Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οι ση­με­ρι­νοί Χρι­στια­νοί εμ­φα­νί­ζον­ται ως χλια­ροί Χρι­στια­νοί, ανά­λα­τοι.
Και ο Κύ­ριος είπε:
Το ανά­λα­το αλά­τι, πε­τιέ­ται στο δρό­μο και κα­τα­πα­τεί­ται από τους αν­θρώ­πους.
Γι' αυτό το λόγο, κα­τα­πα­τιούν­ται σή­με­ρα οι Χρι­στια­νοί.
Επει­δή γί­να­με ανά­λα­το αλά­τι...
+π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

[toula]

Ο Ιησούς είναι η ζωή των πιστών , γιατί η ζωή χωρίς Χριστό είναι θάνατος....
Αγ. Ιγνάτιος ο Θεοφόρος....

[toula]

Η χαρά βρίσκεται μέσα στον κόπο και η ευτυχία μέσα στην προσοχή και την μελέτη ...
Αγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως....

[toula]

Όπου υπάρχει αγάπη στο Χριστό, εξαφανίζεται η μοναξιά.
Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος.
Ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε πίεση,
ούτε άγχος, ούτε κατήφεια, ούτε κόλαση.
Άγιος Πορφύριος

[toula]

Αγά­πα τον Θεό και κάνε ό,τι θέ­λεις.
Άγιος Αυγουστίνος

[toula]

" Σε κάθε προσπάθειά σου, βάλε αρχή τον Θεό που είναι η αρχή κάθε αγαθού, για να γίνει κατά Θεόν εκείνο που αποφάσισες να κάνεις."
Άγιος Μάρκος ο Ασκητής

[toula]

Ἡ ἀγάπη μᾶς ξεχωρίζει...
«Tέτοια εἶναι ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης.
Kάνει τὴν ψυχή μας νὰ εἶναι πιὸ μεγάλη καὶ ἀπὸ τὸν οὐρανό».
Ἅγιος Ἰωὰννης Χρυσόστομος
«O Θεὸς σὰν χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῶν μαθητῶν Του ἔβαλε νὰ ἔχουν μεταξύ τους τὴν τέλεια ἀγάπη»
Μέγας Βασίλειος
☧
«Ἄς εἶναι τὰ δικά μου καὶ δικά σου,
ὅπως τὰ κάνει ἡ ἀγάπη".
Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος

[toula]

Για την Υπαπαντή του Κυρίου

Κατά τη διάρκεια αυτής της εορτής ο Χριστός κρατήθηκε στα χέρια σαν βρέφος και αναγνωρίσθηκε ως Θεός αληθινός, δόθηκε σε αγκαλιά σαν να καθόταν επάνω σε θρόνο ο δημιουργός της ανθρώπινης φύσης και προσέφερε ζεύγος λογικών τρυγόνων στον Συμεών και την Άννα.

Κατά τη διάρκεια αυτής της εορτής ο Χριστός κρατήθηκε στα χέρια σαν βρέφος και αναγνωρίσθηκε ως Θεός αληθινός, δόθηκε σε αγκαλιά σαν να καθόταν επάνω σε θρόνο ο δημιουργός της ανθρώπινης φύσης και προσέφερε ζεύγος λογικών τρυγόνων στον Συμεών και την Άννα.

Ο ευαγγελιστής Λουκάς παραθέτει τα γεγονότα με αυτά τα λόγια: «Όταν, σύμφωνα με το μωσαϊκό νόμο, συμπληρώθηκαν και οι μέρες για τον καθαρισμό τους, έφεραν το παιδί πάνω στα Ιεροσόλυμα για να το αφιερώσουν στο Θεό – καθώς σύμφωνα με το νόμο του Κυρίου, αν το πρώτο παιδί που φέρνει μια γυναίκα στον κόσμο είναι αγόρι, πρέπει να θεωρείται αφιερωμένο στον Κύριο – και να προσφέρουν θυσία ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια».


Έπρεπε, αυτός που για χάρη μας έγινε δούλος, να προσφέρει, από μέρους μας, θυσία καθαρμού και αυτός που δε λυπήθηκε να δώσει το αίμα Του, να προσφέρει ένα ζευγάρι τρυγονιών. Να, λοιπόν, που ο Χριστός ενεργεί ως νομοθέτης· τηρεί το γράμμα του Νόμου, αλλά και το υπερβαίνει, καθιστώντας το μεστό ουσίας καινής.

«Όταν, σύμφωνα με το μωσαϊκό νόμο, συμπληρώθηκαν και οι μέρες για τον καθαρισμό τους». Ποιων, άραγε, εννοεί ο Ευαγγελιστής; Γιατί, βεβαίως, ούτε ο Ιωσήφ ήταν πατέρας, ούτε για τους καθαρμούς ήταν υπόλογος, αλλά ούτε η Μαρία, ούτε και το βρέφος είχαν ανάγκη τους καθαρμούς.

Είναι, βέβαια, γραμμένο στο Νόμο ότι, «εάν μια γυναίκα μείνει έγκυος και γεννήσει αγόρι, θα είναι ακάθαρτη για επτά ημέρες». Όμως η Παρθένος Μαρία δεν ήρθε σε μείξη σαρκική και επομένως, δε χρειαζόταν τελετή καθαρμού.

Η Θεοτόκος ήταν, βεβαίως, γυναίκα, αλλά δε βίωσε εκείνα που αφορούν τις γυναίκες. Επειδή η παρθενική μήτρα δε δέχθηκε σπέρμα ανδρός. Επομένως, η προσφορά της θυσίας δεν αφορούσε την ίδια, αλλά ολόκληρο το γένος των ανθρώπων.

Για χάρη μας, λοιπόν, περιτέμνεται ο Χριστός, για χάρη μας και βαπτίζεται, εξαιτίας μας τελούνται οι καθαρμοί που προβλέπονται από το Νόμο. Κάθε φορά που δακρύζει ο Χριστός, την ανθρώπινη φύση αποκαθαίρει. Κάθε φορά που δέχεται αυτός ράπισμα, εμάς ελευθερώνει από την αιχμαλωσία των παθών. Κάθε φορά που το σταυρό Του σηκώνει Εκείνος, το ζυγό της δικής μας αμαρτίας κάνει ανάλαφρο. Αυτός δέχεται εμπτυσμούς, τον Αδάμ απαλλάσσει από των εμπτυσμών την κατάρα.

«Όταν συμπληρώθηκαν», λέει, «οι μέρες για τον καθαρισμό τους, έφεραν το Παιδί πάνω στα Ιεροσόλυμα, καθώς σύμφωνα με το νόμο του Κυρίου, αν το πρώτο παιδί που φέρνει μια γυναίκα στον κόσμο είναι αγόρι, θα ονομάζεται άγιο και θα είναι αφιερωμένο στον Κύριο».

Όμως ο Ιησούς δεν είναι απλώς και μόνον άγιος. Όσο, επομένως, υπερέχει ο ίδιος σε αγιότητα, τόσο περισσότερο και κατά τη γέννησή Του είναι ξεχωριστός και την εντολή του Νόμου έχει εκπληρώσει με το παραπάνω. Γράφοντας όμως ο ευαγγελιστής Λουκάς, «να προσφέρουν θυσία (μονάχα) ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια, όπως λέει ο Νόμος του Κυρίου», δε σημαίνει, άραγε, ότι υπονόμευε μέρος της σχετικής διάταξης του Νόμου; Όχι, δεν ισχύει αυτό.

Ο Νόμος, βέβαια, κάνει λόγο για αρνί και νεοσσό. Για εκείνον όμως που κάνει την προσφορά και δεν είναι πλούσιος ο Νόμος προέβλεπε ένα ζευγάρι τρυγονιών ή δύο νεοσσούς περιστεριών και σιμιγδάλι. Ο Λουκάς όμως παρέλειψε την (προβλεπόμενη από το Νόμο) προσφορά του πλουσίου· γιατί μνημονεύει εκείνον τον πτωχό, ο οποίος με τη θέλησή Του πτώχευσε για χάρη μας.

Δεν υπήρχε γι’ αυτόν, λέει ο Ευαγγελιστής, ούτε κατάλυμα· από πού, λοιπόν, να είχε αποκτήσει αρνί; Αφού τον σπαργάνωσαν μέσα σε παχνί, πώς ήταν δυνατόν να προσφέρει πρόβατο; Ούτως ή άλλως, δε χρειαζόταν αρνί, επειδή ήταν ο ίδιος ο αμνός του Θεού, το πραγματικό πρόβατο. Αυτός θυσίασε τον εαυτό Του για τη σωτηρία του κόσμου. Γι’ αυτό, ο Ευαγγελιστής παρουσίασε μεν τι πρόσταζε ο Νόμος, αλλά επίσης φανέρωσε τι ο ίδιος ο Χριστός σχεδιάζει για τη σωτηρία μας.

Από το βιβλίο: «ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ. Πατερικοί Λόγοι σε Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές». Ενωμένη Ρωμηοσύνη. Σειρά: Πατερικός άμβων 1, Θεσσαλονίκη 2020, σελ. 185 (αποσπάσματα).

[toula]

Σαράντα μέρες μετά τα Χριστούγεννα, οι ενορίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας γιορτάζουν την Υπαπαντή του Κυρίου.

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Όμως επειδή συνήθως η γιορτή πέφτει σε εργάσιμη μέρα, έχει σχεδόν μισοξεχαστεί. Παρ’ όλα αυτά έρχεται όταν η Εκκλησία ολοκληρώνει «το χρόνο των Χριστουγέννων», αποκαλύπτοντας και συγκεφαλαιώνοντας το νόημα των Χριστουγέννων σ’ ένα ρεύμα καθαρής και βαθιάς χαράς. Η εορτή αναφέρεται σ’ ένα γεγονός που καταγράφεται στο ευαγγέλιο του αποστόλου Λουκά. Σαράντα μέρες μετά τη γέννηση του Ιησού Χριστού στη Βηθλεέμ, ο Ιωσήφ και η Μαρία, ακολουθώντας τη θρησκευτική συνήθεια της εποχής, «ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου…» (Λουκ. Β΄ 22-23).

Πόσο εκπληκτική και όμορφη είναι η εικόνα, ο πρεσβύτερος να κρατά στην αγκαλιά του το βρέφος, και πόσο παράξενα τα λόγια του: «ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου…». Συλλογισμένοι αυτά τα λόγια, αρχίζουμε να εκτιμούμε το βάθος αυτού του γεγονότος και τη σχέση που έχει με μας, με μένα, με την πίστη μας. Υπάρχει στον κόσμο κάτι πιο χαρούμενο από μια συνάντηση, μια «υπαπαντή» με κάποιον που αγαπάς; Είναι αλήθεια πως το να ζεις σημαίνει να περιμένεις, να αποβλέπεις σε μια συνάντηση. Δεν είναι άραγε η υπερβολική και όμορφη προσδοκία του Συμεών το σύμβολό της; Δεν είναι η πολύχρονη ζωή του σύμβολο της προσδοκίας, αυτός ο «πρεσβύτης» που περνά ολόκληρη τη ζωή του περιμένοντας το φως που φωτίζει τους πάντες και τη χαρά που πληρώνει τα πάντα; Πόσο δε απροσδόκητο, πόσο άρρητα όμορφο είναι το ότι το πολυαναμενόμενο φως και η χαρά έρχεται στον πρεσβύτη Συμεών με ένα παιδί! Φανταστείτε τα τρεμάμενα χέρια του γέροντα Συμεών καθώς παίρνει στην αγκαλιά του το σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερά και προσεκτικά, ατενίζοντας το μικρό πλάσμα, και πλημμυρίζοντας από δοξολογία: «νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ∙ ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου».

Ο Συμεών περίμενε. Περίμενε σε ολόκληρη τη ζωή του, και είναι βέβαιο πως στοχαζόταν, προσευχόταν και βάθαινε καθώς περίμενε έτσι, ώστε στο τέλος ολόκληρη η ζωή του να είναι μια συνεχής «παραμονή» της χαρούμενης συνάντησης.

Δεν είναι καιρός να αναρωτηθούμε τι περιμένουμε; Τι επιμένει η καρδιά μας να μας υπενθυμίζει συνεχώς; Μεταμορφώνεται βαθμιαία η ζωή μας σε μια αναμονή, καθώς περιμένουμε να συναντηθούμε με τα ουσιώδη; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέτει η Υπαπαντή. Εδώ, σ’ αυτή τη γιορτή η ζωή του ανθρώπου αποκαλύπτεται ως ανυπέρβλητη ομορφιά μιας ώριμης ψυχής, που έχει απελευθερωθεί, βαθύνει και καθαριστεί από καθετί το μικρόψυχο, το ανόητο και τυχαίο. Ακόμη και τα γηρατειά και ο θάνατος, η γήινη μοίρα που όλοι μας μοιραζόμαστε, παρουσιάζονται εδώ τόσο απλά και πειστικά ως ανάπτυξη και άνοδος προς εκείνη τη στιγμή, όταν με όλη μου την καρδιά, στην πληρότητα της ευχαριστίας, θα πω: «νυν απολύεις».

Είδα το φως να διαπερνά τον κόσμο. Είδα το «Παιδίον», που φέρνει στον κόσμο τόση θεϊκή αγάπη, και που παραδίδεται σε μένα. Τίποτε δεν προκαλεί φόβο, τίποτε δεν είναι άγνωστο, όλα τώρα είναι ειρήνη, ευχαριστία, αγάπη.

Αυτά φέρνει η Υπαπαντή του Κυρίου. Εορτάζει τη συνάντηση της ψυχής με την Αγάπη, τη συνάντηση μ’ Αυτόν που μας έδωσε τη ζωή, και που μου έδωσε το κουράγιο να τη μεταμορφώσω σε αναμονή.

[toula]

«Κρίμα στον Άνθρωπο» – Περιδιάβαση στον Άθωνα

Γράφει ο Δημήτριος Λυκούδης, θεολόγος

«Όταν στις 12 του Γενάρη 1822 σκοτώθηκε ο Ηλίας Μαυρομιχάλης, στον Ανεμόμυλο, κοντά στα Στύρα της Ευβοίας, κ΄οι Τούρκοι πήγαν το κεφάλι του στον περίφημον Ομέρμπεη τον Καρυστινό, κοίταξε αυτός καλά το ματοκυλισμένο πρόσωπο του ήρωα, ωραίο και στον ανθό της νειότης, κοίταξε τα μακρυά μαλλιά του, κ΄είπε με λύπη:¨-Κρίμα στον άνθρωπο!¨»[1].

Κρίμα στον άνθρωπο που επισκέφθηκε , έστω και μία φορά το Περιβόλι της Κυρίας Θεοτόκου, τον Αγιώνυμο Άθωνα και δεν κατάφερε να συναντήσει όσα αναζητούσε και αγωνιωδώς εγύρευε.

Μα ακόμη και τότε, η Κυρία Θεοτόκος δεν επέτρεψε να απέλθει ουδείς εκ των αγιασμένων ορίων του ιερού της τόπου, εάν πρωτίστως, δεν εγεύθηκε το ελάχιστον, εκείνο το αρχικά ασήμαντο μα τόσο σημαντικό αργότερα, που θα δυνηθεί ¨άμα τω χρόνω¨ να αλλάξει την ψυχήν του και τον ακαμάτη στα πνευματικά και περιπλανώμενο νου του. Έρχεται ο προσκυνητής και γεύεται, οσφραίνεται την αγιότητα, την κομίζει εις την οικίαν του επιστρέφοντας και Θεός οίδε πότε αυτή θα ευδοκιμήσει και θα αναπληρώσει τα ελλείποντα…

Από τις πρώτες μας επισκέψεις στον Άθωνα, καιρός από τότε, μας δίδαξαν οι Πατέρες και μας εμφύσησαν την αγάπη και την καθημερινή ενασχόληση και μελέτη με ¨Τα Ασκητικά¨ του Αββά Ισαάκ του Σύρου. Όλη η καλογερική σοφία, ολούθε πλημμυρίζει ο νους με αγιορείτικο θυμίαμα και σήμαντρα που αλληλομερίζονται την αθωνική ησυχία και μακαριότητα και ενδομύχως σκέπτομαι: «Κρίμα στον άνθρωπο που δεν κατόρθωσε να συναντήσει τον Κύριο της Δόξης από αυτήν την πρόσκαιρη παραμονή στον κόσμον τούτον…».

«Ο φεύγων την κενήν δόξαν εν γνώσει, ούτος ήσθετο εν τη ψυχή αυτού του μέλλοντος αιώνος. Ο λέγων, ότι καταλέλοιπε τον κόσμον, και μαχόμενος τοις ανθρώποις ένεκεν χρείας τινός, ίνα μη λείψη αυτώ τι της αναπαύσεως αυτού, ούτος τυφλός τελείως εστί. Διότι το μεν σώμα εκουσίως ολόκληρον κατέλιπε, περί ενός δε μέλους αυτού πολεμεί, και μάχεται. Ο φεύγων του παρόντος βίου την ανάπαυσιν, τούτου ο νους κατεσκόπευσε τον μέλλοντα αιώνα»[2]. Να κατασκοπεύεις τον μέλλοντα αιώνα! Τι υψίστη τιμή! Ποίο μεγαλούργημα να αντιπαρατεθεί ενώπιόν σου από του να καταστείς ¨κατασκοπευτής ¨ της αγιότητας από τα παρόντα και προγευόμενος τα μέλλοντα! Οι αγιορείτες, ο μοναχικός κόσμος σε όλα τα πέρατα της Οικουμένης που ανθεί η Ορθοδοξία, κλήρος και ευσεβής λαός, ναι, και όμως , υπάρχουν και σήμερα αγωνιστές χριστιανοί, ¨κατασκοπευτές¨ των αιωνίων και αρρήτων του Χριστού μυστηρίων! Ζει και λαμπρύνεται και σήμερα η αγιότητα γύρω μας και «κρίμα στον άνθρωπο που δεν κατάφερε να αποδράσει…».

Στον Αγιώνυμα και υπέργηρο Άθωνα έχεις πολλές πνευματικές ευκαιρίες να συναντήσεις. Αρχονταρίκια, αποθήκες, κιόσκια, κελλαρίκια, πεζούλια, και αν πεις και για τα παρεκκλήσια…Όλα σε ¨παρασύρουν¨, όλα εδώ μιλούν για τον Ποιητή Θεό, όλα αναφέρονται στον άνθρωπο, όλα καταλογίζονται, «ακόμη και ένα Κύριε ελέησον που θα πεις, και αυτό το προσμετρά ο Θεός» έλεγε χαριτωμένα ο μακαριστός γέροντας Παΐσιος ο Εζνεπίδης. Έπιασα τον εαυτό μου, ουκ ολίγες φορές, ρομαντικό, ονειροθύτη, δακτυλοέψαυα μηχανικά τους κόμπους στο κομποσχοίνι, νωχελικά, ψυχρά, ασυναίσθητα. ¨Κρίμα στον άνθρωπο¨ που δεν έμαθε να προσμένει στην προσευχή, που δεν έκαμνε την προσευχή εργόχειρο της καρδιάς του. ¨Κρίμα στον άνθρωπο¨ που ¨εγκλιματισμένος¨ στο Περιβόλι της Κυρίας Θεοτόκου δεν κατόρθωσε να αποπλέξει τους λογισμούς του από ένα ονειροπόλο ηλιοβασίλεμα, από ένα καλαίσθητο φυσικό αγιορείτικο τοπίο. Και έμεινες εκεί να ονειροπολείς την αγιότητα που ποτέ δε γεύθηκες, εκεί πλέκοντας στα ονειρικά σου ενθυμήματα χρώματα και αγναντέματα, τόσο ειδυλλιακά μα ταυτόχρονα τόσο ξένα και ασύμφορα με τον απώτερο προορισμό σου…

¨Κρίμα στον άνθρωπο¨ γράφω, μα πιότερο, κρίμα στον εαυτό μου πρέπει, που αρκέστηκα στα όμορφα λόγια, περιορίστηκα στα αυτονόητα και απεμπόλησα το ¨υπέρ παν όνομα¨, που λησμόνησα την τάλαινα ψυχή μου να ονειροβατεί στις αγιορείτικες ομορφιές του κήπου Της, που νόθευσα το αγιορείτικο κομποσχοίνι με λίγο θαλασσινή αλμύρα, λίγο βουνό και λίγο λιόγερμα! «Και ηρωτήθη πάλιν, τι εστίν ευχή; Και είπεν: ¨ευκαιρία και σχολή της διανοίας εκ πάντων των ενταύθα, και καρδία επιστρέψασα τελείως την εαυτής όρασιν εις την επιπόθησιν εκείνης της ελπίδος των μελλόντων»[3].

Παραπομπές:

1.Ναθαναήλ Ιωάννου, Ευβοϊκά, ήτοι Ιστορία περιέχουσα τεσσάρων ετών πολέμους της Νήσου Ευβοίας, Από το 1821-1825, Ερμούπολη 1857, σελ. 95, πρβλ., Βλαχογιάννη Ιωάννου, Ιστορική Ανθολογία 1, στο ¨Άπαντα των Νεοελλήνων Κλασσικών¨, Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων, Αθήνα 1965, σελ. 159.

2.Ισαάκ του Σύρου, Ασκητικά, Λόγος ΚΓ΄, εκδ. Ρηγόπουλου, Θεσ/νίκη 1997, σελ. 91.

3.Αυτόθι, Λόγος ΠΑ΄, σελ. 306.