Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μη ο πίπτων ουκ ανίσταται; ή ο αποστρέφων ουκ επιστρέφει;"
Για τούτο και ο Παύλος έλεγε· ο δοκών εστάναι βλεπέτω μη πέση.
Κι ο προφήτης παλαιότερα φώναξε· μη ο πίπτων ουκ ανίσταται; ή ο αποστρέφων ουκ επιστρέφει;
Για να μη θαρρεύει εκείνος που στέκεται, αλλά πάντα νάχει αγωνία, μηδέ κείνος που έπεσε ν’ απελπίζεται.
Γιατί τόση είναι η δύναμη του Κυρίου, που και πόρνες και τελώνες να τραβήξει και να βάλει κάτω από το ζυγό του.
Τι γίνεται, λοιπόν;
Αυτός που τράβηξε κοντά του τις πόρνες, δεν μπόρεσε να κρατήσει τον μαθητή;
Ναι, μπορούσε να κρατήσει και τον μαθητή· αλλά δεν ήθελε να τον κάνει καλόν με την ανάγκη, μηδέ με τη βία να τον κρατήσει κοντά του.
Για τούτο ο ευαγγελιστής, ιστορώντας μας για τον αχάριστο μαθητή, λέγει·
τότε πορευθείς, ήγουν δίχως να τον καλέσει κανένας, δίχως να τον αναγκάσει ή να τον σπρώξει άλλος, αλλά από μονάχος του κινήθηκε σ’ εκείνη την πράξη, από δική του γνώμη σ’ εκείνο το παράνομο τόλμημα ώρμησε, δίχως να κινηθεί από άλλη αιτία, αλλά από την κακία που ερχότανε από μέσα του πήγε να πέσει στην προδοσία του Δεσπότη.
Τότε πορευθείς εις των δώδεκα.
Και τούτο είναι όχι μικρό βάρος που λέγει εις των δώδεκα.
Γιατί ήτανε κι άλλοι εβδομήντα μαθητάδες, για δαύτο είπε εις των δώδεκα, ήγουν ένας από τους διαλεχτούς, από εκείνους που κάθε μέρα συναναστρεφόντανε μ’ αυτόν, που είχανε πολύ το θάρρος μαζί του.
Για να μάθεις, λοιπόν, πως ήτανε από τους πρώτους μαθητάδες, λέγει εις των δώδεκα.
Και δεν τ’ αποκρύβει τούτα, γράφοντας ο ευαγγελιστής, για να νοιώσεις πως αυτό που φαίνεται ατιμία, φανερώνει τη φροντίδα του Δεσπότη σε μας, που τον προδότη και τον κλέφτη τον αξίωσε με τόσα αγαθά, κι ίσαμε το τελευταίο βράδι τον συμβούλευε και τον πρότρεπε.
Είδες την πόρνη πώς σώθηκε, επειδή συνήρθε, και πώς ο μαθητής γκρεμνίσθηκε με τη ραθυμία;
Μη λοιπόν απελπίζεσαι, κυττάζοντας την πόρνη, μηδέ πάλι να θρασέψεις, ρίχνοντας τα μάτια σου στην αποτολμία του μαθητή.
Γιατί και τα δύο τούτα είναι ολέθρια.
Εύκολα γλυστράει η γνώμη μας και ξεστρατίζει η πρόθεσή μας.
Για δαύτο απ’ ολούθε πρέπει ν’ ασφαλίζεται κανένας. Τότε πορευθείς εις των δώδεκα, Ιούδας ο Ισκαριώτης.
Βλέπεις από τι συντροφιά ξέπεσε;
Βλέπεις από τι διδασκαλία έμεινε πίσω;
Βλέπεις τι κακό μεγάλο είναι η ραθυμία;
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

[toula]

“Ο έχων καρδίαν δύναται σωθήναι”.
Η σωτηρία είναι τέχνη και η τέχνη είναι αφαιρετική.
Η τέχνη σε βγάζει απ’ την πεζότητα, από την ευμάρεια, από την καλοπέραση, σε ελαφρώνει απ’ το περίσσιο βάρος.
Σε κάνει να πετάς, να ανεβαίνεις με ελαφριά καθαρή καρδιά προς τον Ουρανό.
Θα σας πω λίγες σκέψεις με αφορμή έναν λόγο απ’ το Γεροντικό. Ένα απόσπασμα του Οσίου Πατρός ημών Παμβώ: “Ει έχεις καρδίαν δύνασαι σωθήναι”. Αν έχεις καρδιά μπορείς να σωθείς.
Το Γεροντικό είναι ένα βιβλίο, μια συλλογή από αποφθέγματα, λόγια σεμνά, με συστολή ειπωμένα και καταγεγραμμένα χωρίς πολυλογίες, όπως λέει και στις Πράξεις των Αποστόλων: “Καθώς το Πνεύμα εδίδου αυτοίς αποφθέγγεσθαι”. (Πραξ. 21,3). Έχει δε και κάποια ενδεικτικά χαρακτηριστικά από τη ζωή των αγίων της Ερήμου.
Ένα παράδειγμα στο βίο του Αγίου Μακαρίου. Κάποτε ο Άγιος Μακάριος ο Μέγας που ασκήτευε σε κάποια απόσταση από ένα χωριό, και προσποριζόταν τα προς το ζην κάνοντας εργόχειρο ψάθες που έδινε σε κάποιον γνωστό του, που τις πουλούσε και του έφερνε παξιμάδι και χουρμάδες, κατηγορήθηκε από την κόρη του πανδοχέα του χωριού ότι ήλθε σε σαρκική επαφή μαζί της και την άφησε έγκυο.
Το χωριό ξεσηκώθηκε εναντίον του.
Εκείνος δέχθηκε την συκοφαντία αγόγγυστα και προσφέρθηκε να φροντίσει την κοπέλα δίνοντάς της τα απαραίτητα μέχρι να γεννήσει, εργαζόμενος εκείνος διπλά για να εξοικονομήσει τα χρήματα που χρειαζόταν. (Τότε βέβαια δεν υπήρχαν και οι εξετάσεις του DNA για ν’ αποδείξει την αθωότητά του).
Όταν ήρθε η ώρα του τοκετού, το παιδί δεν έβγαινε, μέχρι που ομολόγησε η κοπέλα ότι ο πατέρας του παιδιού της δεν ήταν ο ασκητής αλλά κάποιος περαστικός στρατιώτης.
Τότε θέλησαν να τον τιμήσουν και να τον δοξάσουν τον Άγιο για τη συκοφαντία που υπέμενε αλλά εκείνος έφυγε μακρυά για να μείνει η καρδιά του δοσμένη στο Θεό και όχι στη δόξα των ανθρώπων.
Διαβάζουμε στους ψαλμούς του Δαυίδ “λύτρωσέ με από συκοφαντίας ανθρώπων και φυλάξω τας εντολάς Σου”. Ο Άγιος Μακάριος είχε καρδιά, καρδιά δοσμένη στο Θεό και μπόρεσε να αντέξει και την συκοφαντία, και σώθηκε, και δοξάζεται εν ουρανώ και επί γης.
Κάτι άλλο που τονίζουν οι πατέρες του Γεροντικού είναι η κοπή του θελήματός μας. Όχι να μην επιθυμούμε. Άνθρωπος χωρίς επιθυμία είναι νεκρός. Αλλά το εγκεφαλικό θέλημα, το πείσμα να γίνει το δικό μας. Και το αποτέλεσμα είναι ολέθριο.
Για τον μοναχό εύκολο είναι να μην έχει γυναίκα και χρήματα αλλά η κοπή του θελήματος είναι που όλοι χωλαίνουμε και γι αυτό ο Μοναχισμός στην εποχή μας είναι αυτό που είναι.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον γάμο. Ο καθένας από τους συζύγους θέλει να γίνεται το δικό του θέλημα, κανένας δεν υποχωρεί και στο τέλος φτάνουμε στα διαζύγια. Όποιος υποχωρεί πρώτος κερδίζει και τον άλλον.
Το θέλημα κλείνει την καρδιά. Χωρίς καρδιά δεν ανεχόμαστε τον άλλον αλλά και δεν μπορούμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.
Πριν λίγα χρόνια ήρθε στην Ελλάδα ένας μεγάλος σύγχρονος ψυχολόγος, ο Ίρβινγκ Γιάλομ, για κάποιες διαλέξεις. Τον ρώτησε ένας ακροατής: “Κύριε καθηγητά, ύστερα από 40 χρόνια εμπειρίας στην ψυχανάλυση, τι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά έχει ο σύγχρονος άνθρωπος σε σχέση με προηγούμενες εποχές;” Και τι είπε;
“Σήμερα ο άνθρωπος πάσχει από έντονο θέλω, και όσοι μπορούν και ικανοποιούν το θέλω τους οδηγούνται στην κατάθλιψη, όσοι δε, δεν μπορούν να το ικανοποιήσουν γίνονται σχιζοφρενικοί”. Ήρθε ο ψυχολόγος να επικυρώσει αυτό που οι άγιοι πατέρες μας είπαν πριν τόσους αιώνες.
Ο Χριστός μας ήρθε στη γη, έγινε άνθρωπος και το αλλοιώτικο που μας μύνησε είναι η Ανάσταση των νεκρών και η αγάπη.
Για να πιστέψει όμως κανείς στην Ανάσταση πρέπει να έχει καρδιά. Για να αγαπήσει το ίδιο.
Είμαστε Χριστιανοί, βαπτισμένοι, μέλη του Σώματος του Χριστού, ακολουθούμε τις εντολές του Χριστού, τηρούμε τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας μας, αλλά λίγοι έχουμε καρδιά.
Το “δύνασαι σωθήναι ει έχεις καρδίαν”, η σωτηρία της ψυχής, δεν είναι μια μαγική κίνηση εισόδου μας στον Παράδεισο. Σωτηρία σημαίνει γίνομαι σώος, ολόκληρος. Η ολοκλήρωση του ανθρώπου γίνεται μόνο με το ξεπέρασμα του “εγώ”, της κληρονομιάς μας από τον προπάτορα Αδάμ, δια της αγάπης. Και η αγάπη χρειάζεται καρδιά.
Μιλούσαμε κάποτε μ’ έναν ηγούμενο από την πρώην Σοβιετική Ένωση και ανέφερα το ρητό αυτό του Γεροντικού και λέει: “Έπρεπε να λέει ο αββάς Παμβώ για καθαρή καρδιά”. Του απάντησα: “Αν δεν ενεργοποιήσουμε με τη δική μας προαίρεση την καρδιά μας για να αγαπήσει, να καθαριστεί, παραμένει ανενεργός και δεν οδηγούμαστε στη Σωτηρία”.
Νομίζουμε οι περισσότεροι Χριστιανοί ότι σωζόμαστε τηρώντας μόνο τον Νόμο. Καλός ο νόμος του Θεού και ευλογημένος, η εντολή που ήρθε και μας έδωσε ο Χριστός, το συμπλήρωμα του Νόμου είναι η Αγάπη, και η Αγάπη χωρίς καρδιά δεν υπάρχει.
Η αποφυγή της αμαρτίας και η προσπάθεια για ενάρετη ζωή, αν δεν στεφανώνεται, αν δεν στηρίζεται στην Αγάπη, δεν σώζει τον άνθρωπο.
Όσο “ενάρετος” και να είναι ο άνθρωπος, όσο αυστηρός τηρητής του Νόμου, αν δεν μαλακώσει η καρδιά του, αν δεν θυσιάσει το “εγώ” του, αν δεν επικοινωνήσει αληθινά με το Θεό και τους ανθρώπους αποδεχόμενος τον εαυτό του με όλα τα θετικά και αρνητικά στοιχεία του, δεν ολοκληρώνεται, δεν σώζεται.
Βλέπουμε τον Φαρισαίο που έκανε πιο πολλά απ’ όσα προστάζει ο Νόμος, “αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι”, να απορρίπτεται, ενώ ο αμαρτωλός αλλά με ταπεινωμένη καρδιά τελώνης δικαιώνεται από τον Κύριό μας.
Οι χωρίς καρδιά “ενάρετοι” είμαστε σκληροί απέναντι και στον εαυτό μας και απέναντι στους άλλους. Απαιτούμε πολλά, γινόμαστε εγκεφαλικοί, λογαριάζουμε με νομικίστικο τρόπο τη ζωή και αυτή μας αφήνει κενά που σίγουρα δεν μας βοηθούν στην ολοκλήρωση, στην Σωτηρία.
“Ο έχων καρδίαν δύναται σωθήναι”.
Πόσους ενάρετους αυτού του είδους Χριστιανούς βλέπουμε να έχουν χαρά; να χαμογελούν; να είναι ευχάριστοι στις σχέσεις τους; να μπορούν να συγχωρούν; να χωρούν μαζί, αυτό σημαίνει συν-χωρώ.
Είναι αυστηροί κριταί του εαυτού τους και του πλησίον, και πολλές φορές και του Θεού, που από Αγάπη δεν τιμωρεί τους παραβάτες του Νόμου. Άνθρωποι κλεισμένοι, φοβισμένοι, κακομοιριασμένοι πολλές φορές, χωρίς χαρά και αγάπη γιατί μόνο η Αγάπη “έξω βάλλει τον φόβον” και δίνει χαρά.
Φοβούνται να μην μολυνθεί η πίστη, και κατηγορούν επισκόπους, θεολόγους, πνευματικούς οι οποίοι προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τους εκτός της Εκκλησίας μας ανθρώπους, είτε σχισματικούς, είτε αιρετικούς είτε μη Χριστιανούς, λες και την αλήθεια την έχει μόνον η στενή αντίληψη του θρησκευτικού μας club!
Σε θέματα προσαρμογής της ποιμαντικής στις ανάγκες που προκύπτουν κατά καιρούς, όπως η δυσκολία της κατανόησης της λειτουργικής μας γλώσσας και η προσπάθεια μετάφρασης κάποιων κειμένων, βρίσκουν αυτούς τους Χριστιανούς “εξοργισμένους”, από το φόβο μήπως αλλοιωθεί η πίστη μας, τα δόγματα της Εκκλησίας μας, που ούτως ή άλλως λίγοι τα κατανοούμε, και συνασπισμένους κατά των “νεωτεριστών” παραμένοντας στην παράδοση-συντήρηση. Και μιλούν για παράδοση συγχέοντας τις έννοιες- παράδοση που σημαίνει παίρνω κάτι, το ζω και το παραδίδω στους επόμενους- και συντήρηση που είναι η κονσέρβα. Και έχουν οι άνθρωποι αυτοί την αίσθηση ότι είναι σουπερορθόδοξοι. Ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, η μεγάλη εκείνη καρδιά έλεγε: “Κανένας μας δεν είναι ορθόδοξος, όλοι έχουμε τις πλάνες μας τις προσωπικές. Ορθόδοξη είναι μόνο η Εκκλησία μας και σωζόμαστε ως μέλη Της”.
Φοβούνται οι άνθρωποι αυτοί τον σκανδαλισμό.
