Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Άγιος Αντώνιος : Όταν κανείς προσπαθεί να πετύχει τέλεια καθαρότητα, πρέπει να φέρει αρμονικά και ισορροπημένα μέσα στη ψυχή και στο σώμα του τους κόπους της μετάνοιας.

Όταν ο νους λάβει τέτοια χάρη, ώστε να μπορέσει να αγωνίζεται εναντίον των παθών χωρίς να νιώθει λύπηση για τον εαυτό του και χωρίς να κάνει τα χατίρια του εαυτού του, τότε οδηγείται και παρηγορείται από το Άγιο Πνεύμα.

Mε τη βοήθεια Tου μπορεί να αποκρούσει μέσα του όλες τις ακάθαρτες προσβολές που πηγάζουν από την επιθυμία της καρδιάς.

Όταν το Άγιο Πνεύμα ενωθεί με το νου ή το πνεύμα του ανθρώπου, βοηθά τον άνθρωπο στην απόφαση του να τηρήσει αυστηρά τις εντολές που διδάχτηκε.

Έτσι που να του δείχνει πως ν’ απομακρύνει από την ψυχή του όλα τα πάθη. Όχι μόνο αυτά που προέρχονται από τη σάρκα, αλλά κι εκείνα που ανήκουν στην ψυχή και υπάρχουν σ’ αυτή ανεξάρτητα από το σώμα.

Tο Πνεύμα το Άγιο διδάσκει τον άνθρωπο να κρατάει το σώμα του εκεί που πρέπει. Όλο το σώμα, από το κεφάλι ως τα πόδια.

Διδάσκει τα μάτια ν’ ατενίζουν με καθαρότητα, τα αυτιά να ακούσουν ειρηνικά και να μη χαίρονται ν’ ακούνε κουτσομπολιά, συκοφαντίες και κατακρίσεις. Tη γλώσσα να λέει μόνο το καλό, ζυγίζοντας την κάθε λέξη και να μην επιτρέπει τίποτα το ακάθαρτο ή το εμπαθές να μπει σε όσα λέει.

Tα χέρια να κινούνται προπάντων για προσευχή και για έργα ελεημοσύνης και γενναιοδωρίας. Tο στομάχι να περιορίζεται μέσα στα όρια της ευπρέπειας όταν τρώει και πίνει και να δέχεται μόνο τόσο, όσο χρειάζεται για να συντηρείται το σώμα, χωρίς ν’ αφήνει την επιθυμία και τη λαιμαργία να παραβιάσουν τα όρια αυτά.

Tα πόδια να βαδίζουν με δικαιοσύνη, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, για να κατευθύνονται στην εξυπηρέτηση των αγαθών. Mε αυτόν τον τρόπο το σώμα συνηθίζει σε κάθε καλό. Kαι αφού υποταχθεί στη δύναμη του Aγίου Πνεύματος αλλάζει σιγά-σιγά.

Έτσι που στο τέλος να συμμετέχει ως ένα σημείο στις ιδιότητες του πνευματικού σώματος που θα λάβει στην ανάσταση των δικαίων.

Μέγας Αντώνιος

[toula]

Άγιος Πορφύριος: Όλα απ’ την προσευχή, τη σιωπή και την αγάπη γίνονται. Καταλάβατε τα αποτελέσματα της προσευχής; Αγάπη εν προσευχή, εν Χριστώ αγάπη.

Αυτή ωφελεί πραγματικά. Όσο θ’ αγαπάτε τα παιδιά με την ανθρώπινη αγάπη, που είναι συχνά παθολογική, τόσο θα μπερδεύονται, τόσο η συμπεριφορά τους θα είναι αρνητική.

Όταν, όμως, η αγάπη σας θα είναι μεταξύ σας και προς τα παιδιά χριστιανική και αγία, τότε δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα. Η αγιότητα των γονέων σώζει τα παιδιά. Για να γίνει αυτό, πρέπει να επιδράσει η θεία Χάρις στις ψυχές των γονέων. Κανείς δεν αγιάζεται μόνος του. Η ίδια η θεία Χάρις μετά θα φωτίσει, θα θερμάνει και θα ζωογονήσει τις ψυχές των παιδιών.

Πολλές φορές μου τηλεφωνούν κι από το εξωτερικό και με ρωτούν για τα παιδιά τους και γι’ άλλα θέματα. Με πήρε, λοιπόν, σήμερα απ’ το Μιλάνο μια μητέρα και με ρώτησε πως να φέρεται στα παιδιά της. Της είπα τα εξής:

«Να προσεύχεσαι και, όταν πρέπει, να μιλάς στα παιδιά με αγάπη. Πιο πολύ να κάνεις προσευχή και λίγα λόγια να τους λέεις. Πολλή προσευχή και λίγα λόγια σε όλους. Να μη γινόμαστε ενοχλητικοί, αλλά να προσευχόμαστε μυστικά και μετά να μιλάμε κι ο Θεός θα μας βεβαιώνει μέσα μας αν η ομιλία μας είναι δεκτή στους άλλους. Αν δεν είναι πάλι, δεν θα μιλάμε. Θα προσευχόμαστε μυστικά μόνο. Διότι και με το να μιλάμε, γινόμαστε ενοχλητικοί και κάνομε τους άλλους ν’ αντιδρούν και καμιά φορά ν’ αγανακτούν. Γι’ αυτό πιο καλά είναι να τα λέει κανείς μυστικά στην καρδιά των άλλων παρά στ’ αυτί τους, μέσω της μυστικής προσευχής.

