Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μας κυνηγούν δυστυχώς οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες και οι προσδοκίες που έχουμε για τους άλλους με αποτέλεσμα όταν αυτές δεν ικανοποιούνται μας έρχεται θλίψη και απογοήτευση.
Κάνουμε παράπονα και ζητιανεύουμε αγάπη, φιλία, και καλοσύνη από τους άλλους και δυστυχώς απογοητευόμαστε. Η λαχτάρα να ξεδιψάσουμε από τους ανθρώπους βρίσκει τελικά την πηγή χωρίς νερό και εμάς τραυματισμένους και πονεμένους.
Προσπαθούμε στην έρημο της ζωής να φυτεύουμε προσδοκίες και επιθυμίες αλλά τελικά αντί αυτή η έρημος να βγάλει καρπούς μετατρέπεται σε ναρκοπέδιο. Όλα αυτά διότι έχουμε στρέψει την ύπαρξη μας σε λάθος κατεύθυνση. Αντί να στραφούμε στην ανατολή και να αναζητήσουμε τον ήλιο της δικαιοσύνης Χριστό επιλέγουμε την δυτική κατεύθυνση και τρικλίζουμε στα μονοπάτια του σκότους και του θανάτου.
Ο γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης θέτει τις βάσεις στις σχέσεις μας με τους άλλους :
«Όταν θέλεις να οπλισθείς, για να ξεπεράσεις τις δυσκολίες σου στην συνεργασία σου με τους άλλους, κάνε τούτο : Μη χαρίζεσαι ποτέ στον εαυτό σου και του επιτρέπεις να έχει έστω και την ελάχιστη επιθυμία, διότι κάθε επιθυμία οπωσδήποτε θα σε φέρει σε αντίθεση, ακόμη και σε σύγκρουση με τους ανθρώπους και η σύγκρουση αυτή θα σου λεηλατήσει κάθε εσωτερική προσπάθεια και θα σου καταστρέψει την προσευχή».
Δεν υπάρχει λόγος να έχουμε ανάγκες και συναλλαγές με τους άλλους πόσο μάλλον με τον Χριστό. Από το τι θέλω θα εξαρτηθεί το τι θα γίνει. Αν το θέλω πάσχει, το αποτέλεσμα θα είναι μια αρρωστημένη κατάσταση. Η μόνη σφοδρή επιθυμία και θέληση που οφείλουμε να έχουμε είναι Εκείνος και η Βασιλεία Του. Οι υπόλοιπες προσδοκίες και επιθυμίες κινούνται στη φθορά του θανάτου γι’ αυτό μάταια κοπιάζουμε.
Μην ψάχνουμε λοιπόν την πληρότητα σε ανθρώπινες σχέσεις και σε υλιστικό επίπεδο γιατί δεν θα την βρούμε. Εξάλλου ο Κύριος μας έχει ξεκαθαρίσει τα πράγματα «ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἐστί μου ἄξιος» (Ματθ. 1, 37)». Εκείνος είναι η υπέρτατη σχέση, η πλήρωση όλων των σχέσεων, το θεμέλιο των πάντων. Εκείνος είναι το Α και το Ω , η αρχή και το τέλος, η αιωνιότητα και ο Παράδεισος.
Μόνο από τη σχέση με τον Χριστό θα μπορέσει να ξεδιψάσει η ψυχούλα μας που χτυπιέται καθημερινά σε ανόητα θέλω χωρίς αντίκρισμα.
Αγάπα, πρόσφερε, δώσε, αγκάλιασε και μην σε νοιάζει…
Γίνε λύχνος Αγιότητος και μην σε απασχολούν οι άλλοι….
Μην περιμένεις τίποτα από κανέναν, κάνε την κίνηση εσύ και μην σε νοιάζει…
Γίνε Άγιος ώστε να αναπαύονται στην παρουσία σου καρδιές τραυματισμένες και να βρίσκουν ίαση και γιατρειά. Η Αγιότητα είναι ο προορισμός μας «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί...» (Λευϊτ. 20,7,26· Α΄ Πέτρ. 1,16)
Να σε κυνηγούν οι άλλοι και να σε ρωτούν «Πες μου τι ζεις να το ζήσω και εγώ» και εσύ να απαντάς «Έρχου και ίδε» (Ιωάν. 1, 47)».
Μην ψάχνεις άνθρωπε ψεύτικες αγάπες ηδονικές, διότι δεν θα βρείς ποτέ ανάπαυση….
Στην αγκαλιά του Κυρίου βρίσκεται το πλήρωμα όλων των αναγκών , των επιθυμιών και των προσδοκιών της ψυχής μας….
Να γίνει η Χριστοκεντρική μας αγάπη Αγιασμός , να αγιάζουμε όλον τον κόσμο για να εξαπλωθεί ο παράδεισος σε όλη την οικουμένη…
Μην ζητάς ποτέ αγάπη, ΓΙΝΕ αγάπη και αυτό αρκεί για να αλλάξει ο κόσμος.
Ξεκίνα τώρα ! Καλή πορεία με την ευχή του Κυρίου μας.
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr
euxh.gr - Μην ζητάς αγάπη , γίνε.

[toula]

Οι Πατέρες μας αναφέρουν ότι η συναίσθηση της αμαρτωλότητος είναι μεγάλο δώρο του Θεού, ανώτερο και από την όραση των υψηλών θεωριών. Όταν συνειδητοποιείται το εσωτερικό μας σκοτάδι και αποκαλύπτεται η καταχθόνια και απαίσια μορφή της αμαρτίας, η οποία προκαλεί την αποστροφή, τότε και η θεία χάρη ως αντίληψη μας αξιώνει τη δική της παρηγοριά.
Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός.

[toula]

Όταν ένα άτομο στρέφει το πρόσωπό του προς τον Θεό, όλα τα μονοπάτια του, οδηγούν στον Θεό.
Όταν ένα άτομο αποστρέφει το πρόσωπό του από τον Θεό, όλα τα μονοπάτια τον οδηγούν στην καταστροφή.
Όταν ένα άτομο απαρνιέται τελικά τον Θεό, τόσο λεκτικά, όσο και εγκάρδια, δεν θα είναι πλέον σε θέση να δημιουργήσει και να κάνει ο,τιδήποτε, που δεν θα εξυπηρετούσε την πλήρη καταστροφή του, τόσο σωματική όσο και πνευματική.
Επομένως, μην βιαστείς να εκτελέσεις τον άθεο:
έχει βρει τον δήμιό του στον εαυτό του, τον πιο ανελέητο, που μπορεί να υπάρχει μόνο σε αυτόν τον κόσμο.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

[toula]

Δος μας, Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου.
Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός.
Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου.
Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή.
Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιο μικρό από την αξία σου.
Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;
Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του.
Γι’ αυτό, όλο και πιο πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.
Άγιος Σωφρόνιος πατριάρχης Ιεροσολύμων.
(Πηγή: agiosminas.gr)

[toula]

