ΕΓΩ ΞΕΦΩΝΙΖΩ ? ΕΓΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ?Ionas έγραψε: Άσχετα αν μερικές φορές βιάζεσαι να ξεφωνήσεις.
"Η θρησκεία καταντάει φοβερή αρρώστια "
Συντονιστής: Συντονιστές
-
Misha
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 3872
- Εγγραφή: Δευ Δεκ 26, 2005 6:00 am
- Τοποθεσία: http://clubs.pathfinder.gr/seraphim
- Επικοινωνία:
με αφορμή τις παρατηρήσεις που κατέθεσε μέσα από τις προσωπικες της εμπειρίες η φίλη Ντέππυ28,την οποία καλωσορίζω στο φόρουμ...σκέφτηκα πως τα λεγομενα του π.Πορφυριου είναι οτι πρέπει για την περισταση....
χθες σε μια κουβεντα με φίλη λέγαμε πόσο βαθυς γνωστης της ανθρωπινης ψυχής υπήρξε ο παππούλης....
χθες σε μια κουβεντα με φίλη λέγαμε πόσο βαθυς γνωστης της ανθρωπινης ψυχής υπήρξε ο παππούλης....
<div><img width="158" height="171" border="0" src="whiteangelap0.jpg" /></div><br />
-
Misha
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 3872
- Εγγραφή: Δευ Δεκ 26, 2005 6:00 am
- Τοποθεσία: http://clubs.pathfinder.gr/seraphim
- Επικοινωνία:
Η εμφάνιση ενός νέου μεσσιανισμού
“Ουκ εν τω πυρί ο Κύριος...”
Μια αρχαία και ευαπόδεικτη αιτία των πολέμων είναι τα λεγόμενα “συμφέροντα”, που είναι οι απρόσωπες και ανηλεείς προβολές των ανθρώπινων παθών, τα οποία εν τη αγνοία του ο ουμανισμός τα χαρακτηρίζει “φυσικά”.
Από την άποψη αυτή ίσως να μη προκαλούν έκπληξη οι αλλεπάλληλες πολεμικές συγκρούσεις, στις οποίες καταφεύγει τμήμα του “πολιτισμένου” δυτικού κόσμου. Έκπληξη όμως προκαλεί η αιτιολόγησή τους καθώς και το θρησκευτικό τους υπόβαθρο. Οπωσδήποτε δεν ήταν αναμενόμενο από μια ορθολογιστική, “μεταθρησκευτική”, ευημερούσα αυτοκρατορία να ξεπροβάλλουν και να εκφράζονται επισήμως μεσσιανικές θρησκευτικές τάσεις, γεγονός που υπογραμμίζεται και επιβεβαιώνεται από δυτικούς διανοούμενους και παρατηρητές.
.
Διαβάσαμε τις ημέρες αυτές τις ρήσεις διαφόρων Αμερικανών παραγόντων για τις θρησκευτικές τάσεις του αμερικανού Προέδρου. Ορισμένες από αυτές:
“Ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα για την υποψηφιότητά του ήταν οι διδαχές της Βίβλου. Αισθάνεται ότι ο Θεός του μιλά” (Τόνι Έβανς, ευαγγελιστής, από τους “γκουρού” του προέδρου Μπους).
“Για να καταλάβει κανείς το κλίμα στον Λευκό Οίκο του Μπους, πρέπει να κατανοήσει την κυριαρχούσα θρησκευτική πίστη, τον σύγχρονο ευαγγελισμό” (Ντέιβιντ Φράρ, Εβραίος, συντάκτης των προεδρικών ομιλιών).
“Ο... Παντοδύναμος τοποθέτησε τον Μπους στην προεδρία και τον χρησιμοποιεί σαν σταυροφόρο “για να προωθήσει μια βιβλική άποψη για τον κόσμο” (Τομ Ντίλεϊ, βουλευτής).
“Στον Λευκό Οίκο του Μπους η μελέτη της Βίβλου κατέστη για όλους υποχρεωτική και όλες οι συνεδριάσεις αρχίζουν με προσευχή...” (Ελευθεροτυπία - 10/02/2003).
Επίσης, ένας αμερικανοεγγλέζος δημοσιογράφος δημοσίευσε στο διαδίκτυο ένα άρθρο με τίτλο “Η βαθειά χριστιανική πίστη της Αμερικής”. Το άρθρο αυτό παραθέτουμε, προκειμένου να λάβουν οι αναγνώστες μας μια γεύση από την θρησκευτική ατμόσφαιρα που επικρατεί στην Δύση και μάλιστα στο διοικητήριό της:
“(Μια προσωπική ματιά στην σημασία της πίστης και της θρησκευτικής εμπιστοσύνης στην Αμερικάνικη ζωή του Justin Webb-B.B.C.> – Ουάσινγκτον)
Η γυναίκα μου και εγώ δεν πιστεύουμε στον Θεό.
Στην προηγούμενη θέση μου, στις Βρυξέλλες μεταξύ των ονομαζόμενων καθολικών Βέλγων, η απιστία δεν ήταν ένα πρόβλημα.
Η διοίκηση του Μπους δραστηριοποιείται μέσα στην ατμόσφαιρα της προσευχής. Εντεύξεις προσευχής λαμβάνουν χώρα μέρα και νύχτα.
Πριν από αυτό, στο Λονδίνο δεν ήταν καν ένα θέμα. Με μια μόνο εξαίρεση ενός φίλου που είναι Ευαγγελιστής Χριστιανός, δεν μπορώ να θυμηθώ μια συζήτηση με οποιονδήποτε περί θρησκευτικών θεμάτων στα χρόνια που έζησα και δούλεψα στην πρωτεύουσα. Το σπίτι μας στο Λονδίνο ήταν ακριβώς δίπλα σε έναν Ναό. Μιλούσαμε με το μικρό εκκλησίασμα για τον καιρό, για την ανάγκη να κλαδέψουμε τους θάμνους με τις τριανταφυλλιές και την επισκευή του φράχτη. Αλλά ποτέ δεν μιλούσαμε για τον Θεό.
Πόσο διαφορετικά είναι σε αυτήν την πλευρά του Ατλαντικού. Οι πρώτοι άποικοι ήρθαν εδώ κατά τμήματα για να ακολουθήσουν την πίστη τους όπως θεωρούσαν σωστό. Από τότε το δικαίωμα της παρουσίασης των θρησκευτικών σου πεποιθήσεων καθαρά και δυνατά έχει γίνει μέρος του θεμελίου της Αμερικανικής ζωής. Και δεν μιλώ για τους θεολόγους ή για τον λαϊκό τύπο.
Ο κύριος και η κυρία “Μέσος”
Μιλάω για τον κύριο και την κυρία μέσου επιπέδου στην κανονική πόλη στις ΗΠΑ. Ο κύριος και κυρία “Μέσος” μοιράζονται μια απλοϊκή πίστη με τις ρίζες της στον πουριτανισμό των προγόνων τους. Σύμφωνα με αυτήν την πίστη υπάρχει ο παράδεισος –86% των Αμερικανών μας λένε οι αναλυτές σφυγμομετρήσεων πιστεύουν στον παράδεισο.
Αλλά ακόμα πιο συγκλονιστικό για μένα, και ακόμα πιο σχετικό με τα τωρινά παγκόσμια γεγονότα, είναι το γεγονός ότι το 76% ή 3 στους 4 των ανθρώπων που συναντάς σε οποιονδήποτε Αμερικανικό δρόμο πιστεύουν στην κόλαση και την ύπαρξη του Σατανά. Πιστεύουν πώς ο διάβολος είναι εδώ για να σε αρπάξει. Αυτό το κακό είναι μια δύναμη στον κόσμο - μια δύναμη που εμπλέκεται σε μάχη.
Μάχοντας το κακό
Μεγάλο μέρος αυτής της μάχης λαμβάνει χώρα στην μορφή της προσευχής. Οι Αμερικανοί μιλούν για την προσευχή σαν να ήταν το πιο κοινό, λογικό πράγμα να κάνει κάποιος.
Η χαρούμενη παχουλή κυρία που μας μοιράζει το ταχυδρομείο, στα περίχωρα της Ουάσινγκτον έχει ένα γιό που είναι άρρωστος – οι γιατροί κάνουν το καλύτερο, λέει, αλλά αυτή προσεύχεται σκληρά και αυτό είναι που θα κάνει την δουλειά...
