακός σε δει να θρηνείς για την κατάσταση του, θα μαλακώσει, θα γίνει καλός και πράος άνθρωπος.
Όταν λοιπόν δεις τον αδελφό σου να είναι σκληρός και αδιάλλακτος και να μην σε προσέχει, λέγε μέσα σου «μήπως με την πάροδο του χρόνου μπορέσω να τον πείσω».
Και ο απόστολος Παύλος το ίδιο έλεγε να κάνουμε «ο δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να φιλονικεί αλλά οφείλει να είναι ήπιος και γλυκύς προς όλους και να σωφρονίζει με πραότητα τους αντιφρονούντες, μήπως κάποτε τους δώσει ο Θεός μετάνοια και οδηγηθούν στην ορθή γνώση της αλήθειας».

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος