Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πιστεύσατέ με ὅτι τὰ δάκρυα δὲν εἶναι τίποτες ἄλλο, συνήθεια εἶναι.
Ἂν συνηθίσεις νὰ κλαῖς, τὴν ἄλλη μέρα θὰ κλαῖς, καὶ τὴν ἄλλη μέρα θὰ κλαῖς, καὶ θὰ φτάσεις σ᾿ ἕνα σημεῖο θὰ πεῖς: «Γιατί κλαίω; Κι ἐγὼ δὲν ξέρω». Ναὶ ἀλλὰ μὲ τὰ δάκρυα ξέρεις πόσος καθαρισμὸς γίνεται μέσα; Πῶς πλένεις τὴ φανέλα σου, τὸ μαντήλι σου μὲ τὸ σαπούνι, ἔτσι εἶναι καὶ τὰ δάκρυα στὴν προσευχή. Μέσα σου καθαρίζεται, καθαρίζεται, καθαρίζεται κι ἔρχεται κατόπιν σ᾿ ἄλλα ἀνώτερα δάκρυα.
Τὰ δάκρυα, θὰ σᾶς πονέσει ὁ ἐγκέφαλος μέσα, τὸ μυαλὸ θὰ σᾶς πονέσει, διότι εἶναι τὰ πρῶτα δάκρυα, τὰ ὁποῖα λέγονται «καθαρτικὰ δάκρυα», καθαρίζουν τὰ δάκρυα μέσα.
Ὅταν περάσει ὁ βαθμὸς τῶν «καθαρτικῶν», ἔρχονται ἄλλα δάκρυα «χαροποιά». Τὰ ὁποῖα, καὶ τὸ πρόσωπό σας θὰ γίνει ὡραῖο, θὰ ὀμορφαίνει, καὶ ὁ ἄλλος ὁ συνάνθρωπός σου, ὁ συνάδερφός σου, ὁ παραδελφός σου, θὰ τὸν βλέπεις σὲ ἄλλην ὡραιότητα. Πνευματικῶς ἐννοῶ.
Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

[toula]

Αὐτή εἶναι η εὐλογημένη ὥρα τῆς κάθε ψυχῆς.
Ὁ Πέτρος ψάρευε ὅλη τή νύχτα καί δέν ἔπιασε τίποτε. Ἦταν ἐντελῶς ἀποτυχημένος. Μόλις ὅμως τοῦ εἶπε ὁ Κύριος νά ξαναβάλει τά δίχτυα, σάν νά μή συνέβη τίποτε ὥς ἐκείνη τή στιγμή, τά ἔβαλε ἀπό τήν ἀρχή καί ἔπιασε. Αὐτή εἶναι ἡ εὐλογημένη ὥρα τῆς κάθε ψυχῆς. Εἶναι φοβερά παγιδευμένος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μέ τά δικά του μέτρα, μέ τίς δικές του κρίσεις, ἐκτιμήσεις, ἐνέργειες πασχίζει νά τακτοποιήσει τά τῆς ψυχῆς του. Γιά νά καταλάβουμε: Εἶναι μερικοί πού κάνουν κάποια πράγματα φοβερά, καί περιμένουν, λένε, νά βελτιωθοῦν γιά νά ἐπιστρέψουν στόν Θεό ἀσπροπρόσωποι. Λάθος! Ἀλλά αὐτή εἶναι γενικότερα ἡ νοοτροπία τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ἐμφανίσου, ἄνθρωπέ μου, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἀποτυχημένος, ἀπεγνωσμένος, ἀπελπισμένος, σάν αὐτός πού τά ἔχει κάνει θάλασσα καί δέν ἔχει καμιά ἐλπίδα. Αὐτό περιμένει ὁ Θεός. Καί εἶναι ἡ πιό κατάλληλη μέρα σήμερα γιά νά τό κάνεις, ὅ,τι κι ἄν συνέβη στή ζωή σου.
π. Συμεών Κραγιόπουλος

[toula]

Η Εικόνα της Παναγίας της «Γλυκοφιλούσας» του Ιωάννου Καποδίστρια.
Η λαϊκής τεχνοτροπίας εικόνα της Θεοτόκου (διαστ. 0,40 Χ 0,54), με αδρή την επτανησιακή επίδραση ανήκε στον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια
Την εικόνα αυτή, ο πλήρης πίστεως στο Θεό και την Παναγία Μητέρα Του Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας είχε στο δωμάτιο του και όπως φαίνεται από την ιδιόχειρη επιγραφή, που σώζεται όπισθεν της εικόνας, στην Υπεραγία Θεοτόκο απευθυνόταν προσευχόμενος ο μαρτυρικός εθνικός ηγέτης κατά τις ώρες των περιστάσεων και κινδύνων, που συναντούσε στην προσπάθειά του να συστήση και να συγκρότηση, συν Θεώ, εκ θεμελίων το καινούργιο Ελληνικό Κράτος.
«Ο Καποδίστριας είχε έναν Κορίνθιο αξιωματικό, υπασπιστή, ο οποίος πήρε την εικόνα μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη και την δώρησε αργότερα στον Iερό Ναό του Πολιούχου Κορίνθου, Αποστόλου Παύλου. Εκεί υπήρχε η εικόνα μέχρις ότου παρελήφθη από τό Εκκλησιαστικό Μουσείο Κορίνθου και τοποθετήθηκε σε ειδική θέση σ’ αυτό».
Συντηρημένη μόλις, από ειδικό συντηρητή έργων τέχνης και αρχαιοτήτων, τυπώθηκε για πρώτη φορά και κυκλοφορεί πρός «διδαχήν» της πίστεως της αρετής και της ευσέβειας.
Στο πίσω μέρος της εικόνας υπάρχει ιδιόχειρο ικετευτικό επίγραμμα του Ιωάννη Καποδίστρια: «Γλυκοφιλούσα Μαριάμ τον Υιόν σου αίτησαι υπέρ εμού του δούλου σου Ιωάννου, βραβεύσαι, μετά σοφίας κυβερνάν τον ευσεβή λαόν σου και βασιλείας με Αυτού τυχείν δι’ έλεός Του. 1829»

[toula]

Η μακαρία ταπείνωση είναι αόρατη, όπως αόρατος είναι και ο χορηγός της Θεός.
Είναι σκεπασμένη με τη σιωπή, την απλότητα, την ειλικρίνεια, τη φυσικότητα, την ελευθερία.
Η ψεύτικη ταπείνωση συνοδεύεται πάντοτε από την προσποίηση και την εξωστρέφεια, με την οποία αυτοδιαφημίζεται. Η ψεύτικη ταπείνωση αγαπά τους θεατρινισμούς, μ’ αυτούς απατά και αυταπατάται.
Η ταπείνωση του Χριστού είναι ντυμένη με χιτώνα άρραφο, με το πιο απλό ένδυμα. Μ’ αυτό το ένδυμα δεν αναγνωρίζεται και δεν γίνεται αντιληπτή από τους ανθρώπους.
Η ταπείνωση είναι άγιος καρδιακός θησαυρός, είναι ανώνυμη καρδιακή ιδιότητα, είναι θεία συνήθεια, που γεννιέται ανεπαίσθητα στην ψυχή από την τήρηση των ευαγγελικών εντολών.
Ο δίκαιος και πολύπαθος Ιώβ, μετά την παροιμιώδη υπομονή που έδειξε στις φοβερές του δοκιμασίες, αξιώθηκε να δει τον Θεό. “Πρωτύτερα Σε γνώριζα μονάχα απ’ όσα είχα ακουστά για Σένα, μα τώρα Σε είδα με τα μάτια μου”, Του είπε σε μιαν ωραία προσευχή του. Και ποιος ήταν ο καρπός της θεοπτίας στην ψυχή του δικαίου; Η ταπείνωση: “Γι’ αυτό περιφρόνησα τον εαυτό μου, έλιωσα (από καρδιακή συντριβή), αισθάνομαι σαν χώμα και στάχτη”.
Θέλεις ν’ αποκτήσεις ταπείνωση; Τήρησε τις ευαγγελικές εντολές. Έτσι θα εγκατασταθεί στην καρδιά σου και θα ενωθεί μαζί της η αγία ταπείνωση, η ταπείνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αρχή της ταπεινώσεως είναι η συναίσθηση της πνευματικής φτώχειας, Μέσα της είναι η ειρήνη του Χριστού. Τέλος και τελείωσή της είναι η αγάπη προς τον Χριστό.
Η ψευδοταπείνωση είναι η πιο φρικτή μορφή υπερηφάνειας.
Η ψεύτικη ταπείνωση τυφλώνει τόσο τον άνθρωπο..
Σκληρά μας εμπαίζει το ψέμα, όταν εμείς, απατημένοι απ’ αυτό, το παίρνουμε για αλήθεια.
ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΟΦ, ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ Β΄΄, σελ. 382-4, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

[toula]

Ο ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ «ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ» ΣΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ..
Κάποτε μιά κυρία τοῦ παραπονέθηκε ὅτι δέν διαβάζει τό εὐαγγέλιο στά ἑλληνικά, (σημ.: ἐπειδὴ δηλαδὴ τὸ διάβαζε στὰ Γεωργιανά. [Βλ. σχετ. στὸν Βίο του ὑπὸ Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου: «Ὁ Μακάριος Γέροντας Γεώργιος Καρσλίδης, 1901-1959», β´ ἔκδ. σελ. 39 ἑξ., ἔκδ. Ἱ. Μ. Ἀναλήψεως Σίψα Δράμας, 1991]) Ὁ ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης τῆς ἀπάντησε: Γιατί τάχα ἂν τὸ καταλάβαινες, τί θὰ ἔκανες; Μήπως θὰ ἔκανες τίποτε ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέει;
Ἰδοὺ ἕνας καλὸς τρόπος ἀντιμετωπίσεως τοῦ θέματος τῆς πολυθρύλητης «κατανοήσεως», μὲ τὸ ὁποῖο βασανίζονται οἱ διάνοιες πολλῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκοντας μετὰ πείσματος τὴν ἀντικατάσταση τῶν λειτουργικῶν κειμένων μὲ μεταφρασμένα βασανίζουν μὲ τὴν σειρά τους καὶ σκανδαλίζουν τὶς συνειδήσεις τῶν χριστιανῶν ἐπαγγελόμενοι τὴν κατανάλωση μιᾶς ἄνετης, ἄκοπης καὶ ἄχαρης «κατανοητῆς» Λατρείας.
Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀπευθύνει ὁ ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης «Γιατί τάχα ἄν τό καταλάβαινες τί θά ἔκανες; μήπως θά ἔκανες τίποτε ἀπό αὐτά πού λέει», θὰ παραμένει βασανιστικὰ ἀναπάντητο, ὅσο ἡ ἄκαμπτη μεταφραστικὴ ἀντίληψη διαχωρίζοντας ἐπικινδύνως τὴν χριστιανικὴ ζωὴ ἀπὸ τὴν λατρεία θὰ ἐπιμένει νὰ τὸ παραθεωρεῖ ὑπεροπτικὰ καὶ νὰ ἀποκρούει τὴν κρυστάλλινη φωνὴ τῆς ἁγιότητος.
π. Ἀθ. Σ. Λ

[toula]

Τί σημαίνει ' εν είδει περιστεράς'. Όχι βέβαια ότι το άγιο Πνεύμα μεταμορφώθηκε σε περιστέρι ή φάνηκε για μια στιγμή σαν περιστέρι. Η γλώσσα του Ευαγγελιου θέλει προσοχή γιατί είναι γεμάτη σύμβολα και αναφορές σε ιστορίες και γεγονότα, τα οποία έχουν ειπωθεί σε κάποια ανύποπτη στιγμή σε μια άλλη ιστορία και άλλη εποχή στην Αγία Γραφή. Φυσικά, η αναφορά στην περιστερά αφορά το περιστέρι της συμφιλίωσης του Θεού με τον κόσμο, την εποχή που τελείωσε ο κατακλυσμός επί Νώε. Το Άγιο Πνεύμα κατεβαίνει αφού ' άνοιξαν οι ουρανοί'. Αυτοί οι ουρανοί αντιπροσωπεύουν την κατάσταση κοινωνίας με τον Θεό. Αφού λοιπόν δια του Χριστού έπαψε ο κατακλυσμός της αμαρτίας και συμφιλιώθηκε ο ανθρωπος με τον Θεό Πατέρα, ήρθαν σε κοινωνία Θεός και ανθρωπος , το αγιο Πνεύμα επιβεβαιώνει με την παρουσία και την κατάβαση Του πάνω στον Χριστό, ποιος είναι ο μεσολαβητής, ο συμφιλιωτής, ο Ιησούς ο Χριστός. Κανένας άλλος. Αλλά αυτη η λέξη ' είδος' ή σωματικό είδος περιστερας και πάλι δεν σημαίνει ότι φάνηκε καποιο περιστερι. Αλλά οτι ο Πρόδρομος ΕΙΔΕ το Αγιο Πνεύμα με τα καθαρά του μάτια( πνευματικα και σωματικά) σε ρόλο περιστεράς του Νώε. Είχε μια πραγματική και όχι φανταστική αποκάλυψη . Αποκωδικοποίησε και ερμήνευσε το συμβολισμό. Οπως,επίσης ΑΚΟΥΣΕ την Φωνή η οποία φυσικά δεν ακουγεται γιατί δεν αρθρώνεται, την φωνή του Πατέρα ως πραγματικότητα και όχι ως φαντασία. Είχε δηλαδή μια πραγματικη Θεοφάνια, σε πραγματικό τόπο και χρονο. Αυτο σημαινει το ' σωματικό είδος'. Όπως οι Απόστολοι άκουσαν την φωνή και είδαν τις γλώσσες πυρός πραγματικά μπροστά τους κατά την Πεντηκοστή, αλλα κατά έναν τρόπο αυτή η συγκατάβαση να τους αποκαλυφθεί το Άγιο Πνεύμα, με αυτό τον τρόπο, χωρις να εκπιπτει μετουσιούμενο σε φλόγες και βοή , όπως ο Υιός ηταν Θεός και όμως κενωθηκε και προσελαβε σαρκα, ξεπερνούσε την αντιληψη τους, χωρίς ομως να πάψει όλο αυτό να είναι πραγματικότητα και Ιστορική Θεοφάνια.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Τον υπεδέχθησαν ο Γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης και ο Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος! Έγινε χαμός σ’ αυτή την συνάντηση! Πώ, πώ, πώ… αν ήξεραν, αν έβλεπαν οι άνθρωποι…
Γιά τόν σεβαστό Πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό
Mόλις πληροφορήθηκε σύγχρονος Μεγάλος Γέροντας τήν ὁσιακή κοίμηση τοῦ π. Γεωργίου Mεταλληνοῦ, μέ κάλεσε ἐκεῖνος στό τηλέφωνο.
Ἄλλωστε μαζί πηγαίναμε στόν Ἅγιο Ἀντύπα στό Γουδί καί παρακολουθούσαμε τίς ἀνεπανάληπτες ὁμιλίες του καί τίς μυσταγωγικότατες ἀκολουθίες του. Σ’ ἐμένα ἦταν ὁ ἀγαπημένος μου καθηγητής στό Πανεπιστήμιο. Τόσο μέ ἐμπιστευόταν, ὥστε μέ ὅριζε ἐπιτηρητή στήν διεξαγωγή ἐξετάσεων. Σήμερα βυθίστηκα στούς λυγμούς καί στό πένθος. Φαίνεται τό .. εἶδε ὁ βλέπων καί μέ κάλεσε στό τηλέφωνο. Γεμάτος γέλιο καί χαρά μοῦ εἶπε:
«Ἄντε καί στά δικά μας! Γεμίζει ὁ οὐρανός ἀπό νέα φῶτα πού περιχορεύουν μέσα στό μέγα καί ἄπλετον Φῶς! Τοῦτος ἐδῶ εἶναι στήλη φωτός! Τόν κατέταξε ὁ Θεός μέ τούς ὁμολογητές, κοντά στόν Ἅγιο Μάξιμο… Ἔλαβε στεφάνι ἀπλανοῦς διδασκάλου καί ὁμολογητοῦ. Ἦταν ὁμολογητής τῆς δυνάμεως τῆς πίστεως καί σύγχρονος μάρτυρας. Κατέδειξε εὐθαρσῶς καί ἀπαθῶς τίς πλάνες τῆς Δύσεως, κατονόμασε ἀπροκάλυπτα τήν φοβερή αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ ὡς πολιτικο-οἰκονομική ὀργάνωση μέ θρησκευτική ἐπένδυση καί ἀνέδειξε τό ἁγιοπνευματικό περιεχόμενο τῆς Ὀρθοδοξίας. Τρόμαξε γιά τήν γοητεία πού ἀσκεῖ στούς πρωτευθύνους τῆς Ἐκκλησίας “τῶν τοῦ Xριστοῦ πενήτων”, τῆς μόνης Ἐκκλησίας, ἤτοι τῆς Ὀρθοδόξου, ἡ κοσμική λαμπρότητα καί ἡ ἐξουσιαστική λαγνεία τοῦ Βατικανοῦ.. Προέβαλλε τό ἡσυχαστικό ὑπόβαθρο τῆς Ρωμιοσύνης καί μέ πόνο ψυχῆς στηλίτευσε, κάνοντας τεκμηριωμένες ἐπιστημονικές ἀναγωγές στίς δέλτους τῆς ἱστορίας καί ἐπιστρατεύοντας ἀδιάσειστα ἁγιοπατερικά ἐπιχειρήματα, τήν νόθευση τῆς παραδόσεώς μας ἀπό τόν ἠθικισμό καί τόν ἀμοραλισμό τῆς Δύσεως. Ἔλεγε ὅτι ἡ ἠθική στούς Ὀρθοδόξους δέν εἶναι ἡ ἐπιδερμική στιλπνότητα τῆς ψυχῆς, ἀλλά ἡ ἐνδογενής ἀσκησομυστηριακή της ἀναγέννηση.
Ἀγαποῦσε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ὡς εὐσεβῆ πηγή τοῦ Γένους, ἀλλά πονοῦσε ἀφάνταστα γιά τήν οἰκουμενιστική του μετάλλαξη καί τήν Ἀθηναγορική-Βαρλααμική πρακτική πού υἱοθέτησε τά τελευταῖα χρόνια. Ὁ Οἰκουμενισμός -ἔλεγε- συντίθεται ἀπό τρία στοιχεῖα: τόν σχολαστικισμό, τόν ἀγαπισμό, καί τόν δογματικό μινιμαλισμό. Θεωρεῖ αὐτή ἡ παναίρεση τά δόγματα ὄχι ὡς καρπό θεωρίας τοῦ Θεοῦ, ὄχι ὡς κατάθεση τῆς ἐμπειρίας τῶν θεουμένων πού ὁριοθετοῦν τήν ἀλήθεια ἀπό τήν πλάνη καί τροχιοδρομοῦν ἀπλανῶς τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας στήν προσοικείωση τῆς σωτηρίας, ἀλλά ἐναντιθέτως τά ἐκλαμβάνει ὡς χονδροειδῆ ἔκφραση ἐγκεφαλικῆς ἰδεοληψίας πού μπορεῖς νά τά κρατήσεις ὡς μουσειακά ἐκθέματα στό ντουλάπι τῆς ἱστορίας γιατί δέν ἔχουν καμιά σωτηριολογική βαρύτητα καί ἀξία. Γι’ αὐτό καί τούς εἶναι ἄχρηστα τά δόγματα, πέραν αὐτό τοῦ Φιλιόκβε πού εἶναι προϊόν τῆς δυτικῆς φεουδαρχικῆς νομοτέλειας καί ἄν ἐκλείψει, καταπίπτει ὅλο τό σαθρό οἰκοδόμημα τῆς Παπικῆς κακοδοξίας! Τά τρία αὐτά στοιχεῖα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπιβάλλονται μέ τήν βία καί τόν ἐτσιθελισμό. Γι’ αὐτό καί ὑποφέρει ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολή ἀπό τήν ἐνσυνείδητη φθοροποιό δράση τῶν πολιτικῶν «Μισσιοναρίων» τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων καί τό τρομοκρατικό «Σουλτανικό» δίκαιο τῆς σύγχρονης θεσμικῆς ἔκφρασης τοῦ Φαναρίου.
Αὐτός εἶναι ὁ μεγάλος Μεταλληνός! Ἐπειδή χτύπησε ἀνελέητα τόν ἄρχοντα τοῦ σκότους, τόν ἐκδικήθηκε κατά παραχώρηση Θεοῦ ὁ διάβολος μέ σωρεία σωματικῶν καί οἰκογενειακῶν χτυπημάτων! Ἦταν ὁ ἱστορικός πού προσμέτρησε ἐπακριβῶς τά πνευματικά ὀφέλη τῆς Τουρκοκρατίας καί ἀνέδειξε τήν φθοροποιό ἐπίδραση τοῦ Εὐραπαϊκοῦ Διαφωτισμοῦ, τοῦ ἀλλοτριωμένου Κοραϊσμοῦ καί ὅλων τῶν ἐπιγόνων τῆς Φραγκικῆς θανατηφόρου νεοπλασίας πού δημιουργήθηκε στό σῶμα τῆς Εὐρώπης μετά τήν Γαλλική Ἐπανάσταση..
Κάποιος εἶδε (εἶναι ὁ ἴδιος) τήν ἀγγελοΰμνητη, τήν πανηγυρική καί φαντασμαγορική του ἄνοδο! Ἀνέβαινε μέ ἰλιγγιώδη ταχύτητα, γιατί τόν εἵλκυε τό Τρισήλιον Φῶς! Τό ἐθεολόγησε Παλαμικῶς ἐδῶ, τό ἀπολαμβάνει πληθωρικῶς ἐκεῖ! Κατέβηκαν καί τόν ὑπεδέχθησαν ὁ Γέρων Ἐφραίμ ὁ Φιλοθεΐτης καί ὁ Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος! Ἔγινε χαμός σ’ αὐτή τήν συνάντηση! Πώ, πώ, πώ… ἄν ἤξεραν, ἄν ἔβλεπαν οἱ ἄνθρωποι…».

[toula]

Σήμερα ἡ φύση τῶν ὑδάτων καθαγιάζεται.
Σήμερα ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ βαπτίζεται στά ὕδατα τοῦ Ἰορδάνη, χωρίς νά ἔχει ἀνάγκη ὁ Ἴδιος νά ἐξαγνιστεῖ, ἀλλά προκειμένου νά ἐξαγνιστεῖ τό ἁμαρτωλο ἀνθρώπινο γένος ἀπό τόν ρύπο.
Σήμερα οἱ οὐρανοί ἀνοίγουν καί ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ Πατέρα ἀκούγεται: «οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός».
Τό Ἅγιο Πνεῦμα κατέρχεται πάνω στόν Σωτήρα τοῦ κόσμου, ὁ Ὁποῖος στέκεται στόν Ἰορδάνη γιά νά ἐπιβεβαιώσει ὅτι πράγματι Αὐτός εἶναι ὁ ἐνσαρκωμένος Υἱός τοῦ Θεοῦ.
Ἡ Ἁγία Τριάδα εὐκρινῶς φανερώνεται καί ἀποκαλύπτεται στόν κόσμο.
Τά ὕδατα τοῦ Ἰορδάνη καθοσιώνονται καί ταυτόχρονα ὅλα τά ὕδατα τῆς δημιουργίας, ἡ ἴδια ἡ φύση τοῦ ὕδατος.
Τό ὕδωρ παρέχει τή δύναμη γιά νά ἐξαγνιστεῖ ὄχι μόνο τό σῶμα, ἀλλά καί ὁλόκληρη ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου· νά ἀναγεννηθεῖ ὁ ὅλος ἄνθρωπος σέ μιά καινή ζωή μέσω τοῦ Βαπτίσματος.
Μέσω τοῦ ὕδατος ὁλόκληρη ἡ φύση ἐξαγνίζεται· ἀπό τό ὕδωρ ἐξῆλθε ὁ κόσμος· τό ὕδωρ διεισδύει παντοῦ, διαποτίζει τά πετρώματα σέ κάθε μέρος τῆς γῆς ζωοποιώντας τά πάντα στή φύση. Χωρίς αὐτό οὔτε ζῶα οὔτε φυτά μποροῦν νά ὑπάρξουν.
Τά ὕδατα καθαγιάζονται καί μέσω αὐτῶν ὁλόκληρος ὁ κόσμος, σέ προετοιμασία τῆς ἀναγέννησης τῆς μέλλουσας αἰώνιας Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Κάθε χρόνο αὐτή τήν ἡμέρα ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτεται, ἐπαναλαμβάνοντας καί ἐπιβεβαιώνοντας ὅ,τι ἐπιτελέστηκε κατά τό Βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ.
Ξανά οἱ οὐρανοί ἀνοίγουν, ξανά τό Ἅγιο Πνεῦμα κατέρχεται.
Δέν τό βλέπουμε μέ τά σωματικά μας μάτια, ἀλλά αἰσθανόμαστε τήν ἐνέργειά Του.
Κατά τήν τελετή τοῦ Ἁγιασμοῦ, τά ὕδατα, τά ὁποῖα καθαγιάζονται ἀπό τό γεγονός τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μεταμορφώνονται· γίνονται ἄφθαρτα καί διατηροῦν τήν ἐνέργειά τους γιά πολλά χρόνια.
Ὁ καθένας μπορεῖ νά τό ἀντιληφθεῖ αὐτό – πιστοί καί ἄπιστοι, σοφοί καί ἀγράμματοι.
Ἀπό ποῦ, ὅμως, τά ὕδατα ἀποκτοῦν αὐτή τήν ἰδιότητα;
Εἶναι ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!
Ἐκεῖνοι πού μέ πίστη πίνουν αὐτά τά ὕδατα καί χρίονται μ’ αὐτά λαμβάνουν ἀνακούφιση καί θεραπεία ἀπό πνευματικές καί σωματικές ἀρρώστιες.
Οἱ κατοικίες καθαγιάζονται μέσω αὐτῶν τῶν ὑδάτων, ἡ δύναμη τῶν δαιμόνων καταστέλλεται, ἡ θεία Χάρη κατέρχεται σέ ὁ,τιδήποτε ραντίζεται μέ τά ὕδατα αὐτά.
Μέσω τῆς καθοσίωσης τῶν ὑδάτων ἡ θεία Χάρη ξανά παρέχεται σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο, καθαίροντάς τον ἀπό τίς ἁμαρτίες πού ἔχουμε διαπράξει καί προφυλάσσοντάς τον ἀπό τίς μηχανορραφίες τοῦ διαβόλου.
Σήμερα, τό Ἅγιο Πνεῦμα, μέ τήν κάθοδό Του στά ὕδατα ὅπου βυθίζεται ὁ σταυρός τοῦ Κυρίου, κατέρχεται σέ ὁλόκληρη τή φύση, ἐκτός ἀπό τόν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος δέν τό ἐπιθυμεῖ.
Ἄς ἀνοίξουμε τίς καρδιές μας καί τίς ψυχές μας γιά νά λάβουμε Ἐκεῖνον καί μέ πίστη ἄς ἀναφωνήσουμε ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μας:
«Μέγας εἶ Κύριε, καί θαυμαστά τά ἔργα σου, καί οὐδείς λόγος ἐξαρκέσει πρός ὕμνον τῶν θαυμασίων σου».
Όσιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς.
(“Ὁ Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ”, ἐκδ. “Μυριόβιβλος”)

[toula]

"Κύριε δώσε μου το Φως Σου, για το σκοτάδι "φροντίζω" μόνος μου..." π. Λίβυος
Χρόνια πολλά, καλά και φωτισμένα!!

[toula]

Ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης λούζεται στοῦ Ἰορδάνη τά νερά. Ἡ φωτιά βουτάει καί σμίγει μέ τά νερά. Καί ὁ Θεός ἀπ̉ ἄνθρωπο ἁγιάζεται. Σήμερα ὁλόκληρη ἡ κτίση βροντοφωνάζει καί ἀνυμνεῖ:
«Εὐλογημένος νά ̉σαι Σύ πού ἔρχεσαι στ̉ ὄνομα τοῦ Κυρίου!!» Σύ πού ἔρχεσαι διά τῆς Προνοίας Σου μέσα ἀπ᾿ ὅλα τά κτίσματά Σου. Σύ πού συντηρεῖς τό ὕψος τοῦ στερεώματος καί ἔντεχνα ὁδηγεῖς σάν ἥμερο ἄλογο μέ χαλινάρι τήν τροχιά τοῦ Ἥλιου. Σύ πού βάζεις σέ τάξη χωρίς διόλου ν᾿ ἀνακατεύονται τά πλήθη τῶν ἀστέρων καί μᾶς κερνᾶς πλούσια ἀγέρα γιά νά ἀναπνέουμε ἀσταμάτητα ζωή. Σύ πού ζεσταίνεις καί ζωογονεῖς τή μάννα γῆ ὥστε νά μᾶς χαρίζει τούς καρπούς της ὁλοχρονίς. Σύ πού δαμάζεις καί σταματᾶς τή πολυκύμαντη θάλασσα ζώνοντάς την ὁλοτρόγυρα μ᾿ ἕνα μικρούτσικο χαλινάρι ἀπό ἀμμοχάλικο. Σύ πού σπρώχνεις τά νερά ἀπό τῆς γῆς τά σπλάχνα καί φτιάχνεις τίς πηγές. Σύ πού καθοδηγεῖς τίς ποταμίσιες ὄχθες νά πορεύονται χωρίς χαμό καί περιπλάνηση ὡς τή θάλασσα. Τοῦτα ὅλα τά θαυμάσια ἀναλογιζόμαστε καί ἀπό τά κατάβαθά μας βγαίνει ἡ κραυγή: «Εὐλογημένος Σύ πού ἔρχεσαι στ̉ ὄνομα τοῦ Κυρίου».
— Πές μας λοιπόν, Ποιός εἶν᾿ Αὐτός, μακάριε Δαυΐδ;
— Ὁ Κύριος καί ὁ Θεός μας πού μᾶς φανερώθηκε μ᾿ ἀνθρώπινη μορφή. Ἀλλά δέν τό λέει αὐτό μόνον ὁ προφήτης Δαυΐδ. Τό λέει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πού συμφωνεῖ μαζί του καί διδάσκει: «Μᾶς φανερώθηκε ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ πού σώζει κάθε ἄνθρωπο καί μᾶς διδάσκει ὅλους μας». Ὄχι μερικούς ἀλλά ὅλους μας. Σ᾿ ὅλους, Ἰουδαίους καί Ἕλληνες χαρίζει μέ τό βάπτισμα τή σωτηρία καί ὑποδείχνει τό σωτήριο αὐτό λουτρό σάν εὐεργέτημα δοσμένο δωρεάν σέ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή πού τό ζητάει. Ἐλᾶτε νά δεῖτε πρωτόγνωρο κατακλυσμό, πολύ μεγαλύτερον καί δυνατότερον ἀπ᾿ ἐκεῖνον πού γίνηκε τήν ἐποχή τοῦ Νῶε. Ἐκεῖ τό νερό ἔπνιξε τούς ἀνθρώπους καί ἐδῶ τό νερό τοῦ βαπτίσματος, κείνους πού εἶχαν πεθάνει πνευματικά ξαναζωντάνεψε, μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ πού σήμερα βαπτίστηκε.
Ἐκεῖ ὁ Νῶε ἔφτιαξε κιβωτό στέρεα ἀπό ξύλα καί ἐδῶ ὁ Χριστός ὁ νοητός Νῶε, προσέλαβε ἀπό τήν ἄφθορο παρθένο Μαρία τήν κιβωτό τοῦ σώματος. Ἐκεῖ ὁ Νῶε ἄλοιψε τήν κιβωτό ἐξωτερικά μέ ἄσφαλτο πίσσα. Ἐδῶ ὁ Χριστός δυνάμωσε καί περιφρούρησε τήν κιβωτό τοῦ σώματος μέ τό χρῖσμα τῆς πίστεως. Ἐκεῖ περιστερά πού βάσταζε κλαδί ἐληᾶς προμήνυσε τήν εὐωδιά τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Ἐδῶ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον μέ τή μορφή ὁλόασπρης περιστερᾶς παρουσιάστηκε καί σ᾿ ὅλους φανέρωσε τόν ἐλεήμονα Κύριο. Ἀλλά μέ καταπλήττει ἡ ὑπερβολική ταπείνωση τοῦ Κυρίου. Γιατί δέν ἀρκέστηκε, Αὐτός ὁ γεννημένος τέλειος Υἱός ἀπό τέλειο Πατέρα, νά γεννηθῆ καί ἐπί γῆς τέλειο βρέφος ἀπό τά σπλάχνα μιᾶς γυναίκας.
Δέν ἀρκέστηκε Ἐκεῖνος πού εἶναι σύνθρονος μέ τόν Θεό Πατέρα νά λάβει τή μορφή τοῦ δούλου ἀλλά καί σάν τόν τελευταῖο ἁμαρτωλό προσέρχεται νά βαπτισθεῖ. Ἀλλά ἄς μή γίνει ἡ κοινή γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους εὐεργεσία σκάνδαλο γι᾿ αὐτούς πού τούτη τήν ὥρα μέ ἀκοῦνε. Γιατί βαπτίζεται ὁ Δεσπότης πάντων Χριστός ὄχι γιατί ἔχει ἀνάγκη ἀπό ψυχικό καθαρισμό, ἀλλά γιά νά οἰκονομήσει μέ δυό τρόπους τό συμφέρον τῶν ψυχῶν μας, ὥστε καί μέ τό νερό νά μᾶς δωρήσει τήν ἁγιαστική χάρη καί νά προτρέψει τόν καθένα μας νά βαπτιστεῖ. Καθώς μᾶς λέει ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής, ἦρθε ὁ Ἰησοῦς ἀπό τή Γαλιλαία στόν Ἰορδάνη ὅπου βρισκόταν ὁ Ἰωάννης γιά νά βαπτιστεῖ ἀπ̉ αὐτόν. Τό τί συνέβηκε τότε ἀδερφοί μου δέν μπορεῖ νά τό χωρέσει νοῦς ἀνθρώπινος. Γιατί ξεπερνᾶνε κάθε θέαμα καί ἄκουσμα ὅσα συνέβηκαν ἐκεῖ. Τρέμει ὁ νοῦς.
Χάνεται ἡ λαλιά μή τολμώντας νά ἐξιστορίσει τά ἀνέκφραστα. Γι‹ αὐτό λοιπόν καί ὅταν εἶδε ὁ Ἰωάννης τόν Δεσπότη μας Χριστό νά τόν πλησιάζει, μέ πολύ καρδιοχτύπι, πέφτοντας καί ἀγκαλιάζοντας τά πόδια Του τοῦ εἶπε παρακλητικά: — Γιατί βιάζει ἐμένα τόν ἀδύνατο ἄνθρωπο ὁ Παντοδύναμος Θεός μου νά κάνω κάτι πού ξεπερνάει τίς δυνάμεις μου; Δέν εἶμαι ἐγώ σέ θέση νά ἐπιχειρήσω κάτι τέτοιο. Πῶς νά τολμήσω νά Σέ βαπτίσω; Πότε συνέβηκε νά καθαριστεῖ ἡ φωτιά ἀπό τό ξερό χορτάρι; Πότε ἔπλυνε ἡ λάσπη τήν πηγή; Πῶς νά βαπτίσω Ἐσένα τόν Κριτή τῆς οἰκουμένης ἐγώ ὁ ὑπεύθυνος γιά τόσες ἁμαρτίες; Πῶς νά Σέ βαπτίσω Δέσποτά μου; Δέν βλέπω ἁμαρτία πάνω Σου. Δέν ἔχεις πέσει θῦμα τῆς κατάρας τοῦ προπάτορα Ἀδάμ. Δέν ἔχεις καθόλου λερωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία. Γιατί ἄν καί ἔκλινες οὐρανούς καί κατέβηκες, τίποτα ἀπό τά θελήματα τοῦ Θεοῦ Πατέρα δέν παρέβηκες.
–Τί κάνεις Δέσποτά μου; Γιατί μ᾿ ἀναγκάζεις νά κάνω κάτι πού ξεπερνάει τίς δυνάμεις μου; Ποτέ καί τίποτα δέν τόλμησα νά κάνω ἀπ᾿ ὅλα ὅσα παροργίζουν τήν ἀγαθωσύνη Σου. Σάν δουλικό πιστό γεμάτο ἀγάπη καί σεβασμό γιά τόν ἀφέντη του πρότρεξα καί ἐμήνυσα στόν κόσμο τήν παρουσία Σου. Ἐνῶ βρισκόμουνα ἀκόμη μέσ᾿ τήν κοιλιά τῆς μάννας μου, δανείστηκα τήν γλώσσα της καί Θεό τοῦ κόσμου Σέ ἐκήρυξα. Ὅλους τούς προετοίμασα νά Σέ δεχθοῦν, νά Σ᾿ ἀπαντήσουν. Πές μου λοιπόν Κύριέ μου, πῶς θ᾿ ἀνεχθεῖ νά δεῖ ὁ ἥλιος τόν Παντοκράτορα Θεό ἔτσι νά ἐξευτελίζεται ἀπό τήν τόλμη ἑνός δούλου Του καί δέν θά ρίξει καυτερές φωτοβολίδες νά μέ κατακάψει, ὅπως ἔκανε ἐκείνους τούς καιρούς τούς ἄσωτους Σοδομίτες; Πῶς θά ἀντέξει ἡ γῆ νά δεῖ Ἐκεῖνον πού ἁγιάζει τούς ἀγγέλους, ἀπέριττα νά βαπτίζεται ἀπό χέρι ἀνθρώπου ἁμαρτωλοῦ καί δέν θ᾿ ἀνοίξει τά σπλάχνα της γιά νά μέ καταπιεῖ, ὅπως ἔκανε τόν Ἀβειρών καί τόν Δαθάν; Πῶς νά βαπτίσω Δέσποτά μου Ἐσένα πού δέν μολύνθηκες ἀπό τής φυσικῆς γέννησης τό λέρωμα; «Ἐξ ἀσπόρου γαστρός, ἄσπορος προῆλθε καρπός». Πῶς λοιπόν ἐγώ ὁ χιλιολερωμένος ἀπό τήν ἁμαρτία ἄνθρωπος νά ἁγνίσω τόν Θεό; Θεό ἀναμάρτητο; Ἐγώ ἔχω ἀνάγκη νά βαπτιστῶ ἀπό Σένα καί Σύ ἔρχεσαι σέ μένα; Μ᾿ ἔστειλες νά βαπτίζω, Κύριέ μου, καί δέν παράκουσα τήν ἐντολή Σου. Πρότρεπα ὅλους πρός τό βάπτισμα καί τούς ἔλεγα: «Ὁμολογῆστε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τίς ἁμαρτίες σας, γιατί Αὐτός εἶναι ὁ μόνος ἀγαθός. Αὐτός πού ἔρχεται πίσω μου δέν εἶναι βλοσυρός καί αὐστηρός. Εἶναι ἀγαθός καί Υἱός Πατέρα Ἀγαθοῦ. Δέν φέρεται γιά λίγο μονάχα μ᾿ ἀγαθωσύνη καί ὕστερα νά ἀλλάζει διάθεση γιά τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, ἀλλά τό ἔλεός Του μένει εἰς τόν αἰώνα. Καί ἐπειδή τό ἔλεός Του εἶναι ἀμέτρητο γι᾿ αὐτό καί οἱ οὐράνιες δυνάμεις ἀνυμνώντας Τοῦ ἔλεγαν: «Εὐλογημένος Σύ πού ἔρχεσαι στ̉ ὄνομα τοῦ Κυρίου».
Ὁ Κύριος καί ὁ Θεός μας μᾶς φανερώθηκε. Μᾶς φανερώθηκε ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης καί διέλυσε τό σκοτάδι τῆς ἄγνοιας πού μᾶς περιέλουζε. Μᾶς φανερώθηκε ὁ οὐράνιος Τσοπάνης καί ἔδιωξε ἀπό τό κοπάδι τῶν παιδιῶν Του τούς λύκους τοῦ διαβόλου. Μᾶς φανερώθηκε ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Πατρός καί χάρισε μέ τό βάπτισμα τήν υἱοθεσία στούς πιστούς. Μᾶς φανερώθηκε ἡ ζωή ὁλόκληρου τοῦ κόσμου καί μέ τό θάνατό Του θανάτωσε τόν θάνατο ὡς ἀθάνατος καί ἀξίωσε νά ζήσουν ζωή ἀθάνατη, ἐκεῖνοι πού εἶχαν πέσει στή φθορά καί στό θάνατο.
Ἀλλά ἐνῶ ἐγίνονταν ὅλα αὐτά, ὁ Θεός Πατέρας ἀγαλώμενος μέ τήν ὑπερβολική ταπείνωση τοῦ Υἱοῦ, ἀνοίγει διάπλατα τίς πύλες τοῦ οὐρανοῦ καί μέ βροντερή φωνή ξεχειλισμένη ἀπό αἰσθήματα πού πλημμυρίζουνε μιά πατρική καρδιά, ἀνακράζει: «Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός». Καί γιά νά μήν μπερδευτεῖ ὁ νοῦς ὅσων ἀκούγανε ὅλα τοῦτα -ἄν εἶναι δηλαδή Υἱός ὁ Βαπτιστής ἤ ὁ Χριστός- ἔρχεται τό Ἅγιον Πνεῦμα, σάν ἄσπρο περιστέρι καί δείχνει Ἐκεῖνον πού βαπτιζόταν καί πού ὁ Θεός Πατέρας τόν μαρτυροῦσε στούς ἀνθρώπους σάν μονογενή Υἱό Του. Σ᾿ Αὐτόν πρέπει ἡ δόξα, τό κράτος, ἡ τιμή καί ἡ προσκύνηση σήμερα καί πάντοτε καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Αγίου Πρόκλου Κων/ πόλεως, Λόγος εις τα Θεοφάνια