Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Προσέξτε τον κοντόσωμο Ζακχαίο. Στη μεγάλη του επιθυμία για να δει τον Κύριο, έγινε μέγας. Ο Χριστός προσεγγίζει κι εμάς τώρα όπως τότε το Ζακχαίο, περιτριγυρισμένος από πλήθη λαού, εν’ αμέτρητο πλήθος από δίκαιους και κατήγορους. Ολόκληρη η ιστορία του ανθρώπου τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια ορύεται εναντίον Του, γύρω Του, μας κατακλύζει. Δεν ακούτε το μούγκρισμα, το βρυχηθμό της; Σέρνει πάνω της ολόκληρο το παρελθόν και το ακουμπάει δίπλα σου. Κι ανάμεσα στο πλήθος των πολλών εκατομμυρίων, βαδίζει ο ταπεινός Κύριος και Σωτήρας μας. Ας σπεύσουμε λοιπόν, ας ανεβούμε ψηλά για να δούμε τον Κύριο. Τίποτ’ άλλο απ’ όσα έχουν υπάρξει ή υπάρχουν, δεν είναι άξια προσοχής. Ας σηκωθούμε από τη λάσπη του δρόμου που βαδίζαμε ως τώρα. Ας σκαρφαλώσουμε σ’ ένα ψηλό δέντρο. Εκείνος θα έρθει να μας συναντήσει. Μακάριος είναι αυτός που θα τον καλέσει η γλυκύτατη φωνή Του. Η φωνή που τη γλυκύτητά της απολαμβάνουν οι άγγελοι μέχρι πλησμονής.
Η μετάνοια είναι πραγματικά το πρώτο σκαλί της κλίμακας που μας οδηγεί στη βασιλεία, του Θεού, είναι ο πρώτος και μοναδικός τρόπος για να κρούσει κανείς την πόρτα του ουρανού. Χτύπα την πόρτα όμως και θα σου ανοίξει.Σ’ όλους αυτούς που μετανοούν κι αγωνίζονται να δουν τον Κύριο, φανερώνεται.
(Αποσπάσματα από την ομιλια «Η μετάνοια του Ζακχαίου» του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

[toula]

Τίρανα, 16 Ιουλίου 1991
«Όταν φτάσαμε στον ερειπωμένο Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού, ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια είχε μετατραπεί σε γυμναστήριο, ρώτησα πώς λέγεται το "Χριστός Ανέστη" στα αλβανικά. Πρόσθεσα, πάρετε ο καθένας ένα κερί.
Όταν το άναψαν, αναφώνησα "Krishti u Ngiall"! Χριστός Ανέστη!
Με πολλή συγκίνηση και δάκρυα, οι λιγοστοί παριστάμενοι αντιφώνησαν "Vertet u Ngjall"! Αληθώς Ανέστη!
Έκτοτε, το “Χριστός Ανέστη” έγινε το σύνθημα με το οποίο πορευθήκαμε μέχρι σήμερα. Χάρισε φως στο μελαγχολικό φθινόπωρο και την παγερή βαρυχειμωνιά που ακολούθησαν. Και κυριαρχεί στην πνευματική άνοιξη, που τελικά μας χάρισε ο Θεός. Η Ανάσταση του Χριστού έγινε το εκφραστικότερο σύμβολο της Εκκλησίας μας»

Mακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΖΑΚΧΑΙΟΥ
Το σημερινό ευαγγέλιο, αδελφοί μου, καταγράφει μια έκπληξη, ένα θαυμαστό γεγονός. Μας μιλάει για έναν τελώνη, έναν άνθρωπο του συμφέροντος και του κέρδους , ο οποίος κατόρθωσε να νικήσει το «εγώ» του και να το ρίξει στα πόδια του Κυρίου, ζητώντας έλεος.
Ο Κύριος πορεύεται με δόξα προς την Ιερουσαλήμ και και περνάει μέσα από την πλούσια πόλη Ιεριχώ. Μόλις ανέστησε τον Λάζαρο και έδωσε το φως σε δύο τυφλούς. Το πλήθος το οποίο τον περιβάλλει, Τον επευφημεί και περιμένει από Εκείνον να ανέβει στο θρόνο του Ισραήλ. Ξαφνικά μέσα στην κατανυκτική αυτή ατμόσφαιρα ξεπροβάλει η μορφή ενός «ακαθάρτου». Είναι ο αμαρτωλός και άρπαγας Ζακχαίος, ο αρχιτελώνης. Ζει με συκοφαντίες,εκβιασμούς, απαγωγές, κλοπές, καταπίεση των άλλων. Αυτός λοιπόν ο εμβληματικός αμαρτωλός, ανεβαίνει σε μια συκομουριά για να δει τον Κύριο, γιατί ήταν λέει κοντός. Αδιαφορεί για την κοινωνική του θέση, για τους ψιθύρους, για την αποδοκιμασία των αξιοπρεπών και επιζητεί την προσοχή και το έλεος του Σωτήρα. Γιατί η βασιλεία των ουρανών ανήκει στους «βιαστές» και «βιαστές» την αρπάζουν.
Ποιος είναι αυτός ο Ζακχαίος της περικοπής; Ένας άνθρωπος της αγοράς, των οικονομικών υποθέσεων , ένας άνθρωπος μέσα στην διαφθορά και ίσως στην πολυτέλεια. Σε μια πλούσια Ιεριχώ όπου κυριαρχούν η αδικία και οι κοινωνικές ανισότητες. Από τη μια οι καταπιεστές , από την άλλη οι καταπιεζόμενοι. Περιφρονεί τον Νόμο του Θεού και των ανθρώπων. Φορολογεί τον συμπατριώτη του και τον αδικεί. Ζει ενδεχομένως με σπατάλες και ζει για τον εαυτό του. Έχει οικοδομήσει την ευτυχία του πάνω στον άδικο πλούτο, την καταδυνάστευση των άλλων. Παράλληλα, μοιάζει ξένος με θρησκευτικές και μεταφυσικές ανησυχίες. Τα κρίνει όλα με το ζύγι και τα σταθμά.Ένας ρεαλιστής έμπορος θα λέγαμε. Στα ευαγγέλια έχουμε ακόμα ένα παράδειγμα τέτοιου άδικου τελώνη που μεταστρέφεται. Είναι ο Λευίς, τελώνης στην Καπερναούμ που μετά την κλήση και μεταστροφή του γίνεται απόστολος και ευαγγελιστής και ονομάζεται Ματθαίος από τον Κύριο της νέας του Ζωής που σημαίνει «δώρον Θεού».
Σαν τον Ματθαίο και ο Ζακχαίος ζει μια πώρωση εξωτερική όμως και φαινομενική όπως αποδεικνύεται . Τι κρυβόταν στις ψυχές αυτών των δύο αμαρτωλών; Ποια πάλη ανάμεσα στο πνεύμα του Θεού και το πνεύμα του μαμωνά βίωνε η ψυχή τους;Θα μπορούσαμε να πούμε πως η παρουσία του Χριστού στις ζωές τους ήταν καταλυτικά θαυματουργική. Μια ματιά έφτανε για να τα ανατρέψει όλα. Είναι όμως έτσι; Και που βρίσκεται η ελευθερία της προσωπικής επιλογής; Γιατί ο Κύριος να τον ονομάσει «γιο του Αβραάμ» αν ο ίδιος ήταν μόνο «γιος της απωλείας»;Ο Ζακχαίος χωμένος στις υποθέσεις του, κορεσμένος από την αμαρτία, παραδομένος στις απολαύσεις που καμιά ευχαρίστηση δεν του έδιναν και κανένα κενό δεν συμπλήρωναν στη ζωή του, είχε μέσα του όπως κάθε άνθρωπος μια ανάμνηση Θεού.Ένα νύγμα φιλοτίμου δεν τον άφηνε ήσυχο. Μία δίψα η οποία τον βασάνιζε και έπρεπε να κορεστεί.Η επιστροφή στην αγιότητα , στη γνησιότητα του τέκνου του Θεού, στη χαρά του Πατέρα. Ενώ ήταν «απολωλός» δεν παραδόθηκε χειροπόδαρα στην απώλεια. Ήταν σκλάβος στη συνήθεια την οποία όμως ενδόμυχα αποστρεφόταν και μισούσε.Όταν άκουσε ότι ο Χριστός ανέστησε τον Λάζαρο και φώτισε τον τυφλό , τώρα περνούσε από κει τα έπαιξε όλα για όλα. Το πνεύμα της εμπορικότητας πού κάποτε τον έκανε άδικο και άρπαγα, τώρα λειτούργησε προς το πραγματικό όφελος. Όλα τα έθεσε στα πόδια του Χριστού και δεν έχασε μα κέρδισε αυτόν τον πολύτιμο μαργαρίτη τον μνημονεύμενο στα ευαγγέλια.