Άκου να σου πω: να προσεύχεσαι και μετά να μιλάεις. Έτσι να κάνεις στα παιδιά σου. άμα διαρκώς τους δίδεις συμβουλές, θα γίνεις βαρετή κι όταν μεγαλώσουν, θα αισθάνονται ένα είδος καταπιέσεως. Να προτιμάς, λοιπόν, την προσευχή. Να τους μιλάεις με την προσευχή. Να τα λέεις στον Θεό κι ο Θεός θα τα λέει μέσα τους. Δηλαδή, δεν πρέπει να συμβουλεύεις τα παιδιά σου έτσι, με φωνή που να την ακούνε τ’ αυτιά τους. Μπορείς να το κάνεις κι αυτό, αλλά προπάντων πρέπει να μιλάεις για τα παιδιά σου στον Θεό.

Να λέγεις: ‘’Κύριε Ιησού Χριστέ, φώτισε τα παιδάκια μου. Εγώ σ’ Εσένανε τα αναθέτω. Εσύ μου τα έδωσες, μα κι εγώ είμαι αδύναμη, δεν μπορώ να τα κατατοπίσω· γι’ αυτό, Σε παρακαλώ, φώτισέ τα’’. Κι ο Θεός θα τους μιλάει και θα λένε: ‘’Ωχ, δεν έπρεπε να στενοχωρήσω τη μαμά μ’ αυτό που έκανα!’’. Κι αυτό θα βγαίνει από μέσα τους με την Χάρη του Θεού».

Αυτό είναι το τέλειο. Να μιλάει η μητέρα στον Θεό κι ο Θεός να μιλάει στο παιδί. Αν δεν γίνει έτσι, πες, πες, πες…. όλο «απ’ τ’ αυτί», στο τέλος γίνεται ένα είδος καταπιέσεως. Κι όταν το παιδί μεγαλώσει, αρχίζει πλέον να αντιδράει, δηλαδή να εκδικείται, τρόπον τινά, τον πατέρα του, την μητέρα του, που το καταπίεσαν. Ενώ ένα είναι το τέλειο· να μιλάει η εν Χριστώ αγάπη και η αγιοσύνη του πατέρα και της μητέρας. Η ακτινοβολία της αγιοσύνης και όχι της ανθρώπινης προσπάθειας κάνει τα παιδιά καλά.

Όταν τα παιδιά είναι τραυματισμένα και πληγωμένα από κάποιο σοβαρό ζήτημα, να μην επηρεάζεσθε που αντιδρούν και μιλούν άσχημα. Στην πραγματικότητα δεν το θέλουν, αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς στις δύσκολες στιγμές. Μετά μετανιώνουν. Αν, όμως, εσείς εκνευρισθείτε και θυμώσετε, γίνεσθε ένα με τον πονηρό και σας παίζει όλους.

Άγιος Πορφύριος

Από το βιβλίο «Βίος και Λόγοι»

[toula]

π. Αλέξανδρος Σμέμαν: Ουσιαστικά όλες οι αμαρτίες προέρχονται από δύο πηγές: τη σάρκα και την υπερηφάνεια.

Η υπερηφάνεια όμως είναι πολύ πιο τρομακτική (στο κάτω της γραφής, κατέστρεψε τις αγγελικές δυνάμεις).

Οι Χριστιανοί έχουν επικεντρώσει την προσοχή τους, το θρησκευτικό τους «πάθος» στη σάρκα, αλλά πόσο πιο εύκολο δεν είναι να υποκύπτουν στην υπερηφάνεια.

Η πνευματική αλαζονεία (αλήθεια, πνευματικότητα, ζηλωτισμός) είναι η πιο τρομερή απ’ όλες.

Η δυσκολία του αγώνα κατά της υπερηφάνειας βρίσκεται στο γεγονός πως η υπερηφάνεια, αντίθετα από τη σάρκα, εμφανίζεται με πάρα πολλές διαφορετικές μορφές και πολύ εύκολα παίρνει τη μορφή αγγέλου φωτός.

Με την ταπείνωση οι άνθρωποι αποκτούν τη γνώση της αναξιότητας και των ελαττωμάτων τους, και γι’ αυτό η ταπείνωση είναι η θεικότερη απ’ όλες τις δυνατές αρετές.

Γινόμαστε ταπεινοί, όχι επειδή παρατηρούμε τους εαυτούς μας (με τον ένα η τον άλλο τρόπο, πράγμα που πάντοτε οδηγεί στην υπερηφάνεια, επειδή η ψευδής ταπείνωση είναι απλώς μία άλλη όψη της υπερηφάνειας, ίσως η πιο δύσκολη ως προς τη θεραπεία), αλλά μόνο αν βλέπουμε τον θεό και την ταπείνωσή Του.

