Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Έχω τη γνώµη πως όποιος παίρνει τον Χριστιανισµό σαν ένα ηθικό σύστηµα, τον κατεβάζει στις ανθρώπινες και κοσµικές σκοπιµότητες, για να τον κάνει πιο βολικό, επειδή δεν έχει µέσα του τη φωτιά, που τον κάνει να πετά στον υπερφυσικό κόσµο που µας αποκάλυψε ο Κύριος κι οι άγιοί του. Και γι’ αυτό, ο τέτοιος άνθρωπος είναι ψυχρός, ακατάνυκτος και άπιστος στα µεγαλεία του Θεού και ξεπέφτει σε άδειες γενικότητες και ηθικολογίες
Η πίστη είναι φωτιά. Κι ο Χριστός είπε: ‘’ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται’’. Η ηθική του χριστιανού δεν είναι σκοπός, αλλά µέσον για να καθαρισθεί, κι επακολούθηµα της πίστης. Οι λέξεις ‘’ηθική’’ και ‘’ηθικός’’ δεν είναι γραµµένες πουθενά στο Ευαγγέλιο. Η ηθική υπήρχε από καταβολής κόσµου κι ήτανε σκοπός και καύχηµα για τους αρχαίους φιλοσόφους. Η ηθική είναι ανθρώπινη επιδίωξη, ενώ η πίστη είναι δώρο Θεού. Το να είσαι ηθικός άνθρωπος εύκολο, το νάχεις πίστη είναι δύσκολο. Για να πιστέψεις πρέπει να είσαι απονήρευτος και ταπεινός, αυτά όµως µπορεί να µην τα έχεις και να κάνεις ηθικό βίο. Υπάρχουνε άνθρωποι άθεοι, που είναι ηθικοί. Η µετάνοια έχει µητέρα την ταπείνωση κι η πίστη έχει µητέρα τη µετάνοια. Κι η πίστη ανοίγει τη µυστική πύλη της βασιλείας των ουρανών.
Αυτοί λοιπόν οι ψευτοθεοφοβούµενοι, αυτοί που φαινόντανε ήσυχοι και γνωστικοί και σεβάσµιοι, αυτοί σκοτώσανε τον Χριστό κι’ όχι ο Βαραβάς ή κανένας άλλος ληστής, ή κανένας Ρωµαίος στρατιώτης, που πέρασε τη ζωή του µέσα στα αίµατα… Μα οι φαρισαίοι, δηλαδή οι υποκριτές, ξέρανε τι κάνανε, γιατί ο υποκριτής ξέρει πάντα καλά τι κάνει… Ο σεισµός που γίνηκε την ηµέρα που σταυρώθηκε ο Κύριος, αναποδογύρισε την οικουµένη, γκρέµνισε τον παλιό τον κόσµο, τους νόµους του, τις συνήθειές του, τις αλήθειες του, τις ευτυχίες του, τις δυστυχίες του,… Με τ’ αναποδογύρισµα του κόσµου της ψευτιάς, λευτερώθηκε ο άνθρωπος, γιατί ξαναγεννήθηκε στον κόσµο της αλήθειας, στον κόσµο του Χριστού...
Όσο για τα καµώµατά των αμαρτωλών, αν ήτανε καλά ή κακά, να µην τα κρίνουµε σαν δικαστές, αλλά να τα συµπαθούµε. Γιατί πιο όµορφο πράγµα από την αγάπη, και πιο γλυκό και πιο αναπαυτικό, δεν υπάρχει κανένα άλλο στον κόσµο. Και πιο γλυκύτερο στόµα δεν µίλησε στον κόσµο, άλλο κανένα, από κείνο που είπε: ‘’Ὁ ἀναµάρτητος πρῶτος βαλέτω τόν λίθον’’.
Φώτης Κόντογλου

[toula]

Το Τριώδιο από την προσευχή δύο ανθρώπων στον Ιερό τόπο, στον ναό αρχίζει.Μας ανοίγει το Τριώδιο τα βημόθυρα του Ναού. Μας εισοδεύει στην λειτουργική ζωή. Υπόθεση του Τριωδίου είναι λοιπόν η ορθή λατρεία.Αν οι αρχαίοι προσέφεραν στο θείο θυσίες και ολοκαυτώματα, η δική μας λατρεία ορίζει μοναδική και ευάρεστη θυσία "καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην" μπροστά στον Θεό. Η ορθόδοξη λατρεία είναι θέατρον και δράμα, αλλά και "ανάμνησις" της μοναδικής ταπεινώσεως. Η Φάτνη, ο Γολγοθάς, ο Τάφος, η Ανάσταση,οι ζωντανές αποδείξεις της Κένωσης του Θεού είναι έμπροσθεν μας και μας διδάσκουν, μας μυούν στο μυστήριο και το ήθος της ταπείνωσης, με Μυσταγωγό αυτόν τον ίδιο τον Αμνό του Θεού, τον πράο και ταπεινό τη καρδιά και εαυτόν ταπεινώσαντα και κενώσαντα εως θανάτου, θανάτου δε Σταυρού.Είναι και άσκηση πνευματική, είναι νηστεία αληθινή, είναι αρμονία ώστε ψυχή και σώμα να γίνουν όργανο ένα και μοναδικό για να αποδίδει ασταμάτητη λατρεία στον Θεό.Προσευχή λατρευτική και προσευχή βίου, ζώσα προσευχή ανθρώπου εναρμονισμένου όλου με την λατρεία του Θεού, μέσα από το ήθος, τις πράξεις, τις σκέψεις του.Γιατί το Τριώδιο είναι η αναγέννηση μας, η αναβάπτιση μας στο γνήσιο ορθόδοξο ήθος, η κλήση μας για μια αυθεντική ορθόδοξη φυσιολογία πνευματικού ανθρώπου.
Αρχίζει το Τριώδιο με αναφορά την λατρεία και καταλήγει με αναφορά στην ανάσταση, το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου. Τέρμα Τριωδίου το Πανάγιο Μνήμα.Και ο τάφος ως τερματικός σταθμός και αναφορά, είναι και αυτός σημείο μέγα. Αν δεν θάψουμε το εγώ και τα πάθη μας, δεν θα δούμε συνανάσταση με τον Χριστό. Έτσι όπως το είπε ο Κύριος. Σπόρος το θέλημα πού χρειάζεται να νεκρωθεί , κάτω, χαμηλά, ταπεινά, με αφάνεια κρυφά, στο χώμα . Γιατί αλλιώς δεν θα ξεπεταχτεί το αναστάσιμο σιτάρι.Το στοίχημα λοιπόν είναι η νέκρωση της αμαρτίας για να δούμε την Ανάσταση, νέκρωση τελωνική και όχι εντύπωση και ψευδαίσθηση φαρισαϊκή.Θέλει γενναιότητα ψυχής για να μπούμε στο Τριώδιο.Γενναιότητα να απορρίψουμε όλα αυτά που αγαπάμε και συνηθίζουμε. Να βγούμε από τον εαυτό μας. Να μονωθούμε στην έρημο, ζώντας παράλληλα την κοινωνία των ανθρώπων.Το τριώδιον είναι μια δέσμευση για επιστροφή στον Θεό Πατέρα. Είναι μια χαρά ανεκλάλητη πού βγαίνει μέσα από καμίνι θλίψης και ενδοσκόπησης. Είναι ένα κατανυκτικό πάσχα. Μια μεταμόρφωση ταπεινού σκώληκος μέσα ένα μελανοπόρφυρο κουκούλι κατάνυξης, σε αναστάσιμη ψυχή.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Οι Τρεις Ιεράρχες και η Ιστορική Αλήθεια:
Απαντήσεις σε 4 Μεγάλους Μύθους...
Χθες, ημέρα τιμής και μνήμης των 3 μεγάλων διδασκάλων μας και αγίων, ακούσαμε (τις κλασσικές πια) θεωρίες περί «μίσους για τον Ελληνισμό», περί «καταστροφής της παιδείας» και περί σκοτεινών «σκοπιμοτήτων»...
Ας δούμε όμως τι ισχύει πραγματικά, πέρα από φανατισμούς και ημιμάθεια...
Μύθος 1ος:
«Ήταν Ανθέλληνες και μισούσαν καθετί ελληνικό»
Η ιστορική αλήθεια: Τον 4ο αιώνα μ.Χ., ο όρος «Έλλην» δεν δήλωνε εθνική καταγωγή (όπως σήμερα), αλλά θρησκευτική ταυτότητα (ειδωλολάτρης / πολυθεϊστής). Όταν οι Ιεράρχες στηλίτευαν τους «Έλληνες», πολεμούσαν τη θρησκεία του Δωδεκάθεου και τις θυσίες, όχι την παιδεία ή τη γλώσσα. Αν ήταν «ανθέλληνες» στο πνεύμα, γιατί έγραψαν τα αριστουργήματά τους σε άπταιστη Αττική διάλεκτο; Γιατί χρησιμοποίησαν τους κανόνες της αρχαίας ρητορικής και φιλοσοφίας για να διατυπώσουν τα δόγματά τους;
Συμπέρασμα: Δεν πολέμησαν τον ελληνισμό. Τον «βάπτισαν», αφού κράτησαν τη μορφή (γλώσσα, λογική) και άλλαξαν το περιεχόμενο (Χριστιανισμός), διασώζοντάς τον, από την αφάνεια.
Μύθος 2ος:
«Ο Μέγας Βασίλειος είπε να πετάξουμε τους αρχαίους συγγραφείς (το παράδειγμα της μέλισσας...)»
Η ιστορική αλήθεια: Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Σε μια εποχή που φανατικοί χριστιανοί μοναχοί ήθελαν να κάψουν τα πάντα ως «διαβολικά», ο Μέγας Βασίλειος ύψωσε ασπίδα προστασίας για την αρχαία γραμματεία. Με το παράδειγμα της μέλισσας («να παίρνετε το μέλι, να αφήνετε το δηλητήριο»), ουσιαστικά νομιμοποίησε τη μελέτη των αρχαίων κειμένων. Είπε: «Κρατήστε την αρετή και τη σοφία τους, αφήστε μόνο τα είδωλα». Χάρη σε αυτή τη στάση, οι μοναχοί του μεσαίωνα αντέγραψαν και διέσωσαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Χωρίς τον Βασίλειο, σήμερα ίσως να μην είχαμε κανένα αρχαίο κείμενο.
Μύθος 3ος:
«Τους γιορτάζουμε μαζί για πρακτικούς λόγους οικονομίας»
Η ιστορική σλήθεια: Η κοινή γιορτή καθιερώθηκε αιώνες αργότερα, τον 11ο αιώνα (επί Ιωάννου Μαυρόποδος), για να λυθεί μια τεράστια έριδα της εποχής. Οι πιστοί είχαν χωριστεί σε «Βασιλείτες», «Γρηγορίτες» και «Ιωαννίτες», μαλώνοντας για το ποιος είναι ανώτερος. Η κοινή γιορτή θεσπίστηκε για να δείξει την ενότητα και την ισότητα της προσφοράς τους. Δεν ήταν «πακέτο προσφοράς», ήταν πράξη ειρήνευσης και αναγνώρισης ότι η σοφία έχει πολλά πρόσωπα, αλλά μία πηγή.
Μύθος 4ος:
«Ονόμασαν τους Έλληνες εχθρούς που καταβροχθίζουν (Ησαΐας)»
Η ιστορική αλήθεια: Η φράση που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο είναι αυτούσιος στίχος της παλαιάς Διαθήκης (προφήτης Ησαΐας, 700 π.Χ.) που αναφέρεται στους Φιλισταίους και τους Σύριους, εχθρούς του αρχαίου Ισραήλ. Οι Ιεράρχες απλώς ερμήνευσαν το κείμενο, οπότε το να κατηγορούμε τον Βασίλειο για λόγια που γράφτηκαν 1000 χρόνια πριν γεννηθεί, δείχνει, αν μη τι άλλο, ιστορική άγνοια.
Οι Τρεις Ιεράρχες δεν ήταν αλάθητοι, όπως όλοι μας άλλωστε, ήταν όμως πνευματικοί γίγαντες, που πάντρεψαν τον ελληνικό λόγο με τη χριστιανική αγάπη και θεμελίωσαν τον πολιτισμό που ζούμε σήμερα.
Ας τους τιμούμε με γνώση, όχι με φανατισμούς και αναθέματα...
#ThreeHierarchs #Education #History #Truth #Orthodoxy #Hellenism #GreekHistory #DebunkingMyths #Kostis_poetry

[toula]

''Μήν ἰσχυρίζεστε ὅτι ὁ Θεός κρύβεται ἀπ' τούς ἀνθρώπους,
μή λέτε πώς οἱ ἄνθρωποι τό Θεῖο φῶς δέ βλέπουν, ἤ κι ὅτι εἶναι ἀδύνατο στά χρόνια τά δικά μας. Ποτέ δέν εἶναι, φίλοι μου, ἀδύνατο σᾶς λέγω, ἀλλά παραεῖναι δυνατό γιά ὅλους αὐτούς πού θέλουν...''
Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος(Ὕμνος ΚΖ΄ 128-132)

[toula]

Ο άνθρωπος είναι σαν το πουλί, που ο καιρός το στολίζει με πολύχρωμα πούπουλα.
Όμως σαν έρθει ο καιρός θα μαδήσει τα πούπουλά του. Άμα δέσεις υπερβολικά την ψυχή σου με τα πούπουλα, ο καιρός μαζί με τα πούπουλα θα μαδήσει και την ψυχή σου. Ω, πόσο άσχημη θα είναι τότε η γύμνια σου!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

Η περίοδος της νηστείας χωρίζει τον χρόνο στο ένα δέκατό του.
Η Εκκλησία σκόπιμα μας δίνει την δυνατότητα, μέσα από αυτή την ευλογημένη περίοδο, να ξαναδούμε τον χρόνο μας μέσα από έναν άλλο τρόπο: αυτόν της άσκησης και της αυτογνωσίας που μας κάνει να βλέπουμε τον εαυτό μας και τον πλησίον μας κάτω από ένα άλλο πρίσμα: αυτό της αγάπης που γίνεται υπέρβαση του “είμαι το κέντρο του κόσμου”.
Αυτός ο τρόπος διαφαίνεται μέσα από τον επανα-ορισμό τι είναι για τον άνθρωπο οι αισθήσεις: πηγή αγάπης, ζωής και φωτός ή δρόμος αυτοθέωσης και θέασης του συνανθρώπου ως αντικειμένου χρήσης προς όφελος;
Η ασκητική παράδοση είναι ξεκάθαρη: η νηστεία από τις τροφές είναι η βάση για την νηστεία από τα πάθη:
H γλώσσα να μην γίνεται αφορμή έκφρασης αποδοκιμασίας του πλησίον εξαιτίας της οργής ή της κατάκρισης ή της μάταιης φλυαρίας.
Τα μάτια να μην εποφθαλμιούν την ακεραιότητα του άλλου, ούτε να περιεργάζονται την φιλήδονη χρήση του.
Το ίδιο και οι άλλες αισθήσεις, να γίνονται αφορμές συμφιλίωσης και αγάπης ή, τουλάχιστον, αποφυγής της διάσπασης, του διχασμού, της οικειοποίησης του άλλου ως κτήματός μας. Τα πάντα να λειτουργούν στην προοπτική της συνάντησης και της επικοινωνίας που ανοίγει τις καρδιές, όπως επίσης και ο χρόνος της νηστείας να μας κάνει, με ηρεμία και προσευχή, να βλέπουμε “τι είναι αυτό που μας ενώνει, μας χωρίζει, μας πληγώνει”, όπως λέει ένα τραγούδι, με τον συνάνθρωπο, ώστε να υπερβούμε την, κατά βάθος, μοναξιά μας.
Η νηστεία σήμερα, για τους πολλούς, μεγαλύτερους και μικρότερους, θεωρείται αλλαγή διατροφής, με αφετηρία την εθιμική μας παράδοση. Συνδυάζεται με μια επιστροφή στην Εκκλησία για το καλό του χρόνου, με μια προετοιμασία για το Πάσχα, όχι όμως τόσο αυτό της πίστης στην εμπειρία της ανάστασης και στην προσδοκία της για μας, αλλά στην χαρά και την αλλαγή που μια γιορτή φέρνει, για να συνεχιστεί η ζωή στους ρυθμούς της.
Η υπερπροσφορά νηστίσιμων τροφών κάνει την νηστεία πιο εύκολη ως προς τις επιλογές και την στέρηση, ωστόσο μας αποπροσανατολίζει από το περιεχόμενό της. Και επειδή η εκκοσμίκευση και ο θρησκευτικός αποχρωματισμός κυριαρχούν ως πλειοψηφικά ρεύματα, σε επίπεδο διαμόρφωσης της ζωής (ΜΜΕ, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, διασκέδαση και εστίαση), δεν έχουμε ουσιαστική αλλαγή, αληθινό δεκατισμό του χρόνου.
Κλειδί και πάλι είναι η οικογένεια. Η νηστεία μπορεί να γίνει αφορμή και ευκαιρία τα μέλη της να μαζεύονται συχνότερα γύρω από το κοινό τραπέζι. Να νηστεύουν από τις ατομικές επιλογές τους. Να συναντιούνται στις εκκλησιαστικές ακολουθίες της Σαρακοστής, ιδίως σε απογευματινές προηγιασμένες, Χαιρετισμούς και τις Κυριακές. Να ξαναβλέπουν τα προγράμματα της ζωής και τους χαρακτήρες συζητώντας περισσότερο. Και να νηστεύουν από την θέαση του άλλου ως μέσου για τον εγωτικό μας θρίαμβο, δίδοντας χρόνο για σπουδή του στην προοπτική της αγάπης. Ο λόγος του Θεού, η προσευχή, η μελέτη, η εξομολόγηση, η ελεημοσύνη είναι τρόποι που συνδράμουν!
π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
Στο φύλλο της Τετάρτης 2 Μαρτίου 2022

[toula]

“Όπως ακριβώς νηστεύουμε από τις τροφές,
έτσι να νηστεύει και η γλώσσα μας και να είναι μακριά από την καταλαλιά, από το ψέμα, από την αργολογία, από την αποδοκιμασία του πλησίον, από την οργή. Παρόμοια να νηστεύουμε με τα μάτια μας, να μην κοιτάζουμε μάταια πράγματα, να μην κοιτάζουμε με αναίδεια και παρρησία. Παρόμοια με όλες τις αισθήσεις” (Αββάς Δωρόθεος)

[toula]

Από ένα καρφί χάθηκε κάποτε μία μάχη.
Έλειπε ένα καρφί από το πέταλο του αλόγου που ίππευε ο στρατηγός. Κατά τη μάχη λόγω χαλαρότητος ,έφυγε και το δεύτερο καρφί και το τρίτο. Έπειτα έφυγε όλο το πέταλο. Το άλογο, χωρίς πέταλο σκόνταψε, έπεσε, έριξε καταγής τον αναβάτη ,τον σκότωσε. Το ακέφαλο στράτευμα ηττήθηκε.
Ο Ιούδας δεν έγινε μονομιάς προδότης. Άρχισε με την κλοπή ενός μικροποσού. Προχώρησε σε μεγαλύτερο. Έγινε δέσμιος της φυλαργυρίας. Οδηγήθηκε στην προδοσία του Διδασκάλου Του .
Πάντοτε η αρχή των πιο μεγάλων κακών γίνεται με τρόπο ανεπαίσθητο. Οι μεγάλοι διαρρήκτες ξεκίνησαν κλέβοντας ένα αυγό,και οι μεγάλοι απατεώνες άρχισαν τη δράση τους από μερικά αθώα ψέματα.
Τέχνασμα φοβερό και επιτυχημένο τα νομιζόμενα μικροσφάλματα. Μία πρώτη υποχώρηση ζητά. Εάν του την παραχωρήσουμε ,τότε εκείνος κάνει ένα είδος κατοχής στην ψυχή μας και υφαίνει τα δίχτυα της αιχμαλωσίας μας.
Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου» «Πόλεμος κατά του Σατανά»

[toula]

https://www.orthmad.gr/p-themistoklis-x ... i-paideia/
π. Θεμιστοκλής Χριστοδούλου: Η Προσφορά των Τριών Ιεραρχών στην Ελληνική Παιδεία (Video)

[toula]

Ποῦ ὁ Συμεών εἶχε αὐτὴ τὴν μεγάλη χαρὰ νὰ δεῖ καὶ νὰ δεχθεῖ τὸν Χριστό; Στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ. «Ἦλθεν ἐν Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν», λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς (Λούκ. 2, 27). Ἐκεῖ εἶδε τὴν Παναγία Δέσποινα, τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ, νὰ Τὸν φέρει στὸν Ναὸ κατὰ τὸν νόμο τοῦ Μωυσῆ. Στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ, στὴν Ἐκκλησία, καὶ ἐμεῖς θὰ συναντήσουμε τὸν Χριστό. Τί γίνεται στὸν Ναό; Γίνεται ἡ Θεία Λειτουργία. Τί εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία; Εἶναι ὁ Χριστός! Τὸν Χριστὸ νὰ γεννᾶται καὶ νὰ πάσχει συμβολίζει ἡ προσκομιδὴ ποὺ κάνει ὁ ἱερέας. Τὸν Χριστὸ νὰ ἔρχεται στὴν γῆ γιὰ νὰ κηρύξει τὸν ἅγιο λόγο Του συμβολίζει, ὅταν βλέπουμε τὸν ἱερέα νὰ ἔρχεται ἀπὸ τὸ Ἱερὸ, κρατώντας τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο καὶ λέγοντας στὸ κέντρο τοῦ Ναοῦ «Σοφία Ὀρθοί»! Καὶ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ νὰ κηρύττει τὸν λόγο Του πρέπει νὰ νοιώθουμε, ὅταν ἀκοῦμε τὸν ἱερέα νὰ διαβάζει τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο. Τὸν Χριστὸ νὰ πηγαίνει στὸν Γολγοθὰ νὰ θυσιασθεῖ συμβολίζει ἡ πορεία τοῦ ἱερέα, ποὺ κρατάει τὰ Ἅγια κατὰ τὴν λεγόμενη Μεγάλη Εἴσοδο.
Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ, ὄχι συμβολικά ἀλλὰ πραγματικὰ, εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν Θεία Λειτουργία εἶναι, ὅταν ὁ ἱερεύς μετὰ τὸ «Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν» λέει μία εὐχή, τὴν εὐχὴ τοῦ καθαγιασμοῦ. Τότε γίνεται θαῦμα στὴν θεία Λειτουργία: Τὸ ψωμάκι, ποὺ εἶναι στὸ ἅγιο Δισκάριο πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα, γίνεται Σῶμα Χριστοῦ καὶ τὸ κρασί, ποὺ εἶναι στὸ ἅγιο Ποτήριο, γίνεται Αἷμα Χριστοῦ. Ἂν θέλουμε, λοιπὸν, σὰν τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸν θεοδόχο νὰ συναντήσουμε τὸν Χριστὸ καὶ νὰ τὸν πάρουμε καὶ ἐμεῖς στὴν ἀγκαλιά μας, νὰ πᾶμε στὸν Ναό, στὴν θεία Λειτουργία, καὶ ἐκεῖ, μόνον ἐκεῖ, εἶναι ὁ Χριστός. Μὴν ψάχνουμε νὰ γευθοῦμε τὸν Χριστὸ σὲ σπουδαστήρια καὶ σὲ κοινοβούλια. Ὁ Χριστὸς εἶναι στὸν Ναό Του, εἶναι στὸ ἅγιο Ποτήριο.
Ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ στὴν θεία Λειτουργία ἀξιωνόμαστε νὰ ἔχουμε μεγαλύτερη τιμὴ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ εἶχε ὁ Συμεὼν ὁ θεοδόχος. Ὁ Συμεὼν κράτησε τὸν Χριστὸ στὴν ἀγκαλιά του· ἀλλὰ ἐμεῖς μὲ τὴν θεία Κοινωνία παίρνουμε τὸν Χριστὸ, ὄχι ἁπλὰ στὴν ἀγκαλιά μας ἀλλὰ στὴν καρδιά μας. Ναί! Ὅποιος κοινωνεῖ μὲ καθαρὴ τὴν καρδιὰ γίνεται πραγματικὰ θεοδόχος, γίνεται θεοφόρος καὶ χριστοφόρος καὶ ναοφόρος. Εἶπα μὲ καθαρὴ τὴν καρδιά, γιατί, ἂν ἡ καρδιά μας ἔχει γίνει κατοικία ἁμαρτωλῶν παθῶν, δὲν μπορεῖ ὁ Χριστὸς νὰ κατοικήσει σ’ αὐτὴν, γιατί οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς λέγουν, ὅτι εἶναι ἀδύνατο γιὰ τὸν Χριστὸ νὰ ἑνωθεῖ μὲ ἀκάθαρτο. Γιὰ τὸν χριστιανὸ, λοιπὸν, ποὺ ἀγωνίζεται νὰ καθαρίσει τὴν καρδιά του, ὅταν κοινωνεῖ, γίνεται θεοδόχος Συμεών, ἔχει τὸν Χριστὸ κατοικοῦντα καὶ μένοντα στὴν ψυχή του· τὸν ἔχει Κύριό του, Ἀφέντη του, ποὺ κατευθύνει τὴν ζωή του.
+ του μακαριστού επισκ ΙΕΡΕΜΙΟΥ ( Φούντα)