Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όταν ρωτήθηκε ο Αγιος Παΐσιος για την αντιμετώ­πιση, ὅταν προκύπτουν δύσκολα ἐκκλησιαστικά θέματα, ἀπάντησε μέ ἕναν ὡραῖο, ἰσορροπημένο καί πατερικό τρόπο. Εἶπε:
«Νά ἀποφεύγωνται τά ἄκρα∙ μέ τά ἄκρα δέν λύνονται τά θέματα. Βλέπαμε παλιά, ὁ μπακάλης ἔβαζε λίγο-λίγο μέ τήν σέσουλα στήν ζυγαριά. Δηλαδή δέν ἔβαζε ἀπότομα πολύ οὔτε ἀφαιροῦσε ἀπότομα πολύ. Τά δύο ἄκρα πάντα ταλαιπωροῦν τήν Μητέρα Ἐκκλησία καί οἱ ἴδιοι πού τά κρατοῦν ταλαιπωροῦνται, γιατί τά δύο ἄκρα συνήθως καρφώνουν... Εἶναι σάν νά κρατάη τό ἕνα ἄκρο δαιμονισμένος, ὅταν ἔχη ἀναίδεια πνευματική (περι­φρόνηση γιά ὅλα), καί τό ἄλλο ἄκρο σάν νά τό κρατάη τρελλός, ὅταν ἔχη μωρό ζῆλο μέ στενοκεφαλιά. Ἕνας πνευματικά ἀναιδής δηλαδή μέ ἕναν ζηλωτή, πού ἔχει μωρό ζῆλο, ποτέ δέν συμφωνοῦν, ἀλλά τρώγονται καί χτυπιοῦνται, γιατί καί οἱ δύο στεροῦνται τήν θεία Χάρη. Τότε –Θεός φυλάξοι!– μπορεῖ νά χτυπιοῦνται συνέχεια τά δύο ἄκρα καί "ἄκρη νά μήν τούς βρίσκη" κανείς. Ἐκεῖνοι πού θά μπορέσουν νά λυγίσουν τά δύο αὐτά ἄκρα, γιά νά ἑνωθοῦν –νά ὁμονοήσουν–, θά στεφανωθοῦν ἀπό τόν Χριστό μέ δύο ἀμάραντα στεφάνια.
Νά προσέχουμε νά μή δημιουργοῦμε θέματα στήν Ἐκκλη­σία οὔτε νά μεγαλοποιοῦμε τίς μικρές ἀνθρώπινες ἀταξίες πού γίνονται, γιά νά μή δημιουργοῦμε μεγαλύτερο κακό καί χαίρεται ὁ πονηρός. Ὅποιος γιά μικρή ἀταξία ταράσσεται καί ὁρμάει ἀπότομα μέ ὀργή, δῆθεν νά τήν διορθώση, μοιάζει μέ ἐλαφρό­μυαλο νεωκόρο πού βλέπει νά στάζη ἕνα κερί καί ὁρμάει ἀπότομα, μέ φόρα, γιά νά τό διορθώση δῆθεν, ἀλλά παίρνει σβάρνα ἀνθρώπους καί μανουάλια, καί δημιουργεῖ μεγαλύτερη ἀταξία τήν ὥρα τῆς λατρείας.
Δυστυχῶς στήν ἐποχή μας ἔχουμε πολλούς πού ταράσσουν τήν Μητέρα Ἐκκλησία.
Ὅσοι ἀπό αὐτούς εἶναι μορφωμένοι ἔπιασαν τό δόγμα μέ τό μυαλό καί ὄχι μέ τό πνεῦμα τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ὅσοι πάλι εἶναι ἀγράμματοι ἔπιασαν καί αὐτοί τό δόγμα μέ τά δόντια, γι’ αὐτό καί τρίζουν τά δόντια, ὅταν συζητοῦν ἐκκλησιαστικά θέματα, καί ἔτσι δημιουρ­γεῖται μεγαλύτερη ζημία στήν Ἐκκλησία ἀπό αὐτούς παρά ἀπό τούς πολέμιους τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Καλά εἶναι τό ποτάμι νά μήν εἶναι πολύ ὁρμητικό, γιατί παίρνει σβάρνα κούτσουρα, πέτρες, ἀνθρώπους, ἀλλά οὔτε βέβαια πολύ ρηχό, γιατί θά κάθωνται κουνούπια...
Εἶναι μερικοί πάλι πού ἀσχολοῦνται μέ τήν κριτική ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου καί ὄχι μέ τό γενικώτερο καλό. Παρακολουθεῖ ὁ ἕνας τόν ἄλλο περισσότερο ἀπό τόν ἑαυτό του. Κοιτάζει τί θά πῆ ἤ τί θά γράψη ὁ ἄλλος, γιά νά τόν χτυπήση κατόπιν ἀλύπητα, ἐνῶ ὁ ἴδιος, ἐάν ἔλεγε ἤ ἔγραφε τό ἴδιο πράγμα, θά τό ὑποστήριζε καί μέ πολλές μαρτυρίες ἀπό τήν Ἁγία Γραφή καί τούς Πατέρες. Τό κακό πού κάνει εἶναι μεγάλο, γιατί ἀφ’ ἑνός μέν ἀδικεῖ τόν πλησίον του, ἀφ’ ἑτέρου δέ τόν γκρεμίζει μπροστά στά μάτια τῶν πιστῶν. Πολλές φορές μάλιστα σπέρνει καί τήν ἀπιστία στίς ψυχές τῶν ἀδυνάτων, γιατί τούς σκανδαλίζει. Ὅσοι δικαιολογοῦν τήν κακία τους μέ τόν δῆθεν ἔλεγχο τῶν ἄλλων καί ὄχι τοῦ ἑαυτοῦ τους ἤ μέ τό νά δημοσιεύουν στόν κόσμο ἐκκλησιαστικές καταστάσεις –ἀκόμη καί πράγματα πού δέν λέγονται– προφα­σιζόμενοι τό "εἰπέ τῇ Ἐκκλησία", ἄς κάνουν πρῶτα ἀρχή ἀπό τήν μικρή τους ἐκκλησία, τήν οἰκογένειά τους ἤ τήν Ἀδελφότητά τους καί, ἐάν τούς φανῆ καλό, τότε ἄς ρεζιλέψουν καί τήν Μητέρα Ἐκκλησία.
Τά καλά παιδιά, νομίζω, δέν κατηγοροῦν τήν μάνα τους.
Ὅλοι χρειάζονται στήν Ἐκκλησία. Ὅλοι προσφέρουν τίς ὑπηρεσίες τους σ’ αὐτήν∙ καί οἱ ἤπιοι χαρακτῆρες καί οἱ αὐστηροί. Ὅπως στό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπαραίτητα καί τά γλυκά καί τά ξινά, ἀκόμη καί τά πικρά ραδίκια, γιατί τό καθένα ἔχει τίς δικές του οὐσίες καί βιταμίνες, ἔτσι καί στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὅλοι εἶναι ἀπαραίτητοι. Ὁ ἕνας συμπληρώνει τόν χαρακτήρα τοῦ ἄλλου καί ὅλοι εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ἀνεχώ­μαστε ὄχι μόνον τόν πνευματικό χαρακτήρα τοῦ ἄλλου ἀλλά ἀκόμη καί τίς ἀδυναμίες πού ἔχει σάν ἄνθρωπος. Δυστυχῶς μερικοί ἔχουν παράλογες ἀπαιτήσεις ἀπό τούς ἄλλους. Θέλουν νά ἔχουν ὅλοι ἴδιο πνευματικό χαρακτήρα μέ τόν δικό τους, καί ὅταν κάποιος δέν συμφωνῆ μέ τόν χαρακτήρα τους, δηλαδή ἤ εἶναι λίγο ἐπιεικής ἤ λίγο ὀξύς, ἀμέσως βγάζουν τό συμπέρασμα ὅτι δέν εἶναι πνευματικός ἄνθρωπος»
(Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Λόγοι, Μέ πόνο καί ἀγάπη γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο, ἔκδ. Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, τόμος Α΄, σελ. 322-324).

[toula]

Όταν στερεωθείτε στην πίστη, θα ανακαλύψετε στη συνέχεια αμέτρητο αριθμό αποδείξεων σχετικά με την αλήθεια της Ορθοδόξου Εκκλησίας και πίστεως:
α) θεολογικού, β) ηθικού, ασκητικού και γ) ιστορικού χαρακτήρα.
Τότε θα σας καταστεί αναμφίβολα σαφές ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία διακρίνεται από όλες τις άλλες εκκλησίες σε τρία επίπεδα, γιατί: α) μόνη αυτή αληθεύει πλήρως στη Θεολογία της,
β) μόνη αυτή γνωρίζει το μυστήριο της Χαρίτος, της αγίας ζωής, και διαφυλάσσει στην πληρότητα τη Θεία Χάρη, και
γ) είναι η αρχαιότερη, η θεμελιώδης, η βασική, από την οποία αποσχίσθηκαν κατά καιρούς μεγαλύτερα ή μικρότερα τμήματα.
Άγιος Σωφρόνιος
βιβλίο "Αγώνας Θεογνωσίας" σελ. 110

[toula]

Χωρίς τα μυστήρια, δεν υπάρχει στην Εκκλησία προσωπική σχέση με τον Χριστό. Χωρίς τα μυστήρια, όπως λέει κ ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, δεν υπάρχει πρόοδος προς την Θέωση για την οποία γεννηθήκαμε, διότι κυριεύει την ζωή μας η φθορά και ο Θάνατος.
Τα μυστήρια είναι η πηγή της Ζωής.
Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Βοήθησέ με Παναγία μου:
Την στιγμή του ΠΑΘΟΥΣ, διότι σκοτίζεται ο νους μου...
Την στιγμή του ΠΕΙΡΑΣΜΟΥ, διότι εξασθενεί η πίστη μου…
Την στιγμή του ΠΟΝΟΥ, διότι χάνω την ελπίδα μου...
Την στιγμή της ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ, διότι με προσεγγίζει η υπερηφάνεια…
Την στιγμή της ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ, διότι νομίζω πως χάνεται το παν...
Την στιγμή του ΘΥΜΟΥ, διότι πληγώνω τους άλλους…
Την στιγμή του ΦΟΒΟΥ, διότι δειλιάζω και δεν τολμώ…
Την στιγμή της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ, για να συγχωρήσω εύκολα…
Την στιγμή της ΠΤΩΣΗΣ, για να βρω την μετάνοια…
Την στιγμή της ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, για να πάω στον πνευματικό…
Την στιγμή της ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, για να μην αποσπάται ο νους και η καρδιά μου…
Την στιγμή της ΧΑΡΑΣ, για να την μοιράζομαι…
Την στιγμή της ΑΓΑΠΗΣ, για να είναι γνήσια...
Την ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ, διότι όταν είσαι δίπλα μου η ταραχή γίνεται ειρήνη, η ασθένεια γίνεται δύναμις, η δοκιμασία γίνεται πείρα και προκοπή, η ελπίδα γίνεται βεβαιότητα, η ζωή γίνεται ευλογία.
«Υπεραγία Θεοτόκε βοήθει μοι».

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

https://www.facebook.com/1424151241/vid ... 6010183158

Είχα μεγάλη χαρά να συνομιλήσω σήμερα στην εκπομπή μου με τον π. Λίβυος !
Μας είπε τόσο σπουδαία πράγματα που ξεχνάμε στην παράνοια της καθημερινότητας.
Βρείτε λίγο χρόνο και ακούστε όσα είπαμε !
— με π. Λίβυος και με Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος.

[toula]

Ἀτένισε τόν ἀδελφόν σου μέ ἀγάπη καί οἰκτιρμούς καί βοήθησέ τον πρόθυμα.
Εἶναι μέλος τοῦ Χριστοῦ καί δικό σου ‒«ἀλλήλων μέλη ἐσμέν» (Ἐφ. 4, 25)‒, εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ὁ Θεός τόν ἀγαπᾶ καί τόν ὑπολήπτεται ὅπως καί σένα.
Κύριε, δίδαξέ με νά ἐκτελῶ τά ἔργα τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον μέ προθυμία καί χαρά καί νά πιστεύω ὅτι προσφέροντας στούς ἄλλους δέν χάνω, ἀλλά κερδίζω… Κύριε, δέξου τίς προσφορές μου στό πρόσωπο τῶν πτωχῶν…
Νά εἶσαι ζηλωτής τῆς ἀγάπης.
Ὅλα θά παρέλθουν, ἡ ἀγάπη ὅμως θά μείνη, στόν αἰῶνα, ὅπως καί ὁ Θεός, πού εἶναι Ἀγάπη.
Αγ. Ιωάννης Κρονστάνδης.
(Πηγή ηλ. κειμένου: imaik.gr)

[toula]

Στ’ ἀλήθεια, Κύριε, οἱ ἐχθροί μου μέ ἔχουν ἀποσυνδέσει ἀπό τόν κόσμο καί ἅπλωσαν τά χέρια μου στό κράσπεδο τοῦ ἱματίου Σου.
Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε! Ἀκόμη κι ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.
Εὐλογησέ τους καί πλήθυνέ τους!
Πλήθυνέ τους καί κάνε τους ἀκόμα πιό σκληρούς ἐναντίον μου!
Ὥστε ἡ καταφυγή μου σέ Σένα νά μήν ἔχει ἐπιστροφή.
Νά διαλυθεῖ ἡ κάθε ἐλπίδα μου στούς ἀνθρώπους σάν ἱστός ἀράχνης.
Ν’ ἀρχίσει ἀπόλυτη γαλήνη νά βασιλεύει στήν ψυχή μου.
Νά γίνει ἡ καρδιά μου τάφος τῶν δύο κακῶν διδύμων ἀδελφῶν μου: τοῦ θυμοῦ καί τῆς ἀλαζονείας.
Νά μπορέσω νά ἀποθηκεύσω ὅλους τούς θησαυρούς μου «ἐν τοῖς οὐρανοῖς».
Νά μπορέσω γιά πάντα νά ἐλευθερωθῶ ἀπό τήν αὐταπάτη, ἡ ὁποία μέ περιέπλεξε στό θανατηφόρο δίκτυ τῆς ἀπατηλῆς ζωῆς.
Οἱ ἐχθροί μέ δίδαξαν νά μάθω αὐτό πού δύσκολα μαθαίνει κανείς, ὅτι δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει ἐχθρούς στόν κόσμο, ἐκτός ἀπό τόν ἑαυτό του!…
Εἶναι πράγματι δύσκολο γιά μένα νά πῶ ποιός μοῦ ἔκανε περισσότερο καλό καί ποιός περισσότερο κακό: Οἱ ἐχθροί ἤ οἱ φίλοι μου;
Γι’ αὐτό, εὐλόγησε Κύριε, καί τούς φίλους μου καί τούς ἐχθρούς μου…
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
(Πηγή: imaik.gr)

[toula]

Οταν οι δυσκολίες της ζωής, οι πικρίες της ψυχής, οι αδυναμίες του εσωτερικού μας κόσμου, ο πόνος η χαρά, μας αφαιρούν κάθε ελπίδα, πνευματική ή ανθρώπινη.
Οταν οι οφθαλμοί μας γίνονται ξηροί απο την προσδοκία και τελικά δεν βλέπουν.
Οταν το θεωμένο σώμα μας, το τίμιο ναίδριο του Θεού γίνεται " ως άσκός έν πάχνη", ένα τομάρι που έπεσε στην πάχνη και πάγωσε και έχασε το χρώμα του τόσο, ώστε να μην ξεχωρίζεις αν υπάρχει.
Οταν η ζωή μου γίνεται τέτοια που με κάνει να νιώθω οτι ξηράθηκε η ύπαρξη μου, οτι ξεχάστηκα απο την αγάπη των ανθρώπων, των αγγέλων, των αγίων, οτι χάθηκα και ζητάω απο τον Θεό λίγη ανάψυξη, λίγη ξεκούραση, και ο Θεός δεν μου δίνει τίποτα, και νιώθω σαν συντρίμι της ζωής, τότε αξίζει να πιστεύουμε.
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

[toula]

Από ποιά άποψη ο Αδάμ ήταν άξιος για τον Παράδεισο;
Από καμία.
Ο Παράδεισος του δόθηκε από την αγάπη του Θεού.
Τί έκανε τον Αδάμ να παραμείνει στον Παράδεισο ως την πτώση του;
Η υπακοή του στο Θεό, μόνο η υπακοή του. Όταν όμως ο ίδιος κι η σύζυγός του άρχισαν ν’ αμφισβητούν την εντολή του Θεού, και μόνο η αμφισβήτηση αυτή παραβίασε την εντολή κι έπεσε στη θανάσιμη αμαρτία της παρακοής.
Στη Νέα Κτίση ο Κύριος Ιησούς ζητάει από μας το ίδιο πράγμα που ζήτησε από τον Αδάμ και την Εύα στον Παράδεισο:
πίστη και υπακοή.
Πίστη πως κάθε εντολή που μας έδωσε, είναι για τη σωτηρία μας· απροϋπόθετη υπακοή σε κάθε μία από τις εντολές Του.
Μας έδωσε όλες τις εντολές, μαζί κι αυτήν για ν’ αγαπάμε τους εχθρούς μας, για νά ‘χουμε πίστη στα λόγια Του και υπακοή.
Αν κάποια από τις εντολές Του δεν ήταν καλή και δεν υπηρετούσε τη σωτηρία μας, δε θα μας την έδινε.
Εκείνος ήξερε πολύ καλύτερα αν η εντολή αυτή ήταν φυσική ή αφύσικη, δυνατή ή αδύνατη.
Το πιο σπουδαίο πράγμα για μας είναι πως ο Θεός μας έδωσε την εντολή αυτή κι εμείς, αν θέλουμε το καλό μας, πρέπει να την τηρήσουμε.
Όπως ο άρρωστος παίρνει το φάρμακο από το χέρι του γιατρού με πίστη και κάνει υπακοή, είτε το φάρμακο είναι γλυκό είτε πικρό, έτσι κι εμείς, αδύναμοι από την αμαρτία και με σκοτισμένο νου, πρέπει να τηρούμε με πίστη κι υπακοή όλες τις εντολές που μας έδωσε ο καλός Ιατρός των ψυχών μας και Κύριος της ζωής μας, Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος.
Σ’ Εκείνον πρέπει δόξα και αίνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων.
Αμήν.
(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Β’ – ΟΜΙΛΙΕΣ Ε’ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Επιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης, Αθήνα 2013)

[toula]

Αναζητούμε οι άνθρωποι αξιοπιστία σήμερα ή μας ενδιαφέρει να δικαιώνεται ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα;
Είναι δεδομένο βεβαίως πως ο καθένας μας έχει συγκεκριμένες αντιλήψεις για τη ζωή, άλλος με βάση την παιδεία και τη σκέψη του, άλλος με βάση τις εμπειρίες του, τα τραύματα και τις απογοητεύσεις του, άλλος επειδή ωθείται από τους οικείους ή τις παρέες του να σκέφτεται και να συμπεριφέρεται με συγκεκριμένο τρόπο, άλλος εξαιτίας του χαρακτήρα του, που άλλοτε είναι σταθερός και άλλοτε ασταθής, άλλοτε αποφασισμένος να υπερασπιστεί επιλογές και αντιλήψεις και άλλοτε έτοιμος να αλλάξει γνώμη, ιδίως αν οι αποφάσεις του ή οι σκέψεις του έχουν διαμορφωθεί με προχειρότητα και επιπολαιότητα.
Ιδίως οι νεώτεροι, κυρίως οι έφηβοι, αλλά όχι μόνο αυτοί, δεν είναι έτοιμοι να παλέψουν να είναι η ζωή τους όπως πιστεύουν, να ακολουθήσουν με σταθερότητα τις αποφάσεις τους, αυτό που δηλώνουν να είναι και αυτό που πράττουν.
Ακόμη κι έτσι όμως, δεν είναι τυχαίο το ότι δεν βρίσκουν εύκολα υποστηρικτικό περιβάλλον, όταν θέλουν να προσπαθήσουν, καθότι το να δώσεις δεύτερη ευκαιρία σε κάποιον προϋποθέτει καρδιά που αγαπά, που νοιάζεται αληθινά, καρδιά που φεύγει από το “εγώ, μόνο”.
Αν όμως δεν καλλιεργείται η ανάγκη για αξιοπιστία, τότε γιατί ένας άνθρωπος να αναλάβει ευθύνες για τη ζωή του;..Να μπορέσει δηλαδή να κατανοήσει πόσο η στάση του πληγώνει, όταν είναι εγωκεντρική και μόνο εγωκεντρική, ότι οι άλλοι που νιώθουν ότι δεν είναι δίπλα τους, δεν κρατά την αξιοπιστία του, απογοητεύονται και οι σχέσεις κλονίζονται.
Ίσως εδώ να είναι και το κλειδί της αξιοπιστίας. Η αδυναμία του ανθρώπου σήμερα να επενδύσει σε σχέσεις, να μείνει σταθερός, να τις υπερασπιστεί, να παλέψει, ακόμη κι αν έχουν δυσκολίες, κάτι που είναι φυσικό και αναμενόμενο, να μην τις γκρεμίσει, αλλά να αναλάβει την ευθύνη να μείνει.
Εύκολα φεύγουμε οι άνθρωποι.
Εύκολα εγκαταλείπουμε μια σχέση με το πρώτο λάθος ή με την πρώτη αστάθεια και αγνοούμε, ηθελημένα ή και μη, ότι χρειάζεται να αγαπήσεις, να κάνεις ένα βήμα πίσω, για να αγαπηθείς, να δείξεις τον δρόμο για να συμπορευθεί ο άλλος μαζί σου.
Η πίστη συνεπάγεται την εμπιστοσύνη.
Και στην πνευματική μας παράδοση η πίστη έχει να κάνει με έναν Θεό ζώντα, παρόντα στην πορεία μας, έναν Θεό ο οποίος στηρίζει την ύπαρξή μας στις κρίσεις της, χωρίς να κάνει κατ’ ανάγκην πράξη τα θελήματά μας, διότι δεν είναι απαραίτητο ότι αυτά μας ωφελούν.
Ο Θεός βλέπει παραπέρα.
Δεν κρίνει τη ζωή με βάση το τώρα και μόνο αυτό, αλλά μας δίνει ευκαιρίες για να βρούμε τον δρόμο του μέλλοντος, καθώς θέλει όλοι να σωθούν και να έρθουν σε επίγνωση αλήθειας.
Γι’ αυτό και η αξιοπιστία του Θεού έχει αποκαλυφθεί στο πρόσωπο του Χριστού, στην ενανθρώπησή Του, στο Πάθος και στην Ανάστασή Του, στην υπόσχεση της Δευτέρας Παρουσίας και της Ανάστασης των νεκρών, όπως αυτή βιώνεται ήδη στην Εκκλησία, στη θεία λειτουργία και στη ζωή των Αγίων.
Η αξιοπιστία των ανθρώπων συνήθως μετριέται με το να θέλουμε να σκέφτονται όπως εμείς, με το να αρνούμαστε ότι μπορεί και να κάνουν λάθος, με το να απαιτούμε να τα δίνουν όλα σε μας, χωρίς όμως εμείς να είμαστε έτοιμοι να δείξουμε ότι μπορούν να μας εμπιστευθούν.
Δύσκολος ο δρόμος.
Θέλει ευθύνη και ωριμότητα.
Κυρίως όμως θέλει θυσία, μικρότερη και μεγαλύτερη.
Πρωτίστως όμως την απόφαση να είμαστε αληθινοί, να ζούμε και να δείχνουμε αλήθεια και να μην αυτοακυρωνόμαστε.
Αυτό δύσκολα συγχωρείται.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός