Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο Αγιος Νεκτάριος...
Πολύ τον αγαπῶ.
Χατίρι δέ μοῦ ἕχει χαλάσει. Ἀλλάζω τώρα κουβέντα, ἀλλά ἀξίζει.
Κἀποτε, εἶπα στούς Σιμωνοπετρίτες νά μοῦ στείλουν ἐργάτες γιά νά ἀνοίξω μία στέρνα. Ὅταν ἦρθαν οι χριστιανοὶ ἐδῶ, ἔπιασε βροχή.
Ἐκεῖνοι μέ παρακάλεσαν νά κάνω προσευχή νά σταματήσει ἡ βροχή, νά μή χάσουν χρόνο και μεροκάματα.
Τούς ῥωτῶ:
«Πόσες μέρες θέλετε;»
«Πέντε, γέροντα», μοῦ λένε.
Νά ξέρω κι ἐγώ τί νά ζητήσω, βρέ παιδί μου. Πῆγα στόν ἅγιο Νεκτάριο.
Ξέρεις; Εἶχε ἀνοίξει τούς ουρανούς στήν Αἴγινα μέ τήν προσευχή του μετά ἀπό μεγάλη ανομβρία.
«Άγιε μου, πέντε μέρες να σταματήσει η βροχή, και τρεῖς λειτουργίες να κάνω στη χάρη σου».
Καί σταμάτησε ἡ βροχή ἕνα πενταήμερο. Ὅταν τελείωσαν τή δουλειά οἱ εργάτες και ἔφευγαν, μέχρι νά φτάσουν στό μοναστήρι ἔγιναν μούσκεμα. Καί νόμιζαν οι καημένοι ότι εγώ τό ἔκανα.
Τί λέτε, βρέ παιδιά! Εἶμαι ἐγώ ἄγιος γιά νά κάνω τέτοια πράγματα;
Ο ἅγιος Νεκτάριος ὁ θαυματουργός τό ἔκανε.
Ἄ, νά σᾶς πῶ τί μᾶς ἔκανε ἀκόμα αὐτός ο ἅγιος ἐδώ στό σπιτάκι μας. Πάω μιά μέρα καί ῥίχνω μιά ματιά στό σιτάρι.
Τί νά δῶ! Γεμᾶτο ψείρα ἧταν. Πώ, πώ τί θά κάνω τώρα;
Πῶς νά ἀσχοληθώ, πού εἶχα τον παπά - Νικηφόρο ἄρρωστο;
Σά μωρό παιδί ἦταν. Ὅπου πήγαινα τόν κρατοῦσα ἀπό τό χέρι.
Παίρνω ἕνα βαμβακάκι, πάω καί τό σταυρώνω στό λείψανο τοῦ ἁγίου, πού εἶχε ὁ π. Γεράσιμος. «Βοήθα μέ, ἅγιε τοῦ Θεοῦ», τοῦ εἶπα, καί ἔριξα τὸ βαμβάκι στό σιτάρι.
Ἐεε! Τί νά σᾶς πῶ! Τόσο καθαρό καί καλό σιτάρι δεν εἶχαμε ποτέ.
Νά σᾶς πῶ καί τό ἄλλο, μιᾶς καί ἦρθε στήν παρέα μας ὁ ἄγιος Νεκτάριος.
Πῆγα στό νοσοκομείο στήν Ἀθήνα τό 1980, μέ πόνο δυνατό καί φαγούρα στό ποδάρι μου.
Ἦταν τό ἔκζεμα πού τό ἔχω «εὐλογία» ἀπό μικρό παιδί. Δέ μποροῦσα νά σταθῶ πουθενά, οὔτε νά κοιμηθῶ, οὔτε νά ἡσυχάσω.
Ξέρεις ἅμα «θυμώσει» το ἔκζεμα, εἶναι μαρτύριο, σωστό μαρτύριο. Δυνατότερο καί ἀπό τόν πόνο εἶναι.
Τό μαρτύριο τοῦ Ἰώβ δεν ἦταν ὁ πόνος ἀλλά ὁ κνησμός. Καθόταν γυμνός πάνω στίς κοπριές καί μέ ένα ὄστρακο ἔξυνε τό μαρτυρικό του σῶμα.
Μαρτύριο σᾶς λέω. Μεγάλο μαρτύριο.
Πάντα προσευχόμουν γιά τούς ασθενεῖς πού εἶναι στά νοσοκομεῖα, νά τούς ἀξιώσει ὀ Θεός νἀ γυρίσουν στά σπιτάκια τους καί στίς οἰκογένειές τους.
Ὅταν τό ἔζησα τό νοσοκομείο, ἄρχισα νά προσεύχομαι περισσότερο καί θερμότερα. Ξέρετε, ὁ πόνος εἶναι ἠ ντουντούκα τής ψυχής. Δίνει, τρόπον τινά, δύναμη καί ἔκταση στή φωνή της.
Καί νά εἶχα τόν πόνο τοῦ ποδαριοῦ μόνο;
Τό ὄτι ἤμουν ἔξω ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, ποῦ τό πᾶς;
Μακριά ἀπ' τά Κατουνάκια καί τό σπιτάκι μας. Βάζω κι ἐγώ μιά φωνή ἀπό τό βάθος, να ποῦμε, ἀπό τή ῤίζα τῆς ψυχῆς μου:
«Ἅγιε μου, ἅγιε Νεκτάριε, πονεμένε μου ἅγιε, ἀδικημένε μου ἅγιε, βοηθά με στό κελί μου νά γυρίσω καί μιά λαμπάδα σάν τό μπόι μου θά σοῦ άνάψω...».
Αὐτό ἦταν!
Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή, ἐνώ πρίν τά πράγματα ἦταν δύσκολα, ἔκανε μεταβολή ἠ ἔξαρση τῆς ἀσθενείας.
Ἐεε! ποῦ νά τά βάλεις μέ τέτοιον γιατρό!
Ξέρετε γιατί ἔχει τόση παρρησία ὁ ἅγιος Νεκτάριος; Σήκωσε ταπεινά, ἀγόγγυστα, νά ποῦμε, τό βαρύτατο σταυρό τῆς συκοφαντίας. Ξέρεις τί εἶναι ἠ συκοφαντία;
Μιά θηλιά στό λαιμό σου.
Ἐάν σοῦ περάσουν θηλιά, δέ θά φωνάξεις;
Ἔ! Αὐτός ο ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας, θηλιά τοῦ ἔβαλαν καί μιλιά δεν ἔβγαλε. Χρόνια ὁλόκληρα. Ὅτι ἦταν νά πεῖ τό ἔλεγε ἡ ψυχή του στόν Χριστό.
Ο ἅγιος εἶχε περάσει ἀπό τά μέρη μας.
Φίλος ἧταν μέ τό γέροντα Δανιήλ, τόν καθηγητή τῆς ἐρήμου τῶν Κατουνακίων. Ὅσιος μεγάλος καί αὐτός. Ἀλλά εἶχε περάσει καί ἀπό τή Θήβα ὁ Ἅγιος Νεκτάριος.
Μάλιστα, ἔλεγαν οἱ παλαιοί ὅτι εἶχε λειτουργήσει στόν ἅγιο Θόδωρο καί εἶχε ἀφήσει ὡς εὐλογία τό μαντήλι μέ τό ὁποῖο κρατοῦσε τή ῥάβδο του σέ μιά οἰκογένεια πού τόν φιλοξένησε, μά μοῦ διαφεύγει τό ὅνομά τους.
Απόσπασμα από το βιβλίο («Ἔλα Φῶς...» Συνάντηση μέ τόν Ὅσιο Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη) του π. Σπυρίδωνα Βασιλάκου

[toula]

Ὁ Κύριος «ἔκλινε τοὺς οὐρανούς καὶ κατέβη».
Καί ἡ ἐν σαρκί ἔλευσή Του στὴ γῆ συνιστᾶ συγχρόνως τὴν προφητεία γιὰ τὴ δεύτερη ἔλευσή Του.
Γι’ αὐτό τὸν λόγο, ὅσοι ἀγάπησαν τὴν ἐν σαρκί ἐπιφάνειά Του ζοῦν μὲ ἄσβεστη δίψα γιὰ τὴ δεύτερη ἔλευσή Του ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρός Του. Δὲν ζοῦν ἁπλῶς μὲ ἔντονη προσμονή, ἀλλά τέτοιος εἶναι ὁ πόθος τους νὰ συναντήσουν τὸν Κύριο, πού μᾶλλον σπεύδουν πρὸς αὐτήν.
Ἂν τοῦ παραδοθοῦμε, θὰ ψάλουμε καί ἐμεῖς ἐπινίκιο ὕμνο, ὅπως ὁ δίκαιος Συμεών, διότι δὲν θὰ ὑπάρξει μεγαλειωδέστερη ἡμέρα ἀπὸ ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποία θὰ συναντήσουμε τὸν Κύριο, τὸν Δεσπότη καί Λυτρωτή μας.
Ἡ μεγάλη αὐτή ἐλπίδα διατηρεῖ ζωντανὴ τὴν καρδιά μας, παρὰ τὰ παθήματα τῆς ἱερωσύνης.
Δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὅτι εἴμαστε μέτοχοι τῆς ἱερωσύνης τοῦ Χριστοῦ καί ὅτι ἡ ἱερωσύνη Του στὸν κόσμο αὐτό ἦταν διακονία ὀδύνης καὶ παθημάτων.
Γι’ αὐτό ἂς μὴν ἐπιτρέψουμε στὸν ἑαυτό μας νὰ ὀλιγοψυχήσει στὶς δοκιμασίες καί στὶς θλίψεις, ἀλλά μᾶλλον ἂς ἀνανεώνουμε τὴν προσδοκία μας μέσῳ τῆς προσευχῆς καὶ τῆς λατρείας.
Τότε τὸ χάρισμα πού μᾶς ἀπένειμε ὁ Κύριος κατὰ τὴ χειροτονία μας θὰ ἀναζωογονεῖ συνεχῶς τὴν καρδιά μας καὶ θὰ τὴν ἑδραιώνει σταθερὰ στὴν ἐλπίδα τῶν μελλόντων ἀγαθῶν.
Ὁ κόσμος στὸν ὁποῖο ζοῦμε τώρα, ὅσο ὄμορφος καὶ ἑλκυστικὸς καὶ ἂν εἶναι, ὁμοιάζει μὲ παραπέτασμα πού μᾶς χωρίζει τόσο ἀπὸ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὅσο καὶ ἀπὸ τὸ βασίλειο τοῦ σκότους.
Ὑπάρχουν ὡστόσο φορές, πού ἡ σκιὰ ἀπὸ τὸ βασίλειο τοῦ σκότους ἁπλώνεται πάνω μας ἀπειλητικά.
Ἄλλοτε πάλι δεχόμαστε τὶς λαμπερὲς ἀκτίνες τῆς Βασιλείας τοῦ Φωτός, οἱ ὁποῖες μᾶς παρηγοροῦν καὶ μᾶς συντηροῦν. Ὀφείλουμε ἁπλῶς νὰ φυλάξουμε τὸ χάρισμα τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν καρδιά μας, οὕτως ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ σταθοῦμε ἀκλόνητοι τὴν ἡμέρα ἐκείνη πού ὁ Κύριος θὰ σαλεύσει οὐρανό καὶ γῆ.
