Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι’ αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συχωρέσουν. (Δεν βαριέσαι, αδελφέ, ξέχασέ τα).
Κείνο που δεν θα σου συχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπονται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, νά’ναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους.
Φώτης Κόντογλου

[toula]

Χωρίζεται ο άνθρωπος από τον Χριστό; Τότε χωρίζεται από την μοναδική λογική έννοια του «όντος» του, της ζωής του, της υπάρξεώς του.
Χωριζόμενος ο άνθρωπος από τον Χριστό, χωρίζεται και από την μόνη λογική έννοια της ψυχής του, του «νοός» του, της συνειδήσεώς του, του θελήματός του, του σώματός του.
Τί είναι ο ανθρώπινος νους χωρίς τον Χριστό; Είναι ένας μαρτυρικός, βασανιστικός θρήνος.
Τί είναι η ψυχή του ανθρώπου χωρίς τον Χριστό; Είναι ένα ομιλούμενο σκιάχτρο. Τί είναι η συνείδησή του, ή βούλησή του; Είναι ένας απελπισμένος τυφλός. Τί είναι το σώμα του χωρίς το Χριστό; Είναι ένα αηδιαστικό, σιχαμερό σκουλήκι...
Τί είναι το θέλημα του; Είναι ένας αβοήθητος εγκληματίας. Τί είναι γενικά ο άνθρωπος χωρίς τον Χριστό; Είναι ένα φοβερό εξωτερικό θέαμα. Έτσι και κάθε άλλο δημιούργημα, από τον άγγελο μέχρι και το πιό ασήμαντο ον, χάνει κάθε λογική έννοια της υπάρξεώς του, αν δεν διατηρήσει στο «είναι» του, τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Η αμαρτία είναι η μοναδική διασπαστική δύναμη, που χωρίζει και διακόπτει κάθε δεσμό με τον Θεό. Χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό, χωρίζει τον άγγελο και κάθε άλλο όν. Έτσι, απομακρύνοντας η αμαρτία τον άνθρωπο από τον Θεό, τον καταβυθίζει στη μωρία, στην χωρίς νόημα κατάσταση, στο θάνατο, στο διαβολισμό (στο κράτος του διαβόλου).
Γι’ αυτό και ο φιλάνθρωπος Κύριος, ο Θεός Λόγος έγινε άνθρωπος και με την ένωση στον Εαυτό Του, της Θείας και ανθρώπινης φύσεως, «ασυγχύτως και αδιαιρέτως», καθάρισε την φύση μας από την αμαρτία, την παραφροσύνη, τον θάνατο και τον διάβολο.
Έτσι ο Θεάνθρωπος Κύριος πέρασε στη γη όλα τα μαρτύρια μας, έζησε όλες μας τις θλίψεις, και σ’ εμάς τους «πολύπλευρα νεκρούς» ξανάδωσε ζωή, μας αναβίωσε από τις «θνητότητες» μας, μας ανέστησε από τους τάφους μας και μας αναβίβασε στα ουράνια (Εφεσ. 2, 6-8).
Με την Θεανθρώπινη ζωή Του και την ολόπλευρη Θεανθρώπινη «οικονομία» της σωτηρίας, ο Κύριος Ιησούς Χριστός έδωσε τις Θεοχαριτωμένες δυνάμεις, με τις οποίες οι άνθρωποι γίνονται «οικείοι του Θεού», γίνονται «γεγεννημένοι εκ του Θεού και συν Θεώ», περιτειχίζονται στην αγία εκκλησία και φθάνουν στο πλήρωμα της ζωής και της αιωνιότητας, διαμέσου της ευλογημένης Θεανθρωπότητας (Έφεσ. 2, 10¬22).
Σύμφωνα με τον προαιώνιο προορισμό του ανθρώπου από τον Θεό, όλοι είναι δημιουργημένοι για τον ίδιο σκοπό, όλοι είναι κάτω από τον ίδιο Κύριο και Θεό, είναι κάτω από την αιώνια θεϊκή Αλήθεια, την δικαιοσύνη του Θεού και την αγαθότητά Του, όλοι είναι προορισμένοι «εις υιοθεσίαν διά Ιησοϋ Χριστού εις αυτόν, κατά την ευδοκίαν του θελήματος αυτού» (Έφεσ. 1, 4-5).
Γι’ αυτό σ’ όλους τους ανθρώπους είτε είναι Ιουδαίοι, είτε είναι Έλληνες, δούλοι ή ελεύθεροι, δόθηκε ένας, ο ίδιος Σωτήρας και μία, η ίδια σωτηρία, τα ίδια μέσα και οι ίδιες δυνάμεις σωτηρίας, ένα και το ίδιο Ευαγγέλιο.
Η σωτηρία επιτυγχάνεται διαμέσου της ευλογημένης, χαριτωμένης ψυχικής ενώσεως με τον Σωτήρα Χριστό.
Και μετά την κοινωνία των ανθρώπων με τις ουράνιες σωτηριώδεις δυνάμεις, που επιτυγχάνεται με το Ευαγγέλιο, γίνονται κοινωνοί και με όλες τις Θεανθρώπινες λυτρωτικές δυνάμεις, οι οποίες τους καθαρίζουν από κάθε κακία και αμαρτία και τους πληρώνουν, τους γεμίζουν και με όλα τα «ένθεα καλά» (Εφεσ. 3, 6-7).
Και αυτό συντελείται στο Θεανθρώπινο σώμα της Εκκλησίας, στην οποία βρίσκεται όλη η Θεανθρώπινη οικονομία της σωτηρίας, η «οικονομία του μυστηρίου» του Θεού, σε σχέση με το ανθρώπινο γένος και με όλα τα όντα γενικά.
Αυτό το παν-θαυμαστό και παν-θαυματουργό μυστήριο της εκκλησίας, θαυμάζεται από τους αγγέλους του Θεού και αποκαλύπτεται και σ’ αυτούς, διαμέσου της εκκλησίας, η «πολυποίκιλος σοφία του Θεού» και μαζί με τους ανθρώπους μαθαίνουν και αυτοί την ανείπωτη και απερινόητη σοφία και αγάπη του Θεού (Εφεσ. 3, 9-10).
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς
«Προς Εφεσίους Επιστολή» Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας

[toula]

Θά πρέπει ν’ αγωνίζεσαι μέ κάθε τρόπο νά διατηρείς τήν ειρήνη της ψυχής καί νά μήν ενοχλείσαι άπό τίς προ­σβολές των άλλων. Γιά νά τό πετύχεις αυτό, θά πρέπει ν’ αγωνίζεσαι μέ όλες τίς δυνάμεις νά συγκρατήσεις τό θυμό καί νά φυλάξεις μέ προσοχή τό νου καί τήν καρδιά σου άπό απρεπείς σκέψεις καί αισθήματα.
Ό Θεός έχει βάλει μέσα μας μόνο ένα θυμό καί ένα φθόνο: εναντίον του πονηρού, εναντίον εκείνου πού στην αρχή εξα­πάτησε τόν άνθρωπο καί τόν έβγαλε άπό τόν Παράδεισο, εναντίον του φθοροποιού διαβόλου. Μάς δόθηκε ή εντολή νά πολεμήσουμε εναντίον των πονηρών πνευμάτων της ακαθαρ­σίας καί της επιθυμίας, πού σπείρουν στην καρδιά ακάθαρτες καί πονηρές σκέψεις...
Επομένως, θά πρέπει νά ανεχόμαστε μέ αταραξία τίς προσβολές πού μάς κάνουν οι άλλοι καί νά συνηθίσουμε τόν εαυτό μας νά έχει τέτοια πνευματική διάθεση, ώστε οι προσβολές αυτές νά φαίνονται ότι δέν απευθύνονται σέ μάς αλλά σέ άλλους.
ΕΙΡΗΝΗ ΨΥΧΗΣ
Τό νά βυθίζει κανείς τό νου του μέσα στην ψυχή του καί ή καρδιά του νά εργάζεται νοερά είναι σημείο σοφής ψυχής.Τίποτα δεν είναι καλύτερο άπό τήν ειρήνη τουΧριστού. Σ’ αυτή εξοστρακίζεται κάθε πόλεμος των πνευμάτων του σκότους: «ότι ούκ έστιν ήμίν ή πάλη προς αίμα καί σάρκα, αλλά προς τάς αρχάς, προς τάς εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τά πνευματικά της πονηρίας έν τοις έπουρανίοις» (Έφεσ. στ’ 12).
Τότε ή χάρη του Θεού τόν επισκιάζει καί βρίσκεται σέ μιά ειρηνική κατάσταση. Καί άπό αυτή τήν ειρηνική κα­τάσταση προχωρά σέ μιά άλλη, περισσότερο ειρηνική. Ειρηνική κατάσταση εννοούμε όταν κανείς έχει καθαρή συνείδηση. Καί περισσότερο ειρηνική, όταν ό νους θεω­ρεί μέσα του τή χάρη του Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα μέ τό λόγο του Θεού: «καί έγενήθη έν ειρήνη ό τόπος αύτού» (Ψαλμός οε’ 3).
Μπορεί νά μήν ευφραίνεται κανείς, όταν βλέπει τόν ήλιο μέ τά αισθητά του μάτια; Άλλα πόσο περισσότερο ευφραίνεται, όταν ό νους του βλέπει μέ τά εσωτερικά μάτια τόν Ήλιο της Δικαιοσύνης, τό Χριστό; Τότε πραγ­ματικά χαίρεται κανείς μέ μιά αγγελική χαρά. Γι’ αυτή τή χαρά ό απόστολος Παύλος είπε: «ημών γάρ τά πολίτευμα έν ούρανοίς υπάρχει» (Φιλιππ. γ’ 20).
Όταν ό άνθρωπος πορεύεται σέ μιά ειρηνική κατά­σταση, γεύεται τίς πνευματικές δωρεές μέ αφθονία.
Οι άγιοι πατέρες, πού βρίσκονταν σέ ειρηνική κατά­σταση καί είχαν επισκιαστεί άπό τή θεία χάρη, ζούσαν πολύ.
Όταν ό άνθρωπος βρίσκεται σέ ειρηνική κατάσταση, μπορεί νά φωτίσει καί τους άλλους μέ τό δικό του φως. Πρίν άπ’ αυτό όμως πρέπει νά επαναλάβει τά λόγια αυτά της Προφήτιδος Άννας: «μή έξελθέτω μεγαλορρημοσύνη έκ του στόματος υμών» (Α’ Βασιλ. β’ 3) καί τά λόγια του Κυρίου: «υποκριτά, έκβαλε πρώτον τήν δοκόν έκ του οφθαλμού σου, καί τότε διαβλέψεις έκβαλείν τά κάρφος έκ του οφθαλμού του άδελφού σου» (Ματθ. ζ 5).
Ό Κύριος μας Ιησούς Χριστός άφησε τήν ειρήνη αυτή σάν κάποιο ανεκτίμητο θησαυρό στους μαθητές Του πρίν τό θάνατο Του, λέγοντας: «είρήνην αφίημι ύμίν, ειρήνην τήν έμήν δίδωμι ύμίν» (Ίωάν. ιδ’ 27). Γι’ αυτή τήν ειρήνη ό Απόστολος λέγει: «καί ή ειρήνη του Θεού ή υπερέχουσα πάντα νουν φρουρήσει τάς καρδίας υμών καί τά νοήματα υμών έν Χριστώ Ίησοϋ» (Φι-λιπ.δ’7).
Γι’ αυτό πρέπει νά αγιάσουμε όλες τίς σκέψεις, τίς επιθυμίες καί τά έργα μας, γιά νά λάβουμε τήν ειρήνη του Θεού καί νά κραυγάζουμε πάντα μαζί μέ τήν Εκκλη­σία: «Κύριε, ό θεός ημών, είρήνην δός ήμίν» (Ησαΐας κστ’ 12).
από το βιβλίο: Διδαχές Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ
σειρά: Φιλοκαλία των Ρώσων Νηπτικών,
εκδόσεις Πέτρου Μπότση, Αθήνα 1983

[toula]

«Το Θέλημα του Θεού είναι, να υπηρετούμε τους ανθρώπους
και να τους συμφιλιώνουμε με τον Θεόν!»!!!
Άγιος Παχώμιος ο Μέγας.

[toula]

Μετάνοια την Τσικνοπέμπτη… (Μια συγκλονιστική διήγηση!)
«Πως αγριεύουν έτσι οι άνθρωποι; Πώς μεμιάς αφήνονται έρμαια στις ροπές και στις τάσεις τής φθαρτής ανθρώπινης τους φύσης; Πώς κατάντησε απόψε αυτή η ήσυχη επαρχιακή πόλη;
Θαρρείς και δεν την κατοικούν άνθρωποι αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα πού άλλος με κεφάλι γαιδάρου, άλλος λιονταριού, άλλος πιθήκου τρέχουν να προλάβουν να γλεντήσουν, να μεθύσουν, να άμαρτήσουν όσο γί­νεται περισσότερο.
Γιατί απόψε είναι Τσικνοπέμπτη και γέμισε ή πόλη μασκαράδες. Απόψε κάθε λογικός άνθρωπος δεν ξεμυτίζει από το σπίτι του». Αυτά σκεφτότανε ο παπα-Θανάσης, καθώς έμπαινε ατό σπίτι του γυρνώντας από το ναό.
– Α, παπαδιά μου, τό κακό παράγινε! Ο Θεός νά μας συγχωρέσει, είπε στή γυναίκα του, μόλις μπήκε μέσα. Εκείνη τόν κοίταξε μέ κατανόηση.
– Ο Θεός νά μας φυλάει, είπε καί άρχισε νά ετοιμάζει τό βραδινό φαγητό.
Στό σπίτι του παπα-Θανάση, περασμένα πιά τά μεσάνυχτα, επικρατεί ησυχία. Τά παιδιά καί ή παπαδιά είχαν ήδη κοιμηθεί κι ό παπα-Θανάσης ετοιμαζότανε καί κείνος νά πάει γιά ύπνο,όταν ακούστηκε τό κουδούνι τής πόρτας. Τινάχτηκε μέσα στόν ύπνο της η παπαδιά καί βρέθηκε δίπλα στόν παπα-Θανάση.
– Μην ανοίγεις τέτοια νύχτα, πάτερ μου! τόν παρακάλεσε φοβισμένη.
– Γιατί φοβάσαι; τήν καθησύχασε εκείνος. Είναι η πρώτη φορά πού μάς κτυποϋν τέτοια ώρα τήν πόρτα; Αφού τό ξέρεις τό σπίτι του Ιερέα διανυκτερεύει κάθε βράδυ.
– Ναι, μά απόψε…
Της χαμογέλασε ό παπα-Θανάσης καί άνοιξε τήν πόρτα.
– Πάτερ μου, μέ συγχωρείτε πού ήρθα τέ­τοια ώρα, όμως ή μάνα μου πεθαίνει καί ζητά νά έξομολογηθεί καί νά κοινωνήσει.
‘Ο άνθρωπος πού στεκόταν μπροστά του, παρό­λο πού ήταν άντρας, έτρεμε ολόκληρος κι άφηνε τά δάκρυά του δίχως ντροπή νά τρέχουν.
– Πήγαινε εσύ κοντά της, παιδί μου, καί γώ πάω ώς τήν εκκλησία νά πάρω τή θεία Κοινωνία καί έρχομαι αμέσως.
’Έφυγε ό άντρας αφήνοντας στόν παπα-Θανάση τή διεύθυνσή του.
– Που θά πας, πάτερ μου, μόνος σου τέτοια ώρα, μιά τέτοια νύχτα; Δέ φοβάσαι; Γ ιατί δέν τόν κρατούσες νά πάτε συντροφιά;»
Ή παπαδιά μιλούσε καί κείνος τήν κοίταζε αυστηρά.
– Μόνος είπες, παπαδιά, μόνος; Κι ό Κύριος πού θά κουβαλάω στά χέρια μου; Ά, παπαδιά μου, κάτι σ’ έχει πιάσει απόψε καί δέ μιλάς γνωστικά.
Ντύθηκε ό παπα-Θανάσης καί βγήκε στό δρό­μο. Ξέχασε πώς ήταν νύχτα Τσικνοπέμπτης. Δέν τόν άπασχολούσαν καθόλου οί μασκαράδες πού έβλεπε γύρω του. Ένα μόνο τόν απασχολούσε, νά προλάβει νά δώσει τό «φάρμακο τής αθανασίας» στην ετοιμοθάνατη. Πήρε με δέος στά χέρια του τό Σώμα καί τό Αίμα του Χρίστου καί ξαναβγήκε στό δρόμο. Δέν κοιτούσε ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Μόνο έτρεχε νά προλάβει.Σέ μιά στροφή του δρόμου ακούσε γέλια καί φωνές. Κάποιος φώναξε κοροϊδευτικά: «Τήν ευχή σου Δέσποτα!», μά δέν γύρισε νά κοιτάξει. Καί τότε, δέν κατάλαβε πως, βρέθηκε κυκλωμένος από μιά παρέα μασκαράδων, πού προσπαθούσαν νά τόν σταματήσουν.
– Συνάδελφε, που πάμε;
Ένας νεαρός μασκαρεμένος σέ παπά, μέ χνώτο πού μύριζε ποτό, στεκόταν μπροστά του κρατώντας στό χέρι ένα σταυρό. Τα’χασε ό παπα-Θανάσης καί πριν προλάβει νά πει τίποτα, δέχτηκε τήν επίθεση όλου του τσούρμου. Άλλος τόν τραβούσε άπό τά ράσα κι άλλος του έβγαζε τό καλυμμαύχι.
Ο παπα-Θανάσης έσφιξε στό στήθος του τ’ άχραντα Μυστήρια καί προσπάθησε νά τούς μι­λήσει, μά κανένας δέν άκουγε. Κάποιος τότε του τράβηξε τή γενειάδα καί -σάν νά τόν κτύπησε ηλεκτρικό ρεϋμα- άρχισε νά φωνάζει;
– Είναι αληθινός, ρέ, είναι αληθινός!
Ή παρέα κοκκάλωσε στή θέση της κι ό παπα- Θανάσης, μέ τό πρόσωπο μουσκεμένο από τόν ιδρώτα της αγωνίας καί τά δάκρυα του, τούς κοίτα­ξε χωρίς νά μιλα.
– Συγγνώμη, πάτερ! είπε εκείνος που του τρά­βηξε τή γενειάδα. Νομίζαμε πώς ήσασταν ψεύτικος σάν κι αύτόν καί…
– Σας είδαμε καί τέτοια ώρα έξω καί ήμασταν σίγουροι πώς ήσασταν μασκαρεμένος.
– Συγχωρέστε μας! είπε ένας άλλος.
– Πάω νά κοινωνήσω μιά ετοιμοθάνατη, παιδιά μου.’Ο θάνατος δέν έχει ώρες κατάλ­ληλες καί ακατάλληλες κι εγώ τρέχω νά τόν προλάβω. Καί σύ, παιδί μου, βγάλε τά ράσα τά τι- μημένα. Μην αμαρτάνεις άλλο ρεζιλεύοντάς τα. Είναι πολύ ιερό τό ράσο, γιά νά μασκαρεύεσαι μ’ αυτό. Τραβάτε στά σπίτια σας, παιδιά μου, κι ό Θεός νά σας συγχωρέσει.
Άνοιξε τό βήμα του ό παπα-Θανάσης, γιά νά κερδίσει τό χαμένο χρόνο.Ήταν πικραμένος ώς τά κατάβαθά του. Τόσο πολύ, λοιπόν, χάλασαν σι άνθρωποι, ώστε μασκαρεύονται καί Ιερείς;
– Πάτερ, Πάτερ!
Ή φωνή πού έφτασε στά αυτιά του ήταν γεμά­τη αγωνία. Σταμάτησε καί περίμενε. Ένας νεαρός κατακόκκινος από τήν τρεχάλα καί τήν ντροπή έφτασε κοντά του λαχανιασμένος.
– Πάτερ! Είμαι κείνος πού ντύθηκε παπάς. Τό έκανα εντελώς απερίσκεπτα, πάτερ και… καί θέλω νά ’ρθω μαζί σας στό σπίτι της έτοιμοθάνατης. Δέν… δέν θέλω νά σας πάρουν κι άλλοι γιά ψεύτικο…
Ό παπα-Θανάσης του έκανε νόημα νά τόν ακολουθήσει. Στά χέρια του ό νεαρός κρατούσε τό σταυρό πού είχε μαζί του. Μπήκαν στό σπίτι τής ετοιμοθάνατης σιωπηλοί.
– Χαίρομαι, πάτερ, πού βρήκατε καί παπαδάκι καί δέν ήρθατε μόνος, είπε ό αντρας πού τόν είχε καλέσει.
Ό νεαρός ξανακοκκίνησε καί κοίταξε μέ αγωνία τόν παπα-Θανάση.
Ναι, ό Θεός μου τόν έστειλε, είπε εκείνος καί τά λόγια του καρφώθηκαν στήν καρδιά του νεαρού.
– Πάτερ, δέν θά σας εγκαταλείψω ποτέ, έλεγε ό νεαρός λίγη ώρα αργότερα, όταν ό παπα-Θανάσης κλείδωνε τό ναό, αφήνοντας ξανά μεσα τό Σώμα καί τό Αίμα του Χριστού, θά γίνω ό βοη­θός σας, τό παπαδάκι σας.’Ίσως έτσι μέ συγχω­ρήσει ό θεός γιά τήν ιεροσυλία πού έκανα.
-‘Αμποτε, παιδί μου, νά τό φορέσεις τό ράσο κι αληθινά, είπε ό παπα-θανάσης καί τόν ευλόγησε με τά δυό του χέρια, εκείνα πού πριν από λίγο κρατούσαν τόν Ίδιο τόν Κύριο.
Καί παράξενο- ό παπα-Θανάσης είχε τή σιγουριά πώς αύτό θά γινό­ταν κάποια μέρα! Καί ακόμα πιό παράξενο- τήν ίδια σιγουριά ένιωθε μέσα του κι ό νεαρός.

[toula]

Οι δύο Αναστάσεις (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ὅταν ἠχήσει τὸ οὐράνιο κέλευσμα, ἡ φωνὴ τοῦ ἀρχαγγέλου καὶ ἡ ἐσχάτη σάλπιγγα τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὴν ἡμέρα Κυρίου τὴν μεγάλη καὶ ἐπιφανῆ (Ἰωὴλ 2, 11), συγκλονιστικὰ γεγονότα θὰ λάβουν χώρα «ἐν ἀτόμῳ, ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ». Θὰ συναχθοῦν ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ ὅλα τὰ ἔθνη. «Πάντες παραστησόμεθα τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ» (Ρωμ. 14, 10). Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν καὶ θὰ ζήσουν ἐπὶ τῆς γῆς. Ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι τὸν τελευταῖο ἄνθρωπο τῆς ἐσχάτης γενεᾶς. Καὶ θὰ κριθοῦν οἱ πάντες ἀπὸ τὸν κριτὴ τοῦ κόσμου, τὸν Χριστὸ (Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω).

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι σὲ μιὰ καὶ μόνη στιγμὴ θὰ γίνει ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καὶ ἡ τελικὴ κρίση. «Σαλπίσει γάρ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐγερθήσονται ἄφθαρτοι». Οἱ νεκροὶ θὰ ξαναπάρουν τὰ σώματά τους ἄφθαρτα καὶ ἀθάνατα. Ὅμοια μὲ τὸ ἀναστημένο σῶμα τοῦ Χριστοῦ. «Καθὼς ἐφορέσαμεν τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, φορέσομεν καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου». Δὲν εἶναι δυνατὸν φθαρτὸ σῶμα, ἀπὸ σάρκα καὶ αἷμα, νὰ κληρονομήσει τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, οὔτε ἡ φθορὰ νὰ κληρονομήσει τὴν ἀφθαρσία. «Δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν».

Ὅσοι ὅμως θὰ ζοῦν κατὰ τὴ στιγμὴ τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, δὲν θὰ πεθάνουν, ἀλλὰ θὰ ἀλλάξουν ἀμέσως, παίρνοντας σῶμα ἄφθαρτο, ἀντὶ τοῦ φθαρτοῦ ποὺ εἶχαν ἐνόσῳ ζοῦσαν. Θὰ ἐκπληρωθεῖ τότε ὁ λόγος ποὺ ἀναφέρεται στὴν Ἁγία Γραφὴ γιὰ τὴν κατάργηση, τὴν πλήρη ἐξαφάνιση τοῦ θανάτου: «Κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος» (Α΄ Κορ. 15, 48-55). Στὸ ἑξῆς δὲν θὰ ὑπάρχει θάνατος, ἀλλὰ ζωὴ αἰώνια.

Θὰ ἀναστηθοῦν οἱ πάντες, μὲ ὅποιον τρόπο κι ἂν πέθανε ὁ καθένας. Αὐτοὶ ποὺ φαγώθηκαν ἀπὸ τὰ θηρία καὶ δὲν ἔμεινε οὔτε ἴχνος ἀπὸ τὸ σῶμα τους. Αὐτοὶ ποὺ πνίγηκαν στὴ θάλασσα. Αὐτοὶ ποὺ κάηκαν στὴ φωτιά. Αὐτοὶ ποὺ ἀποτεφρώθηκαν στὰ ναζιστικὰ κρεματόρια, ἢ ποὺ ἀποτεφρώνονται οἰκείᾳ βουλήσει σήμερα, ἀντὶ νὰ ταφοῦν. Τὰ σώματα ὅλων θὰ ἀνασυντεθοῦν μὲ τὴν παντοδύναμη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. «Καὶ ἔδωκεν ἡ θάλασσα τοὺς νεκροὺς τοὺς ἐν αὐτῇ, καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ᾅδης τοὺς νεκροὺς τοὺς ἐν αὐτοῖς, καὶ ἐκρίθησαν ἕκαστος κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν» (Ἀποκ. 20, 13).

Ἡ ἀνάσταση ὅμως τῶν νεκρῶν θὰ ἔχει διαφορετικὴ σημασία γιὰ τὸν καθένα. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης (5, 29) μιλάει γιὰ δύο ἀναστάσεις. «Ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως». Ἄλλοι γιὰ νὰ ζήσουν αἰώνια, ἄλλοι γιὰ νὰ κριθοῦν καὶ νὰ καταδικασθοῦν. Οἱ πρῶτοι θὰ ἁρπαγοῦν πάνω σὲ σύννεφα, «ἐν νεφέλαις», γιὰ νὰ προϋπαντήσουν «σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις» τὸν Κύριο στὸν ἀέρα καὶ νὰ ἀνεβοῦν μαζί του στὸν οὐρανό. Οἱ δεύτεροι θὰ ἀναστηθοῦν γιὰ νὰ περάσουν ἀπὸ δικαστήριο καὶ καταδίκη.

Ὁ Χριστὸς τὰ προλέγει αὐτὰ μὲ εἰκόνες καὶ παραβολές. Παριστάνει τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου μὲ θερισμό, κατὰ τὸν ὁποῖο οἱ θεριστὲς ἄγγελοι θὰ θερίσουν πρῶτα τὰ ζιζάνια, «πάντας τοὺς ποιοῦντας τὴν ἀνομίαν». Ἄχυρα καὶ ζιζάνια θὰ δεθοῦν σὲ δεμάτια καὶ θὰ κατακαοῦν «εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός». Ἐνῶ τὸ σιτάρι θὰ συναχθεῖ στὴν ἀποθήκη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ γεωργὸς μὲ τὸ φτυάρι στὸ χέρι, ποὺ διαχωρίζει μέσα στὸ ἁλώνι του τὸ σιτάρι ἀπὸ τὸ ἄχυρο.

Ὁ διαχωρισμὸς αὐτὸς θὰ διασπάσει πολλοὺς ἐπίγειους δεσμούς, ὅσο στενοὶ κι ἂν εἶναι. Δύο θὰ κοιμοῦνται στὸ ἴδιο κρεβάτι, δύο θὰ ἀλέθουν στὸν ἴδιο μύλο, δύο θὰ ἐργάζονται στὸν ἴδιο ἀγρό, ὁ ἕνας θὰ παραλαμβάνεται γιὰ νὰ προϋπαντήσει τὸν Κύριο, ὁ ἄλλος θὰ ἐγκαταλείπεται γιὰ νὰ ριχτεῖ στὸ πῦρ τὸ ἄσβεστο (Ματθ. 3, 12. 13, 30-50. Λουκ. 17, 34-36).

Ἐμεῖς; Προετοιμαζόμαστε γιὰ ἀνάσταση ζωῆς ἢ γιὰ ἀνάσταση κρίσεως;

Καλή, εὐλογημένη ἑβδομάδα! Καλὸ Τριῴδιο!

«Ἀντιύλη». Ἱ. Ν. Ἁγ. Βασιλείου, Πρέβεζα

[toula]

Κυριακής της Απόκρεω : Μια κρίση αγάπης, αλλά και δικαιοσύνης. Μια αγκαλιά από Φως αγάπης που πηγάζει από ένα πρόσωπο. Μπροστά σε αυτό το Φως της αγάπης πώς θα σταθούμε; Σαν κάρβουνο ή σαν χρυσός;
Μια κρίση όχι με την νομική έννοια αλλά μια έμπρακτη εφαρμογή της αγάπης στον πλησίον που στην ουσία είναι το Δικό Του πρόσωπο. Πού είδαμε δηλαδή τα σημάδια Του στον πλησίον μας και τι κάναμε. Ξεχνάμε δυστυχώς ότι μια μεγάλη αμαρτία είναι η αδιαφορία για την αγάπη, η μεταβίβαση ή η αποποίηση των ευθυνών του, και οι δικαιολογίες για τις πράξεις του. Αυτά συνήθως δεν πάνε στις εξομολογήσεις αλλά και δεν μας προβληματίζουν. Δυστυχώς μας ενδιαφέρει να συζητήσουμε με τον πνευματικό μόνο αν βάλαμε λίγο λάδι στο φαγητό, «ρυθμίσεις» της κρεβατοκάμαρας ή για τα εμβόλια. Βαδίζοντας προς τη Μεγάλη Σαρακοστή, θα αφήσουμε το κρέας αυτή την εβδομάδα, ας αφήσουμε λάθη και πάθη όσο μπορούμε και ακούγοντας το Ευαγγέλιο της Κρίσεως ας αναρωτηθούμε : Τι είναι ο Χριστός για μένα ; Tι είναι ο άλλος για μένα ; Τι είναι ένα λουλούδι για μένα ; Τι θέλουμε πραγματικά από αυτή τη ζωή ; Και ας προχωρήσουμε κάνοντας σκαλοπάτια τις απαντήσεις και θα βγούμε εκεί που μας πήγε η πορεία που χτίσαμε.
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr

[toula]

Ο Όσιος Παϊσιος και πολλοί Άγιοι Πατέρες μας αναφέρουν μια απλή αλλά συνάμα εκπληκτική διδασκαλία : «Να έχεις απλό λoγισμό».
Τόσο απλή φράση μεν, τόσο δύσκολη στην πράξη δε. Σταμάτα λοιπόν να κάνεις υπεραναλύσεις με το μυαλό σου. Κάνε μια προσπάθεια σε ό,τι σου λένε να βάζεις τον καλό λογισμό και να απαντάς με χαρά και αγάπη στον άλλον. Δίνε αγάπη και αισιοδοξία και ακόμα κι όταν διαφωνείς να το κάνεις με ηρεμία και αγάπη. Να μη δίνεις εντολές, αλλά να λες : «Κοίταξε αδερφέ μου κι αυτή την πλευρά αν θέλεις, ίσως αξίζει να την εξετάσεις λιγάκι».
Σου εξομολογείται ο άλλος ένα πρόβλημά του διότι θέλει κάπου να το πει, να το βγάλει από μέσα του. Ψάχνει κάποιον απεγνωσμένα να τον ακούσει διότι θέλει να ακουμπήσει κάπου κι εσύ πετάς τη φοβερή «τορπίλη» : «Δεν είναι τίποτα ! Εγώ να δεις τι έχω τραβήξει τα ίδια και χειρότερα!». Σταμάτα να απαντάς με συγκρητισμούς ! Ο άλλος εκείνη την ώρα ψάχνει ώμο να ακουμπήσει και λιμάνι να «προσαράξει» την καρδιά του, δεν ψάχνει δικαστή. Το «Δεν έχεις τίποτα», «Εγώ έχει περάσει χειρότερα» ΔΕΝ είναι απάντηση. Δημιουργεί απόσταση κι ο άλλος μένει στο κενό. Είναι σαν να είναι κάποιος στον γκρεμό με το ένα χέρι και να φωνάζει βοήθεια κι εσύ να του απαντάς «Καλά πώς κάνεις έτσι, εγώ έχω περάσει χειρότερα». ΔΕΝ βοηθάς αδερφέ μου με αυτόν τον τρόπο!
Άλλες φορές σου ζητάει ο άλλος μια συμβουλή κι αντί να του απαντήσεις σύμφωνα με αυτά που σου λέει και την κατάσταση που βιώνει και περιγράφει, προσπαθείς να του απαντήσεις πως ενήργησες εσύ σε ανάλογη περίπτωση! Αδερφέ μου! Τέτοιες απαντήσεις ταιριάζουν μόνο όταν είναι να φτιάξουμε ένα αντικείμενο. Η κάθε περίπτωση και ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός. Προσπάθησε να σταθείς πλάι στον άλλον, με την προσευχή και την αγάπη σου. Μην προσπαθήσεις επειδή ο άλλος είναι αδύναμος να του κάνεις τον δάσκαλο για να το παίζεις μετά σωτήρας.
Κλαίει ο άλλος; Κλάψε μαζί του. Στεναχωριέται; Δώσε μια αγκαλιά. Έχει προβλήματα; Άκουσέ τον με αγάπη. Απλή σκέψη καρδιακή, απλός λογισμός, προσευχή και αγάπη. Όπως ενεργούν τα παιδιά…. Απλά πράγματα στη θεωρία αλλά δυστυχώς δύσκολα στην πράξη. Γιατί; Διότι δεν μας αφήνει ο δαίμονας της φιλαυτίας και του ξερόλα.
Καλό αγώνα συγκατάβασης , ενσυναίσθησης και αγάπης.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
Μήπως να εξετάσεις λιγάκι τη συμπεριφορά σου; - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Στην παραβολή του Ασώτου, με συγκλονίζουν δύο στοιχεία.
Η ««παράλογη»» για το ηθικοπλαστικό μυαλουδάκι μας αγάπη του Πατέρα. Μια αγάπη που δεν μπορούμε να την καταλάβουμε και δεν ξέρω αν θα την καταλάβουμε ποτέ τελικά. Μια αγκαλιά απροϋπόθετη που χωράει τους πάντες και τα πάντα. Όχι για να δικαιώσει κάποιον, αλλά για να τον μεταμορφώσει, διότι ξέρει ο Πατέρας ότι ο γιος του δεν είναι η αμαρτία του. Η μετάνοια είναι ένα χάρισμα, ένα μυστήριο, ένα συγκλονιστικό ερωτικό γεγονός. Φυσικά την καλλιεργούμε, αλλά είναι κάτι παραπάνω από επιφανειακές ηθικές τοποθετήσεις ευσέβειας ή κάποιες εξωτερικές αλλαγές σε συμπεριφορές και συναισθήματα. Μια εσωτερική αλλαγή της πυξίδας, που κάνει η χάρις του Θεού με τη δική μας συνέργεια. Στην Εκκλησία το να δεις τα πράγματα αλλιώς δεν είναι απλό πράγμα.
Από την άλλη έχουμε την τραγωδία του έτερου γιου. Να είσαι μέσα στην αγκαλιά του πατέρα και να μην έχεις καταλάβει τίποτα. Να είσαι στο τραπέζι μαζί του καθημερινά και τελικά να νιώθεις ξένο σώμα. Γιατί έτσι; Διότι είχε τοποθετήσει τον εαυτό του υπαρξιακά σε άλλη κατάσταση. Σε κατάσταση συναλλαγής και δικαίωσης. Στη φράση: « Ἡ ἀγάπη οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς» ο έτερος υιός αφαίρεσε το «ου». Κατέβασε την αγάπη στο υπόγειο των συναλλαγών γι΄ αυτό και η επίθεση στον μετανοούντα αδερφό, διότι τον είδε σύμφωνα με τα δικά του δεδομένα της συναλλαγματικής αγάπης. Μια μορφή Φαρισαίου και Ιούδα στο «μίξερ». Αυτό συμβαίνει όταν γενικά βλέπεις την αγάπη με κουτάκια, αριθμούς, νόμους και τυπικότητες. Όταν βάλεις την αγάπη στον νομικισμό, στην ουσία μετατρέπεις έναν άγγελο σε δαίμονα.
Μην νομίζουμε λοιπόν ότι είμαστε κάποιοι επειδή κοινωνάμε , εξομολογούμαστε και νηστεύουμε. Το θέμα είναι η αίσθηση της αμαρτωλότητας και της αναξιότητάς μας στην αγκαλιά του ελέους του Θεού. Όλο αυτό θέλει δουλειά, καρδιά, αυτογνωσία και αγώνα.
Ας φτιάξουμε μια εικόνα στο σήμερα: Ο πατέρας είναι ο εξομολόγος της ενορίας και έρχεται ένα νέο παιδί διαλυμένο από την άστατη ζωή του να βρει λύτρωση στην αγκαλιά του Χριστού και της Εκκλησίας. Ο Ιερέας-εξομολόγος αγκαλιάζει πνευματικά το παιδί και του λέει να κοινωνήσει ενώ «ο άνθρωπος της Εκκλησίας» κατηγορεί τον παπά για καταπάτηση των Ιερών κανόνων ως φιλελεύθερο και προοδευτικό.
Τα συμπεράσματα δικά σας….
Ας προσπαθούμε να επιστρέψουμε ως άσωτοι υιοί στην αγκαλιά του πατέρα και να μην καταντήσουμε σαν τον έτερο υιό…
Άντε και επέστρεψες, να δούμε πως θα παραμείνεις . . .
Θέλει δουλειά και αγώνα . . .
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr

[toula]

"Ο γάμος ως θεμέλιο της γονεϊκότητας " π. Σπυρίδων Σκουτής