Ένα παράδειγμα: Πριν λίγα χρόνια κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με βίους εναρέτων Χριστιανών. Έχει εκεί και τον βίο ενός ευλαβούς ιερέως που έκαμνε θαύματα. Το βίο αυτόν του παπα-Βασίλη, τον μετέφρασε από τα καραμανλήδικα ένας γνωστός μας ηλικιωμένος ιερέας. Λυπήθηκε ο καημένος ο παπάς όταν είδε στην έκδοση του βίου του παπα-Βασίλη να λείπει ένα θαύμα που έκανε.
Καθόταν κάποτε με άλλους χωριανούς στο καφενείο του χωριού και λένε οι χωριανοί: “Να είχαμε λίγο καπνό!” Λέει ο παπα-Βασίλης: Θα πάω στην Καισάρεια να φέρω”. Σηκώθηκε και σε λίγη ώρα επέστρεψε, φέρνοντας καπνό. Σκέφθηκαν οι άλλοι: “Θα είχε στο σπίτι του καπνό και μας λέει ότι πήγε στην Καισάρεια.” (Δυο-τρεις ώρες δρόμος).
Την άλλη μέρα το πρωί, έρχονται στο χωριό κάποιοι διαβάτες και ρωτάνε αν στο χωριό αυτό υπάρχει ένας παπα-Βασίλης. Τον βρίσκουν και τον παρακάλεσαν να “λύσει” (πνευματικό λύσιμο, όπως διαβάζουμε στους συναξαριστές, που κοκκάλωναν τα χέρια των δημίων και τους έλυναν οι μάρτυρες), τρία άτομα που συνάντησε την προηγούμενη μέρα κοντά σ’ ένα γεφύρι πριν την Καισάρεια, την ώρα που πήγε να φέρει καπνό, γιατί αυτοί τον πείραζαν και ο παπάς τους “έδεσε” και κοκκάλωσαν τόσες ώρες χωρίς να μπορούν να κουνηθούν. Έτσι πιστοποιήθηκε η μετάβαση του παπά στην Καισάρεια, την συγκεκριμένη ώρα.
Κόλλησαν οι εκδότες στον καπνό, να μην σκανδαλίσει το παράδειγμα, και άφησαν ένα τέτοιο θαύμα, που ο Θεός το έκανε, ξεπερνώντας τόπο και χρόνο, για την καλή διάθεση του ποιμένος να ικανοποιήσει και αυτήν την απλή ανάγκη ενοριτών του, φέρνοντάς τους καπνό.
Είμαστε αυστηροί τηρηταί της ηθικής αλλά χωρίς καρδιά!
Κάποτε είμασταν με κάποιους προσκυνητές στον Γερο-Παΐσιο και τον ρώτησε ένας απ’ αυτούς: “Γέροντα, είναι αμαρτία το κάπνισμα;” Και απάντησε με καλοσύνη το Γεροντάκι: “Βρε παιδί, είναι αρετή;”. Ούτε να τον ελέγξει, ούτε να τον μαλώσει. Απλά και ωραία με καλή καρδιά, του έδωσε το μήνυμα.
Πριν λίγες βδομάδες άκουσα κάτι πολύ παρήγορο για την εποχή μας. Υπάρχουν ευτυχώς ποιμένες και στις μέρες μας που θυσιάζουν το πρεστίζ και τη φήμη τους, στα μάτια των “ευσεβών” τηρητών του Νόμου, για την σωτηρία του ποιμνίου. Ποιμένες με καρδιά. Με καρδιά, που αγαπούν και ξεπερνούν τον καθωσπρεπισμό.
Ένας επίσκοπος σε μια ιερατική σύναξη μιλώντας στους εξομολόγους της περιφέρειάς του, τους είπε τα εξής: “Πατέρες, σε όσους περνούν το κατώφλι του εξομολογητηρίου, να μη τους στερείτε τη Θεία Κοινωνία. Να ξεπεράσουμε τα συνταγολόγια της θρησκευτικής ζωής. Εκείνο που χρειάζεται είναι να αγαπάμε αλλήλους, να έχουμε σχέσεις αληθινές μεταξύ μας, σχέση αληθινή με το Θεό.
Λέμε πολλές φορές στα μωρά που είναι αξιολάτρευτα: “Θα σε φάω!” Τι σημαίνει αυτό; είναι μια έκφραση κατ’ εξοχήν αγαπητική-ερωτική. Και ο Θεός, που με τη Θεία Ευχαριστία που μας δίνεται να Τον φάμε, του γυρνάμε την πλάτη γιατί δεν αγαπάμε, γιατί η καρδιά μας δεν είναι ανοικτή να δεχθούμε τον “μανιακό εραστή” των ψυχών μας.
Έχουν βέβαια ελαφρυντικά οι Χριστιανοί γιατί έτσι τους διδάσκουμε. Τους κλείνουμε την καρδιά. Τους αποτρέπουμε από την ουσιαστική σχέση με τον Χριστό, την μετάληψη του Σώματος και του Αίματός Του, βάζοντάς τους εμπόδια στο να ζήσουν τον Χριστό. Πιστεύω πως, επηρεασμένοι από τους δυτικούς, που θέλοντας να δώσουν μεγαλύτερη αξία στους κληρικούς τους, έπαψαν να μεταδίδουν σώμα και αίμα παρά μόνον όστια, και που θεωρώντας απαραίτητη προϋπόθεση την ευλογία του ιερέα πριν τη Θεία Μετάληψη (δια της δήθεν εξομολογήσεως) για τον έλεγχο των πιστών, φθάσαμε και μεις οι ορθόδοξοι να αρνούμαστε την παράδοσή μας- όπως και σε πολλά άλλα- αλλά κυρίως στη συμμετοχή μας στο ποτήριο της Ζωής, γιατί μας βολεύει στη θρησκειοποίηση που καταντήσαμε την πίστη μας.
