Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Αυτός θα είναι ο οδηγός σας, ο αδελφός σας, ο πατέρας και ο Γέροντάς σας."
Σας παρακαλώ να εφαρμόσετε αυτήν την εντολή. Όσο μπορείτε να καλλιεργήσετε την αγάπη προς το πρόσωπο του Χριστού. Σε τέτοιο σημείο που όταν θα προφέρετε τ’ όνομά Του να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σας. Η καρδιά σας πρέπει να καίγεται πραγματικά.
Τότε Αυτός θα είναι ο δάσκαλός σας.
Αυτός θα είναι ο οδηγός σας, ο αδελφός σας, ο πατέρας και ο Γέροντάς σας.
Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής της Πάτμου.

[toula]

Θα το πω ξεκάθαρα: δεν κρίνω πρόσωπα, ούτε μπορώ να γνωρίζω τις πληγές, τα βιώματα και τις προθέσεις του καθενός. Ο Θεός γνωρίζει. Ο κάθε άνθρωπος είναι απολύτως ελεύθερος να πράξει αυτό που επιθυμεί και θέλει και πρώτος εγώ θα υποστηρίξω αυτό το δικαίωμα του.
Όμως άλλο πράγμα οι προθέσεις του ανθρώπου, κι άλλο πράγμα η ιδεολογία μιας εποχής.
Η εποχή μας θέλει να κάνει τον θάνατο “καθαρό”, “τεχνικό”, “υγιεινό”, χωρίς σώμα, χωρίς μνήμη, χωρίς χώμα, σαν logistics.
Και μετά το βαφτίζει «πρόοδο».
Να τελειώνουμε.
Να μη μείνει σώμα.
Να μη μείνει χώμα.
Να μη μείνει ίχνος.
Σαν να θέλει να σβήσει τον άνθρωπο.
Και αυτό είναι που με πονά.
Κάποιοι γράφουν: «και όσοι κάηκαν σε φωτιές; όσοι πνίγηκαν; όσοι διαμελίστηκαν;»
Μα φυσικά! Ο Θεός δεν αδυνατεί να αναστήσει κανέναν!!!!
Κανείς δεν χάνει τη σωτηρία επειδή πέθανε τραγικά. Αντιθέτως. Μέσα από τον μαρτυρικό τους θάνατο σώζονται.
Αλλά ακριβώς εκεί φαίνεται κάτι συγκλονιστικό: ότι για τους ανθρώπους αυτούς δεν έγινε "τίποτα". Και οι συγγενείς τους δεν ζητούν θεωρίες. Ζητούν σώμα. Θέλουν το σώμα τους.
Στα Τέμπη οι γονείς δεν ζητούν “φιλοσοφίες”.
Ζητούν ένα μέλος του παιδιού τους, ένα οστό, κάτι, για να κάνουν τάφο.
Για να υπάρχει ένας τόπος.
Να σκύψουν. Να κλάψουν. Να ανάψουν κερί.
Να πουν: «εδώ είναι το παιδί μου».
Και εδώ, επιτρέψτε μου να πω κάτι που δεν είναι μόνο θεολογία ή φιλοσοφία, αλλά βαθιά ανθρώπινη ανάγκη:
ο άνθρωπος δεν μπορεί να πενθήσει όταν όλα εξαφανίζονται.
Χρειάζεται τόπο.
Χρειάζεται μνήμα.
Χρειάζεται ένα σημείο όπου η απώλεια παύει να είναι απέραντο κενό και γίνεται μνήμη.
Δεν αντέχει το άγχος ως χάος, θέλει ένα ΤΟΠΟ, να πενθήσει.
Το μνήμα δεν είναι “τυπικό”. Είναι το “εδώ” της αγάπης.
Είναι το μέρος που θα πας όταν σε πνίξει η θλίψη.
Είναι το μέρος που η προσευχή γίνεται δάκρυ και συνάντηση.
Είναι ΤΟΠΟΣ, μιας μνήμης που ζητά την αιωνιότητα.
Και επειδή το ακούω πολύ αυτό: «μα το βάζο με τη στάχτη δεν είναι τόπος και μνήμη;»Είναι… αλλά εδώ είναι το πρόβλημα: το βάζο δεν είναι τόπος. Είναι αντικείμενο.
Το μνήμα είναι κάτι που σε ξεπερνά: είναι όριο, είναι “εδώ αναπαύεται”, είναι χώρος προσευχής, είναι κοινή μνήμη.
Το βάζο είναι φορητό: μπαίνει σε ράφι, αλλάζει σπίτι, γίνεται κληρονομικό “πράγμα”, κι αργά ή γρήγορα καταλήγει στο πιο τρομακτικό σημείο της νεωτερικότητας:
«δεν ξέρουμε τι να το κάνουμε».
Και αυτή είναι η απόλυτη εικόνα του ψευδομοντερνισμού:
ο άνθρωπος να γίνεται “περιεχόμενο” σε δοχείο, σαν προϊόν.
Και όσοι μου γράφουν: «μα στα χωνευτήρια ρίχνουν χημικά και διαλύουν τα οστά», αυτό ακριβώς αποκαλύπτει το πρόβλημα: ότι ο πολιτισμός μας δεν ξέρει πια να σταθεί μπροστά στο σώμα με σεβασμό. Όμως η ασέβεια των χωνευτηρίων δεν δικαιώνει άλλη ασέβεια. Την καταγγέλλει. Δεν την κάνει “εναλλακτική λύση”.
Γι’ αυτό μιλάω. Γι’ αυτό επιμένω.
Όχι για να προσβάλω.
Το χώμα είναι μνήμη. Είναι η γή μου, η ρίζα μου, η σαρκωμένη και όχι ιδεατή ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.
Η στάχτη είναι διαγραφή.
Όταν ο θάνατος γίνεται logistics,
ο άνθρωπος γίνεται αντικείμενο.
Κι αυτό δεν είναι πρόοδος, είναι ήττα.
Το χώμα γράφει όνομα.
Η φωτιά σβήνει ίχνος.
Κι ο άνθρωπος δεν είναι για σβήσιμο.
Η καύση είναι η τελική νίκη του μηδενισμού:
να μη μείνει ούτε σώμα, ούτε τόπος, ούτε μνήμη,
μόνο “τέλος”.
-π.Λίβυος-