Σηκώνει τα μάτια ο Κύριος σε αυτή την προσωποποίηση της κραυγής για σωτηρία και τον ανταμείβει με το “Ζακχαίε, σπεύσε και κατέβα, γιατί σήμερα πρέπει να μείνω στον οίκο σου». Οι παρευρισκόμενοι άρχισαν να γογγυζουν γιατί ο Κύριος διάλεξε να καταλύσει σε σπίτι αμαρτωλού. Ο άνθρωπος , αδερφοί μου, αρέσκεται να βάζει «ταμπέλες» στον καθένα αδιαφορώντας για τις δικές του αδυναμίες και πτώσεις. Πολλές φορές και εμείς πέφτουμε στον πειρασμό να χαρακτηρίσουμε κάποιον χαμένη υπόθεση χωρίς να έχουμε το δικαίωμα του Κριτή και τη διάκριση να δούμε τις δικές μας αδυναμίες. Πόσες φορές αφορίζουμε τον αμαρτωλό από το κοινωνικό αλλά και το εκκλησιαστικό σώμα χωρίς να μπορούμε να δούμε ή μάλλον παραθεωρώντας τη δική μας αστοχία και κατάσταση που μπορεί να είναι βαρύτερη και πλέον φορτισμένη. Και όμως υπάρχουν γύρω μας «άνθρωποι της αμαρτίας», δακτυλοδεικτούμενοι και περιθωριοποιημένοι με τη δίψα του παραδείσου, με τη φλόγα της μετάνοιας να τους ματώνει καθημερινά τη συνείδηση και πολλές φορές ο στιγματισμός από μας τους αποκλείει τον δρόμο επιστροφής. Γιατί ίσως έχουμε σχηματίσει εγωιστικά και ανόητα έναν Θεό κομμένο και ραμμένο στις δικές μας προσδοκίες και άρα εχθρικά διακείμενο σε όσους δεν μας μοιάζουν. Ξένο δε από κάθε σωτηριολογία, οικείο μόνο σε αυτούς οι οποιοι θρησκεύουν με βάση το εγώ τους.
Ο Ζακχαίος , αδιαφορώντας ταπεινά για τους γογγυσμούς των γύρω , φανερώνει ότι η μετάνοια του δεν είναι στα λόγια αλλά στις πραξεις! ““Ιδού, τα μισά των υπαρχόντων μου, Κύριε, τα δίνω στους φτωχούς, και αν κάποιον φορολόγησα κάτι παράνομα, του το αποδίδω τετραπλάσια”. Και ο Κύριος: “Σήμερα έγινε σωτηρία στον οίκο τούτο, καθότι και αυτός είναι γιος του Αβραάμ, γιατί ο Υιός του ανθρώπου ήρθε να ζητήσει και να σώσει το χαμένο”.
Όταν ο Χριστός μπηκε σπίτι του Ζακχαίου, συνεφαγε και συνομίλησε με τος μολυσμένους της εποχής και δεν υπολόγισε την γνώμη κανενός γιατί ήρθε να σώσει όχι αυτούς οι οποιοι ειχαν καλή ιδέα για τον εαυτό τους. Αυτοί συνήθως είναι γεμάτοι απο πεποίθηση για την πνευματική τους υγεία και δεν δινουν στον Θεό το περιθώριο να τους επισκεφτεί και να τους θεραπεύσει.Αυτοί συνήθως μάλιστα δεν ανοίγουν το πορτοφόλι τους, ούτε δαπανούν τον εαυτό τους, όπως οι μετανοημένοι Ζακχαίοι. Αλλά θεωρούν το χρήμα τους ιερό και ανταμοιβή από τον Θεό για την δικαιοσύνη τους. Ήρθε να σώσει τα χαμένα πρόβατα( το απολωλός), αυτούς με την συναίσθηση της βρωμιάς και της αδυναμίας, αυτούς που αισθάνονται φτωχοί, νεκροί και άρρωστοι και κραυγάζουν για βοήθεια! Ο Ζακχαίος ήταν πλούσιος άρχοντας για τον κόσμο, αλλά μπροστά στον Θεό στάθηκε ως φτωχός ζητιάνος και δικαιώθηκε.
Κανέναν μας δεν αποκλείει ο Θεός από την σωτηρία, αλλά όλοι είμαστε προσκεκλημενοι στην βασιλεία Του.Προϋποθέσεις της σωτηρίας είναι οι εξής :Πρώτον να έχουμε θάρρος να κάνουμε έξοδο από τον μικρόκοσμο μας και να Τον συναντήσουμε. Και δεύτερον η μετάνοια μας να είναι πραγματική, δηλαδή να εκφράζεται με πράξεις, οι οποίες δηλώνουν την άρνηση της αμαρτίας και την ολοκληρωτική επιστροφή μας στον Θεό.
Π.Παντ.Κρ