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

[toula]

Στην Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου Σιάπκας, Καστανιά Σερβίων, υπάρχει ένας μοναχός εν ονόματι Ευσέβιος, ο οποίος διηγήθηκε ένα συγκλονιστικό θαύμα, το οποίο συνέβη στο μοναστήρι.

Ένας συγγενής του μοναχού Ευσέβιου, αφού διαπίστωσαν οι γιατροί μετά από εξετάσεις ότι πάσχει από καρκίνο βαριάς μορφής, τα παράτησε όλα και πήγε στο μοναστήρι του Aγίου Αντωνίου.

Το μοναστήρι αυτό έχει μια ιδιαιτερότητα. Δίπλα ακριβώς στο Καθολικό του ναού και σε συνέχεια με αυτόν , επικοινωνoύσε με μια πόρτα, εκεί βρισκόταν ένα δωματιάκι με αλυσίδες.

Εκεί τα παλιά τα χρόνια πήγαιναν τους ασθενείς από ψυχικά νοσήματα για να γιατρευτούν και έδεναν με τις αλυσίδες αυτές όσοι ασθενείς θεωρούνταν επικίνδυνοι, ανάλογα με την ασθένεια τους.

Οι αλυσίδες υπάρχουν ακόμη και σήμερα.

Ο άνθρωπος αυτός, λοιπόν, τα παράτησε όλα και αφού πήγε στο μοναστήρι, κάθε μέρα δενόταν με τις αλυσίδες από το πρωί μέχρι το βράδυ και έκανε συνεχείς προσευχές και παρακλήσεις για την υγεία του.

Αφού πέρασαν δεκαπέντε ημέρες ο άνθρωπος ένιωσε καλύτερα. Έφυγε και επέστρεψε στους γιατρούς και ζήτησε εξετάσεις.

Οι γιατροί του είπαν ότι τα ταμεία δεν θα τον καλύψουν, καθώς ο χρόνος που μεσολάβησε ήταν λίγος για να δικαιολογείται νέα εξέταση.

Με δικά του έξοδα έγιναν οι νέες εξετάσεις και τον βρήκαν καθαρό από την αρρώστια, ο Άγιος Αντώνιος είχε κάνει το θαύμα του λέει ο μοναχός Ευσέβιος!

Μητρ. Μόρφου: Ομιλία, συν Θεώ αγίω, στη μνήμη του οσίου Πατρός ημών Αντωνίου του Μεγάλου

[toula]

Άγιος Αντώνιος : Κάποτε ο άγιος Αντώνιος, καθώς πλησίαζε η ώρα που έτρωγε, σηκώθηκε για να προσευχηθεί, την ενάτη ώρα περίπου (τρεις το απόγευμα).

Ένιωσε τότε τον εαυτό του να αρπάζεται νοερά· και το παράδοξο είναι ότι στεκόταν και έβλεπε τον εαυτό του σαν να ήταν έξω από τον εαυτό του και κάποιοι να τον οδηγούν στον αέρα. Έπειτα είδε κάποιους απαίσιους και φοβερούς να στέκονται στον αέρα και να θέλουν να του εμποδίσουν το πέρασμα.

Οι συνοδοί του τους αντιμάχονταν, εκείνοι όμως απαιτούσαν να λογοδοτήσει σε αυτούς, μήπως τον βρουν χρεώστη τους σε κάτι. Ήθελαν να αρχίσουν την εξέταση από τότε που γεννήθηκε, τους εμπόδισαν όμως οι συνοδοί τού Αντωνίου, λέγοντας ότι όσα έκανε από τότε που γεννήθηκε, τα έσβησε ο Κύριος, και μόνο για όσα έκανε από τότε που έγινε μοναχός και αφιερώθηκε στον Θεό επιτρέπεται να τον εξετάσουν.

Καθώς λοιπόν εκείνοι έλεγαν κατηγορίες, τις οποίες δεν μπορούσαν να αποδείξουν, ο δρόμος του έμεινε ελεύθερος και ανεμπόδιστος. Και αμέσως είδε τον εαυτό του σαν να ήρθε και να στάθηκε δίπλα στον εαυτό του, και έγινε πάλι ένας Αντώνιος.

Ξέχασε τότε το φαγητό και έμεινε την υπόλοιπη μέρα και όλη τη νύχτα να προσεύχεται με στεναγμούς. Γιατί θαύμαζε καθώς αναλογιζόταν με πόσους έχουμε να παλέψουμε και με πόσους κόπους πρόκειται να διασχίσει κανείς τον αέρα· και θυμόταν ότι αυτό εννοούσε ο απόστολος Παύλος όταν έλεγε για τον «άρχοντα που εξουσιάζει τον αέρα» (Εφ. 2:2)· γιατί σε αυτόν τον χώρο έχει την εξουσία ο εχθρός να μάχεται και να προσπαθεί να εμποδίσει όσους πάνε να περάσουν. Γι’ αυτόν κυρίως τον λόγο ο ίδιος απόστολος συμβούλευε:

«Φορέστε την πανοπλία του Θεού, για να μπορέσετε να αποκρούσετε την επίθεση κατά τη φοβερή μέρα, έτσι ώστε ο εχθρός να μην έχει να πει τίποτε κακό για εσάς και να καταντροπιαστεί» (Εφ. 6, 13· Τίτ. 2:8).