Εξομολογούμαστε αυτά για τα οποία μετανοούμε και μετάνοια δεν είναι η μεταμέλεια για τα σφάλματά μας. Ο Άγιος Αντώνιος λέει- πάλι στο Γεροντικό- “μη μεταμελήσαι για πράγμα που πέρασε πια”. Και ο χαρισματικός Παπα-Πορφύριος έλεγε: “μην ασχολήσθε με τις αμαρτίες σας αλλά να είστε στραμμένοι στην Αγάπη του Χριστού”.
Λόγια που είπε και ο Απόστολος των Εθνών: “των όπισθεν επιλανθανώμενοι, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενοι”.
Δεν πάμε να εξομολογηθούμε γιατί ήρθε η μεγάλη γιορτή που συνηθίζουμε να κοινωνούμε. Καμιά σχέση το μυστήριο της μετανοίας με τη Θεία Μετάληψη.
Ο Χριστιανός που έχει καρδιά είναι πάντα σε εγρήγορση, σε νήψη. Το πρώτο που παρακαλεί ο ιερεύς μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων είναι: “εις νήψιν ψυχής”, νήψις είναι η εγρήγορση, μετά συνεχίζει: “εις άφεσιν αμαρτιών, εις Πνεύματος Αγίου Κοινωνίας,” κτλ.
Η νήψη μας κρατάει την καρδιά ανοικτή στο Χριστό, και ζητούμε συγγνώμη γιατί με τις αμαρτίες μας Τον λυπούμε, χαλάει η σχέση μας με τον Χριστό μας- χωρίς Εκείνος βέβαια να παύει να μας αγαπάει όπως πριν- και η ζωή συνεχίζεται.
Θα εξομολογηθούμε κάποια πράγματα κάπως βαρειά. Δεν χρειάζονται ούτε λεπτομέρειες ούτε ψυχαναλύσεις. Στο Θεό εξομολογούμαστε δια του ιερέως.
Όλοι οι Χριστιανοί που βρίσκονται στη Θεία Λειτουργία πρέπει να κοινωνούν. Όσοι έχουν “κανόνα”, επιτίμιο ακοινωνησίας, ας κάθονται στο νάρθηκα προσκλαίωντας όπως τα παλιά τα χρόνια. Όπως στα πρώτα αποστολικά χρόνια, η Θεία Ευχαριστεία ετελείτο μετά τα γεύματα, τις Αγάπες, και όλοι κοινωνούσαν, έτσι πρέπει και τώρα. Αν δεν κοινωνούμε στη Θεία Λειτουργία γιατί παρευρισκόμαστε στην Εκκλησία;
Η εξάρτηση από τη γνώμη των πνευματικών πολλές φορές είναι ανάγκη μας γιατί η καρδιά μας είναι κλειστή στην Αγάπη του Χριστού, και θέλουμε να πάρει κάποιος άλλος την “ευθύνη” μας. Άρρωστες καταστάσεις.
Όλα αυτά βέβαια ίσως φαίνονται εξτρεμιστικά, αλλά “ο έχων καρδίαν…”
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΕΝ ΜΑΡΟΥΔΑ

[toula]

Βγαίνει ένας παπούλης και λέει ότι καλύτερα ξέρω γω να τρως κρέας κάθε μέρα και να μην πηγαίνεις την αδερφή σου στα δικαστήρια. Αυτη ειναι η νηστεία. Καλά τα λέει, αλλά καλυτερα θα ηταν να συνόδευε την πρόταση του με την επισήμανση ότι χρησιμοποιεί το σχήμα της υπερβολής στον λόγο του . Γιατί λίγο πολύ ειμαστε πονηρά βλαχαδερά και άλλο που δεν θέλουμε να πιστεύουμε για αληθινό ό, τι ακριβώς ποθεί το αχόρταγο πετσί μας και το θεληματάρικο κεφάλι μας. Το ναι ναι και το όχι όχι, ειπε ο Μέγας Μάγκας.Ο Πανυπερμέγιστος ο Αληθινός σε όλα Του!

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Είναι μεγαλύτερο θαύμα το να μεταστρέψεις τον αμαρτωλό (αμετανόητο) με το κήρυγμα του Θείου Λόγου και την συνδρομή της προσευχής,
παρά να αναστήσεις τον σωματικό νεκρό.
Γιατί σ' αυτόν ανασταίνεται η σάρκα, που θα πεθάνει πάλι, σε εκείνον όμως ανασταίνεται η ψυχή που θα ζήσει αιώνια.
Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος
(✞ 12-03)

[toula]

Μεσοτεσσαρακοστή
Μόλις καρφώθηκε, Χριστέ,
το ξύλο του Σταυρού Σου,
τα θεμέλια του θανάτου
σαλεύτηκαν, Κύριε.
Γιατί εκείνον που ο Άδης
με λαχτάρα κατάπιε,
με τρόμο τον άφησε ελεύθερο.
Μας φανέρωσες έτσι τη σωτηρία Σου,
Άγιε,
κι εμείς Σε δοξολογούμε:
Υιέ του Θεού,
ελέησέ μας.
***
Φτάνοντας στο μέσο
της οδού της Νηστείας,
που οδηγεί στον τίμιο Σταυρό Σου
αξίωσέ μας να δούμε τη δική Σου ημέρα
εκείνη που είδε ο Αβραάμ
και χάρηκε,
όταν σαν από τάφο, απ' το βουνό
παρέλαβε ζωντανό τον Ισαάκ.
Έτσι κι εμάς ευδόκησε
να λυτρωθούμε
με την πίστη από τον εχθρό
και να συμμετάσχουμε
στο Μυστικό Σου Δείπνο
κραυγάζοντας με ειρηνευμένο πνεύμα :
Εσύ είσαι το φως
και ο Σωτήρας μας·
δόξα σε Σένα.
[Από τις ακολουθίες της ημέρας]

[toula]

Τώρα θυμήθηκαν τον διωγμό των Χριστιανών , αυτοί που δεν μας άφηναν σε χλωρό κλαρί και οταν δεν ήταν σε πόλεμο με την Περσία. Που έλεγαν ι.σλαμ και κολλουσε το στόμα τους από το μέλι. Οι λειτουργοί της Ρεζόν και της πολιτικής ορθότητας. Τέλοσπαντων, δυστυχώς ισχύουν όλα αυτά και σας υπενθυμίζω ότι έρχονται και εδώ μερες δύσκολες. Αν και για κάθε Χριστιανό ένας αδερφός μας να μαρτυρήσει στην άλλη άκρη του κόσμου, είναι ήδη πληγή στο σώμα μας. Ω Χριστέ μου, ολα αυτά που είπες για το μίσος του κόσμου, επειδή φέρουμε το όνομα Σου και όχι για κάποια αμαρτία μας, εκπληρώνονται. Είσαι ο Αμήν ο Μαρτυς ο Αληθινός. Και απ' ότι έμαθα έκλεισε ο Πανάγιος Τάφος. Ολα τα σταυρώσιμα αποψε.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Γράφει ο Άγιος Κύριλλος στις ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ του για τις μαρτυρίες και τα τεκμήρια του Σταυρού και την Ανάστασης :
Ναί, ο Κύριός μας σταυρώθηκε.
Λάβε λοιπόν ως πρώτο και αδιάσειστο θεμέλιο τον Σταυρό και πάνω σε αυτόν να οικοδομήσεις τα υπόλοιπα της πίστεως. Μην αρνηθείς τον Εσταυρωμένο. Αν Τον αρνηθείς, πολλοί θα σε ελέγξουν γι' αυτό. Πρώτος θα σε ελέγξει ο Ιούδας ο προδότης, διότι αυτός που Τον πρόδωσε γνώριζε ότι καταδικάστηκε σε θάνατο από τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους, όπως μαρτυρούν τα τριάντα αργύρια και η Γεθσημανή, όπου έγινε η προδοσία. Για να μην αναφέρω το Όρος των Ελαιών, όπου όλοι προσεύχονταν μαζί Του τη νύχτα.
Μαρτυρεί η σελήνη της νύχτας, μαρτυρεί η ημέρα και ο ήλιος που σκοτείνιασε, διότι δεν μπορούσε να βλέπει την παρανομία των εχθρών του Κυρίου. Σε ελέγχει η φωτιά όπου βρισκόταν και θερμαινόταν ο Πέτρος. Αν αρνηθείς τον Σταυρό, σε περιμένει η αιώνια φωτιά. Μιλάω σκληρά για να μην επιχειρήσεις εσύ να σκληρυνθείς. Θυμήσου τα μαχαίρια που έφεραν εναντίον Του στη Γεθσημανή, για να μην δοκιμαστείς από την αιώνια ρομφαία.
Θα σε ελέγξει το σπίτι του Καϊάφα, που με την ερήμωση που το δέρνει δείχνει τη δύναμη του τότε δικαζόμενου εκεί. Ο ίδιος ο Καϊάφας, την ημέρα της Κρίσεως, θα σου φέρει σθεναρές αντιρρήσεις. Θα σου αντιταχθεί και ο δούλος που έδωσε το ράπισμα στον Ιησού, και αυτοί που Τον έδεσαν και Τον έφεραν στον τόπο του μαρτυρίου. Θα σου αντιταχθούν και ο Ηρώδης και ο Πιλάτος, και κάπως έτσι θα σου μιλήσουν: «Τι αρνείσαι Αυτόν που συκοφαντήθηκε από τους Ιουδαίους μπροστά σας, για τον Οποίο ξέρουμε ότι δεν αμάρτησε σε τίποτα;» Διότι και εγώ ο Πιλάτος «ένιψα τότε τα χέρια μου».