[toula]

"Είμαι απλώς ένα κερί αναμμένο μπροστά σε μια εικόνα. Φωτίζω, για να μπορεί ο κόσμος να βλέπει την εικόνα. Μια μέρα το κερί μου θα σβήσει. Όταν συμβεί αυτό, κάποιος άλλος πρέπει να έρθει και να ανάψει το δικό του κερί μπροστά στην εικόνα. Αυτό που έχει σημασία είναι η εικόνα, και όχι το κερί που την φωτίζει".
+ Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος Γιαννουλάτος
Αιωνία η μνήμη αυτού.

[toula]

“Μπορεί να μη μιλάμε όλοι την ίδια γλώσσα, όμως είμαστε όλοι παιδιά του Θεού…”
24 Ιανουαρίου, 2025/in Ορθοδοξία
Ήταν 7 Ιουνίου (8 χρόνια πριν) και ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος ταξιδευε στη Λάρισα για να ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης.

Το φορτωμένο πρόγραμμα της ημέρας είχε ήδη καθυστερήσει.
Καθώς έφευγαν από το Διαχρονικό Μουσείο κάποιος πρότεινε να αναβληθεί η προγραμματισμένη στάση στον προσφυγικό καταυλισμό στο Κουτσόχερο, γιατί δεν θα προλάβαιναν να είναι στην ώρα τους για το επίσημο γεύμα με τις τοπικές αρχές της Λάρισας.

Ο Αρχιεπίσκοπος όμως ήταν ανένδοτος, θα πήγαινε οπωσδήποτε στον καταυλισμό.
Όταν έφτασε εκεί, είχε μαζευτεί πολύς κόσμος για να τον γνωρίσουν, οι περισσότεροι μουσουλμάνοι.

Η συντονίστρια της δομής τον υποδέχθηκε και τον ρώτησε εάν θα ήθελε να ξεκινήσουν με μια ξενάγηση στα γραφεία.

«Εγώ ήρθα να γνωρίσω τον κόσμο που φιλοξενείτε, όχι να δω τα γραφεία», της είπε χαμογελώντας.