[toula]

Ο Ρελατιβισμός, η εξόδιος ακολουθία, και η καύση των νεκρών
Ο ρελατιβισμός (σχετικισμός) είναι μια φιλοσοφική και ιδεολογική άποψη που υποστηρίζει ότι η αλήθεια, η ηθική και οι αξίες δεν είναι απόλυτες ή αμετάβλητες, αλλά σχετικές με παράγοντες όπως το πολιτισμικό πλαίσιο, τον χρόνο, τις κοινωνικές συνθήκες ή τις προσωπικές εμπειρίες. Σε απλά λόγια, σύμφωνα με τον ρελατιβισμό, «όλα είναι σχετικά» – δεν υπάρχουν σταθερές αλήθειες, αλλά εξαρτώνται από το πώς τα βλέπει ο καθένας ή η εποχή.
Στη σύγχρονη θεολογία, ο ρελατιβισμός εμφανίζεται συχνά με αρνητική σημασία, ιδιαίτερα σε παραδοσιακές προσεγγίσεις, όπως η Ορθόδοξη και η Ρωμαιοκαθολική. Ο Πάπας Βενέδικτος XVI, χαρακτήρισε το φαινόμενο ως «δικτατορία του ρελατιβισμού» επειδή υπονομεύει τις απόλυτες αλήθειες της Αποκάλυψης, της Γραφής και της Παράδοσης. Αντί να βασίζεται σε θεμελιώδεις θεολογικές αρχές, ο ρελατιβισμός προωθεί μια υποκειμενική ερμηνεία, όπου η θρησκεία προσαρμόζεται στις κοινωνικές τάσεις. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αμφισβήτηση βασικών δογμάτων, όπως η Ανάσταση ή η ιερότητα του σώματος, κάνοντας τη θεολογία «ευέλικτη» αλλά αποστασιοποιημένη από την εν Χριστώ Αποκάλυψη. Σε «προοδευτικές θεολογίες», όλες οι θρησκείες θεωρούνται εξίσου έγκυρες ανάλογα με το πλαίσιο, κάτι που επικρίνεται ως αμφισβήτηση της μοναδικότητας της Χριστιανικής πίστεως.
Στην Ορθοδοξία, θεολόγοι όπως ο Χρήστος Γιανναράς βλέπουν τον ρελατιβισμό ως άρνηση της αλήθειας ως «γεγονότος» και προσωπικής σχέσης με τον Θεό, μετατρέποντάς την σε απλή «γνώμη».
Αυτή η αρνητική διάσταση του ρελατιβισμού φαίνεται ξεκάθαρα στο επιχείρημα ορισμένων κληρικών και λαϊκών θεολόγων σχετικά με την αποτέφρωση (καύση) νεκρών και την τέλεση εξοδίου ακολουθίας. Λένε: «Σε 10 χρόνια, όλοι θα έχουν συνηθίσει την πρακτική, και θα θεωρείται θεμιτή και αποδεκτή από την Ορθόδοξη Εκκλησία». Αυτό το σχήμα επιχειρηματολογίας παραπέμπει σε ηθικό σχετικισμό, επειδή κριτήριο γίνεται η κοινωνική εξοικείωση. Η αλήθεια δεν βασίζεται στην Παράδοση (Γραφή, Πατέρες, Σύνοδοι), αλλά στη «συνήθεια» και τον χρόνο. Αν η κοινωνία «συνηθίσει» κάτι, γίνεται «σωστό» – μία λογική που αγνοεί ότι η Εκκλησία δεν λειτουργεί με δημοσκοπήσεις ή τάσεις.
Ωστόσο, η Ορθόδοξη Παράδοση αντικρούει τη ρελατιβιστική αντίληψη. Το σώμα είναι «ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α' Κορ. 6:19), και η ταφή μιμείται την ταφή του Χριστού (Ματθ. 27:59-60), διδάσκοντας την Γενική Ανάσταση (Α' Κορ. 15:42-44). Η καύση, συνδεδεμένη ιστορικά με τον παγανισμό και την απαξίωση του σώματος, απορρίπτεται. Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν «αποδέχθηκαν» αιρέσεις επειδή ήταν δημοφιλείς – τις πολέμησαν. Αν σε 10 χρόνια η καύση γίνει «αποδεκτή και συνηθισμένη πρακτική», η Εκκλησία θα συνεχίσει να την απορρίπτει, πιστή στην αμετάβλητη αλήθεια του Χριστού.