Ο μακαριστός Γέροντας Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης (1905–1991), αυτός ο θεόπνευστος Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, το σύγχρονο αγλάϊσμα της Αθωνικής Πολιτείας, στην αρχή της μοναχικής του ζωής και πορείας, είχε δυσκολευτεί απερίγραπτα.
Κατά παραχώρηση Θεού εγκαταλείφθηκε πρόωρα από τον ίδιο τον γέροντά του, τον ιερομόναχο Μ., επειδή αυτός θέλησε να προσχωρήσει στο κίνημα των Ζηλωτών στην Αθήνα.
Έμεινε έτσι «μόνος μονώτατος» –όπως λέει και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος– για κάποια χρόνια να ασκητεύει στην τραχεία και απαράκλητη έρημο της Μικράς Αγίας Άννης, μόνος, «μόνῳ τῷ Θεῷ»….
Με θείο, πραγματικά, θάρρος, με ακατάβλητο φρόνημα και με αισθητή μέσα του τη θεία βοήθεια, παρέμεινε αποφασιστικά στο πάμφτωχο Καλύβι του Τιμίου Προδρόμου….
Ο περιβόητος παπα–Εφραίμ ο Κατουνακιώτης (1912–1998), περνώντας κάποτε έξω από το Καλύβι του 25χρονου τότε μοναχού Γερασίμου, βλέπει οφθαλμοφανώς επάνω ακριβώς από το Καλύβι του ταπεινού Υμνογράφου τον Τίμιο Πρόδρομο του Κυρίου να υπερίπταται και έκθαμβος τον ρωτάει:
–Τί κάνεις εδώ, Τίμιε Πρόδρομε;!
Και ο Άγιος Ιωάννης, ο παμμέγιστος Πρόδρομος του Σωτήρος Χριστού, του απαντά:
–Κάθομαι εδώ και φυλάω το καλογέρι, που μου ανάβει τα καντήλια!
Ο παπα–Εφραίμ δόξασε τον Θεό και, με δάκρυα στα μάτια, πήγε και διηγήθηκε καταλεπτώς το γεγονός στον νεαρό, τότε, μοναχό π. Γεράσιμο, ο οποίος, ακούγοντάς το, ξέσπασε αμέσως σε άφθονους λυγμούς μεγάλης και ασυγκράτητης συγκινήσεως, δοξολογώντας τον Θεό και ευχαριστώντας από βάθους καρδιάς τον Τίμιο Πρόδρομο για την ανέλπιστη εύνοιά του προς αυτόν.
Άλλοτε πάλι, δεκαετίες αργότερα, σε μία συζήτηση που έγινε, αντιδρώντας ο αείμνηστος Γέροντας π. Γεράσιμος για την περισσή αυστηρότητα που αποδίδουν υπέρμετρα πολλοί χρωστήρες των αγιογράφων στον χαρακτήρα της μορφής του Τιμίου Προδρόμου, εκμυστηρεύθηκε προς τον υποτακτικό του με έκδηλη πια τη μυστική ομορφιά των ιερών βιωμάτων του, μεταξύ των άλλων, τα εξής:
–Ο Τίμιος Πρόδρομος, είναι γλυκύς, ωραίος, πανέμορφος!…
–Τί λες, Γέροντα; Πώς το ξέρεις; τον ρώτησε με αφέλεια ο νεαρός υποτακτικός του.
–Τον είδα, παιδάκι μου! είπε με απλότητα ο Γέροντας Γεράσιμος·
–Τον είδα!… Ήταν γλυκύς, ωραίος!… Και μου είπε ότι, «εγώ θα είμαι ο προστάτης σου και ο εγγυητής της σωτηρίας σου!».
Ο υποτακτικός του μακαριστού Υμνογράφου τα έχασε κυριολεκτικά! Συνέχισε να περπατάει σιωπηλός προς τα κελιά τους μαζί με τον αγαθό Γέροντά του, τον μακαριστό Γεράσιμο· αμίλητος πλέον, αλλά εσωτερικά έκθαμβος από αυτή την πολύτιμη αποκάλυψη για τον Τίμιο Πρόδρομο, τον «γλυκύ, τον ωραίο και τον πανέμορφο» Προάγγελο, Προφήτη, Κήρυκα, Συγγενή, Φίλο, τον Βαπτιστή Ιωάννη, τον Πρόδρομο του Σωτήρος Χριστού!
Μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιάτου (1916–2006): «Γεράσιμος Μοναχός Μικραγιαννανίτης, Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας»· Εκδόσεις: «Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα Ευρώπης 1997», σελ. 127–128.

[toula]

Τριάντα χρόνια νηστείας και σιωπής!
Αυτό, ούτε τα θηρία του δρυμού δεν μπορούν να το αντέξουν.
Το λιοντάρι ξεγελάει την πείνα του με τους ήχους του βρυχηθμού του,
Και το δέντρο θροΐζει, όταν πλησιάζει ο άνεμος
Εσύ όμως ούτε θροΐζεις ούτε βρυχάσαι ούτε βογγας,
Ούτε θρηνείς, ούτε το τραγούδι σου ηχεί μέσα στην ερημιά!
Πες μου, είσαι άνθρωπος; Ποιο είναι το όνομά σου;
Θα θελήσεις ποτέ με κάποιον να μιλήσεις
Η Φωνή, η φωνή, η φωνή:
Εγώ είμαι η φωνή
όμως Εκείνος είναι ο Λόγος του Θεού.
Απεσταλμένος είμαι στα παιδιά του Ισραήλ, για να τους φωνάξω:
Μετανοείτε, ω άνθρωποι, δείτε, έρχεται Εκείνος!
Καλούς καρπούς ποιείτε, ο καθένας κατά τη δύναμή του.
Ιδού, ιδού έρχεται Αυτός-ώ Θαύμα Θαυμάτων,
καταμεσής των υδάτων κρύβεται το πυρ εξ ουρανού!
Ιδού, ο Αμνός του Θεού, βαδίζει εν μέσω λύκων.
Λύκοι, καθαρίστε στο νερό τη θηριώδη φύση σας!
Τριάντα χρόνια σιωπής και νηστείας,
τι απομένει από το σώμα σου, εκτός από τη φωνή σου;
Το ξεραμένο σώμα σου δεν είναι παρά
μια σκιά της φωνής σου,
η οποία κηρύσσει το νέο: Ιδού, ο Θεός έρχεται σε εμάς!
Το ξεραμένο σώμα σου, ήταν ένα καλάμι. που ο Ηρώδης το έσπασε
Αλλά η φωνή συνεχίζεται, συνεχίζεται. κανείς δεν μπορεί να τη φιμώσει.
Τίνος φωνή είναι αυτή; που στο άκουσμά της ακόμη και οι αιώνες τρέμουν;
Ενός πεινασμένου λιονταριού; Όχι, Όχι – ενός ανθρώπου της πίστεως.
« γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς·» (Ματθαίος 6:10).
Δεν οδήγησε ο ίδιος τα βήματά του στην έρημο, ούτε μακριά από αυτήν.
Ένα αόρατο πηδάλιο άνωθεν κατεύθυνε την ζωή του.
Διότι όταν ήταν απαραίτητο γι ‘αυτόν να βγει από την έρημο και να πάει να συναντήσει τον Κύριο, τότε, όπως ρητά αναφέρεται: «ἐγένετο ῥῆμα Θεοῦ ἐπὶ Ἰωάννην» (Λουκά 3: 2).
Σαν αθώος νέος, ο Ιωάννης, μίλησε απλά για την επικοινωνία του με τις δυνάμεις του Ουρανού:
«κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν, ἀλλ᾿ ὁ πέμψας με βαπτίζειν ἐν ὕδατι, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἐφ᾿ ὃν ἂν ἴδῃς τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον καὶ μένον ἐπ᾿ αὐτόν, οὗτός ἐστιν ὁ βαπτίζων ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. κἀγὼ ἑώρακα καὶ μεμαρτύρηκα ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ. »(Ιωάννη 1: 33-34).
Πόσο τρυφερά και απλά μιλάει για πράγματα ουράνια! Αλλά πόσο τρομακτικός είναι σαν λιοντάρι, όταν μιλάει εναντίον της αδικίας των ανθρώπων, εναντίον του Ηρώδη και της Ηρωδιάδος!
Το αρνί και το λιοντάρι συγκατοικούν εντός του. Ο παράδεισος είναι τόσο κοντά του, όπως η μητέρα στο παιδί της.
Το θέλημα του Θεού του είναι προσιτό και ξεκάθαρο, όπως είναι και για τους αγγέλους στον ουρανό.
Πάνσοφε Κύριε, οδήγησε κατά το θέλημα Σου τις ζωές ημών των αμαρτωλών, στην έρημο αυτής της ζωής, όπως οδήγησες τη ζωή του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού.
Ό,τι πρέπει σοι πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας.
Αμήν.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Ιανουάριος), Εκδ. ΑθωςΙωάννης Πρόδρομος.

[toula]

Ἐμεῖς, ποὺ ἤδη εἴμαστε βαπτισμένοι ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καὶ πυρί, δέν θὰ μπορούσαμε νά καταλάβουμε γιατὶ ὁ ἀναμάρτητος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ πῆγε στό δοῦλο του τὸν Ἰωάννη καὶ ζήτησε νά βαπτιστεῖ ἀπὸ αὐτὸν μὲ τὸ βάπτισμα τῆς μετανοίας γιά νά Τοῦ ἀφεθοῦν οἱ ἁμαρτίες του, τὶς ὁποῖες δέν εἶχε, ἂν ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς δέν μᾶς τὸ ἔλεγε ἀπαντώντας στήν ἐρώτησῃ τοῦ Προδρόμου τὸ ἑξῆς:
«ἄφες ἄρτι· οὕτω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην» (Μτ. 3, 15).
Ὤ, Κύριε μας!
Σὲ προσκυνοῦμε ἐσένα καὶ τὸν Πρόδρομό Σου καὶ Σὲ εὐχαριστοῦμε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας γιά τὸ ὅτι μας ἔμαθες νά σεβόμαστε καὶ νά τιμᾶμε «πᾶσαν δικαιοσύνην» καὶ νά μισοῦμε τὴν ὁποιαδήποτε ἀδικία, διότι ἐκείνη προέρχεται ἀπὸ τὸν διάβολο.
Κάθε δικαιοσύνη, ἄκομα καὶ ἡ πιὸ ἀσήμαντη δίκαιη πράξη, εἶναι εὐλογημένη ἀπὸ τὸν Θεό.
Ἔλαβες τὸ βάπτισμα ἀπὸ τὸν Ἰωάννη στόν Ἰορδάνη ποταμὸ γιά τὴν ἄφεση ἁμαρτιῶν διότι ἤθελες νά ἐκπληρώσεις ὅ,τι προβλέπει τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ.
Δέν ἀρκοῦν αὐτὰ σ’ ἐκείνους πού δέν πιστεύουν στόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό;
Δέν τοὺς συγκινεῖ ἡ Θεία του διδασκαλία, μὲ τὴν ὁποία δέν μπορεῖ νά συγκριθεῖ καμμία ἀνθρώπινη;
Δέν τοὺς ἀρκοῦν τὰ θαύματά του μὲ τὰ ὁποῖα ὁ Χριστὸς ἐπιβεβαίωνε τὸ κήρυγμά του;
Δέν τοὺς φτάνει τὸ ὅτι τὸ κήρυγμά του τὸ σφράγισε μὲ τὸ Τίμιο Αἷμα του πάνω στόν φοβερὸ σταυρὸ τοῦ Γολγοθᾶ;
Καὶ τὸ ὅτι ἀναστήθηκε τὴν τρίτη ἡμέρα μετὰ τὸ θάνατό του, καί πού γιά σαράντα ἡμέρες, μετὰ τὴν ἀνάστασή του, φανερώθηκε πολλὲς φορὲς στούς μαθητὲς του, καὶ ὁλοκλήρωσε τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου μὲ τὴν ἔνδοξη ἀναλήψή του στούς οὐρανοὺς ἀπὸ τὸ ὅρος τῶν Ἐλαιῶν;
Ὤ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ!
Ὤ, Σωτήρα μας, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ!
Στά ἔργα τῆς ἀγάπης σου, στά ἀμέτρητα θαύματά σου, πρόσθεσε καὶ ἕνα ἄλλο θαῦμα: ἄγγιξε μὲ τὴν δεξιὰ σου τή λίθινη καρδιά τους καὶ δῶσε σ’ αὐτοὺς «καρδίᾳ σαρκίνῃ».
Ἀμήν.
Αγιος Λούκας Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας.
Απόσπασμα λόγου εις τα Αγία Θεοφάνεια.

[toula]

"Τζάμπα είναι η αγάπη.
Ουτε πληρώνουμε,ούτε να πάμε ταξίδι να την βρούμε,ούτε να κόψουμε εισιτήριο χρειάζεται.
Η αγάπη είναι τζάμπα.
Όπου να πάμε,ο Θεός είναι εκεί.
Η αγάπη είναι δωρεά.
Όποιος αγαπά τον Θεό, διψά αχόρταγα να ομιλεί με Αυτόν.
Δεν αγαπά τίποτα άλλο.
Αυτός που αγαπά τον Θεό, αγαπά και ότι είναι του Θεού.Τα δημιουργήματα του Θεού αγαπά και όλα αυτά που αγαπά ο Θεός."
Άγιος Ευμένιος

[toula]

"Εσύ δεν ξέρεις τι έχεις μέσα στο
κτήμα σου.."
Κάποια μέρα παρουσιάστηκε ένας Αμερικάνος στον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη και του είπε ότι είχε καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι δεν υπάρχει Θεός.
Ο Όσιος Πορφύριος δεν αντέδρασε, απλά του είπε:
«Πρόσφατα αγόρασες ένα κτήμα στην Καλιφόρνια. Τώρα που θα επιστρέψεις στην πατρίδα σου, πήγαινε στην ανατολική πλευρά του κτήματος, εκεί που είναι η βρύση, σκάψε σε βάθος 1-1,5 μέτρο και θα βρεις ισπανικά χρυσά νομίσματα και έναν αμφορέα.
Πήγαινε, κάνε αυτό που σου είπα και έλα μετά να συζητήσουμε, για το εάν υπάρχει Θεός».
Ο Αμερικάνος δεν πίστεψε στα λόγια του Γέροντα, ωστόσο όταν επέστρεψε στην πατρίδα του και πήγε στο κτήμα του, σκέφτηκε να σκάψει από περιέργεια. Πράγματι έσκαψε στο μέρος εκείνο και βρήκε ακριβώς και τον αριθμό των νομισμάτων και την χρονολογία των νομισμάτων και τον αμφορέα, όπως του τα είχε πει ο Όσιος γέροντας. Ο Αμερικάνος συγκλονίστηκε.
Το επόμενο καλοκαίρι πήγε ξανά στον Όσιο Πορφύριο και του είπε τα καθέκαστα.
Ο Γέροντας τον άκουσε με προσοχή και στο τέλος του είπε:
«Παιδί μου, εσύ δεν ξέρεις μέσα στο κτήμα σου τί υπάρχει, πώς μπορείς να ξέρεις τί υπάρχει στον ουρανό;»
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

«Ἡ ἀπελπισία εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς συνειδήσεως ὅτι ὁ Θεὸς θέλει νὰ μᾶς δώσει τὴν αἰώνια ζωή.
Ὁ κόσμος ζεῖ στὴν ἀπελπισία.
Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν καταδικάσει οἱ ἴδιοι τὸν ἑαυτὸ τοὺς στὸ θάνατο.
Πρέπει νὰ παλέψουμε σῶμα πρὸς σῶμα μὲ τὴν ἀκηδία».
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