Αντίο “Τζακ Ντάνιελς”, καλώς ήρθες Ιησού
Εδώ (στην Ουάσιγκτον) μερικές φορές απλά γονατίζουν για προσευχή. Και κανείς δεν ξοδεύει περισσότερο χρόνο γονατιστός –μιλώ μεταφορικά– από τον Τζορτζ Μπους. Ξαναγεννήθηκε στην ηλικία των 40, είπε αντίο “Τζακ Ντάνιελς” και καλωσόρισες Ιησού. Δεν έχει ξανακοιτάξει πίσω.
Έτσι ενώ υπάρχουν αρκετοί ορθολογιστές άνθρωποι σύμβουλοι λογικών προτάσεων για πολιτικά θέματα στον Λευκό Οίκο του Μπους, υπάρχει ακόμα ένα άλλο κανάλι, ένας δίαυλος από ψηλά.
Η διοίκηση του Μπους δραστηριοποιείται στην ατμόσφαιρα της προσευχής. Εντεύξεις προσευχής λαμβάνουν χώρα μέρα και νύχτα.
Δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο να δεις υπαλλήλους του Λευκού Οίκου να κατεβαίνουν βιαστικά τους διαδρόμους κρατώντας την Βίβλο. Ένας φίλος που δουλεύει στο γραφείο τύπου της Ντάουνινγ Στρητ μου λέει πώς –ακόμα και στις δύσκολες αυτές στιγμές– κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο.
Αναμφίβολα ο πρόεδρος και οι άνθρωποί του, θα έχουν προσευχηθεί ένθερμα να χτυπήσει τον Σαντάμ Χουσείν ένα λεωφορείο. Αλλά εάν δεν έχει έρθει κανένα λεωφορείο νοιώθουν δικαιολογημένοι με ότι έχουν αποφασίσει να κάνουν. Έχοντας πάρει την απόφαση να πολεμήσουν τον καλό αγώνα –και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πρόεδρος Μπους έχει πάρει την απόφασή του– οι γκρινιάρικες αμφιβολίες, οι ορθολογικοί φόβοι, οι γήϊνες αμφιβολίες με υποψίες –όλα αυτά τα πράγματα που έντονα άγγιξαν τους μετά-θρησκευτικούς Ευρωπαίους– μπορούν να παραμεριστούν.
Ο πρόεδρος Μπους δείχνει κουρασμένος όπως ο πρωθυπουργός Μπλερ μερικές φορές, αλλά ποτέ τόσο ανήσυχος.
Και οι δύο είναι θρησκευτικοί άνθρωποι, αλλά με την απλή Αμερικανική πίστη - με παράδεισο και κόλαση, καλό και κακό και σωστό και λάθος –πού εμφανίζεται να είναι πιο ταιριαστή με τις πολεμικές συνθήκες.”
Αυτή η θρησκευτικότητα του Λευκού Οίκου, σε συνδυασμό με την σκληρότητά του και την εμμονή του στον πόλεμο σοκάρει, και βεβαίως δεν αντέχει σε μια απευθείας σύγκριση με τα Καινοδιαθηκικά ούτε καν με τα Παλαιοδιαθηκικά χωρία τα οποία επικαλείται.
Ήδη από την Παλαιά Διαθήκη δόθηκαν τα πρώτα σπέρματα της θεολογίας της αγάπης. Στο Γ' Βιβλίο των Βασιλειών περιγράφεται μια θεοφάνεια:
“Και να, θα εμφανισθή ο Κύριος. Και πνεύμα θυέλλης μεγάλης που διαλύη βουνά και συντρίβη πέτρες θα προπορευθή ενώπιον του Κυρίου· δεν θα είναι στην θύελλα ο Κύριος. Και μετά την θύελλα σεισμός· δεν θα είναι στον σεισμό ο Κύριος. Και μετά τον σεισμό φωτιά· δεν θα είναι στην φωτιά ο Κύριος. Και μετά την φωτιά ήχος αύρας λεπτής, και εκεί ο Κύριος”.