π. Νεκτάριος Τσίλης

[toula]

Πίσω από την αποτέφρωση υπάρχει ένα αλλοιωμένο φρόνημα. Δυστυχώς κοιτάμε το αποτέλεσμα και δεν πηγαίνουμε στην πηγή του φρονήματος. Kάποιοι θέλουν μια Εκκλησία χωρίς λείψανα και αγιότητα, έναν θάνατο που θα κάνουν τα πάντα για να τον ξεχάσουν όσο γρηγορότερα γίνεται και να μην υπάρχει κάτι που να τον θυμίζει. Ακούσαμε αυτές τις μέρες φράσεις όπως : «μακάβριο γεγονός η ταφή», «οι βυζαντινές ψαλμωδίες δεν είναι ωραίες, ενώ η μουσική στο αποτεφρωτήριο είναι πολιτισμός και εξέλιξη». Παλαιά ο κόσμος ξενυχτούσε τον νεκρό διαβάζοντας ψαλτήρι και προσευχές. Τώρα το να πεις στο σόι να μείνει ο νεκρός στο σπίτι και να κάνουμε προσευχή, θα χαρακτηριστεί πράξη μεσαιωνική και μακάβρια. Ένας άνθρωπος που θα τον παίρνουμε σε ένα κουτάκι και δεν θα υπάρχει καμία συνομιλία με τον θάνατο. Η επίσκεψη στο μνήμα, και γενικά σε ένα κοιμητήριο δεν είναι λίγο πράγμα, όπως και τα μνημόσυνα στην Εκκλησία. Είναι διάλογος με τον θάνατο, είναι καλλιέργεια μνήμης θανάτου, είναι υπενθύμιση προετοιμασίας και όλα αυτά θέλουν να τα σβήσουμε διότι ο θάνατος για κάποιους είναι απλά ένα τέλος, αλλά για τους Χριστιανούς είναι ένα επεισόδιο, μια νέα αρχή και αναμονή αναστάσεως και συνάντησης. Η μνήμη θανάτου που οφείλουμε όλοι μας να έχουμε, τελικά πάει περίπατο και όλα θα τελειώνουν με ένα κουμπί όπως όταν ψήνουμε το κοτόπουλο στον φούρνο της κουζίνας. Η Θεολογία περί σώματος και θανάτου γίνεται κουρελόχαρτο.
Ακόμα και για την Ανάσταση δεν μιλάει κανείς, απλά λέμε Ανάσταση σε φιλοσοφικό επίπεδο πχ να αναστηθούμε πολιτικά, συναισθηματικά και κάτι τέτοιες αερολογίες. Πλέον έχουμε πάει σε μια ποιμαντική και σε μια Θεολογία του: «Δεν τρέχει και τίποτα, κάνω ότι γουστάρω». Κοινωνώ όποτε μου έρθει και όπως μου έρθει, κάνω διατροφή οπότε η νηστεία δεν χρειάζεται, από προσευχή λέω ό,τι θέλω και η εξομολόγηση είναι περιττή. Μήπως να αλλάξουμε και τον οίνο της Θείας Ευχαριστίας διότι μπορεί κάποιους να τους ενοχλεί το αλκοόλ που έχει μέσα; Μήπως αντί για πρόσφορο να κάνουμε προσκομιδή με ρυζογκοφρέτες για να είμαστε μέσα στη μόδα; Και κάτι άλλο ακούγεται συχνά, ότι δεν χρειάζεται να πηγαίνουμε στην Εκκλησία ούτε να κοινωνούμε. Ο Θεός είναι παντού, αγαπούλης, καλούλης, θα μας σώσει όλους και δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα. Οι Άγιοι μαρτύρησαν, μάτωσαν, μας έδειξαν βιωματικά τον δρόμο της ασκήσεως, για να έρθουμε όλοι εμείς με το «φρόνημα του Κολωνακίου» να τα γυρίσουμε όλα τούμπα.
Είχε δίκιο τελικά ο Φώτης Κόντογλου : «Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό. Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί.».
Καλή μετάνοια να έχουμε …
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

[toula]

«Η ζωή άνευ του Χριστού, ο θάνατος άνευ του Χρι­στού, η αλήθεια άνευ του Χριστού, ο ήλιος άνευ του Χρι­στού και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, – όλα είναι τρομερά ανοησία, ανυπόφορον μαρτύριον, σισύφειος βάσανος, κόλασις!
Δεν θέλω ούτε την ζωήν, ούτε τον θάνατον άνευ Σού, Γλυκύτατε Κύριε!
Δεν θέλω ούτε την αλήθειαν, ούτε την δικαιοσύνην, ούτε τον παράδεισον, ούτε την αιωνιότητα.
Όχι, όχι!
Εσέ­να μόνον θέλω.
Εσύ μόνο να είσαι εις όλα, εν πάσι και υ­περάνω όλων…..!»
Οσιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

[toula]

Φοβερή είναι η τυραννία των παθών!
Έχεις δει πώς η οργή ψήνει σαν πυρετός τον οργισμένο;
Πώς ο φθόνος τρώει σαν σαράκι τον φθονερό;
Πώς η λύπη λιώνει σαν αργός θάνατος τον βυθισμένο σε πένθος;
Έτσι συμβαίνει με όλα τα πάθη, που εμφανίστηκαν μέσα μας μαζί με τη φιλαυτία. Αυτή είναι η μητέρα τους.
Μόλις ο προπάτοράς μας είπε μέσα του, “Εγώ ο ίδιος”, “Ο εαυτός μου”, στην ψυχή του ρίζωσε η φιλαυτία, αυτό το δηλητήριο, αυτός ο σπόρος του σατανά.
Από τη φιλαυτία αναπτύχθηκαν στη συνέχεια και τα άλλα πάθη − υπερηφάνεια, φθόνος, οργή, μίσος, λύπη, απελπισία, πλεονεξία, φιληδονία, κλπ. − με όλα τα επακόλουθα και τις συνέπειές τους.
Ρωτάς:
“Στράφηκα στον Θεό με προσήλωση και πόθο. Τι σχέση έχω πια με τα πάθη;”.
Γιατί ρωτάς;
Κοίτα μέσα σου. Δεν βρίσκονται ακόμα εκεί;
Δεν πάει πολύς καιρός που μου έγραψες ότι ήσουνα πολύ θυμωμένη.
Δεν είναι αυτό πάθος;
Είναι, βέβαια, και μάλιστα όχι το μοναδικό. Γιατί ο θυμός δείχνει πως υπάρχουν κι άλλα − και υπερηφάνεια και ισχυρογνωμοσύνη και υπεροψία.
Έγραψες, επίσης, ότι τις προάλλες αρνήθηκες να προσφέρεις κάτι που σου ζήτησαν.
Δεν είναι αυτό τσιγγουνιά;
Ομολόγησες ότι αντιπαθείς κάποιον άνθρωπο.
Δεν είναι αυτό πάθος;
Παραδέχτηκες ότι αγαπάς πολύ τον ύπνο.
Μήπως δεν είναι κι αυτό πάθος;
Να, πολύ πρόχειρα, μερικά πάθη σου! Κι αν σκάψεις πιο βαθιά μέσα σου, ξέρεις πόσα θα βρεις ακόμα;
Έχεις, λοιπόν, πάθη και πρέπει να τα διώξεις, δίνοντας όλη σου την αγάπη στον Χριστό.
Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος.
(Από το βιβλίο: “Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας”. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 266)