Μετά από αυτό, τον επισκέφτηκαν κάποτε μερικοί και συζήτησαν μαζί του για την πορεία της ψυχής και ποιος είναι ο τόπος της μετά την έξοδο. Την ίδια νύχτα άκουσε κάποιον από ψηλά να τον φωνάζει και να του λέει: «Αντώνιε, σήκω, βγες έξω και δες». Βγήκε λοιπόν –γιατί ήξερε σε ποιους έπρεπε να υπακούει– και σηκώνοντας το βλέμμα του είδε να στέκεται ένας πανύψηλος, άσχημος και φοβερός, που έφτανε ως τα σύννεφα.

Κάποιοι ανέβαιναν, σαν να είχαν φτερά, και εκείνος άπλωνε τα χέρια του και άλλους τους έριχνε κάτω, ενώ άλλοι πετούσαν ψηλά, του ξέφευγαν και συνέχιζαν ανενόχλητοι. Σε αυτούς εκείνος ο πανύψηλος έτριζε τα δόντια, ενώ χαιρόταν για εκείνους που έπεφταν. Και αμέσως ακούστηκε στον Αντώνιο μια φωνή: «Εννόησε αυτό που βλέπεις».

Ανοίχτηκε τότε ο νους του και κατάλαβε ότι πρόκειται για το πέρασμα των ψυχών και ότι ο πανύψηλος που στεκόταν ήταν ο διάβολος που φθονεί τους πιστούς. Αυτός πιάνει όσους του είναι χρεώστες και δεν τους αφήνει να περάσουν, ενώ όσους δεν έκαναν τα θελήματά του δεν μπορεί να τους πιάσει, αλλά τον προσπερνούν και ανεβαίνουν.

Όταν είδε αυτό το όραμα, που του θύμισε και το άλλο, περισσότερο αγωνιζόταν κάθε μέρα να προχωρεί και πιο μπροστά.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Α’, Υπόθεση Ι’ (10). Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2001, σελ. 103.

[toula]

Συχνά ρωτούν οι άνθρωποι γιατί, για ποιο λόγο, Κύριος ο Θεός τους στέλνει θλίψεις και πολλές φορές και πολύ σοβαρές δοκιμασίες;

Είναι πολύ σημαντικό για τον κάθε χριστιανό να καταλάβει ότι οι θλίψεις μάς αποστέλλονται κατά το θέλημα του Θεού, το πάντοτε αγαθό και σωτήριο.

Τις περισσότερες φορές μάλιστα στέλνονται όχι σαν τιμωρίες, για τις αμαρτίες μας, αλλά για να επαναπροσδιορίσουμε τους δρόμους μας και τις καρδιές μας ή σαν απάντηση στα αιτήματα που απευθύνουμε στο Θεό.

Οι άνθρωποι πολλές φορές περιμένουν από το Θεό να πραγματοποιήσει αυτά που ζητούν στις προσευχές τους με ένα τρόπο που οι ίδιοι θεωρούν ότι είναι ο καλύτερος. Ο Θεός, όμως, συχνά άπαντα στις δεήσεις τους με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο και όχι μ’ αυτόν που θα ήθελαν ή θα φαντάζονταν.

Αν ζητάνε, για παράδειγμα, να τους χαρίσει ο Θεός ταπείνωση, φαντάζονται ότι σιγά-σιγά μέρα με τη μέρα η ταπείνωση υπό την ευεργετική επίδραση του Θεού θα μεγαλώνει στις καρδιές τους.

Ο Κύριος όμως συχνά το κάνει με έναν διαφορετικό τρόπο• τους στέλνει ένα απροσδόκητο σκληρό χτύπημα το οποίο πληγώνει την υπερηφάνεια και τον εγωισμό τους και τους ταπεινώνει.

Συχνά ο Θεός μάς στέλνει κάποια ασθένεια και εμείς παραπονιόμαστε και καθόλου δεν σκεφτόμαστε ότι τις περισσότερες φορές αυτή είναι μια μεγάλη ευεργεσία του Θεού, είναι ίσως η απάντηση του Θεού στις προσευχές μας, με τις οποίες τον παρακαλούμε να δυναμώσει την πίστη μας.

ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ “ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ” ΤΟΜΟΣ Α’, ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

[toula]

Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος βάδιζε σταθερὰ πάνω στὸ δρόμο τῆς ταπεινοφροσύνης. Καὶ σὲ αὐτὸ τὸ δρόμο, πέρα ἀπὸ τὸ ὅραμα μὲ τὶς παγίδες, ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε ἀκόμη μία θαυμαστὴ ἔνδειξη.

Μετὰ ἀπὸ πολλὴ ἄσκηση καὶ πολλὴ καρτερία στοὺς πειρασμοὺς ἄρχισε νὰ σκέπτεται σὲ τί πνευματικὰ μέτρα ἄραγε νὰ ἔφθασε. Καὶ ἂν ὑπῆρχε κάποιος ἀνώτερος γιὰ νὰ τὸν διδάξει κάτι περὶ ταπεινώσεως ποὺ ἐκεῖνος δὲν τὸ ἐγνώριζε. Καὶ ἡ ἀπάντηση ἀπὸ τὸν Θεὸ ἦρθε τάχιστα.

Τοῦ ἀπεκάλυψε ὁ Θεὸς ὅτι πράγματι ὑπῆρχε ἕνας ἄνθρωπος ἁπλὸς καὶ μάλιστα λαικός… ἕνας τσαγκάρης στὴν Ἀλεξάνδρεια, στοῦ ὁποίου τὰ μέτρα τῆς ταπεινώσεώς του ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε φτάσει.

Τὸ ἑπόμενο κιόλας πρωϊ ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος πῆρε τὸ ραβδί του καὶ ξεκίνησε νὰ τὸν βρεῖ.

Ἤθελε νὰ γνωρίσει ἀπὸ κοντὰ τὸν περίφημο μπαλωματὴ καὶ νὰ δεῖ τὶς ἀρετές του. Μὲ δυσκολία κατάφερε νὰ βρεῖ τὸ μαγαζάκι του καὶ μπαίνοντας κάθισε δίπλα στὸν πάγκο καὶ ἄρχισε νὰ τὸν ρωτᾶ γιὰ τὴν ζωή του.

Ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἤξερε καν ποιὸς ἦταν ὁ γέροντας μπροστά του, ἀπαντοῦσε ἁπλά, τοῦ ἀνέφερε ὅτι ὅσα χρήματα βγάζει τὰ χωρίζει στὰ τρία, τὸ ἕνα μέρος τὸ δίνει στοὺς φτωχούς, τὸ ἄλλο στὴν ἐκκλησία, καὶ τὸ τρίτο το κρατάει γιὰ τὴν συντήρησή του.

Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ὅμως δὲν ἱκανοποιήθηκε ἀπὸ τὴν ἀπάντηση αὐτὴ καὶ ἐπέμενε νὰ τοῦ πεῖ τί ἄλλο ἔκανε.

Μάλιστα τὸν πίεσε λέγοντάς του ὅτι «ὁ Θεὸς μὲ ἔστειλε νὰ σὲ ρωτήσω».

Τότε ὁ τσαγκάρης τοῦ εἶπε: «δὲν ξέρω ἀββᾶ μου νὰ ἔχω κάνει κάτι καλὸ στὴ ζωή μου. κάθε πρωϊ ποὺ σηκώνομαι κάνω τὴν προσευχή μου καὶ πιάνω δουλειά. Λέω ὅμως πρῶτα στὸ λογισμό μου, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σὲ αὐτὴ τὴ πόλη θὰ σωθοῦν, καὶ μόνο ἐγὼ θὰ καταδικασθῶ γιὰ τὶς πολλές μου ἁμαρτίες.

Καὶ ὅταν τὸ βράδυ πάω νὰ πλαγιάσω πάλι τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συλλογίζομαι. Τότε ὁ ὅσιος σηκώθηκε μὲ θαυμασμό, τὸν ἀγκάλιασε, τὸν ἀσπάστηκε, καὶ μὲ πολλὴ συγκίνηση τοῦ εἶπε:

«Σὺ ἀδελφέ μου, σὰν καλὸς ἔμπορος, κέρδισες τὸν πολύτιμο μαργαρίτη ἄκοπα. Ἐγὼ γέρασα στὴν ἔρημο, ἵδρωσα, κοπίασα, ξυλοκοπήθηκα ἀπὸ δαίμονες, ἀλλὰ τὴν ταπείνωσή σου, δὲν τὴν ἔφθασα.

Ἐκείνη τὴ μέρα ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος πῆρε τὸ μάθημα τῆς ζωῆς του!

Ὁ λογισμὸς τοῦ ἁπλοῦ τσαγκάρη τῆς Ἀλεξάνδρειας ἔγινε στὸ ἑξῆς, καὶ δικός του λογισμὸς ἕως θανάτου.

Καὶ αὐτὸς ὁ λογισμὸς τὸν ὕψωσε καὶ τοῦ χάρισε τὴν δόξα τοῦ «Μεγάλου».

Ἡ ταπείνωση εἶναι τὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγει ὅλες τὶς πύλες μὰ προπαντὸς τὴν πύλη τοῦ Οὐρανοῦ.

Ο Άγιος Αντώνιος και ο φτωχός τσαγκάρης της Αλεξάνδρειας

[toula]

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης: Όταν ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας έλεγε πως θα έλθει μία εποχή που οι τρελοί θα λένε τους λογικούς τρελούς, γιατί δεν θα είναι όμοιοι με αυτούς, φαίνεται πως μιλούσε για την εποχή μας.