Κατʼ αυτόν τον τρόπο εμφανίσθηκε ο Θεός στον προφήτη Ηλία μετά την σφαγή των 450 ιερέων του Βάαλ· εν φωνή αύρας λεπτής και όχι εν πνεύματι θυέλλης και εν συσσεισμώ και εν πυρί. Όταν οι μαθητές του Χριστού, ενθυμούμενοι το παράδειγμα του Ηλία που προσευχήθηκε και κατέβηκε φωτιά από τον ουρανό, ζήτησαν από τον Χριστό να προσευχηθούν και να ρίξη ο Θεός φωτιά να κάψη τους Σαμαρείτες που δεν δέχθηκαν τον Χριστό στην πόλη τους, τότε ο Χριστός απήντησε “ουκ οίδατε οίου πνεύματός εστε υμείς”.
Πέρα από τα αντιπροσωπευτικά αυτά αγιογραφικά παραθέματα, μια εύστοχη κριτική στην θρησκευτική επίφαση του πολέμου είναι τα όσα γράφει ο
Φράνκ Σέιφερ, ένας ορθόδοξος νεοϋορκέζος καταξιωμένος συγγραφέας και σκηνοθέτης στην Αμερική, του οποίου οι απόψεις δείχνουν να αποτελούν την αυτοσυνειδησία του τόπου του. Γράφει:
“Οι αιτίες γι' αυτή την κατάσταση των πραγμάτων μπορούν να εντοπιστούν στην τρομακτική ανάμιξη του απογυμνωμένου από την ιστορία ευαγγελικού προτεσταντισμού με τον κοσμικό διαφωτισμό και τον εκκοσμικευμένο ρωμαιοκαθολικισμό. Αυτό το μίγμα αποτελεί την επίσημη θρησκεία του έθνους μας. Είναι μια θρησκεία της οποίας οι ρίζες ξεκινούν από ένα κράμα αισθηματικής ουτοπίας, διεφθαρμένου Χριστιανισμού και δυτικού ορθολογισμού. Τα φιλοσοφικά της θεμέλια είναι ο ανθρωποκεντρισμός του διαφωτισμού, η συναισθηματολογία του ρομαντισμού, η ακρωτηριασμένη λογικοκρατούμενη θεολογία της μεταρρύθμισης και ο υλισμός του αποκαλούμενου "αμερικανικού ονείρου"...
”Οι αμερικανοί... πιστεύουν ότι έλαβαν ένα είδος ειδικής κλήσης ή διαθήκης, η οποία τους τοποθετεί έξω από τους παραδεκτούς κανόνες της ιστορίας. Η αίσθηση των αμερικανών ότι αποτελούν “ένα σχεδόν εκλεγμένο έθνος” όπως είπε ο Λίνκολν, έχει καλλιεργήσει τη μοναδικού τύπου λαϊκίστικη θρησκεία, η οποία είναι αποκομμένη από τις ιστορικές ρίζες του Χριστιανισμού” (Φράνκ Σέϊφερ: Χορεύοντας μόνος, εκδόσεις “Μακρυγιάννης”).
Και ίσως ακόμη καλύτερα στα θρησκευτικά φαινόμενα του Λευκού Οίκου να ταιριάζει ο λόγος του Κίρκεγκορ, όπως τον παρουσιάζει ο Νόρμαν Μέϊλερ (Ελευθεροτυπία, 19-3-2003): “Δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε ακριβώς πού πάνε οι προσευχές μας και από πού έρχονται οι απαντήσεις. Ακριβώς εκεί που νομίζουμε ότι είμαστε πλησιέστερα στον Θεό, θα μπορούσαμε κάλλιστα να απευθυνόμαστε στον Διάβολο» .
Είναι μια φράση που καταδεικνύει την τραγικότητα της θρησκείας, όταν αυτή δεν οριοθετείται από τα αγιοπρεπή δόγματα της ευσεβείας, τα οποία αποτρέπουν τα κάθε είδους εγκόσμια “συμφέροντα” να περιφέρουν την Βίβλο ως άλλοθι των ενεργειών τους.
"Ο Χριστός προσέφερε τη θεία Του ζωή σʼ αυτούς που είναι πλασμένοι κατʼ εικόνα Του, αλλά έλαβε ως απάντηση το μίσος. Σήμερα, μετά από δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμού, τί βλέπουμε; Ο σύγχρονος κόσμος χάνει όλο και περισσότερο τον Χριστό, την ζωή την αιώνιο. Το βαθύ σκοτάδι των αμαρτωλών παθών, το μίσος, η καταδυνάστευση, οι πόλεμοι όλων των ειδών, διαμορφώνουν τη γήινη ύπαρξή μας. Στην προκειμένη κατάσταση ο Χριστός δίνει σʼ αυτούς που αποφασίζουν να Τον ακολουθήσουν την εντολή: “Αγαπάτε τους εχθρούς υμών”. Γιατί ο κόσμος φοβάται έναν τέτοιο Θεό; Μπορεί κανείς να βρει καλύτερη αρχή από αυτή: “Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, αγαπάτε τους εχθρούς υμών”;"
(Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ)
περιοδικο "Παρέμβασις" Μάρτιος 2003.
“Ουκ εν τω πυρί ο Κύριος...”
Μια αρχαία και ευαπόδεικτη αιτία των πολέμων είναι τα λεγόμενα “συμφέροντα”, που είναι οι απρόσωπες και ανηλεείς προβολές των ανθρώπινων παθών, τα οποία εν τη αγνοία του ο ουμανισμός τα χαρακτηρίζει “φυσικά”.
Από την άποψη αυτή ίσως να μη προκαλούν έκπληξη οι αλλεπάλληλες πολεμικές συγκρούσεις, στις οποίες καταφεύγει τμήμα του “πολιτισμένου” δυτικού κόσμου. Έκπληξη όμως προκαλεί η αιτιολόγησή τους καθώς και το θρησκευτικό τους υπόβαθρο. Οπωσδήποτε δεν ήταν αναμενόμενο από μια ορθολογιστική, “μεταθρησκευτική”, ευημερούσα αυτοκρατορία να ξεπροβάλλουν και να εκφράζονται επισήμως μεσσιανικές θρησκευτικές τάσεις, γεγονός που υπογραμμίζεται και επιβεβαιώνεται από δυτικούς διανοούμενους και παρατηρητές.
.
Διαβάσαμε τις ημέρες αυτές τις ρήσεις διαφόρων Αμερικανών παραγόντων για τις θρησκευτικές τάσεις του αμερικανού Προέδρου. Ορισμένες από αυτές:
“Ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα για την υποψηφιότητά του ήταν οι διδαχές της Βίβλου. Αισθάνεται ότι ο Θεός του μιλά” (Τόνι Έβανς, ευαγγελιστής, από τους “γκουρού” του προέδρου Μπους).
“Για να καταλάβει κανείς το κλίμα στον Λευκό Οίκο του Μπους, πρέπει να κατανοήσει την κυριαρχούσα θρησκευτική πίστη, τον σύγχρονο ευαγγελισμό” (Ντέιβιντ Φράρ, Εβραίος, συντάκτης των προεδρικών ομιλιών).
“Ο... Παντοδύναμος τοποθέτησε τον Μπους στην προεδρία και τον χρησιμοποιεί σαν σταυροφόρο “για να προωθήσει μια βιβλική άποψη για τον κόσμο” (Τομ Ντίλεϊ, βουλευτής).
“Στον Λευκό Οίκο του Μπους η μελέτη της Βίβλου κατέστη για όλους υποχρεωτική και όλες οι συνεδριάσεις αρχίζουν με προσευχή...” (Ελευθεροτυπία - 10/02/2003).
Επίσης, ένας αμερικανοεγγλέζος δημοσιογράφος δημοσίευσε στο διαδίκτυο ένα άρθρο με τίτλο “Η βαθειά χριστιανική πίστη της Αμερικής”. Το άρθρο αυτό παραθέτουμε, προκειμένου να λάβουν οι αναγνώστες μας μια γεύση από την θρησκευτική ατμόσφαιρα που επικρατεί στην Δύση και μάλιστα στο διοικητήριό της:
“(Μια προσωπική ματιά στην σημασία της πίστης και της θρησκευτικής εμπιστοσύνης στην Αμερικάνικη ζωή του Justin Webb-B.B.C.> – Ουάσινγκτον)
Η γυναίκα μου και εγώ δεν πιστεύουμε στον Θεό.
Στην προηγούμενη θέση μου, στις Βρυξέλλες μεταξύ των ονομαζόμενων καθολικών Βέλγων, η απιστία δεν ήταν ένα πρόβλημα.