Κάποιοι από τη συνοδεία τον ενημερώνουν πως θα έπρεπε να βιαστούν.
Εκείνος όμως ζητάει μια καρέκλα για να καθίσει και με τη βοήθεια μεταφράστριας ξεκινά να συνομιλεί μαζί τους.

«Μπορεί να μη μιλάμε όλοι την ίδια γλώσσα, όμως είμαστε όλοι παιδιά του Θεού. Χρειαζόμαστε περισσότερη αγάπη, περισσότερη πίστη και περισσότερη ελπίδα», ήταν κάποια απο τα λόγια του.

Λίγο πριν σηκωθεί, μια γυναίκα δειλά τον προσεγγίζει με το μωρό της αγκαλιά.
Η Ζοζάν, Κούρδισσα από το Κομπάνι της Συρίας που είχε έρθει στην Ελλάδα με τον σύζυγο και τα τρία τους παιδιά.
Το μικρότερο, η Ρουσίν, είχε γεννηθεί με σοβαρή παραμόρφωση στα πόδια και θα χρειαζόταν μια σειρά χειρουργικών επεμβάσεων για να μπορεί να περπατήσει μόνη της. Ο Αρχιεπίσκοπος μιλά σε στενό συνεργάτη του στα Τίρανα «κάτι πρέπει να κάνουμε, το παιδί θέλει βοήθεια». Αυτός χωρίς καθυστέρηση έρχεται σε επαφή με τον καθηγητή Ορθοπεδικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Κωνσταντίνο Μαλίζο!

Κατά Ματθαίον 25:31-46… “Ελάτε, οι ευλογημένοι και κληρονομήστε τη βασιλεία, επειδή πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν και με φιλοξενήσατε, γυμνός ήμουν και με ντύσατε, ασθένησα και με επισκεφθήκατε…
Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς, και σε θρέψαμε; να διψάς και σου δώσαμε να πιεις; και πότε σε είδαμε ξένον, και σε φιλοξενήσαμε; ή γυμνόν, και σε ντύσαμε; και πότε σε είδαμε ασθενή ή σε φυλακή και ήρθαμε σε σένα;
Σας διαβεβαιώνω, καθόσον το αυτό κάνατε σε έναν από τούς ελάχιστους αδελφούς μου, το κάνατε σε μένα…

Το μικρό προσφυγόπουλο «η ελαχίστη από τους αδελφούς μας» πλέον περπατάει, τρέχει, κινείται σήμερα όπως κάθε παιδί στην ηλικία της και στέλνει την αγάπη της σε αυτούς που την ευεργέτησαν μαζί με τις ζωγραφιές της .

Του Τριάντου Δημήτρη

-Η καμπάνα στη γειτονιά,καλεί στη Κυριακάτικη προσευχή…
Και η σκέψη μου είναι στον 95ετη Αρχιεπίσκοπο της Αλβανίας Αναστάσιο Γιαννουλατο που περνάει δύσκολες ώρες στον Ευαγγελισμό.

Γι’αυτόν τον άνθρωπο λέω που στη κατάληψη της Νομικής του 1973, κατάφερνε να μπει στο κτήριο και να πει στους φοιτητές…”Σας έφερα κάποια τρόφιμα. Ξέρω δεν λύνουν το πρόβλημα, είναι περισσότερο μια συμβολική κίνηση, αλλά θεώρησα χρέος μου να έρθω μαζί σας”.

Μιλώ γι’αυτόν που κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Αλβανία, σε μια περίοδο που για ένα ασήμαντο επεισόδιο δημιουργήθηκε μεγάλη ένταση ανάμεσα στις δύο θρησκευτικές κοινότητες των μουσουλμάνων και των χριστιανών, ο Αναστάσιος προέτρεψε τον τοπικό ιερέα να κοιμηθεί επί μια εβδομαδα μέσα στο τζάμι και αντιστοίχως έπραξε και ο αλβανός ιμάμης.
Σε μια εβδομάδα, η καθημερινότητα είχε επιστρέψει… μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών.