Σήμερα ένας ασωτεύει με τον χειρότερο τρόπο και θεωρείται τέλεια απελευθερωμένος, εξαπατά τον άλλο και τον λένε καπάτσο. Αντίθετα ένας είναι τίμιος στη δουλειά του και τον χαρακτηρίζουν κορόιδο. Συχνά πάλι με κάποια καχυποψία κι επιφύλαξη δέχονται κάποιοι έναν αρκετά ειλικρινή. Οι πιο ευγενείς τους αποδέχονται κάπως συγκαταβατικά. Έχουμε μια πλήρη αντιστροφή των όρων.

Μάλλον δεν πάμε καλά.

Το να είσαι δηλαδή σήμερα τίμιος και ειλικρινής έχει ένα κόστος. Η ηθική σήμερα κατάντησε μια τρέλα. Το ανώμαλο θεωρείται πλέον ομαλό και το παράλογο λογικό. Έχουμε μία αναστροφή των πάντων. Μία θλίψη και λύπη επικρατεί στα πρόσωπα των πολλών σοβαρών ανθρώπων, που κάποτε γίνεται θυμός και αγανάκτηση. Η συνεχής στενοχώρια, το υπέρμετρο άγχος, η μεγάλη γκρίνια και η πολλή ευαισθησία δεν είναι καλοί για μόνιμοι σύντροφοι της ζωής. Νέοι λένε πως δυσκολεύονται και φοβούνται να ζήσουν μια ολόκληρη ζωή σε έναν τέτοιο άστατο, σκληρό και βίαιο κόσμο.

Σήμερα χαρακτηρίζεται ένας νέος παλαβός που τρέχει υπερβολικά με το μηχανάκι του, που έχει αμφίεση και κόμμωση παράξενη, που ξενυχτά, που αλητεύει. Καθίσαμε ποτέ στοργικά μαζί του να τον ακούσουμε προσεκτικά; Να δούμε γιατί αντιδρά έτσι άσχημα, προκαλεί, φωνάζει και απουσιάζει από το σπίτι; Ένας προβληματικός νέος βλάπτει κυρίως τον εαυτό του ασωτεύοντας, κάνοντας χρήση οινοπνευματωδών ποτών και ναρκωτικών ουσιών. Μήπως θα πρέπει να δούμε όλοι μας με μεγαλύτερη κατανόηση όλους αυτούς τους δυσκολεμένους νέους μας, που στην καρδιά τους δεν είναι αλήτες; Δεν μπορούμε αμέσως όλους να τους χαρακτηρίζουμε τρελούς και αυτόματα να απαλλασσόμεθα πάσης ευθύνης.

Από την άλλη πάλι ένας άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί στην τρέλα, για να μη συνεχώς χολοσκά και ταλαιπωρείται. Έτσι κυκλοφορεί ατημέλητος, ανέμελος, δίχως να ντρέπεται, να φοβάται και να προσποιείται. Κατά κάποιο τρόπο έτσι αισθάνεται ελεύθερος και ευτυχισμένος. Ένας τρελός, εντός ή εκτός εισαγωγικών, είναι αποκρουστικός, ανεπιθύμητος και απόβλητος από την κοινωνία. Η λογική της δεν της επιτρέπει να του αποδώσει ισοτιμία. Ένας αδύναμος, πονεμένος και ανυπεράσπιστος τέτοιος άνθρωπος συχνά καταδιώκεται με διάφορους τρόπους. Ειρωνεύεται, εμπαίζεται, χλευάζεται. Εξευτελίζεται και διώκεται. Δεν υπάρχει για αυτόν καμία αξιοπρέπεια και τιμή. Πόση όμως αξιοπρέπεια και εντιμότητα υπάρχει στον αξιότιμο κυνηγό του;

Στην εκκλησία μας έχουμε μια σπάνια κατηγορία αγίων που ονομάζονται διά Χριστόν σαλοί. Δηλαδή ήταν άνθρωποι σοβαροί, συνετοί, ενάρετοι, που επέλεξαν τον δύσκολο τρόπο αγιότητας, να προσποιούνται σαλότητα, για να εμπαίζονται από τους ανθρώπους για τις ανόητες πράξεις τους, για να ταπεινώνονται περισσότερο. Έτσι ένας διά Χριστόν σαλός άγιος αγωνίζεται με την προσποιητή ανοησία του να προβληματίσει τους λογικούς συνανθρώπους του, να πάρουν τη ζωή τους στα σοβαρά, να καταλάβουν γιατί κυρίως ζουν, ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός της υπάρξεώς τους και ότι η γνήσια ταπείνωση είναι απαραίτητη για την προσωπική τους αληθινή γαλήνη. Είχαν μία, θα λέγαμε, παράλογη λογική, ακατανόητη για κάθε σοβαροφανή, καθωσπρεπιστή, ηθικιστή και ευσεβιστή.