Η διοίκηση του Μπους δραστηριοποιείται μέσα στην ατμόσφαιρα της προσευχής. Εντεύξεις προσευχής λαμβάνουν χώρα μέρα και νύχτα.
Πριν από αυτό, στο Λονδίνο δεν ήταν καν ένα θέμα. Με μια μόνο εξαίρεση ενός φίλου που είναι Ευαγγελιστής Χριστιανός, δεν μπορώ να θυμηθώ μια συζήτηση με οποιονδήποτε περί θρησκευτικών θεμάτων στα χρόνια που έζησα και δούλεψα στην πρωτεύουσα. Το σπίτι μας στο Λονδίνο ήταν ακριβώς δίπλα σε έναν Ναό. Μιλούσαμε με το μικρό εκκλησίασμα για τον καιρό, για την ανάγκη να κλαδέψουμε τους θάμνους με τις τριανταφυλλιές και την επισκευή του φράχτη. Αλλά ποτέ δεν μιλούσαμε για τον Θεό.
Πόσο διαφορετικά είναι σε αυτήν την πλευρά του Ατλαντικού. Οι πρώτοι άποικοι ήρθαν εδώ κατά τμήματα για να ακολουθήσουν την πίστη τους όπως θεωρούσαν σωστό. Από τότε το δικαίωμα της παρουσίασης των θρησκευτικών σου πεποιθήσεων καθαρά και δυνατά έχει γίνει μέρος του θεμελίου της Αμερικανικής ζωής. Και δεν μιλώ για τους θεολόγους ή για τον λαϊκό τύπο.
Ο κύριος και η κυρία “Μέσος”
Μιλάω για τον κύριο και την κυρία μέσου επιπέδου στην κανονική πόλη στις ΗΠΑ. Ο κύριος και κυρία “Μέσος” μοιράζονται μια απλοϊκή πίστη με τις ρίζες της στον πουριτανισμό των προγόνων τους. Σύμφωνα με αυτήν την πίστη υπάρχει ο παράδεισος –86% των Αμερικανών μας λένε οι αναλυτές σφυγμομετρήσεων πιστεύουν στον παράδεισο.
Αλλά ακόμα πιο συγκλονιστικό για μένα, και ακόμα πιο σχετικό με τα τωρινά παγκόσμια γεγονότα, είναι το γεγονός ότι το 76% ή 3 στους 4 των ανθρώπων που συναντάς σε οποιονδήποτε Αμερικανικό δρόμο πιστεύουν στην κόλαση και την ύπαρξη του Σατανά. Πιστεύουν πώς ο διάβολος είναι εδώ για να σε αρπάξει. Αυτό το κακό είναι μια δύναμη στον κόσμο - μια δύναμη που εμπλέκεται σε μάχη.
Μάχοντας το κακό
Μεγάλο μέρος αυτής της μάχης λαμβάνει χώρα στην μορφή της προσευχής. Οι Αμερικανοί μιλούν για την προσευχή σαν να ήταν το πιο κοινό, λογικό πράγμα να κάνει κάποιος.
Η χαρούμενη παχουλή κυρία που μας μοιράζει το ταχυδρομείο, στα περίχωρα της Ουάσινγκτον έχει ένα γιό που είναι άρρωστος – οι γιατροί κάνουν το καλύτερο, λέει, αλλά αυτή προσεύχεται σκληρά και αυτό είναι που θα κάνει την δουλειά...
Αντίο “Τζακ Ντάνιελς”, καλώς ήρθες Ιησού
Εδώ (στην Ουάσιγκτον) μερικές φορές απλά γονατίζουν για προσευχή. Και κανείς δεν ξοδεύει περισσότερο χρόνο γονατιστός –μιλώ μεταφορικά– από τον Τζορτζ Μπους. Ξαναγεννήθηκε στην ηλικία των 40, είπε αντίο “Τζακ Ντάνιελς” και καλωσόρισες Ιησού. Δεν έχει ξανακοιτάξει πίσω.
Έτσι ενώ υπάρχουν αρκετοί ορθολογιστές άνθρωποι σύμβουλοι λογικών προτάσεων για πολιτικά θέματα στον Λευκό Οίκο του Μπους, υπάρχει ακόμα ένα άλλο κανάλι, ένας δίαυλος από ψηλά.
