"..ο Χριστιανός είναι μες στην ποίηση..."

[NIKOSZ]

Όταν πονάς μη περπατάς σε δρόμους πατημένους

διάλεγε κάποια ερημικά μονοπάτια.
Κάτω από ξάστερο ουρανό σε κάμπους ανθησμένους

προσευχήσου στου Πλάστη εμπρός τα μάτια.
Κι όταν το γλυκοχάραμα ξυπνούν τα ρόδα, οι κρίνοι,

θα ιδής πόσο σε γιάτρεψε η προσευχή εκείνη

[Yunan]

Δεν είναι Θεέ μου ο πόνος που με φοβίζει
Δεν είναι η μοναξιά στ’απέραντο σκοτάδι
Ούτε καν η σκέψη αυτών που περάσαν
Λες και σε λούζουν, σαν κείνον τον ιδρώτα…

Γερμένος πάνω σ’ένα κυπαρίσσι, τώρα μόλις,
Χωρίς να αισθάνομαι την ερημιά,
Ω! Τι θαύμα!
Φοβάμαι κείνον που ο πόνος του, έχει γίνει φύση…

Ίσως γιατί δεν θέλω να μισήσω
Ίσως γιατί δεν μπορώ πάντα να συγχωρήσω
Ίσως τέλος, γιατί γεμίζει η ζωή μου με Σένα,
Κι ας θέλω καμιά φορά να Σε ψηλαφίσω Χριστέ μου…

Κ.Γ.

[NIKOSZ]

''Εδέμ''



Δροσοσταλίδα της χαράς,
Ανθός της ευεξίας,
Καρπός αγάπης μαγικής
Με ρίζες της υγείας.

Φυλλώματα ανθρώπινα
Με παιδικές ψυχούλες,
Αγγελικά προσχήματα
Με αγαθές καρδούλες.

Χαμόγελα ουράνια
Με ήχους παραδείσιους,
Εξωτικά παγόβουνα
Με στολισμένες νήσους,

Θάλασσα χρυσοστόλιστη,
Μίση ναυαγισμένα,
Νερά δροσοτρεχούμενα
Και μαργαριταρένια,

Βυθός καθάριος φιλικός
Στα μάτια των κατοίκων,
Ήλιος που κατοικεί κι αυτός
Στις στέγες των ενοίκων,

Άρπες που ευωδιάζουνε
Με Θεια μελωδία,
Σάλπιγγες που συνομιλούν
Για αυτήν την ευχαριστία,

Ωδές που πλέκονται παντού
Και ρίζες παντού βγάζουν,
Ύμνοι που γονατιστοί
Για την αγάπη κράζουν,

Κλαδιά που αγκαλιάζονται
Και κάνουν τον σταυρό τους,
Και δένδρα που σκυμμένα κλαιν
Κι υμνούν τον Κύριο τους,

Βράχοι που κατρακυλούν
Και λιώνουνε τα πάθη,
Άγγελοι που εξαφανίζουνε
Μα μιας όλα τα λάθη,

Βροχή με ψήγματα χρυσού,
Και οι ματιές του κόσμου,
Του κατοικούντες εν αυτώ,
Σαν μυρωδιές του δυόσμου,

Σύννεφα που χορεύουνε
Και σιγομουρμουρίζουν,
Δένδρα που δρασκελίζοντας
Προσεκτικά βαδίζουν,

Προσέχοντας μη λιώσουνε
Τίποτα απʼ την πλάση,
Κι ο αγέρας που περνά βουνά
Χαϊδεύοντας τα δάση,

Που όρθια κοιτάν ψηλά
Και ευθεία σημαδεύουν,
Στέλνοντας την αγάπη τους
Και τον Θεό στοχεύουν,

Λιμάνια που φιλοξενούν
Τα κάρα όλου του κόσμου,
Βοϊδάμαξες που περπατούν
Στον νου του υπερκόσμου,

Σκέψεις που απευθύνονται
Και ψάχνουν απαντήσεις,
Από ανθρώπους σαν και μας
Που ψάχνουνε τις λύσεις.

Σκέψου αν θα ʼθελες να ζεις
Σε ένα τέτοιο μέρος,
Που όλες του οι εποχές
Είναι μονάχα θέρος,

Που ευφραίνονται όλες οι καρδιές
Και οι ψυχές δονούνται,
Και οι αμαρτίες ολονών
Πριν γίνουν συγχωρούνται,

Ξεκίνησε για την Εδέμ,
Πάρε και συ τον δρόμο,
Και τρέξε όσο θες εσύ,
Δεν έχει τροχονόμο.