Στην εποχή μας υπάρχουν ακόμη μωροί διά Χριστόν, που παραμένουν στη σκιά του σταυρού του Χριστού αγόγγυστα, που θυσιάζονται καθημερινά ανιδιοτελώς. Ας τους έχει ο τρελός κόσμος για “τρελούς” και ο Θεός καλά.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, Μαρ 07, 2010

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης: Μάλλον δεν πάμε καλά

[toula]

Ο άγιος Αντώνιος έλεγε στους μαθητές του: Κάποτε χτύπησε κάποιος την πόρτα του κελλιού μου, και όταν βγήκα, είδα έναν που φαινόταν ψηλός και υπερόπτης. Όταν τον ρώτησα ποιος είναι, μου είπε: «Εγώ είμαι ο σατανάς».

Του είπα τότε: «Γιατί λοιπόν ήρθες εδώ;» και εκείνος απάντησε: «Γιατί με κατηγορούν άδικα οι μοναχοί και όλοι οι άλλοι χριστιανοί; Γιατί με καταριούνται όλη την ώρα;» «Εσύ γιατί τους ενοχλείς;» τον ρώτησα. «Δεν τους ενοχλώ εγώ», αποκρίθηκε, «μόνοι τους ταράζονται· εγώ είμαι πλέον αδύναμος. Δεν διάβασαν ότι «τα σπαθιά του εχθρού χάθηκαν τελείως, και τις πόλεις του τις γκρέμισες»; (Ψαλμ. 9:7) Δεν έχω πια τόπο ούτε βέλος ούτε πόλη· παντού έγιναν χριστιανοί, και ακόμη και η έρημος γέμισε μοναχούς. Λοιπόν, ας φρουρούν τον εαυτό τους και ας μην καταριούνται εμένα άδικα».

Τότε εγώ θαύμασα τη χάρη του Χριστού και του είπα: «Ενώ πάντοτε είσαι ψεύτης, τώρα και χωρίς να θέλεις είπες την αλήθεια. Γιατί ο Χριστός με τον ερχομό του σε έκανε αδύναμο, σε έριξε κάτω και σε γύμνωσε». Μόλις εκείνος άκουσε το όνομα του Σωτήρα, μη αντέχοντας το κάψιμο από αυτό, έγινε άφαντος.

Αν λοιπόν και ο ίδιος ο ]ομολογεί ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε, οφείλουμε να καταφρονούμε εντελώς και αυτόν και τους δαίμονές του. Ας μη χάνουμε λοιπόν το θάρρος μας· ας μην περνούν από την ψυχή μας λογισμοί δειλίας και ας μη δημιουργούμε στον εαυτό μας φόβους λέγοντας: «Μήπως έρθει ο δαίμονας και με ρίξει; Μήπως με σηκώσει και με πετάξει κάτω ή έρθει ξαφνικά και με καταταράξει;» Καθόλου να μην κάνουμε τέτοιες σκέψεις, ούτε να έχουμε λύπη, σαν να πρόκειται να χαθούμε· αντίθετα, να έχουμε θάρρος και χαρά, επειδή ο Κύριος μας σώζει.

Ας συλλογιζόμαστε ότι μαζί μας είναι ο Κύριος, ο οποίος τους κατατρόπωσε και τους εξουδετέρωσε, και ας θυμόμαστε πάντοτε ότι, αφού ο Κύριος είναι μαζί μας, οι εχθροί δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτε. Όταν λοιπόν έρθουν, αν βρουν την ψυχή να είναι ασφαλισμένη με τέτοιες σκέψεις και να συλλογίζεται τα μελλοντικά αγαθά, φεύγουν ντροπιασμένοι. Αν όμως μας βρουν να έχουμε δειλία και ταραχή και να δημιουργούμε στον εαυτό μας φόβους, τότε και αυτοί μας αυξάνουν τη δειλία με τις φαντασίες και τις απειλές, και αυτό ακριβώς που εμείς σκεφτόμαστε, το κάνουν εκείνοι σ’ εμάς επαυξημένο.

Εμείς λοιπόν, αν θέλουμε να καταφρονούμε τον εχθρό, όπως πολλές φορές είπα, ας συλλογιζόμαστε όσα έχουν σχέση με τον Κύριο και ας χαίρεται πάντοτε η ψυχή μας με την ελπίδα. Και τότε θα δούμε να γίνονται καπνός τα παιχνίδια των δαιμόνων, και αυτούς να φεύγουν μάλλον παρά να μας καταδιώκουν. Γιατί αυτοί, όπως προείπα, είναι πολύ δειλοί και διαρκώς αναμένουν τη φωτιά που έχει ετοιμαστεί γι’ αυτούς (Ματθ. 25:41).

Προκειμένου μάλιστα να μη φοβάστε, να έχετε το ακόλουθο σημάδι: Όταν παρουσιαστεί κάποια φαντασία, ας μη χάνει κανείς αμέσως το θάρρος του από δειλία, αλλά όποια και να είναι αυτή, ας ρωτήσει πρώτα με θάρρος: «Ποιος είσαι εσύ και από πού;» Και αν πρόκειται για οπτασία αγίων πνευμάτων, αυτά θα σε πληροφορήσουν και θα μετατρέψουν τον φόβο σου σε χαρά. Αν πάλι η οπτασία είναι διαβολική, χάνει τη δύναμή της βλέποντάς σε με ρωμαλέο πνεύμα. Και μόνο δηλαδή η ερώτηση «Ποιος είσαι εσύ και από πού;» είναι σημάδι αταραξίας. Έτσι ρώτησε και έμαθε ο Ιησούς του Ναυή (Ι. Ναυή 5:13-15), ενώ ο εχθρός δεν μπόρεσε να κρυφτεί από τον Δανιήλ που τον ρώτησε.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση ΙΘ’ (19). Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 201.