Η διοίκηση του Μπους δραστηριοποιείται στην ατμόσφαιρα της προσευχής. Εντεύξεις προσευχής λαμβάνουν χώρα μέρα και νύχτα.
Δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο να δεις υπαλλήλους του Λευκού Οίκου να κατεβαίνουν βιαστικά τους διαδρόμους κρατώντας την Βίβλο. Ένας φίλος που δουλεύει στο γραφείο τύπου της Ντάουνινγ Στρητ μου λέει πώς –ακόμα και στις δύσκολες αυτές στιγμές– κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο.
Αναμφίβολα ο πρόεδρος και οι άνθρωποί του, θα έχουν προσευχηθεί ένθερμα να χτυπήσει τον Σαντάμ Χουσείν ένα λεωφορείο. Αλλά εάν δεν έχει έρθει κανένα λεωφορείο νοιώθουν δικαιολογημένοι με ότι έχουν αποφασίσει να κάνουν. Έχοντας πάρει την απόφαση να πολεμήσουν τον καλό αγώνα –και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πρόεδρος Μπους έχει πάρει την απόφασή του– οι γκρινιάρικες αμφιβολίες, οι ορθολογικοί φόβοι, οι γήϊνες αμφιβολίες με υποψίες –όλα αυτά τα πράγματα που έντονα άγγιξαν τους μετά-θρησκευτικούς Ευρωπαίους– μπορούν να παραμεριστούν.
Ο πρόεδρος Μπους δείχνει κουρασμένος όπως ο πρωθυπουργός Μπλερ μερικές φορές, αλλά ποτέ τόσο ανήσυχος.
Και οι δύο είναι θρησκευτικοί άνθρωποι, αλλά με την απλή Αμερικανική πίστη - με παράδεισο και κόλαση, καλό και κακό και σωστό και λάθος –πού εμφανίζεται να είναι πιο ταιριαστή με τις πολεμικές συνθήκες.”
Αυτή η θρησκευτικότητα του Λευκού Οίκου, σε συνδυασμό με την σκληρότητά του και την εμμονή του στον πόλεμο σοκάρει, και βεβαίως δεν αντέχει σε μια απευθείας σύγκριση με τα Καινοδιαθηκικά ούτε καν με τα Παλαιοδιαθηκικά χωρία τα οποία επικαλείται.
Ήδη από την Παλαιά Διαθήκη δόθηκαν τα πρώτα σπέρματα της θεολογίας της αγάπης. Στο Γ' Βιβλίο των Βασιλειών περιγράφεται μια θεοφάνεια:
“Και να, θα εμφανισθή ο Κύριος. Και πνεύμα θυέλλης μεγάλης που διαλύη βουνά και συντρίβη πέτρες θα προπορευθή ενώπιον του Κυρίου· δεν θα είναι στην θύελλα ο Κύριος. Και μετά την θύελλα σεισμός· δεν θα είναι στον σεισμό ο Κύριος. Και μετά τον σεισμό φωτιά· δεν θα είναι στην φωτιά ο Κύριος. Και μετά την φωτιά ήχος αύρας λεπτής, και εκεί ο Κύριος”.
Κατʼ αυτόν τον τρόπο εμφανίσθηκε ο Θεός στον προφήτη Ηλία μετά την σφαγή των 450 ιερέων του Βάαλ· εν φωνή αύρας λεπτής και όχι εν πνεύματι θυέλλης και εν συσσεισμώ και εν πυρί. Όταν οι μαθητές του Χριστού, ενθυμούμενοι το παράδειγμα του Ηλία που προσευχήθηκε και κατέβηκε φωτιά από τον ουρανό, ζήτησαν από τον Χριστό να προσευχηθούν και να ρίξη ο Θεός φωτιά να κάψη τους Σαμαρείτες που δεν δέχθηκαν τον Χριστό στην πόλη τους, τότε ο Χριστός απήντησε “ουκ οίδατε οίου πνεύματός εστε υμείς”.
Πέρα από τα αντιπροσωπευτικά αυτά αγιογραφικά παραθέματα, μια εύστοχη κριτική στην θρησκευτική επίφαση του πολέμου είναι τα όσα γράφει ο
Φράνκ Σέιφερ, ένας ορθόδοξος νεοϋορκέζος καταξιωμένος συγγραφέας και σκηνοθέτης στην Αμερική, του οποίου οι απόψεις δείχνουν να αποτελούν την αυτοσυνειδησία του τόπου του. Γράφει:
“Οι αιτίες γι' αυτή την κατάσταση των πραγμάτων μπορούν να εντοπιστούν στην τρομακτική ανάμιξη του απογυμνωμένου από την ιστορία ευαγγελικού προτεσταντισμού με τον κοσμικό διαφωτισμό και τον εκκοσμικευμένο ρωμαιοκαθολικισμό. Αυτό το μίγμα αποτελεί την επίσημη θρησκεία του έθνους μας. Είναι μια θρησκεία της οποίας οι ρίζες ξεκινούν από ένα κράμα αισθηματικής ουτοπίας, διεφθαρμένου Χριστιανισμού και δυτικού ορθολογισμού. Τα φιλοσοφικά της θεμέλια είναι ο ανθρωποκεντρισμός του διαφωτισμού, η συναισθηματολογία του ρομαντισμού, η ακρωτηριασμένη λογικοκρατούμενη θεολογία της μεταρρύθμισης και ο υλισμός του αποκαλούμενου "αμερικανικού ονείρου"...
”Οι αμερικανοί... πιστεύουν ότι έλαβαν ένα είδος ειδικής κλήσης ή διαθήκης, η οποία τους τοποθετεί έξω από τους παραδεκτούς κανόνες της ιστορίας. Η αίσθηση των αμερικανών ότι αποτελούν “ένα σχεδόν εκλεγμένο έθνος” όπως είπε ο Λίνκολν, έχει καλλιεργήσει τη μοναδικού τύπου λαϊκίστικη θρησκεία, η οποία είναι αποκομμένη από τις ιστορικές ρίζες του Χριστιανισμού” (Φράνκ Σέϊφερ: Χορεύοντας μόνος, εκδόσεις “Μακρυγιάννης”).
Και ίσως ακόμη καλύτερα στα θρησκευτικά φαινόμενα του Λευκού Οίκου να ταιριάζει ο λόγος του Κίρκεγκορ, όπως τον παρουσιάζει ο Νόρμαν Μέϊλερ (Ελευθεροτυπία, 19-3-2003): “Δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε ακριβώς πού πάνε οι προσευχές μας και από πού έρχονται οι απαντήσεις. Ακριβώς εκεί που νομίζουμε ότι είμαστε πλησιέστερα στον Θεό, θα μπορούσαμε κάλλιστα να απευθυνόμαστε στον Διάβολο» .
Είναι μια φράση που καταδεικνύει την τραγικότητα της θρησκείας, όταν αυτή δεν οριοθετείται από τα αγιοπρεπή δόγματα της ευσεβείας, τα οποία αποτρέπουν τα κάθε είδους εγκόσμια “συμφέροντα” να περιφέρουν την Βίβλο ως άλλοθι των ενεργειών τους.
"Ο Χριστός προσέφερε τη θεία Του ζωή σʼ αυτούς που είναι πλασμένοι κατʼ εικόνα Του, αλλά έλαβε ως απάντηση το μίσος. Σήμερα, μετά από δύο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμού, τί βλέπουμε; Ο σύγχρονος κόσμος χάνει όλο και περισσότερο τον Χριστό, την ζωή την αιώνιο. Το βαθύ σκοτάδι των αμαρτωλών παθών, το μίσος, η καταδυνάστευση, οι πόλεμοι όλων των ειδών, διαμορφώνουν τη γήινη ύπαρξή μας. Στην προκειμένη κατάσταση ο Χριστός δίνει σʼ αυτούς που αποφασίζουν να Τον ακολουθήσουν την εντολή: “Αγαπάτε τους εχθρούς υμών”. Γιατί ο κόσμος φοβάται έναν τέτοιο Θεό; Μπορεί κανείς να βρει καλύτερη αρχή από αυτή: “Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, αγαπάτε τους εχθρούς υμών”;"
(Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ)
περιοδικο "Παρέμβασις" Μάρτιος 2003.
<div><img width="158" height="171" border="0" src="whiteangelap0.jpg" /></div><br />