"..ο Χριστιανός είναι μες στην ποίηση..."

[NIKOSZ]

Ξένε, ποιος είσαι, που χωρίς καμώματα και μάγια
μαγεύεις; Κοίτα! όπου πατάς άχραντα βγαίνουν βάγια!
Σε βλέπει, και τη δόξα σου, Μεσσία, ποιος δεν κηρήττει;
Γιατί σκορπάς τη μυστικήν αυγή του αποσπερίτη;
Γιατί καθείς που σ' απαντάει, ξεχνάει τη Γη, και θέλει
να σέρνεται απ' τα χείλη σου που στάζουν θείο μέλι:
Δε φοβερίζει ο Λόγος σου, μήτε η ματιά σου καίει·
πώς τρέμουν έτσι αγνάντια σου κι' οι άγριοι Σαδουκαίοι;
Αλήθεια, μ' ένα λόγο σου πώς το κακό γιατρεύεις
κι' ακόμα κι' απ' το θάνατο πώς και νεκρούς γυρεύεις;
Οι λίμνες της Γενησαρέτ και της Τιβεριάδας,
Τα ρόδα του Γεθσημανή, τα κρίνα της κοιλάδας
Σε ξέρουν· είσαι των παιδιών χαμόγελο και ακτίνα
των γυναικών· τα χέρια σου, δυο θαύματα κι' εκείνα,
όταν τ' ανοίγεις απλωτά, θαρρεί κανείς την πλάση
ολόκληρην η αγκάλη σου πως θέλει ν' αγκαλιάσει.
κι' εμπρός σου χαμηλώνεται και φτωχική απομένει
του Σολομώντα η εκκλησιά η φεγγοβολισμένη!

ΠΑΛΑΜΑΣ


Πιστεύω

Η Αγαπη μονο βασταζει ολα τα φορτια.
Μπορω να βασταζω ολα τα φορτια.
Γιατι η Αγαπη ειναι το μεγα φορτιο!
Η Αγαπη σηκωνει το βαρος τ'ουρανου.
Μπορω να σηκωνω το βαρος τ'ουρανου.
Η Αγαπη υπομενει τα μαρτυρια της πυρας.
Μπορω να υπομενω τα μαρτυρια της πυρας.
Γιατι η Αγαπη ειναι ο ουρανος και η πυρα!
Η Αγαπη πιστευει στη ζωη και στον θανατο.
Η Αγαπη πιστευει στο θαυμα.
Μπορω να πιστευω στην ζωη και στον θανατο,
μπορω να πιστευω στο θαυμα.
Γιατι η Αγαπη ειναι η ζωη και ο θανατος!
Γιατι η Αγαπη ειναι το θαυμα!
Η Αγαπη προσευχεται και ενεργει.
Η Αγαπη αγρυπνει.
Μπορω να προσευχωμαι και να ενεργω,
μπορω να αγρυπνω.
Γιατι η Αγαπη ειναι προσευχη και πραξη!
Γιατι η Αγαπη ειναι η μυστικη αγρυπνια!
Η Αγαπη κραταει ολα τα χαμογελα και ολα τα δακρυα.
Μπορω να χαμογελω και να κλαιω ολα τα δακρυα,
γιατι η Αγαπη ειναι η χαρουμενη θλιψη!
Η Αγαπη δινει τον αρτο και τον οινο
εγγυηση για την αιωνιοτητα.
Μπορω να μεταλαβω τον αρτο και τον οινο
εγγυηση για την αιωνιοτητα.
Γιατι η αγαπη ειναι ο Μυστικος Δειπνος!
κ'η μεγαλη υποσχεση!
Η Αγαπη επλασε τον ανθρωπο.
Η Αγαπη εδωρησε το φως.
Πιστευω στον ανθρωπο.
Πιστευω στην Αγαπη.
Γιατι η Αγαπη ειναι το φως και η δωρεα!
Γιατι η Αγαπη ειναι ο Ανθρωπος!

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ


ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΚΑΙΡΟ?

ΣΕ ΜΑΧΕΤΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΔΕΝ ΤΗ ΦΟΒΑΣΑΙ?

ΑΝΕΜΟΙ ΣΦΥΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΝΕΡΟ

ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΚΑΙΡΟ?



ΓΙΑ ΧΩΡΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΝΗ

ΘΑ ΦΕΞΟΥΝΕ ΦΑΡΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ

ΒΟΡΙΑΔΕΣ ΝΟΤΙΑΔΕΣ ΘΑ ΒΡΩ

ΜΑ ΘΑ ΦΤΑΣΩ

ΜΕ ΠΡΙΜΟ ΑΓΕΡΑΚΙ ΜΕ ΑΚΕΡΑΙΟ ΠΑΝΙ



ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΒΟΙ ΑΝ ΣΟΥ ΣΤΗΣΟΥΝ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΚΑΡΤΕΡΙ

ΑΠΑΝΩ ΣΟΥ ΑΝ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΚΥΜΑ ΘΕΡΙΟ

ΚΑΙ ΠΑΡΕΙ ΤΟΥΣ ΝΑΥΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΙΜΟΝΙΕΡΙ

ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΚΑΙΡΟ?



ΨΗΛΑ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ Π'ΑΣΠΡΙΖΕΙ

ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΚΡΥΦΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΟΡΘΟΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΜΟΥ ΑΓΓΙΖΕΙ

ΣΤΗ ΠΛΩΡΗ ΜΟΥ ΣΤΕΚΕΙ Η ΠΑΡΘΕΝΑ ΜΑΡΙΑ

[NIKOSZ]

Αν δεν μού 'δινες ποίηση Κύριε


Ἂν δὲ μούδινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θάχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θάταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,
τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.

Λοιπόν; Πῶς σου φαίνονται; Εἶδες
τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ' ἀμπέλια μου;
Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς
στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι' ἔχω ἀκόμη καιρό!
Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.
Μ' ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι' ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.
Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.
Ὅμως,
δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.
Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ' ὅ,τι μοῦ δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.
Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι
τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει
νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ
γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.

Ἕνας μικρότερος κόσμος

Ἀναζητῶ μιὰν ἀκτὴ νὰ μπορέσω νὰ φράξω
μὲ δέντρα ἢ καλάμια ἕνα μέρος
τοῦ ὁρίζοντα. Συμμαζεύοντας τὸ ἄπειρο, νἄχω
τὴν αἴσθηση: ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε μηχανὲς
ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγες. ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουν στρατιῶτες
ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγοι, ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε ὅπλα
ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγα, στραμμένα κι αὐτὰ πρὸς τὴν ἔξοδο
τῶν δασῶν μὲ τοὺς λύκους, ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε ἔμποροι
ἤ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγοι σὲ ἀπόκεντρα
σημεῖα τῆς γῆς ὅπου ἀκόμη δὲν ἔγιναν ἁμαξωτοὶ δρόμοι.
Τὸ ἐλπίζει ὁ Θεὸς
Πὼς τουλάχιστο μὲς στοὺς λυγμοὺς τῶν ποιητῶν
δὲν θὰ πάψει νὰ ὑπάρχει ποτὲς ὁ παράδεισος.

Νικηφόρος Βρεττάκος

[NIKOSZ]

Πάσα πνοή
αινεσάτω τον Κύριον
Τα Σα εκ των Σων
Σοι προσφέρομεν.
Θεία Λειτουργία
Η αύρα η λεπτή
του ανέμου και της θάλασσας.
Η ευωδία των ανθών.
Οι ανταύγειες των φωτεινών ακτίνων.
Μα και οι λίθινες πλάκες του δρόμου,
οι σκιερές ομπρέλες με τα καθίσματα του καφέ,
οι δύο βαρκούλες που πανηγυρίζουν στα κύματα,
τα πρόσωπα των περαστικών.
Σύμπασα η κτίσις φέρει τον Κύριο ως χερουβικό άρμα.
_______________________________________________

Κύριε Ιησού Χριστέ,
γλυκέ μου Ιησού,
Σου προσφέρω την τραυματισμένη μου ύπαρξη
μεγάλε ιατρέ Ιησού Χριστέ.
Μαλάκωσε την ψυχή μου,
απάλυνε την καρδιά μου Κύριε.
Απομάκρυνε κάθε
κακή σκέψη, συναίσθημα, βίωμα από τον
έκπτωτο εαυτό μου.
Χάρισέ μου την
αιώνια χαρά,
το άπειρο φως,
την ατέλειωτη γλυκύτητα της Χάρις Σου.
Δώσε μου το βάλσαμο της αγάπης Σου,
αγαπημένε Ιησού και
οδήγησέ με στην οδό της σωτηρίας.
Μην επιτρέψεις να με προσβάλλει το κακό
Ιησού, αλλά χάρισέ μου την ειρήνη και την γαλήνη
της Παρουσίας Σου.
Αγαπημένε Ιησού,
πλήγωσα με τον εγωισμό μου
το τερπνό φως της Αγάπης Σου
αλλά Εσύ απειροτέλειε Κύριε,
ξεχείλισε με το Αγιο Σου Πνεύμα
την ύπαρξή μου
και αξίωσέ με τον ανάξιο να ενωθώ μʼ Εσένα
τον ακατάληπτο και υπεράγαθο Θεό.

[NIKOSZ]

[NIKOSZ]

Παράκληση των Αρχαγγέλων

Ήταν όλοι παρόντες
στην παράκληση των Αρχαγγέλων:
ο Γέροντας Σιλουανός
ο Ισαάκ ο Σύρος
ο Ιωάννης ο Σιναϊτης
ο Νικόδημος
ο Σεραφείμ του Σάρωφ
ο Αρσένιος ο Καππαδόκης
ο Νεκτάριος, ο Εφραίμ, ο Ραφαήλ
κι ακόμα ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας
κι ο Γέρο-Παναής της Κύπρου.


Όλοι παρόντες στη σύναξη των Αρχαγγέλων
κι ο Αμφιλόχιος ο Μακρής ο Καλυμνιώτης
κι ο Ιωάννης ο Χοζεβίτης
κι ο Κοσμός ο Αιτωλός
κι ο Αμβρόσιος κι ο Βασίλειος και ο Σπυρίδων
κι ο Ιωάννης της Κροστάνδης
κι ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής.
Κι όλοι ντυμένοι το φως
νʼ ακτινοβολούν σαν μικροί ήλιοι
να ευωδιάζει το σύμπαν!


Μύριες καμπάνες ήχησαν
στην Κόκκινη Πλατεία
κι η εκκλησία του Αγίου Βασιλείου
ξεχείλισε από Ρώσους
και Αρχαγγέλους!
Η παράκληση είχε τελειώσει.

Κατίνα Παπαστυλιανού

[NIKOSZ]

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρ-
χουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ' αυτήν
την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους.
Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της
ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας
και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν
στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρ-
χόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμέ-
νο δέρας της υπάρξεώς μας.

Ανδρέας Εμπειρίκος


Oυκ έγνως

Για τες θρησκευτικές μας δοξασίες -
ο κούφος Ιουλιανός είπεν «Aνέγνων, έγνων,
κατέγνων». Τάχατες μας εκμηδένισε
με το «κατέγνων» του, ο γελοιωδέστατος.

Τέτοιες ξυπνάδες όμως πέρασι δεν έχουνε σ' εμάς
τους Χριστιανούς. «Aνέγνως, αλλ' ουκ έγνως· ει γαρ έγνως,
ουκ αν κατέγνως» απαντήσαμεν αμέσως.

Κωνσταντίνος Καβάφης

[preloude]

οι συναγωγες λεξεων πολλες κανουν ενα βιβλιο, οι συναγωγες προτασεων ενα κειμενο. οι συναγωγες πραξεων του ανθρωπου κανουν τον ανθρωπο, ο οποιος μεσα απο αυτες κανει την ζωη του για την οποια θα κριθει μεσα απο τις πραξεις του. και θα κριθει πρωτα απο τους ανθρωπους και μετα απο τον θεο που ειναι και ο τελικος κριτης.- -ποιητικον- της -εποχης -μας -γιορταζει ο δημιουργος και η φυση αγαλεται ολη -μα ενα κοσμος διαφορετικος ζει μεσα στην πολη -μια πολη μονο απο μπετον και δενδρα διχως ριζα -ζωη διχως τελειωμο -ειναι του ανθρωπου το παρον. -περνανε φευγουν τα πουλια -δεν εχουν που να μεινουν -και οι σουσουραδες μολις ερχονται -ετοιμαζονται να φυγουν. -οι γλαροι πετανε στη στερια -να φανε τα σκουπιδια -τα ψαρια εξαφανιστηκαν -απο ανθρωπου χειρα. -μα και ο καλος θεος -που ολα τα φροντιζει -τα πλασματα του σκεφτεται -και ερημα δεν θα τα αφησει....---- -george panagiotakopoulos.

[NIKOSZ]

ΥΜΝΟΣ ΠΡΟΣ ΘΕΟΝ

Σε τον άφθιτον μονάρχην
δος ανυμνείν, δος αείδειν,
τον άνακτα, τον δεσπότην
δι' ον ύμνος, δι' ον αίνος
δι' όν αγγέλων χορεία,
δι' όν αιώνες άπαυστοι,
δι' όν ήλιος προλάμπει,
δι' όν ο δρόμος σελήνης
δι' όν άστρων μέγα κάλλος
δι' όν άνθρωπος ο σεμνός
έλαχε νοείν το θείον,
λογικόν ζώον υπάρχων.
Σύ γάρ έκτισας τα πάντα
παρέχων τάξιν εκάστω,
συνέχων τε τη προνοία
λόγον είπας, πέλεν έργον.
Ο λόγος σου Θεός Υιός
Ομοούσιος γαρ εστίν,
ομότιμος τω τεκόντι
Ος εφήρμοσεν τα πάντα
ίνα πάντων βασιλεύση
περιλαμβάνον δε πάντα
άγιον Πνεύμα το θείον
προνοούμενον φυλάσσει.
Τριάδα ζώσαν ερώ σε,
ένα και μόνον μονάρχην,
φύσιν άτρεπτον, άναρχον,
φύσιν ουσίας αφράστου,
σοφίας νουν ανέφικτον,
κράτος ουρανών άπαυστον,
άτερ αρχής, απέραντον,
ακατασκόπητον αυγήν,
εφορώσαν δε τα πάντα,
βάθος ουδέν αγνοούσαν
απο γης μέχρις αβύσσου.
Πάτερ ίλεως γενού μοι
διά παντός θεραπεύειν
το σέβασμα τούτο δος μοι
τα δ' αμαρτήματα ρύψον,
το συνειδός ακκαθαίρων
απο πάσης κακονοίας,,
ίνα δοξάσω το θείον
οσίας χείρας επαίρων
ίνα Χριστόν ευλογήσω,
γόνυ κάμπτων ικετεύσω
τότε προσλαβείν με δούλον,
ότ' αν έλθη βασιλεύων.
Πάτερ ίλεως γενού μοι,
έλεον και χάριν εύρω.
Ότι δόξα και χάρις σοι
άχρις αιώνος αμέτρου.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΣ

[NIKOSZ]

Η ΟΝΤΩΣ ΕΙΡΗΝΗ ΣΥ ΧΡΙΣΤΕ

Η όντως ειρήνη συ, Χριστέ,
προς ανθρώπους θεού ειρήνην την σην διδούς
μετά την έγερσιν μαθηταίς,
εμφόβους έδειξας αυτούς δόξαντας πνεύμα οράν
αλλά κατέστειλας τον τάραχον αυτών
δείξας τας χείρας και τους πόδας σου
πλην απιστούντων έτι της της τροφής μεταλήψει
και διδαχών αναμνήσει
διήνοιξαν αυτών τον νουν του συνιέναι τας γραφάς
οις και την πατρικήν επαγγελίαν καθυποσχόμενος
και ευλογήσας αυτούς διέστης προς ουρανόν
διό συν αυτοίς προσκυνούμέν σε,
κύριε, δόξα σοι.

ΙΔΙΟΜΕΛΟΝ (Πεντηκοστής)

Δεύτε λαοί, την τρισυπόστατον θεότητα προσκυνήσωμεν,
υιόν εν τω πατρί συν αγίω πνεύματι
πατήρ γάρ αχρόνως εγέννησεν
υιόν συναΐδιον και σύνθρονον,
και πνεύμα άγιον ην εν τω πατρί
συν υιώ δοξαζόμενον
μία δύναμις, μία ουσία, μία θεότης,
ην προσκυνούντες πάντες λέγομεν
άγιος ο Θεός ο τα πάντα δημιουργήσας δι΄υιού
συνεργεία του αγίου πνεύματος
άγιος ισχυρός, δι' ού τον πατέρα εγκώκαμεν
και το πνεύμα το άγιον επεδήμησεν εν κόσμω
άγιος αθάνατος το παράκλητον πνεύμα,
το εκ πατρός εκπορευόμενον
και εν υιώ αναπαυόμενον
τριάς αγία, δόξα σοι.

ΙΔΟΥ ΣΚΟΤΙΑ ΚΑΙ ΠΡΩΙ

Ιδού σκοτία και πρωΐ
και τις προς μνημείον,
Μαρία, έστηκας
πολύ σκότος έχουσα ταις φρεσίν;
Υφ' ού τους συντρέχοντας μαθητάς,
πως τοις οθονίοις και τω σουδαρίω
την ανάστασιν ετεκμήραντο
και ανεμνήσθησαν
της περί τούτου γραφής
μεθ' ων και δι' ων
και ημείς πιστεύσαντες
ανυμνούμέν σε
τον ζωοδότην Χριστόν.

ΟΡΘΟΣ ΒΑΘΥΣ

Όρθος βαθύς, και αι γυναίκες ήλθον
επί το μνήμα σου, Χριστέ,
αλλά το σώμα ουχ ευρέθη
το ποθούμενον αυταίς
διό απορουμέναις
οι ταις αστραπτούσας εσθήσεσιν επιστάντες,
τι τον ζώντα μετά των νεκρών ζητείτε, έλεγον
ηγέρθη, ως προείπε
τι αμνημονείτε των ρημάτων αυτού;
οι πεισθείσαι τα οραθέντα εκήρυττον
αλλ' εδόκει ληρος τα ευαγγέλια
ούτως ήσαν έτι νωθείς οι μαθηταί
αλλ' ο Πέτρος έδραμε και ιδών εξόξασέ σου
προς εαυτόν τα θαυμάσια.

ΛΕΩΝ Ο ΣΟΦΟΣ

[NIKOSZ]

ΣΥΝΟΨΙΣ ΘΕΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

ΠΕΡΙ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

Θεός πατήρ νούς έστιν, άναρχος φύσις,
άληπτος, απρόσιτος, άρρητος λόγοις
αμυδρώς εις νούν εντυπούμενος μόλις.
Ούτις υπέρ νούν υπέρ άπαντα λόγον,
ως νους μέγας ήνεγκεν εκ γαστρός τόκον,
γεννήσας υιόν αυθυπόστατον Λόγον
προ των χρόνων μάλιστα και του φωσφόρου,
ταυτόν πατρί σύμπασι, πλην της αιτίας
ος εκπορεύει και το πνεύμα συν Λόγω.
Όσον Θεόν, τέλειον αυτώ και Λόγω,
υποστάσεις τρείς, εις Θεός φύσιν μέγας,
Νούς, και Λόγος, Πνεύμα τε Πατρός εκ μόνου.

ΠΕΡΙ ΑΓΓΕΛΩΝ

Ούτος κινηθείς, αυτάγαθος τυγχάνων,
ως νους νοεί πρώτιστα τάξεις των νόων,
θρόνους, Χερουβίμ και Σεραφίμ αΰλως,
κυριότητας, δυνάμεις, εξουσίας.
Μεθ' ους, τας αρχάς, αρχαγγέλους, αγγέλους,
ως εν ριπή δ' έστησαν αρρητοτρόπως.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

Ευσπλαγχνίας πέλαγος, οικτιρμών βάθος,
έκλυστε λιμήν, σωστικόν πάντων σκάφος,
εγώ μεν ως γη και σποδός και σαπρία
παν εκ βρέφους έθεσμον εργασαμένη,
και μέχρις ακμής και παρακμπής εσχάτης
τον της ύλης θόρυβον ασπασαμένη,
και τας αγωγάς της φιληδόνου ζάλης,
ως νεκράςν απείρηκα την σωτηρίαν.
Έδυν γαρ εις άπειρα κακίας βάθη
και συναγωγή δυσχερών κατεσχέθην.
Σύ δ' ως το παν σώζουσα των βροτών γένος
του της πλάνης κλύδωνος εξάγαγέ με,
θείου φόβου ζέφυρον εγχέασά μοι.
Τον εύδιον γαρ των ψυχών όρμον φέρεις,
και τον πλατυσμόν της ανεξικακίας.

ΜΑΝΟΥΗΛ ΦΙΛΗΣ