Του Παναγιώτη Γ. ''ΕΜΑΝΟΥΗΛ''

[NIKOSZ]

''Αγρυπνία''

Ψίθυροι με κυκλώνουνε
Σφιχτά με αγκαλιάζουν,
Μπαίνουν από την σάρκα μου
Και μέσα μου φωλιάζουν,

Απλώνονται σιγά σιγά,
Στο πνεύμα, στην χαρά μου,
Και κάνουνε κατάληψη,
Στο νου και στην καρδιά μου.

Το είναι μου σμιλεύουνε
Με προσοχή μεγάλη,
Γιατί μʼ ανακαινίζουνε
Με του θεού την χάρη.

Ένταση νιώθω μέσα μου,
Σωρεία συναισθημάτων,
Γαλήνη, αγάπη, απανεμιά,
Στρατιές αμαλγαμάτων,

Και από κει ξανά μʼ ορμή
Στα χείλη μου ανεβαίνουν,
Kαι ψαλμωδίες γίνονται
Eνω όλα σωπαίνουν,

Mία σιωπή που ακούγεται
Σε όλον τον πλανήτη,
Στο χάος, στο διάστημα,
Μες στου Θεού το σπίτι.

Σείεται όλος ο ναός
Από την υμνωδία,
Νιώθω ότι είσαι εδώ κι Εσύ,
Παρθένα μου Κυρία.

Μες στην Αγγελική σιωπή
Έρχεται και η χάρη,
Μ αυτή που απλόχερα ο Θεός
Μας έχει περιβάλλει.

Οι Ιερείς τριγύρω μου,
Με ωδές με περικλείουν,
Με ύμνους με τυλίγουνε,
Και το στερέωμα σείουν.

Σκιές μοναχών διάσπαρτες,
Λίγο καμπουριασμένες,
Μα νιώθεις από απόσταση
Ότι είναι αγιασμένες.

Κυρτά κεριά, που στάζουνε
Χρυσό στα δάχτυλα μου,
Ψάχνουνε δίοδο για να μπουν,
Οι φλόγες στην καρδιά μου.

Φυτίλια σιγοκαίγονται
Και σιγομουρμουρίζουν,
Ευχές για όλα τα παιδιά
Που το κακό εμποδίζουν,

Καντήλια που τρεμοπαίζοντας,
Ψάχνουν την αυταπάτη,
Ρίχνοντας φως διάχυτο
Στου κόσμου την απάτη,

Θυμίαμα μοναδικό,
Μπαίνει μες στην πνοή μου,
Γεμίζοντας μελωδικά
Με νότες την ψυχή μου.

Θεέ μου τι ομορφιά εινʼ αυτή
Η αλήθεια των πραγμάτων,
Αισθάνομαι αλκοολικός,
Πότης συναισθημάτων.

Σκύβοντας το κεφάλι μου,
Βλέπω τον ουρανό μου,
Και με τα μάτια μου κλειστά
Κοιτάζω τον Θεό μου.

Κι έτσι συνεχίστηκε
Ετούτη η αγρυπνία,
Γλυκιά και κατανυκτική
Με Θεια συνοδεία,

Μʼ ευχές στου κόσμου τις ψυχές
Ώσπου να ξημερώσει,
Και προσευχές στον Ουρανό,
Ο Κύριος να μας σώσει.

Του Παναγιώτη Γ. ''ΕΜΑΝΟΥΗΛ''

[juli]

Λίγο ακόμα
θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν' ανθίζουν
τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο
τη θάλασσα να κυματίζει

λίγο ακόμα,
να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα.

Γιώργος Σεφέρης

[NIKOSZ]

''Ύστατη Πνοή''

Σαΐτα σφύριξε δειλά
Και πέρασε τον χρόνο,
Στο άπειρο ξεχύθηκε
Και έσπειρε τον τρόμο.

Γραμμή που πίσω άφησε
Απλώθηκε στο σύμπαν,
Τα νέφη την εκύκλωσαν
Αμέσως σαν την είδαν.

ύστατη ανάσα Θεϊκή
Που στο στερέωμα μένει,
Πλανήθηκε σʼ όλη τη γη
Σʼ όλη την οικουμένη.

Έτρεχε με ταχύτητα
Ασύλληπτα μεγάλη,
Και είτε πάγος γίνονταν,
Είτε φωτιά σε ζάλη.

Το πυρ όργωνε τα βουνά
Τους κάμπους και τα δάση,
Κι ο ήχος ματαιοπονά
Αδίκως να το φτάσει.

Κύματα χλιμιντρίζοντας,
Βλέπαν αγριεμένα,
Στα πίσω πόδια στάθηκαν
Κι όρμησαν εσκεμμένα.

Οργή την θάλασσα έπνιγε,
Και η φωτιά καιγόταν,
Οι ποταμοί λιμνάζανε
Κι όλα διασαλευόταν.

Τα αστέρια όλα φωνάζανε,
Κομήτες που τσιρίζαν,
Μετεωρίτες πέφτανε
Αλλά ξαναγυρίζαν.

Πνοή που σήκωνε δειλά
Το βάρος των ανθρώπων,
Και το φορτίο κουβαλά
Όλων των συνανθρώπων.

Μέγα παράδειγμα τρανό
Υπέρτατης αγάπης,
Που έγινε απ τον Χριστό
Φόνος οφθαλμαπάτης.

Όμως κανείς δεν πρόσεξε,
Ούτε υποψιαζόταν,
Κανένας δεν κατάλαβε
Αυτό που εξελισσόταν,

Πως πόναγαν τα κτίσματα
Τον Πλάστη και Θεό τους,
Και πως υπέφεραν μαζί
Με τον Δημιουργό τους,

Πως έκλαιγε όλη η γη
Και τα δημιουργήματα,
Και πως δεν μάθαμε ποτέ,
Τίποτα απʼ τα παθήματα,

Πως όλα διασαλεύτηκαν,
Και οι άνθρωποι καχύποπτα,
Κοιτάγανε, κορόιδευαν
Και γέλαγαν ανύποπτα.

Του Παναγιώτη Γ. ''ΕΜΑΝΟΥΗΛ''

[NIKOSZ]

''Όνειρο''

Φως πάνω στο σώμα μου
Πλανιέται ολόγυρα μου,
Αιχμάλωτο με έπιασε
Πονάει η καρδιά μου.

Ο νους μου εταράχτηκε
Τα λογικά σαλεύουν,
Κάποιοι για κάποιον ψάχνουνε..
…Εμμένανε γυρεύουν.

Είναι μορφές δυσβάσταχτες
Και μοιάζουν με την σκιά μου,
Όμως τους αναγνώρισε
Η αθάνατη καρδιά μου.

Ένας τους ήρθε μίλησε
Σα να με ξέρει χρόνια,
Μα ξέρω ότι θα ʼθελε
Δικός του να ʼμαι αιώνια.

Ξέρω τι θέλεις σκοτεινέ
Θέλεις την ύπαρξη μου,
Θέλεις όλο το είναι μου
Μαζί με τηn ψυχή μου,

Το φως σου δεν είναι όμοιο
Μʼ αυτό του ενός Θεού μου
Το φως σου είναι σκοτεινό
Σαν και αυτό του νου μου.

Προστάτευσε με Δέσποτα
Φύλαξε τα μυαλά μου,
Έλα και βγάλʼ τον πονηρό
Από τα όνειρα μου...

Να με ελεήσει ο Θεός
Και θάρρος να μου δώσει,
Συνέχεια να προσεύχομαι
Και να με χαρτώσει.

Κύριε δως μου δύναμη
Την προσευχή να λέω,
Αδιάλειπτα να περπατώ
Στον δρόμο τον ωραίο,

Στον δρόμο αυτόν που έστρωσες
Και μακριά απ το ψέμα,
Κρατά με υπερύμνητε
Με το δικό σου αίμα.

Του Παναγιώτη Γ. ''ΕΜΑΝΟΥΗΛ''

[NIKOSZ]

''Σταύρωσις''

Οργανωμένο έγκλημα
Διαπράττεται μπροστά μου,
Κομμάτια σάρκας έμειναν
Μέσα στην αγκαλιά μου.

Σταυρός μεγάλος σέρνεται
Το χώμα αυλακώνει,
Σταγόνες σπέρνεις αίματος
Κι αγάπη ευθύς φυτρώνει.

Αγκάθια στάζουν συνεχώς
Φαρμάκι στο μυαλό σου,
Μα δεν δηλητηρίασαν
Ποτέ το φάρμακο σου,

Φάρμακο αγάπης Θεϊκής
Που ήρθες να διδάξεις
Και στην αιώνια ζωή
Όλους να μας περάσεις.

Μαστίγιο πλανήθηκε
Σφυρίζοντας μπροστά σου,
Και σκίζοντας εμοίρασε
Στα δυο την καρδιά σου,

Καρδιά που ʼταν στο σχέδιο
Να μοιραστεί σε κόκκους,
Να πάρουν όλοι αμοιβή
Για τους δικούς τους κόπους.

Έπεφτες από εξάντληση
Ανθρώπινη μεγάλη,
Μα σηκωνόσουν σαν Θεός
Είχες μια δύναμη άλλη.

Προχώραγες στον Γολγοθά
Με πόνο και οδύνη,
Στην άγνοια δεν ήθελες
Ποτέ κανείς να μείνει,

Κάποια μαντήλι σου βαλε
Πάνω στο πρόσωπο σου,
Και σκούπισε με προσοχή
Τʼ άγιο μέτωπο σου,

Την Beρoνίκη που αργότερα
Πολλοί την κυνηγήσαν,
Για την αγάπη της για σε
Δολίως την μισήσαν.

Συνέχισες το αίμα σου
Στο χώμα να το σπέρνεις,
Μʼ αυτό που μέχρι σήμερα
Όλους τους ανασταίνεις,

Έπρεπε στην κορφή να πας
Και να πεθάνεις πρώτος,
Εκεί που ονομάζανε
Όλοι ʽκρανίου τόποςʼ,

Θυσία για τον άνθρωπο
Και για τις αμαρτίες,
Που αιώνες καταγράφονται
Από τις ιστορίες.

Θεέ μου τι απίστευτο
..Ουράνιο μεγαλείο!!!
Αξίωσε με Δέσποτα
Σώσε με απʼ το κρύο,

Βαλε τον ήλιο μέσα μου
Αχτίνες να με χρίζουν,
Να μου μιλάνε στην καρδιά
Να μου υπενθυμίζουν,

Ετούτη την θυσία σου
Που έκανες για μένα,
Και τι θα πρέπει πάλι εγώ
Να κάνω για εμένα.

Και πήγες και σκαρφάλωσες
Μόνος σου στον σταυρό σου,
Γιατί αυτό αποφάσισε
Ο Πατέρας και Θεός σου.

Του Παναγιώτη Γ. ''ΕΜΑΝΟΥΗΛ''

[nhfaliamethh]

Ν. Βρεττάκος: Η Βρύση του πουλιού

Κάνε με αηδόνι Θεέ μου, πάρε μου όλες
τις λέξεις κι άφησέ μου τη φωτιά,
τη λαχτάρα, το πάθος, την αγάπη,
να τραγουδώ έτσι απλά, όπως τραγουδούσαν
οι γρύλοι μια φορά κι αντιλαλούσε
η Πλούμιτσα τη νύχτα. Όπως η βρύση
του Πουλιού μες στη φτέρη. Να γιομίζω
με το μουμούρισμά μου τη μεγάλη
κυψέλη τ' ουρανού. Να θησαυρίζω
τα νερά των βροχών και τις ανταύγειες
απ' το θαύμα του κόσμου. Να μ' απλώνουν
τις φούχτες τους οι άνθρωποι κι ένας ένας
να προσπερνούν. Κι αδιάκοπα να ρέω
τη ζωή, την ελπίδα, τη λάμψη του ήλιου,
του ηλιογέρματος το γαρουφαλένιο
ψιχάλισμα στα όρη, τη χαρά,
τα χρώματα να ρέω του ουράνιου τόξου
και τη βροχούλα της αστροφεγγιάς.
Ω τι καλά που 'ναι σ' αυτόν τον κόσμο!






Ειρήνη, λοιπόν,
είναι ό,τι συνέλαβα μες απ' την έκφραση
και μες απ' την κίνηση της ζωής. Και Ειρήνη
είναι κάτι βαθύτερο απ' αυτό που εννοούμε
όταν δεν γίνεται κάποτε πόλεμος.
Ειρήνη είναι όταν τ' ανθρώπου η ψυχή
γίνεται έξω στο σύμπαν ήλιος. Κι ο ήλιος
ψυχή μες στον άνθρωπο.