Αναφέρομαι στον Αναστάσιο που στην Ουγκάντα είχε υπάρξει στόχος δολοφονικής απόπειρας, αυτός ο φιλόμαθος ιεράρχης που είχε μάθει τη γλώσσα Σουαχίλι, ώστε να συνεννοείται με τους αυτόχθονες.
Ο ποιμένας του χριστιανικού στοιχείου της γείτονας χώρας που έδωσε έμφαση πρωτίστως στην εκπαίδευση, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια, την αγροτική ανάπτυξη, τον πολιτισμό και την οικολογία και πίστευε στον Άνθρωπο ανεξάρτητα του θρησκευτικού φρονήματος.
Δεν μας απομένουν πολλές αφορμές αναφορές πραότητας, ευγένειας εσωτερικής και διαρκούς προσφοράς …

Θα ήθελα σήμερα να ευχηθώ (καθώς η καμπάνα εξακολουθεί να καλεί σε προσευχή), αυτός ο Άγιος Άνθρωπος να ξεπεράσει το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει.

“Χρειαζόμαστε περισσότερη αγάπη, περισσότερη πίστη και περισσότερη ελπίδα»
Πατέρα Αναστάσιε…

[toula]

Κάποτε ἕνας Ἅγιος ἔκανε προσευχή -ἐνόψει μιᾶς ἐκλογῆς Ἐπισκόπου- στόν Θεό καί παρακαλοῦσε τόν Θεό καί ἔλεγε:
– Θεέ μου -ἦταν τρεῖς ὑποψήφιοι- νά βγεῖ ὁ καλύτερος.
Ὁ ἕνας ἤτανε καλός, ὁ ἄλλος ἤτανε στά ὅρια καί ὁ ἄλλος ἤτανε μή χειρότερα. Ἔκανε προσευχή λοιπόν ὁ Ἅγιος καί πῆρε ἀπάντηση, ὅτι θά βγεῖ ὁ καλύτερος. Γίνονται ἐκλογές καί βγαίνει ὁ χειρότερος! Ὁ Ἅγιος ἔκανε παράπονα καί λέει:
– Χριστέ μου, δέν εἶπες ὅτι θά βγεῖ ὁ καλύτερος;
– Ναί, λέει, αὐτός ἦταν ὁ καλύτερος! Δέν βρῆκα χειρότερο νά τούς δώσω. Αὐτόν ἀξίζανε!…
Καταλάβατε; Κατά τόν λαό καί οἱ ἄρχοντες.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 30 – 11 – 2018)

[toula]

Ἔχουμε πάψει νά προσευχόμαστε! Πόσοι προσεύχονται πραγματικά καί ὄχι τυπικά –πέντε λεπτά τό πρωί καί πέντε λεπτά τό βράδυ; Πόσοι προσπαθοῦν νά κάνουν ἀδιάλειπτη προσευχή, ὅπως μᾶς διδάσκει ὁ Χριστός γιατί εἶναι τό ὀξυγόνο τῆς ψυχῆς; Δέν λέει κανείς, ἀρκεῖ μιά ὥρα τήν ἡμέρα ν’ ἀναπνέω, ἄρα σταματάω. Ἔλεγε κάποιος: «ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ πίστη μας εἶναι ὁ πολιτισμός τῆς ἀνάσας». Δηλαδή κάθε ἀνάσα σου νά εἶναι γιά τόν Χριστό.
Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει: «μνημονευτέον Θεοῦ μᾶλλον ἤ ἀναπνευστέον». Πιό συχνά νά θυμᾶσαι τόν Θεό, παρά ν’ ἀναπνέεις.
Βάσει τῆς ἰατρικῆς ἀναπνέουμε 16 φορές τό λεπτό, ἑπομένως πρέπει νά λέμε τουλάχιστον δεκαέξι φορές τό λεπτό τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Ἐάν λίγο παραλείψουμε τήν εὐχή, ἐμφανίζονται οἱ δαιμονικές ἐνέργειες γιατί ἀκριβῶς ἡ προσευχή εἶναι τεῖχος καί σέ προστατεύει ἀπό τίς ἐνέργειες τοῦ Πονηροῦ.

Ιερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 5 – 4 – 2008)

[toula]

“Τρώγεσαι και αγωνιάς για πρωτεία, για δόξα, για καταξίωση, για φήμη, χρήματα και ματαιοδοξία και χαλάς την υγεία σου, ψυχική και σωματική.

Άν ήξερες πόσο γρήγορα θα σε ξεχάσουν οι άνθρωποι μετά τον θάνατό σου, δεν θα επιδιώξεις στη ζωή σου να ευχαριστήσεις κανέναν παρά μόνο τον Θεό!”

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Τι είναι η ζωή μας;
26 Ιανουαρίου, 2025/in Κοινωνία
Η μέρα μόλις ξεκίνησε και … είναι έξι η ώρα το βράδυ.

Μόλις έφτασε τη Δευτέρα και είναι ήδη Παρασκευή.

… και ο μήνας έχει ήδη τελειώσει.
… και η χρονιά σχεδόν τελείωσε.
… και έχουν περάσει ήδη 40, 50 ή 60 χρόνια της ζωής μας.
… και συνειδητοποιούμε ότι χάσαμε τους γονείς μας, τους φίλους μας.
… και συνειδητοποιούμε ότι είναι πολύ αργά για να επιστρέψουμε…

Έτσι … Παρά τα πάντα, ας προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τον χρόνο που έχουμε απομείνει…
Ας μην σταματήσουμε να ψάχνουμε για δραστηριότητες που μας αρέσουν…
Ας βάλουμε λίγο χρώμα στο γκρίζο μας…
Χαμόγελο στα μικρά πράγματα της ζωής που βάζουν βάλσαμο στις καρδιές μας.
Και παρά τα πάντα, πρέπει να συνεχίσουμε να εκμεταλλευόμαστε αυτή τη φορά που έχουμε με ηρεμία. Ας προσπαθήσουμε να εξαλείψουμε το “μετά” …
Το κάνω μετά…
Θα πω μετά…
Θα το σκεφτώ μετά…

Αφήνουμε τα πάντα για αργότερα σαν το «μετά» να είναι δικό μας.
Επειδή αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι:
μετά, ο καφές κρυώνει…
τότε οι προτεραιότητες αλλάζουν…
μετά, η γοητεία είναι σπασμένη…
μετά, η υγεία περνά…
μετά, τα παιδιά μεγαλώνουν…
μετά οι γονείς γερνούν…
μετά, οι υποσχέσεις ξεχνιούνται…
μετά, η μέρα γίνεται η νύχτα…
μετά, η ζωή τελειώνει…
Και μετά είναι συχνά πολύ αργά…

Λοιπόν… ας μην αφήσουμε τίποτα για αργότερα…
Επειδή ενώ περιμένουμε αργότερα, μπορούμε να χάσουμε τις καλύτερες στιγμές, τις καλύτερες εμπειρίες, οι καλύτεροι φίλοι, η καλύτερη οικογένεια…
Η μέρα είναι σήμερα… Η στιγμή είναι τώρα…
Δεν είμαστε πλέον στην ηλικία όπου μπορούμε να αναβάλουμε για αύριο αυτό που πρέπει να γίνει αμέσως.

www.orthmad.gr

[toula]

Άμα έρθει μέσα μας το καλό, η αγάπη, ξεχνάμε το κακό που μας κάνανε. Εδώ κρύβεται το μυστικό.
Όταν το κακό έρχεται από μακριά, δεν μπορείτε να το αποφύγετε.
Η μεγάλη τέχνη είναι, όμως να το περιφρονήσετε.
Με την Χάριητου Θεού, ενώ θα το βλέπετε, δεν θα σας επηρεάζει, διότι θα είστε πλήρεις χάριτος.
(Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης)