Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Κα­νο­νι­κά θα έπρε­πε να χρω­στά­με ευ­γνω­μο­σύ­νη σ’ αυ­τόν που μας τα­πει­νώ­νει

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Κα­νο­νι­κά θα έπρε­πε να χρω­στά­με ευ­γνω­μο­σύ­νη σ’ αυ­τόν που μας τα­πει­νώ­νει, για­τί αυ­τός εί­ναι ο με­γα­λύ­τε­ρος ευερ­γέ­της μας. Όποιος ζη­τά­ει στην προ­σευ­χή του τα­πεί­νω­ση από τον Θεό, αλλά δεν δέ­χε­ται τον άν­θρω­πο που του στέλ­νει ο Θεός, για να τον τα­πει­νώ­σει, δεν ξέ­ρει τι ζη­τά­ει. Όταν ήμουν στην μονή Στο­μί­ου, ήταν κάτω στην Κό­νι­τσα ένας πα­πάς που με αγα­πού­σε από λαϊ­κό ακό­μη. Μια Κυ­ρια­κή είχα κα­τε­βεί να λει­τουρ­γη­θώ στην Κό­νι­τσα. Η Εκ­κλη­σία ήταν γε­μά­τη κό­σμο. Την στιγ­μή που έμ­παι­να, όπως συ­νή­θι­ζα, στο Ιερό, είπα μέσα μου: «Θεέ μου, βάλε όλους αυ­τούς τους πι­στούς στον Πα­ρά­δει­σο και εμέ­να, αν θέ­λεις, βάλε με σε μια ακρού­λα».

Όταν πλη­σί­α­σε η ώρα της Θεί­ας Κοι­νω­νί­ας ενώ αυ­τός ο πα­πάς πάν­τα με Κοι­νω­νού­σε μέσα στο Ιερό, γύ­ρι­σε προς το μέ­ρος μου και φώ­να­ξε δυ­να­τά: «Βγες από το Ιερό να κοι­νω­νή­σεις απ’ έξω τε­λευ­ταί­ος, για­τί εί­σαι ανά­ξιος». Βγή­κα έξω, χω­ρίς να πω τί­πο­τε.

Πήγα στο ανα­λό­γιο και άρ­χι­σα να δια­βά­ζω την ακο­λου­θία της Θεί­ας Με­τα­λή­ψε­ως. Ύστε­ρα, κα­θώς πή­γαι­να τε­λευ­ταί­ος να Κοι­νω­νή­σω, είπα μέσα μου: «Ο πα­πάς φω­τί­στη­κε από τον Θεό και μου απο­κά­λυ­ψε ποιος εί­μαι. Κύ­ριε, Ιη­σού Χρι­στέ, ελέη­σέ με, το κτή­νος». Μό­λις Κοι­νώ­νη­σα, αι­σθάν­θη­κα μέσα μου με­γά­λη γλυ­κύ­τη­τα. Όταν τε­λεί­ω­σε η Θεία Λει­τουρ­γία, με πλη­σιά­ζει ο πα­πάς συν­τε­τριμ­μέ­νος: «Συγ­χώ­ρε­σέ με! μου λέει. Πώς το έκα­να αυτό! Εγώ μπρο­στά σου δεν έβα­ζα ούτε τα παι­διά μου ούτε την πα­πα­διά, ούτε τον εαυ­τό μου. Τι ήταν αυτό που έπα­θα!».

Έπε­φτε κάτω, μου έβα­ζε με­τά­νοια. Μου ζη­τού­σε συ­γνώ­μη, προ­σπα­θού­σε να μου φι­λή­σει τα χέ­ρια. «Παπά μου, του λέω, μην στε­νο­χω­ριέ­σαι. Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω. Σε χρη­σι­μο­ποί­η­σε ο Θεός εκεί­νη την στιγ­μή, για να δο­κι­μά­σει εμέ­να». Ο πα­πάς δεν μπο­ρού­σε να κα­τα­λά­βει τι του έλε­γα και τε­λι­κά, νο­μί­ζω, δεν τον έπει­σα. Όλα αυτά έγι­ναν εξαι­τί­ας της προ­σευ­χής που είχα κά­νει.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

www.dogma.gr

[toula]

Ο Χριστός ήρθε για να διδάξει στους ανθρώπους την ταπείνωση που είχαν ξεχάσει και την υπακοή που είχαν παραβιάσει.
Μας δίνει ένα τέλειο υπόδειγμα με τη δική Του ταπείνωση και υπακοή προς τον ουράνιο Πατέρα Του.
Ο Πρόδρομός Του μας διδάσκει την ταπείνωση και την υπακοή, με τη δική του αγνή ταπείνωση και υπακοή στο Χριστό.
Οι άνθρωποι που δεν έχουν ταπείνωση και υπακοή, δεν έχουν ούτε σοφία ούτε αγάπη.
Κι όποιος τα στερείται αυτά, στερείται και το Θεό. Κι όποιος δεν έχει Θεό, δεν ορίζει ούτε τον εαυτό του.
Είναι σα να μην υπήρχε, αφού ζει στο σκοτάδι και στη σκιά τού θανάτου.
Αν κάποιος έλεγε:
«Ο Χριστός είναι μεγάλο κι απλησίαστο παράδειγμα για μένα. Δεν μπορώ να τον πλησιάσω.
Μετά υπάρχει κι ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος που, σαν συνηθισμένος άνθρωπος, είναι πιο κοντά στους θνητούς».
Αυτός ας προσέξει την ταπείνωση και την υπακοή τού Ιωάννη.
Αλίμονο όμως!
Όταν ο άνθρωπος δε θέλει ν’ ακολουθήσει το καλό, θα βρίσκει πάντα μια δικαιολογία για να τ’ αποφύγει.
Όποιος όμως θέλει να ρίξει λίγο φως στην ελεεινή του ύπαρξη στη γη, θα βρει με χαρά το καλό στο άστρο τού αγίου Ιωάννη τού Προδρόμου.
Αυτός θα είναι ευτυχής, γιατί το άστρο αυτό, όπως κι εκείνο που οδήγησε τους μάγους από την Ανατολή στη Βηθλεέμ, θα τους οδηγήσει στο υπέρλαμπρο άστρο, τον Κύριο Ιησού Χριστό, που είναι ο μοναδικός ύμνος των αγγέλων κι η μοναδική σωτηρία των ανθρώπων, χθες, σήμερα και ως τη συντέλεια του κόσμου.
Δόξα λοιπόν και ύμνος πρέπει σ’ Εκείνον, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την τρισυπόστατη και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Γ’ – ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤ’ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Επιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης, Αθήνα 2014)

[toula]

Κι έτσι Αυτός εμφανίστηκε.
Αυτός στον οποίο ο κόσμος χρωστούσε τη δημιουργία του· εκτός όμως από σπάνιες εξαιρέσεις, «ο κόσμος αυτόν ουκ έγνω» (Ιωάν. 1,10).
Το γεγονός ήταν ανυπολόγιστα πάνω απ’ την αντίληψη ενός συνηθισμένου ανθρώπου.
Ο πρώτος που τον αναγνώρισε ήταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και γι’ αυτό ειπώθηκε γι’ αυτόν ότι ήταν «ο μείζων εν γεννητοίς γυναικών» και το τέλος του νόμου και των προφητών (Ματθ. 11,9-13).
Αυτός ήρθε «ίνα σώση τον κόσμον» (Ιωάν. 12,47), ν’ αποκαλύψει σ’ εμάς τον ένα Αληθινό Θεό.
Αποκάλυψε σ’ εμάς το όνομα του Πατέρα. Έδωσε σ’ εμάς το λόγο που έλαβε ο ίδιος από τον Πατέρα.
Αποκάλυψε σ’ εμάς το Θεό σαν Φως που διαλύει κάθε σκοτάδι (Α’ Ιωάν. 1,5).
Γνώρισε σ’ εμάς το πιο σπάνιο μυστήριο απ’ όλα, ότι ο Θεός είναι μια υποστατική ύπαρξη, όχι όμως ένα πρόσωπο αλλά τρία σε ένα:
Η Αγία Τριάδα.
Έδωσε σ’ εμάς το βάπτισμα «εν πνεύματι αγίω και πυρί» (Ματθ. 3,11). Στο φως αυτής της γνώσεως μπορούμε να δούμε τώρα την οδό προς την αιώνια τελειότητα (Ματθ. 5,48)…
Αισθανόμαστε τη θεία παρουσία του και μέσα μας και έξω από μας, στο ύψιστο μεγαλείο του σύμπαντος, στο πρόσωπο του ανθρώπου και στην ακτινοβολούσα διάνοια του…
Και στις ώρες που το άσβεστο φως του φωτίζει την καρδιά μας αντιλαμβανόμαστε ότι δε θα πεθάνουμε.
Το γνωρίζουμε αυτό με γνώση που δεν μπορεί ν’ αποδειχθεί με τα συνηθισμένα μέσα, που όμως για μας δεν έχει ανάγκη αποδείξεως, εφ’ όσον το Πνεύμα το ίδιο μαρτυρεί μέσα μας.
Από το βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ:Η ζωή του ζωή μου, μετ. Πρωτ. π. Δημήτριος Βακάρος, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη,1983

[toula]

Εδιηγείτο, ακόμη, ο πατήρ Ευμένιος [Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης]...
ότι, κάποιο βράδυ, πολλά χρόνια μετά την κοίμηση του πατρός Νικηφόρου [οσίου Νικηφόρου του λεπρού], επειδή είχε πολλά κουνούπια και άλλα έντομα το κελλί του, θεώρησε καλό να κλείση τις πόρτες και το παράθυρο και να αδειάση ένα ολόκληρο μεγάλο μπουκάλι ισχυρό εντομοκτόνο μέσα εκεί και μετά έπεσε να κοιμηθή.
Δεν θα ξυπνούσε όμως ποτέ, εάν δεν εμφανιζόταν ο πατήρ Νικηφόρος να τον ξυπνήση, να τον πιάση από το χέρι και να τον βγάλη έξω από το κελλί.
Και, πριν ακόμη συνειδητοποίηση καλά-καλά ο πατήρ Ευμένιος τι είχε γίνει, εκείνος του είπε:
– Παιδί μου, μη μπης μέσα πάλι στο κελλί σου, αν δεν άνοιξης πρώτα τις πόρτες και το παράθυρο, για να αερισθή καλά.
Και αμέσως μετά έγινε άφαντος.
Όταν, ύστερα από αρκετή ώρα, ο πατήρ Ευμένιος συνήλθε και κατάλαβε το θαύμα που του έγινε, ευχαρίστησε με όλη του την καρδιά τον πατέρα Νικηφόρο, τον αγαπημένο του Παππούλη, που τον έσωσε από βέβαιο θάνατο.
Από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος, ο «Άγιος Νικηφόρος ο λεπρός, ο θαυματουργός».

[toula]

Πολλοί άνθρωποι γκρινιάζουν και παραπονιούνται συνεχώς.
Δεν μπορούν να χωνέψουν και να αποδεχτούν καταστάσεις στη ζωή τους διότι ο εγωισμός ουρλιάζει!
Γιατί εκείνο, γιατί το άλλο, γιατί σ’εμένα, γιατί όχι σ’εμένα αυτό.
Σταμάτα να γκρινιάζεις. Άσε τις κλάψες και προχώρα.
Αναρωτήθηκες ποτέ αν κάνεις γι’αυτά που ζητάς ;
Είναι ευλογημένο; Μήπως δεν κάνεις στην τελική για αυτό που ζητάς ; Μήπως δεν το αξίζεις ; Αναρωτήθηκες ποτέ ; ; ;
Στην τελική ποιος νομίζεις ότι είσαι ; Ο Άγιος Παϊσιος έλεγε τον εαυτό του ντενεκέ και το βίωνε μέσα του, άλλοι Άγιοι ένιωθαν χειρότεροι πάσης κτίσεως. Εσύ δηλαδή το παίζεις κάποιος ;
«Μα γιατί πάτερ ; ; ; !»
Γιατί έτσι ! Πες ένα να’ ναι ευλογημένο και προχώρα.
Πες ένα δόξα τω Θεώ για ό,τι σου έχει δώσει και για ότι σε έχει γλυτώσει και κάνε τον αγώνα σου ευχαριστιακά και όχι με κλάψες.
Δεν ξέρεις τι είναι προς το συμφέρον σου και τι όχι.
Μην ξεχνάς ότι το ΟΧΙ του Θεού είναι και αυτό απάντηση και μάλιστα σωτηριολογική.
Σταμάτα να συμπιέζεις τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες.
Κάποια στιγμή αυτά τα αναπάντητα «γιατί» θα σε σκοτώσουν ή
θα σε αρρωστήσουν.
Άφησέ τα όλα στον Θεό και προχώρα.
Σταμάτα τις γκρίνιες και το μουρμούρισμα.
Τα πάντα έχουν τον λόγο τους.
Μην ψάχνεις απαντήσεις στα γιατί !
Διότι δεν πρέπει να μάθεις και στην τελική δεν χρειάζεται.
Δεν χρειάζεται να τα μάθουμε και όλα, έτσι, για να δοκιμαζόμαστε.
Προχώρα λοιπόν και ο Θεός μαζί σου …..
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr

[toula]

Γιατί πρέπει να χαρώ επειδή είναι γιορτές;
Επειδή η αγορά πουλάει πρέπει εγώ να αγοράσω;
Επειδή στολίστηκαν οι δρόμοι πρέπει κι εγώ να φωτιστώ;
Εγώ νιώθω σκοτάδι ακόμη μέσα μου, σκιές και κραυγές απειλούν τα όνειρα μου.
Ο Χριστός τελικά που γεννήθηκε στα φώτα ή στις σκοτεινιές;
Στα ζεστά ή στα παγερά δωμάτια της ανθρώπινης ύπαρξης;
Στην πολυκοσμία ή στην μοναξιά των λίγων διψασμένων;
Άκουσε με, οι αγορές μόλις ξεπουλήσουν την «χαρά» των ημερών,
μόλις σβήσουν τα φώτα και σιωπήσουν τα τραγούδια στους δρόμους,
τα πάντα θα βυθιστούν και πάλι στην σιωπή της θλίψης.
Γιατί πολύ απλά «γιορτή» δεν είναι αυτό που συμβαίνει τις γιορτές
αλλά αυτό που υπάρχει όταν τελειώσουν αυτές.
Ο Χριστός έρχεται όχι να καλύψει το κενό μας, αλλά να μας το αποκαλύψει.
Πρόσεξε το αυτό.
Αυτές τις μέρες που γιορτάζουν οι αγορές και οι καπιταλιστικές μηχανές σου φωνάζουν να απολαύσεις για να είσαι χαρούμενος, στην ουσία σου ζητάνε να καταναλώσεις, να απολαύσεις για να κρύψεις το κενό, την πληγή, το τραύμα, το πόνο σου.
Ο Χριστός λέει κάτι άλλο.
Δεν υπάρχει καμία εορταστική χαρά.
Δεν υπάρχει καμία χαρά που στηρίζεται στην απόλαυση.
Δεν υπάρχει χαρά εκεί που κουκουλώνονται οι πραγματικές μας ανάγκες.
Δεν υπάρχει χαρά εκεί που ο στάβλος βάζει φωτάκια στα σκοτάδια του.
Φανέρωσε μου το κενό σου να τον γεμίζω Παρουσία, λέει ο Χριστός.
Δείξε μου την πληγή να την κάνω πηγή ζωής.
Αποδέξου το τραύμα για να γίνει θαύμα.
Μίλα μου για τα σκοτάδια σου να τα γεμίσω φως.
-π.Λίβυος-

[toula]

Έξομολόγηση
( Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας)
Παλιὰ συνήθιζαν νὰ ἐξομολογοῦνται στὸν Ἰωάννη τὸ Βαπτιστή, ἀργότερα στοὺς ἀποστόλους, στὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. Βασιλείου ἡ ἐξομολόγηση γινόταν «σ' ἐκείνους στοὺς ὁποίους ἡ Ἐκκλησία εἶχε ἐμπιστευθεί τη διαχείριση τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ». (Όροι κατ' ἐπιτομήν, έρωτ. ΣΠΗ, Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ 9, 356-358).
Οἱ ἐξομολόγοι πρέπει νὰ ἔχουν μεγάλη πείρα και «νὰ γνωρίζουν τὸν τρόπο τῆς θεραπείας» ἐκείνων ποὺ ἐξομολογοῦνται. Νὰ εἶναι ἀνεκτικοὶ στὶς ἀδυναμίες τῶν ἀδελφῶν καὶ νὰ διακρίνονται γιὰ τὴν «εὐσπλαχνία καὶ τὴ συμπάθεια». (Οροι κατ' ἐπιτομήν, ΣΚΘ' 229, Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ 9, 274). (Επιστ. 217, Αμφιλοχίῳ περὶ κανόνων, 74, Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ 1,234).
Θὰ ἐξομολογούμαστε κάθε κίνημα τῆς ψυχῆς, κάθε λόγο μας, κάθε κρυφό λογισμό, κάθε συναίσθημα τῆς καρδιᾶς. Τὸ ἀποτέλεσμα: ἡ βαθμιαία πρόοδος, ἡ συμμόρφωση στὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, ἡ τελειοποίηση.
Οἱ πνευματικοὶ «φροντίζουν γιὰ τοὺς πνευματικὰ ἀσθενεῖς μὲ εὐσπλαχνία καὶ συμπάθεια». Ἐπαινοῦν ὅ,τι εἶναι ἀξιέπαινο καὶ θεραπεύουν ὅ,τι εἶναι ἀνάξιο. (Οροι κατά πλάτος, ἐρώτ. ΚΣΤ', Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ 8, 304).
Οταν οἱ ἐξομολογούμενοι δείχνουν ἐξαιρετικὸ ζῆλο καὶ μετανοοῦν μὲ πόνο ψυχῆς, κερδίζουν τὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ· γι' αὐτὸ καὶ ὁ πνευματικὸς μπορεί νὰ μειώσει τὴ χρονική διάρκεια τῶν ἐπιτιμίων. (Επιστ. 217, Αμφιλοχίῳ περὶ κανόνων, 74, Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ 1, 234).
Ὁ πνευματικός, προκειμένου νὰ ἐπιβάλει ἕνα ἐπιτίμιο, θὰ λαβαίνει ὑπόψη του:
- Τη διάθεση αὐτοῦ ποὺ ἁμάρτησε.
- Τον τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο διέπραξε τὸ ἁμάρτημα.
- Αν ἐκεῖνος ποὺ ἁμάρτησε εἶναι εὐλαβὴς ἢ ἀδιάφορος. (Οροι κατ' ἐπιτομήν, ΠΑ', Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ 9, 108-110).
- Αν εἶναι νέος ἢ γέρος (Οροι κατ' ἐπιτομήν, ΠΒ', Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ 9, 112).
- Το περιβάλλον μέσα στὸ ὁποῖο ἀνατράφηκε ὁ ἐξομολογούμενος. (Ἑρμην. εἰς Ζ' ψαλμ., 5, Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ 5, 54).
- Ιδιαίτερα ἐκεῖνος ποὺ ἁμάρτησε βαριά πρέπει να χύσει δάκρυα, νὰ νηστέψει πολὺ καὶ νὰ ξαγρυπνήσει προσευχόμενος («Πρόσεχε σεαυτῷ», 4, Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ 6, 224).
- Ὁ ἀδιάφορος (ἢ ἐκεῖνος ποὺ ἁμάρτησε βαριά) πρέπει «να πενθεῖται, νὰ νουθετεῖται, νὰ ἐπιτιμᾶται». (Όροι κατ' ἐπιτομήν, έρωτ. ΠΑ', Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ 9, 108-110).
Εἶναι χρήσιμο καὶ οἱ παιδαγωγοί (γονεῖς καὶ ἐκπαιδευτικοί), προκειμένου νὰ τιμωρήσουν, να λαμβάνουν ὑπόψη τους: τη διάθεση αὐτοῦ ποὺ ἔσφαλε, τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον ἐνέργησε, τὴν ἡλικία του, τη βαρύτητα τοῦ σφάλματος, καὶ νὰ νουθετοῦν καὶ αὐτοὶ καὶ νὰ ἐπιτιμοῦν, δείχνοντας το μεγάλο τους πόνο. Ἡ παιδική ηλικία, ἁπλὴ καὶ ἄδολη καὶ ἀδέξια στὸ νὰ ψεύδεται, καθώς εἶναι, ἐξομολογεῖται εὔκολα τα απόρρητα (τα μυστικά) τῆς ψυχῆς. (Οροι κατά πλάτος, ΙΕ', 3, Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ 8, 256-258).

[toula]

Μην απελπιζεσαι! Ο Χριστός δεν ήρθε για τους τέλειους, αλλά για τους κουρασμένους, τους απελπισμένους τους πληγωμένους!
Εκεί που εσύ βλέπεις σκοτάδι.. Εκείνος ανάβει φως!! Μείνε στην προσευχή και θα δεις πως όλα θα πάνε τόσο καλά στο τέλος που δεν θα το πιστεύεις, ούτε εσύ ο ίδιος!!!
Άγιος Παΐσιος

[toula]

«Παναγία μου, Παναγία μου πρόφθασε».
Νὰ προσεύχεσθε στὴν Παναγία μὲ τοὺς Χαιρετισμοὺς καὶ τὴν Παράκλησή της.
Ἂν δὲν προλαβαίνετε, νὰ τῆς φωνάζετε: «Παναγία μου, Παναγία μου πρόφθασε».
Τὸ ὄνομά της, τὰ ἔχει ὅλα μέσα.
Νὰ λέτε πολλὲς φορὲς καὶ τὸ «Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε». Καὶ μόνο νὰ πεῖτε μὲ τὴν καρδιά σας: «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἡμᾶς» ἔχει τέτοια δύναμη, ποὺ μπορεῖ νὰ σᾶς κρατήσει ὅλη τὴν ἡμέρα. Ἀρκεῖ νὰ τὸ λέτε ὅπως πρέπει.
Μακαριστὴ Γερόντισσα Γαλακτία

[toula]

"Και μια ευχή να πούμε και ένα λόγο
να προσφέρουμε στο Θεό.."
Πάρα πολλοί άνθρωποι σώθηκαν και ωφελήθηκαν επειδή είχαν απλές συνήθειες. Διαβάζουμε, ας πούμε, σε θαύματα της Παναγίας μας που η ίδια η Παναγία μας έσωσε και βοήθησε και υπεράσπισε ανθρώπους οι οποίοι είχαν μεν πολλά πνευματικά χρέη, πολλές πνευματικές ασθένειες μέσα τους,
όμως διατηρούσαν μία καλή συνήθεια.
Παραδείγματος χάρη να λένε κάθε μέρα μία προσευχή στην Παναγία ή να διαβάζουν τους Χαιρετισμούς της Παναγίας ή να ασπάζονται την εικόνα της.
Κάτι απλό, πολύ απλό, το οποίο είναι τίποτα σχεδόν, όμως ο Θεός δεν πετάει τίποτα από όσα Του δίνουμε.
Και μία ευχή να πούμε και ένα λόγο να προσφέρουμε στο Θεό, ο Θεός το δέχεται γιατί είναι Θεός φιλάνθρωπος που αγαπά τον άνθρωπο.
Λεμεσού Αθανασίου