[toula]

«Εἶδον πάσας τάς παγίδας τοῦ ἐχθροῦ ἡπλωμένας ἐπί τῆς γῆς καί στενάξας εἶπον: Τίς ἆρα παρέρχεται ταῦτα; Καί ἢκουσα φωνῆς λεγούσης μοι: Ἡ ταπεινοφροσύνη»
Άγιος Αντώνιος.

[toula]

Κάθε φορά που λέω
«Κύριε, ελέησόν με»
δεν οι είναι λέξεις που προφέρω
είναι το βάρος που αφήνω να πέσει
από τα χέρια της ψυχής μου.
Γιατί μέσα σ’ αυτές τις τρεις λέξεις
χωρά όλη μου η πτώση:
η υπερηφάνεια,
οι φόβοι που φόρεσα σαν πανοπλία,
η κούραση του να παριστάνω
ότι είμαι «κάποιος».
Σαν ζητιάνος,
έλεος ζήτω.
Όχι αναγνώριση,
όχι δικαίωση,
μα λίγο να ξαποστάσω
χωρίς να φοβάμαι,
χωρίς να αγωνιώ,
χωρίς να υποκρίνομαι…
Και Εκείνος σκύβει
όπως σκύβει η αυγή πάνω στη νύχτα,
και μαζεύει προσεκτικά
τα κομμάτια της καρδιάς μου.
Και το έλεος γίνεται φως
που ζεσταίνει την παγωμένη μου ύπαρξη,
«Κύριε, ελέησόν με»
μια ανάσα που ξαλαφρώνει…
Και πλέον σταματούν τα χείλη.
Κι αρχίζει η καρδιά να ψιθυρίζει την ευχή.
Σαν αγέρι που κοπάζει.
Σαν ευωδιά που δεν στερεύει.
Σαν χαρά που δάκρυα φέρνει.
Σκυμμένος, παραδομένος,
αναστημένος, λεύτερος.
Όλα κατανοούνται,
όλα συγχωρούνται.
Δεν γίνεται κάτι μαγικά.
Η ψυχή δεν αλλάζει σε μια στιγμή.
Όπως το μέταλλο δεν μαλακώνει μεμιάς,
έτσι με υπομονή, με την στάλα της ευχής,
σπάει η σκληρότητα της καρδιάς.
Δεν είναι η ευχή μαγεία.
Είναι η συνάντηση της δικής μου αδυναμίας,
με το έλεος του Κυρίου.
Συνάντηση ερωτική
χωρίς δισταγμούς και εγωισμούς.
Δεν είναι καθήκον,
είναι κραυγή προς το Φως,
μια διαρκής εισβολή του Ουρανού στην φθορά μου,
ένας θάνατος γλυκός
που ζωογονεί το κάλλος,
ένα άγγιγμα ελπίδος,
που υπερνικά τα πάθη,
ένα ταξίδι μετανοίας,
που επουλώνει τις πληγές του παρελθόντος,
μία αδιάλειπτη γιορτή,
για το έλεος που λάβαμε,
για το νόημα που βρήκαμε,
για το αιώνιο που έρχεται.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΕΥΚΟΣΜΙΑ...
Έλεγαν μερικοί για τον αββά Αντώνιο, ότι τον φώτιζε σε όλα το Άγιο Πνεύμα, αλλά δεν ήθελε να μιλά, εξαιτίας των ανθρώπων. Γιατί και όσα γίνονταν στον κόσμο και όσα έμελλαν να συμβούν, τα γνώριζε.
Είπε ο Αββάς Αντώνιος στον Αββά Ποιμένα: «Να τι είναι το μεγάλο έργο του ανθρώπου: Να αναλαμβάνη, μπροστά στον Θεό, την ευθύνη των σφαλμάτων του και να περιμένη πειρασμούς έως τη στερνή του πνοή ».
Ο ίδιος είπε: « Κανείς δεν μπορεί να εισέλθη στη βασιλεία των ουρανών, χωρίς να δοκιμάση πειρασμούς. Βγάλε από τη μέση τους πειρασμούς και τότε κανείς δεν θα υπάρχη όπου να σώζεται».
Ρώτησε ο Αββάς Παμβώ τον Αββά Αντώνιο: « Τί να κάμω; ». Και του λέγει ο γέρων: « Να μη έχης πεποίθηση στην αρετή σου. Μήτε να μεταμελήσαι για πράγμα όπου πέρασε πια. Και να κυριαρχής στη γλώσσα σου και στην κοιλιά σου ».
Είπε ο Αββάς Αντώνιος: « Είδα όλες τις παγίδες του εχθρού
(ήγουν του διαβόλου ) απλωμένες πάνω στη γη. Και στέναξα και είπα: Ποιός άρα θα τις προσπέραση χωρίς να τον πιάσουν; Και άκουσα φωνή να μου λέγη: Η ταπεινοφροσύνη».
Είπε πάλι: Ο Θεός δεν επιτρέπει τους πειρασμούς σ’ αυτήν εδώ τη γενεά, όπως συνέβαινε στις παλαιές γενεές. Γιατί γνωρίζει ότι οι άνθρωποι, τώρα, είναι αδύνατοι και δεν αντέχουν.
Στον Αββά Αντώνιο, ενώ βρισκόταν στην έρημο, φανερώθηκε το εξής: « Στην πόλη υπάρχει κάποιος όμοιος σου, γιατρός στο επάγγελμα, όπου ό,τι του περισσεύει το δίνει σε όσους έχουν ανάγκη και όλη τη μέρα ψάλλει τον τρισάγιο ύμνο μαζί με τους Αγγέλους ».
Είπε ο Αββάς Αντώνιος : « Έρχεται καιρός όπου οι άνθρωποι θα παραλογίζονται. Και αν δουν κάποιον να μη παραλογίζεται, θα ξεσηκωθούν εναντίον του, λέγοντας : « Συ είσαι παράλογος. Και αυτό θα συμβεί, γιατί δεν θα είναι όμοιος τους ».
Κάποτε ο Αββάς Αντώνιος έλαβε γράμμα του βασιλέως Κωνσταντίνου, όπου τον καλούσε να πάη στην Κωνσταντινούπολη. Σκεπτόταν λοιπόν τί να κάμη. Και λέγει στον Αββά Παύλο, τον μαθητή του: «Τί λες, να πάω ;» Και εκείνος του αποκρίνεται: «Αν πας, θα λέγεσαι Αντώνιος. Αν δεν πας, Αββάς Αντώνιος».
Είπε πάλι:Οι αν­θρω­ποι λέ­γο­νται λο­γι­κοί κα­τα­χρη­στι­κά.Δέν ει­ναι λο­γι­κοί ε­κει­νοι πού ε­μα­θαν τούς λό­γους καί τά βι­βλί­α των αρ­χαί­ων σοφων,αλ­λά ο­σοι ε­χουν λο­γι­κή ψυ­χή καί μπο­ρουν νά δια­κρί­νουν ποιό ει­ναι τό κα­λό καί ποιό ει­ναι τό κα­κό·καί ε­τσι α­πο­φεύ­γουν τά κα­κά καί ψυ­χο­βλα­βή,με­λε­τουν ο­μως σο­βα­ρά τά κα­λά καί ψυ­χω­φε­λή καί τά πράτ­τουν μέ με­γά­λη ευ­χα­ρι­στί­α πρός τό Θε­ό.Μό­νο αυ­τοί πρέ­πει α­λη­θι­νά νά λέ­γο­νται λο­γι­κοί αν­θρω­ποι.
Κάποιος που κυνηγούσε στην έρημο άγρια ζώα, είδε τον αββά Αντώνιο να αστειεύεται με τους αδελφούς και σκανδαλίστηκε. Θέλοντας δε ο γέροντας να τον διδάξει ότι είναι ανάγκη πού και πού να συγκαταβαίνει κανείς στους αδελφούς, τού λέγει: «Βάλε μια σαϊτα στο τόξο σου και τέντωσέ το». Το έκαμε εκείνος. Τού λέγει: «Τέντωσέ το πιο πολύ». Και το τέντωσε. Και πάλι τού λέγει: «Ακόμη πιο πολύ». Τού απαντά τότε ο κυνηγός: "Αν το τεντώσω υπερβολικά, θα σπάσει το τόξο».Και ο γέροντας τού λέει: «Έτσι και στο έργο του Θεού. Αν τεντώσουμε υπερβολικά τη συμπεριφορά μας απέναντι στους αδελφούς, θα σπάσουν και αυτοί. Πρέπει λοιπόν πού και πού να συγκαταβαίνουμε στους αδελφούς». Και έφυγε πολύ ωφελημένος από τον γέροντα. Οι δε αδελφοί, στηριγμένοι, έφυγαν και πήγαν στον τόπο τους.
Πήγαν κάποτε μερικοί γέροντες στον αββά Αντώνιο και ήταν ο αββάς Ιωσήφ μαζί του. Και θέλοντας ο γέροντας να τους δοκιμάσει, τους πρόβαλε ένα ρητό της Γραφής και άρχισε, από τους πιο νέους, να τους ρωτά για το νόημά του. Και καθένας απαντούσε κατά τη δύναμή του. Ο δε γέροντας έλεγε στον καθένα: «Δεν το βρήκες». Ύστερα από όλους, λέει στον αββά Ιωσήφ: «Εσύ τί έχεις να πεις πάνω σ' αυτό το ρητό;» Αποκρίνεται εκείνος: «Δεν ξέρω». Λέει λοιπόν ο αββάς Αντώνιος: «Πάντως ο αββάς Ιωσήφ βρήκε τον δρόμο, γιατί είπε, "δεν ξέρω"».
Τρεις από τους πατέρες είχαν τη συνήθεια να πηγαίνουν κάθε χρονιά στον μακάριο Αντώνιο. Και οι μεν δύο τον ρωτούσαν σχετικά με τους λογισμούς και τη σωτηρία της ψυχής. Ο άλλος όμως σιωπούσε πάντα, μη ρωτώντας τίποτε. Μετά λοιπόν από πολύ καιρό, του λέγει ο αββάς Αντώνιος: «Τόσο καιρό έρχεσαι εδώ και τίποτε δεν με ρωτάς». Και εκείνος του αποκρίνεται και του λέγει: «Μου αρκεί μόνο να σε βλέπω, πάτερ».