Τότε ὅλα τὰ κτιστὰ θὰ παρέλθουν, καὶ μόνο ὅσα σφραγίσθηκαν ἀπὸ τὴν ἄκτιστη χάρη τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως θὰ παραμείνουν αἰώνια.
Ἀκριβῶς πρὶν ἀπὸ τὸ Πάθος Του ὁ Κύριος εἶπε: «Νῦν κρίσις ἐστί τοῦ κόσμου τούτου»
(Ἰωάν 12, 31).
Καθὼς κρεμόταν πάνω στὸν Σταυρό, ὁ κόσμος πράγματι κρινόταν. Ἐκεῖνος σιωποῦσε, ἀλλά ὅλη ἡ κτίση Τοῦ δάνεισε τὴ φωνή της.
Γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἥλιος σκοτίσθηκε, οἱ πέτρες ράγισαν καὶ τὰ μνημεῖα τῶν κεκοιμημένων ἀνοίχθηκαν.
Καί ὅλοι οἱ παρόντες, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν τὸ φῶς τῆς χάριτός Του στὴν καρδιά τους, «τύπτοντες ἑαυτῶν τὰ στήθη ὑπέστρεφον».
Δέν μποροῦσαν νὰ ἀντέξουν τὴ σκηνὴ τῆς Σταυρώσεώς Του.
Οἱ μοναδικοὶ δύο ἄνθρωποι, πού ἀποδείχθηκαν ἱκανοὶ νὰ σταθοῦν στὰ πόδια τοῦ Σταυροῦ, ἦταν ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος.
Διότι Αὐτὸς πού ἦταν νεκρὸς πάνω στὸν Σταυρὸ ἦταν ζωντανὸς μέσα στὶς καρδιές τους, καὶ Αὐτός ἦταν πού τοὺς ἔδωσε τὴ δύναμη νὰ στέκονται ἀσάλευτοι τὴ φοβερὴ ἐκείνη ὥρα, παρόλο πού ἀσφαλῶς ἦταν βυθισμένοι σὲ μεγάλη ὀδύνη.
Ἂν καί ἐμεῖς ἀγαπήσαμε τὴν πρώτη ἐπιφάνεια τοῦ Θεοῦ καὶ ἀποθησαυρίζουμε τὸ χάρισμα πού μᾶς χορηγήθηκε, θαυμαστὸ φῶς θὰ λάμψει στὶς καρδιὲς μας ἐμπνέοντας τὴν ἐλπίδα καί προσδοκία τῆς δευτέρας ἐλεύσεώς Του.
Τὸ φῶς αὐτό, ἀκόμη καί ἂν φαίνεται τώρα ἀμυδρό, θὰ ἀποβεῖ θυρίδα γιὰ τὴν ἀτελεύτητη Βασιλεία τοῦ Φωτός, ὅταν ὁ Κύριος ξαναέλθει ἐν δόξῃ.
Καὶ τότε, μαζὶ μὲ ὅλους τούς Ἁγίους καὶ τὸν δίκαιο Συμεών, θὰ ψάλουμε τὸν ἐπινίκιο ὕμνο: «Εὐλογημένος ὁ ἐλθών καὶ πάλιν ἐρχόμενος ἐν Ὀνόματι Κυρίου».
Ἀμήν.
(Απόσπασμα)
Η Υπαπαντή του Κυρίου (Αρχιμ. Ζαχαρίας Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας).

[toula]

Ένας άνθρωπος που κάνει ένα κακό ή πολλά δε σημαίνει ότι είναι για πέταμα.
Έχει και καλές πλευρές και στο βίο του έχει κάνει και καλές και θεάρεστες πράξεις.
Γι’ αυτό μη βλέπουμε άσπρο και μαύρο, αδελφοί μου. Γιατί είναι λάθος αυτό.
Ούτε από ένα σημείο, δύο ή τρία σημεία μπορούμε να κρίνουμε τον άνθρωπο, αλλά από το σύνολο της ζωής του και κυρίως από τη μετάνοιά του.
Αν κρίνουμε τον απόστολο Πέτρο απ’ τη στιγμή που έβγαλε το μαχαίρι και έκοψε το αυτί, θα τον πούμε φονιά.
Κι όμως ο απόστολος Πέτρος είναι ο πρωτοκορυφαίος.
Εμείς οι άνθρωποι είμαστε εύκολοι στην κρίση και στην κατάκριση και στην καταδίκη. Ας το προσέχουμε αυτό, γιατί είναι από τα δύσκολα σημεία της ζωής μας και μας κλέβει τόσο εύκολα και συνάμα μας αφαιρεί τόσο μεγάλη θεία χάρη και μένουν οι ψυχές μας έρημες από θεία χάρη.
Και λέμε: «Ενώ νηστεύω, ενώ δεν έκλεψα, ενώ δεν αδίκησα, ενώ, ενώ…, γιατί να μην αισθάνομαι λίγο καλά;»
Διότι κρίνουμε και κατακρίνουμε, παίρνουμε τη θέση κριτού του Χριστού, αυτό μόνο ο αντίχριστος το κάνει.
Γι’ αυτό ακριβώς πριν έρθει ο Κύριος δεν μπορούμε να κατακρίνουμε κανέναν τελεσίδικα.
π. Ανανίας Κουστένης (†)
Λόγοι γʼ, σελ. 33-34.Εκδόσεις Αρμός

[toula]

"Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ."
Θεέ μου, σπλαχνίσου κι ελέησέ με τον αμαρτωλό.
Αυτά έλεγε ο τελώνης.
Δεν απαριθμούσε ούτε τα καλά του έργα ούτε τα κακά.
Ο Θεός τα γνωρίζει όλα. Κι ο Θεός δεν επιθυμεί την απαρίθμηση των αμαρτιών, αλλά την ταπείνωση και τη μετάνοια για όλ’ αυτά.
Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ.
Τα λόγια αυτά τα λένε όλα.
Θεέ μου, Εσύ είσαι ο γιατρός κι εγώ ο άρρωστος. Μόνο Εσύ μπορείς να με θεραπεύσεις, σε Σένα μόνο ανήκω.
Ο γιατρός είσαι Εσύ, θεραπεία είναι το έλεός Σου…
Μόνο Εσύ μπορείς να με βοηθήσεις. Τίποτ’ άλλο δεν μπορεί να με βοηθήσει.
Ούτε η νηστεία μου, ούτε το δέκατο της περιουσίας μου που δίνω ούτε όλα τα καλά μου έργα. Μόνο το ελεός Σου μπορεί να γειάνει τις πληγές μου σαν φάρμακο σωστικό.
Ο έπαινος των ανθρώπων δεν μπορεί να θεραπεύσει τα τραύματά μου, μάλλον τα χειροτερεύει.
Εσύ μόνο γνωρίζεις την αρρώστια μου κι Εσύ έχεις και τη θεραπεία…
Εσύ, μόνο Εσύ, Κύριε, μπορείς, αν το θέλεις.
Θεέ μου, συχώρεσέ με, σώσε με.
Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ….
Ο Θεός να ελεήσει όλους τους αμαρτωλούς που μετανοούν, να θεραπεύσει από την αρρώστια της αμαρτίας όλους αυτούς που προσεύχονται με φόβο και δοξάζουν τον πανεύσπλαχνο Πατέρα, τον μονογενή Του Υιό και το Πανάγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων.
Αμήν.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

[toula]

Εμπιστοσύνη στον εαυτό μου δεν έχω...
Να προσέχετε!! Εγώ φοβάμαι..
Εμπιστοσύνη στον εαυτό μου δεν έχω.
Αν, ένας Παύλος , που ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού , έλεγε ότι είναι αμαρτωλότερος όλων, πόσο μάλλον εγώ.
Όσιος Γερων Ιερώνυμος ο εν Αιγίνη.