(απόσπασμα από το έργο Δύο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη του κόσμου)

[NIKOSZ]

''Άβατο''

Του Κωνσταντίνου Ορκόπουλου

Μια δρασκελιά δρόμος

Για να μπω στο περιβόλι σου,
έπρεπε -έτσι ένοιωσα-
να αλλάξω ρούχα
(εντός και εκτός μου)!
Όλη την ώρα έριχνα
κλεφτές ματιές στο γαλάζιο
αυλόγυρο.
Να τι είναι το πέρασμα
στον ουρανό...
... μια δρασκελιά δρόμος!


Άβατο

Η μικρή προβλήτα
επεκτείνονταν ελάχιστα.
Το καράβι ήταν εκεί.
Το αντρομάνι έμπαινε κι έβγαινε.
Οι πρώτοι γλάροι
κάνανε χαμηλές πτήσεις
τριγύρω μας.
Μέσα στα σακ βουαγιάζ
τα "απαραίτητα" ανάμεναν διπλωμένα
στη σιωπή και στο σκοτάδι.
Ένα πουκάμισο, λίγος καφές
και μια προσμονή
που μύριζε παρηγοριά και δάκρυ.
Βάλαμε πλώρη
προς το άβατο.


Δυο δελφίνια

Το κορμί της θάλασσας
άνοιγε στα δυο
κάτω αττ' το σκαρί μας.
Ξαφνικά φωνές, χαρά, φωτογραφίες
"Να! Αριστερά μας δυο δελφίνια!"
Σχίζαν τα νερά
με τη χάρη μιας νιφάδας
χιονιού.
Ήταν σίγουρα ερωτευμένα.
Ήμουν σχεδόν βέβαιος
πως ανάμεσα τους
ένας λευκός άγγελος
"ντύθηκε" αφρός
και χαμογελούσε!


Το όριο του κόσμου

Το όριο του κόσμου;
Μια πλαγιά γιομάτη
πεύκα, βράχια και μοσχολίβανο...
Οι πρώτες παραλίες
μας κοιτούσαν απόμακρες.
Ο ήλιος
άφηνε από μια χούφτα μάλαμα
σε κάθε βότσαλο.
Η πλάση ήταν γιορτινά ντυμένη.
Ο μπάτης που μας αγκάλιαζε
τρύπωνε κάτω απ τα πουκάμισα μας,
μας χάιδευε απαλά στο στήθος
κι έκανε την νωχέλεια της στιγμής
ένα...
πολύ σπουδαίο λόγο
να κλάψεις.


Απελπισία και πίστη

Φτάσαμε στον αρσανά.
Ο καταπέλτης άνοιξε διάπλατα.
Το πόδι άγγιξε τ' άγιο χώμα.
Χίλια χρόνια δάκρυα είχαν ποτίσει
τα γύρω χαμόδεντρα.
Χίλια χρόνια ιδρώτας είχε κτίσει
τη μια πέτρα πάνω στην άλλη
στα γύρω κτίσματα.
Δάκρυ κι ιδρώτας.
Να οι πρώτες ύλες του περιβολιού.
Δάκρυ κι ιδρώτας. Σαν να λέμε...
απελπισία και πίστη!


Τα μυστικά μας άλλοθι

Το ανηφορικό μονοπάτι
έμοιαζε να μας συντροφεύει λάθρα,
στα μυστικά μας άλλοθι.
Κρατούσαμε από μια σιωπή στο χέρι σφικτά
σαν βοσκοράβδι.
Τι να πει ο άνθρωπος
όταν μιλούν τα χαμομύλια;
Τι να ηχήσουν τα χείλη μας
όταν ψέλνουν τόσα πουλιά;
Τί να ζητήσουν οι προσευχές μας
που δεν μας το χάριζαν απλόχερα
τα μαστιγωμένα απʼ τους χειμώνες
τριγύρω μας λιόδεντρα;


Χίλιοι ρόζοι

Η ξύλινη σκάλα, μας συνόδευσε
στο αρχονταρίκι.
Μυστικά, κλεφτά, μετρούσα τους ρόζους
στα σκαλιά και στην κουπαστή.
Μέτρησα χίλιους!
Άραγε τα "Κύριε ελέησον"
που ακούστηκαν εδώ
δίχως να ειπωθούν
πόσες μυριάδες
περισσότερα να 'ναι;


Μια νεράιδα

Ρακί, καφεδάκι, λουκούμι.
Τα δώρα των τριών μάγων
στο σύγχρονο βρέφος-επισκέπτη.
Για φαντάσου!
Εδώ η ανιδιοτέλεια
είναι μια νεράιδα
που ακόμα
δεν χάθηκε
στο δάσος.