Πηγή: koinoniaorthodoxias.org

[toula]

Άγιος Αντώνιος: Θα ’ρθει εποχή, που οι άνθρωποι θα φέρονται όπως οι παράφρονες.

Είπε ο αββάς Αντώνιος ότι θα ’ρθει εποχή, που οι άνθρωποι θα φέρονται όπως οι παράφρονες.

Και όταν θα βλέπουν κάποιον που δεν θα συμπεριφέρεται ως παράφρων, θα τα βάζουν μαζί του και θα του λένε: «Εσύ είσαι τρελός». Επειδή δεν θα είναι όμοιος μ’ αυτούς.

Κάποτε ο αββάς Αντώνιος έλαβε επιστολή από τον βασιλιά Κωνσταντίνο που τον καλούσε να πάει στην Κωνσταντινούπολη.

Σκεφτόταν λοιπόν τι να κάνει και ρωτάει τον αββά Παύλο, τον μαθητή του: «Θα ήταν καλό να πήγαινα;». Εκείνος του λέει:

«Εάν πας, θα λέγεσαι Αντώνιος, αν όμως δεν πας, θα λέγεσαι αββάς Αντώνιος».

Είπε ο αββάς Αντώνιος: «Είναι κάποιοι που έλιωσαν το σώμα τους με την άσκηση, αλλ’ επειδή δεν είχαν διάκριση, βρέθηκαν μακριά από τον Θεό.

Κάποιοι αδελφοί πήγαν στον αββά Αντώνιο να του αναφέρουν τα οράματα που έβλεπαν, και να πληροφορηθούν απ’ αυτόν εάν πρόκειται για αληθινά οράματα ή τα δημιουργούν οι δαίμονες.

Αυτοί είχαν ένα γαϊδουράκι που τους ψόφησε στον δρόμο. Μόλις έφθασαν στον Γέροντα, πρόλαβε και τους είπε: «Πώς ψόφησε το γαϊδουράκι στον δρόμο;». «Πού το ξέρεις, αββά;» τον ρώτησαν. Κι εκείνος τους είπε: «Οι δαίμονες μου το φανέρωσαν». «Μα κι εμείς- είπαν- γι’ αυτό το θέμα ήρθαμε να σε ρωτήσουμε, γιατί βλέπουμε οράματα και πολλές φορές βγαίνουν αληθινά. Αλλά μην τυχόν πέφτουμε σε πλάνη;». Και ο Γέροντας παίρνοντας ως παράδειγμα αυτό που συνέβη με τον όνο, τους πληροφόρησε ότι προέρχονται από τους δαίμονες.

Κάποιος κυνηγούσε στην έρημο άγρια ζώα. Και είδε τον αββά Αντώνιο να χαριτολογεί με τους αδελφούς. Θέλοντας ο Γέροντας να τον διδάξει ότι είναι ανάγκη που και που να συγκαταβαίνει κανείς στους αδελφούς, του λέει: «Βάλε ένα βέλος στο τόξο σου και τέντωσέ το». Και το έκανε. Του λέει: «Τέντωσέ το κι άλλο». Το τέντωσε. «Ακόμη τέντωσέ το» επιμένει. Αλλά ο κυνηγός του είπε: «Εάν το τεντώσω υπερβολικά, θα σπάσει το τόξο». «Αυτό συμβαίνει- αποκρίθηκε ο Γέροντας- και στην εργασία του Θεού. Εάν οι απαιτήσεις μας είναι υπερβολικές προς τους αδελφούς, σύντομα θα σπάσουν. Χρειάζεται πότε-πότε να συγκαταβαίνουμε στους αδελφούς».

Σαν τ’ άκουσε αυτά ο κυνηγός, ήρθε σε κατάνυξη και έφυγε πολύ ωφελημένος από το Γέροντα. Και οι αδελφοί επίσης στηρίχθηκαν και ξεκίνησαν για τον τόπο τους.

Κάποιος αδελφός είπε στον αββά Αντώνιο: «Προσευχήσου για μένα». Και ο Γέροντας του λέει: «Ούτε εγώ σε σπλαχνίζομαι ούτε ο Θεός, εάν εσύ ο ίδιος δεν σπεύσεις με ζήλο να ζητήσεις από τον Θεό».

Είπε επίσης ότι ο Θεός δεν επιτρέπει να ’ρθουν οι μεγάλοι πειρασμοί στη γενιά αυτή όπως στις παλαιότερες, γιατί γνωρίζει ότι είναι αδύναμοι και δεν το αντέχουν.

Από το Γεροντικό