[toula]

Να θυμάστε, σας παρακαλώ, πάντοτε τα λόγια του Χριστού: «οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ»
(Μτ. 21, 31).
«ὅτι τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν, βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ» (Λκ. 16, 15).
Πρέπει να θυμούνται αυτόν τον λόγο του Χριστού οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι επιδιώκουν την εύνοια των προϊσταμένων τους και γενικά αυτών που κατέχουν τις υψηλές θέσεις και έχουν την εξουσία στα χέρια τους, τους ζηλεύουν, τους κολακεύουν και δεν τολμούν να τους ελέγξουν για τις άδικες πράξεις τους.
Ο Δίκαιος Θεός βλέπει αυτούς τους «ὑψηλούς» που βάζουν τον εαυτό τους πάνω από όλους, τους ελέγχει και τους κρίνει με το στόμα του προφήτη Ησαΐα: «οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ κυρίου ὑψηλοί, ὁ δὲ ἄνθρωπος ταπεινός· καὶ ταπεινωθήσεται τὸ ὕψος τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὑψωθήσεται κύριος μόνος ἐν τῇ ἡμέρα ἐκείνῃ. ἡμέρα γὰρ κυρίου σαβαὼθ ἐπὶ πάντα ὑβριστὴν καὶ ὑπερήφανον καὶ ἐπὶ πάντα ὑψηλὸν καὶ μετέωρον, καὶ ταπεινωθήσονται… καὶ πεσεῖται ὕψος ἀνθρώπων, καὶ ὑψωθήσεται Κύριος μόνος ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ» (Ησ. 2, 11-12, 17).
Να θυμόμαστε πάντα τον φοβερό αυτό λόγο του Χριστού και να δοξάζουμε και να επαινούμε μόνο αυτούς που περιφρόνησαν την δόξα του κόσμου και αγάπησαν τον λόγο και την δικαιοσύνη του Θεού, τους αγίους δηλαδή και τους ταπεινούς ανθρώπους.
Αμήν.
(Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, “Λόγοι και Ομιλίες” Τόμος Α΄, εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη, 2014)

[toula]

Θα ήθελα εγώ να σας ζητήσω μία χάρη σήμερα.
Δεν ξέρω αν θα μου την κάνετε.
Είναι μεγάλη χάρη βέβαια, αλλ’ εάν μου την κάνετε, θα μου δώσετε πολλή χαρά.
Εδώ που είμαστε όλοι κάτω από την Σκέπη της Παναγίας μας γιατί η Παναγία είναι εδώ η Νοικοκυρά του Αγίου Όρους, η Αρχόντισσα του Αγίου Όρους, Εκείνη μας φιλοξενεί όλους και εσάς και εμάς να δώσετε μία υπόσχεση στην Παναγία, η οποία σας αγαπάει, η οποία θέλει την ευτυχία σας, η οποία πρεσβεύει για σας.
Να της πείτε: «Παναγία μου, σου υπόσχομαι, ότι από σήμερα και στο εξής κάθε Κυριακή θα πηγαίνω στην θεία Λειτουργία.
Ό,τι πειρασμούς και να έχω, ό,τι εμπόδια και να έχω, ό,τι δυσκολίες και να έχω, πρώτα στην θεία Λειτουργία και μετά αλλού».
Κι αν το κάνετε, αδελφοί, αυτό, θα δείτε ότι η ζωή σας θα πάρει μία αληθινή χαρά, ένα αληθινό νόημα, και θα μακαρίζετε αυτή την ημέρα που δώσατε στην Παναγία αυτή την υπόσχεση.
Εύχομαι να την δώσετε και εύχομαι από εδώ και στο εξής η ζωή σας να είναι ευλογημένη από τον Θεό, να είναι μέσα στην Εκκλησία και μέσα στην θεία Λειτουργία. Και να είστε βέβαιοι, ότι όσο ζείτε μέσα στην Εκκλησία τόσο περισσότερο θα γνωρίζετε τον αληθινό Θεό, τόσο περισσότερο θα γνωρίζετε το Ευαγγέλιο του Χριστού, τόσο περισσότερο θα βλέπετε ένα δυνατό Φως στην ζωή σας, το οποίο θα σας καθοδηγεί και θα σας ετοιμάζει για το μεγάλο ταξίδι της αιωνιότητος, προς το οποίο όλοι πορευόμαστε.
Εύχομαι η Χάρη του Θεού να σκεπάζει όλους μας και να μας οδηγεί στην σωτηρία με τις πρεσβείες των αγίων ενδόξων μεγάλων Διδασκάλων και πνευματικών Πατέρων της Εκκλησίας μας, του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου, του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Αμήν.
(1989)
(Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΕ ΕΟΡΤΕΣ ΑΓΙΩΝ (ΤΩΝ ΕΤΩΝ 1981-1991) Β’. Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2016, σελ. 157)

[toula]

" Έναν κακό άνθρωπο γνωρίζω στον κόσμο, κι αυτός είναι μόνον ο εαυτός μου!
Όλους τους άλλους τους βλέπω αγγέλους!"
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ.

[toula]

Εἶτα ὕψωσεν τὰς χεῖρας του καὶ τὴν διάνοιάν του πρὸς τὸν Οὐρανὸν καὶ εἶπε:
«Κύριε εἰς χεῖρας σου παρατίθημι τὸ μικρὸν τοῦτο ποίμνιον ὅπερ μοὶ ἐνεπιστεύθης καὶ τὸ πνεῦμα μου ὅπερ μοι δέδωκας.
Σὸς εἰμὶ ἐγὼ Κύριε, σῶσον με, ὅτι τὰ δικαιώματά σου ἐξεζήτησα».
Καὶ ταῦτα εἰπών, ἔκλεισε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ παρέδωκε τὸ πνεῦμα τὴν 31ην Ἰανουαρίου 1877, εἰς ἡλικία 77 ἐτῶν.
Μόλις ἠκούσθη, πρῶτον εἰς τὴν χώραν τῆς νήσου, ὅτι ὁ Πατὴρ Ἀρσένιος ἐτελεύτησε, διεδόθη εἰς ὅλα τὰ χωρία τῆς νήσου καὶ ὅλη ἡ νῆσος ἐβυθίσθη εἰς μέγα πένθος.
Ἔκλαιον πάντες καὶ ὠδύροντο τὴν στέρησιν τοιούτου Ἁγίου Πατρός. Ἔδραμον δὲ πάντες σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις νὰ ἀσπασθῶσι τὸ τίμιον λείψανον αὐτοῦ καὶ συνοδεύσωσιν ἄχρι τοῦ τάφου.
Ἐπειδὴ δὲ δὲν ἦτο δυνατὸν πάντες νὰ τὸ ἀσπασθῶσι διὰ τὸ πλῆθος καὶ ἐπειδὴ οἱ μακρὰν ἐν τοῖς χωρίοις δὲν ἠδυνήθησαν αὐθημερὸν νὰ προσέλθωσιν, ἀφῆκαν τὸ λείψανόν του ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας εἰς τὴν Ἐκκλησίαν διὰ νὰ δυνηθῶσι νὰ τὸ ἀσπασθῶσι καὶ τότε ἅπαντες αὐτὸ μετὰ ὕμνων καὶ θαυμάτων καὶ μετὰ πολλῶν δακρύων ἐνεταφίασαν αὐτὸ εἰς τόπον τὸν ὁποῖον ἔτι ζῶν ὑπέδειξε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος, οὗ ταῖς πρεσβείαις καὶ ἱκεσίες σου θείημεν πάντες.
Ἀμήν.
Φιλοθέου Ζερβάκου Ἀρχιμανδρίτου.
Βίος καὶ θαύματα τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν
Ἀρσενίου τοῦ νέου
τοῦ ἐν τῇ νήσῳ Πάρῳ ἀσκήσαντος
Ἐκδοση ἕκτη
Ἱερὰ Μονὴ Χριστοῦ Δάσους
Πάρος 1996.