[toula]

Πήγε αιρετικός, ο οποίος δεν πίστευε στην ανάσταση στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο και εκείνος αντί να ανοίξει διάλογο μαζί του και να λέει σπουδαιότητες, τα κηρυγματικά και τα ιεραποστολικα, ανέστησε έναν νεκρό. Άλλος γέροντας αντί να μιλήσει για το άγιο Πνεύμα σιωπησε και μοσκοβόλησε ο τόπος. Σε άλλον ζήτησαν να,σχολιάσει το λόγιο ' η πίστη μετακινεί βουνά' και πριν το αρθρώσει ο ίδιος, πίστεψε το βουνό ότι του έδινε εντολή και μετακινήθηκε.
Αυτή είναι ορθοδοξία , παιδιά. Το υπέρλογο. Το αναπάντεχο.Τα τακτοποιημένα , τα τετραγωνικά και τα λογικά και τα αναμενόμενα και τα λογικοειπωμένα μυρίζουν θάνατο και είναι ανιαρά. Σας τα λεω να μην εντυπωσιάζεστε από τους λογικούς και τους καλοπροαιρετους με τα εντυπωσιακά ρήματα και επιχειρήματα .
Η κόλαση είναι γεμάτη από αυτούς που ξύπνησαν εκπληκτοι στην άλλη ζωη και οι οποίοι τα ειχαν όλα τακτοποιημενα σε κουτάκια.

π. Παντ. Κρούσκος