Θα σου αντιταχθούν οι ψευδομάρτυρες και οι στρατιώτες που Του φόρεσαν «το κόκκινο ένδυμα και το αγκάθινο στεφάνι, Τον σταύρωσαν στον Γολγοθά» και για «τον χιτώνα Του έβαλαν κλήρο». Θα σε ελέγξει ο Σίμων ο Κυρηναίος που σήκωσε τον Σταυρό πίσω από τον Ιησού.
Θα σε ελέγξει από τα αστέρια ο ήλιος που σκοτείνιασε. Και από της γης τα πράγματα, το κρασί το αρωματισμένο με σμύρνα. Από τα καλαμοειδή το καλάμι, από τα βότανα ο ύσσωπος, από τα θαλάσσια το σφουγγάρι, από τα δέντρα το ξύλο από όπου έγινε ο Σταυρός. Οι στρατιώτες, όπως είπαμε, που Τον σταύρωσαν και έβαλαν κλήρο για τα ιμάτιά Του, ο στρατιώτης που με τη λόγχη άνοιξε την πλευρά Του, οι γυναίκες που ήταν τότε παρούσες, το καταπέτασμα του Ναού που σχίστηκε τότε σε δύο κομμάτια. Το πραιτώριο του Πιλάτου, που τώρα έχει ερημωθεί με τη δύναμη Εκείνου ο Οποίος είχε τότε σταυρωθεί.
Αυτός εδώ ο Γολγοθάς ο άγιος, ο υπερυψωμένος, που μέχρι σήμερα εκπέμπει φως και δείχνει μέχρι τώρα πώς ράγισαν οι πέτρες του για τον Χριστό. Το πλησίον μνήμα όπου ενταφιάστηκε και η πέτρα που έβαλαν στη θύρα και που μέχρι σήμερα βρίσκεται δίπλα στον τάφο. Οι Άγγελοι που ήταν τότε παρόντες. Οι γυναίκες που προσκύνησαν μετά την Ανάσταση. Ο Πέτρος και ο Ιωάννης που έτρεξαν στο μνήμα και ο Θωμάς, που έβαλε το χέρι του στην πλευρά Του και τα δάκτυλά του στα σημάδια από τα καρφιά.
***
Πολλοί εἶναι οἱ μάρτυρες τῆς ᾿Αναστάσεως τοῦ Σωτήρα. ῾Η νύχτα καί τό φῶς τό πανσέληνο, διότι ἦταν ἡ δεκάτη ἕκτη νύχτα καί τό φεγγάρι ἦταν ὁλόγιομο. ῾Η ταφόπετρα πού δέχτηκε τόν Κύριο κάτω ἀπό τή σκέπη της καί ὁ λαξευτός βράχος πού θά ἐναντιωθεῖ καί θά ξεμπροστίσει τούς ᾿Ιουδαίους, διότι αὐτός εἶδε τόν Κύριο. ῾Ο λίθος πού κύλισαν τότε μπροστά στό μνῆμα, ὁ ὁποῖος βρίσκεται ἐκεῖ καί μέχρι σήμερα μαρτυρεῖ τήν ᾿Ανάσταση. Οἱ ῎Αγγελοι τοῦ Θεοῦ πού ἦταν παρόντες, ἔδωσαν καί αὐτοί μαρτυρία γιά τήν ᾿Ανάσταση τοῦ Μονογενοῦς. ῾Ο Πέτρος, ὁ ᾿Ιωάννης, ὁ Θωμᾶς καί ὅλοι οἱ ἄλλοι ᾿Απόστολοι, ἀπό τούς ὁποίους μερικοί ἔτρεξαν στό μνῆμα καί εἶδαν τά σάβανα τῆς ταφῆς, μέ τά ὁποῖα τόν εἶχαν τυλίξει προηγουμένως, νά βρίσκονται μέσα στόν τάφο μετά τήν ᾿Ανάσταση, ἐνῶ ἄλλοι ψηλάφησαν τά χέρια Του καί τά πόδια Του (πρβλ. Λουκ. 24, 39) καί εἶδαν τά σημάδια ἀπό τά καρφιά (πρβλ. ᾿Ιωάν. 20, 25). ῞Ολοι ὅμως ἀπόλαυσαν τό σωτήριο φύσημα καί καταξιώθηκαν νά συγχωροῦν ἁμαρτίες μέ τή δύναμη τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Καί οἱ γυναῖκες πού κράτησαν τά πόδια Του, ὅταν τούς ἐμφανίστηκε, πού ἔζησαν τό μέγεθος τοῦ σεισμοῦ καί εἶδαν τή λάμψη τοῦ ᾿Αγγέλου, ὁ ὁποῖος παρευρισκόταν ἐκεῖ, εἶναι κι αὐτές μάρτυρες τῆς ᾿Αναστάσεως. ᾿Αλλά καί τά σάβανα πού φοροῦσε (πρβλ. Λουκ. 24, 12), τά ὁποῖα τά ἄφησε ἐκεῖ καθώς ἀναστήθηκε εἶναι μάρτυρες τῆς ᾿Αναστάσεως. Οἱ στρατιῶτες καί τά ἀργύρια πού δόθηκαν. ῾Ο τόπος αὐτός, πού ἀκόμα καί τώρα μπορεῖ κανείς νά τόν δεῖ, καί ὁ ἅγιος αὐτός Ναός της Αναστάσεως πού οἰκοδομήθηκε ἀπό τή φιλόχριστη προαίρεση ἐκείνου τοῦ ἀξιομακάριστου Βασιλιᾶ Κωνσταντίνου καί πού, ὅπως καί τώρα τόν βλέπεις, ἔχει τόσο θαυμάσια διακοσμηθεῖ.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΦΥΛΑΤΤΕΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΟΛΙΤΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΦΡΙΚΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥΣ . ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ .

[toula]

ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ(+17 Μαρτίου)
8ος αιώνας μ.Χ
Η ασπίδα μου σήμερα,
μια αμάχητη δύναμη, η επίκληση της Τριάδας,
στην βεβαίωση της τριαδικότητας,
στην ομολογία της μοναδικότητας
του δημιουργού των πάντων,
δια της αγάπης.
*
Ασπίδα μου σήμερα
η δύναμη της αγάπης των Χερουβίμ,
η υπακοή των αγγέλων.
η διακονία των αρχαγγέλων,
των αγίων ο ένδοξος αναστάσιμος χορός,
οι προσευχές των πατριαρχών,
των προφητών οι οράσεις,
των αποστολών οι διδαχές,
των ομολογητών η πίστη,
των παρθένων η αγνότητα,
των δικαίων τα παλαίσματα.
*
Η ασπίδα μου σήμερα
η δύναμη του ουρανού,
το απαύγασμα του ήλιου,
η ασπράδα του φεγγαριού,
της φωτιάς το σελάγισμα,
της αστραπής το τάχος,
η σφοδρότητα του ανέμου,
το βάθος του ωκεανού,
της γης η σταθερότητα,
η ακινησία των βράχων.
*
Ο Χριστός δίπλα μου, ο Χριστός εμπρός μου,
Ο Χριστός πίσω μου, ο Χριστός εντός μου,
Ο Χριστός πάνω και κάτω,
Ο Χριστός παραμυθεί και ανακαινίζει,
Ο Χριστός στην ειρήνη, ο Χριστός στον κίνδυνο,
Ο Χριστός στην καρδιά αυτών που με σκέφτονται,
Ο Χριστός στην καρδιά αυτών που μου μιλούν.

[toula]

Την δεκάτη εβδόμη του μήνα μνήμη του Οσίου Πατέρα μας ΑΛΕΞΙΟΥ του ανθρώπου του Θεού
Ο όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στην Ρώμη την εποχή του αυτοκράτορα Αρκαδίου (395-408). Οι γονείς του, ο ευλαβής συγκλητικός Ευφημιανός και η Αγλαΐα, ήσαν επί πολλά χρόνια άτεκνοι. Ο Αλέξιος έλαβε λαμπρή μόρφωση και όταν ενηλικιώθηκε, οι γονείς του προετοίμασαν τα του γάμου του με μια νεαρή κόρη εκλεκτής οικογένειας της αριστοκρα­τίας της Ρώμης. Όμως την ίδια την νύκτα του γάμου τους ο Αλέξιος, ο οποίος ποθούσε την αγία και τέλεια παρθενία, ψιθύρισε κάτι στο αυτί της συζύγου και αφού της παρέδωσε το δαχτυλίδι του, έφυγε κρυφά. Εμπιστευόμενος την θεία Πρόνοια, επιβιβάστηκε σε πλοίο και έφθασε στην Λαοδίκεια της Συρίας και από εκεί ακολούθησε ένα καραβάνι εμπό­ρων που κατευθυνόταν στην Έδεσσα.
Εκεί σταμάτησε σε έναν ναό αφιερωμένο στην Θεοτόκο και παρέμεινε στον νάρθηκα δεκαεπτά χρόνια, ντυ­μένος με κουρέλια και συντηρούμενος από τις ελεημοσύνες των πιστών που έρχονταν στο ναό να προσευχηθούν. Στο μεταξύ ο πατέρας του είχε στείλει υπηρέτες προς κάθε κατεύθυνση για να τον βρουν, ενώ η μητέρα του φόρεσε τρίχινο ένδυμα και θρηνούσε απαρηγόρητη, η δε νύφη, με την αγάπη που δείχνει η τρυγόνα για το ταίρι της, ανυπομονούσε να έχει κάποια είδηση. Κάποιοι από τους απεσταλμένους του Ευφημιανού έφθασαν στην Έδεσσα και έδωσαν ελεημοσύνη στον Αλέξιο, χωρίς διόλου να υποπτευθούν βέβαια ότι επρόκειτο για τον κύριό τους· τόσο πολύ είχε πα­ραμορφωθεί από την άσκηση και την σκληραγωγία που επέβαλε στο σώμα του ευχαρίστως για την αγάπη του Θεού.
Μετά από πολλά χρόνια αγώνων εν τω κρυπτώ, η Παναγία εμφανίσθηκε στον νεωκόρο της εκκλησίας λέγοντάς του να επιτρέψει την είσοδο στον άνθρωπο του Θεού. Βλέποντας ότι τον αντιλήφθηκαν και επρόκειτο να τον περιβάλουν με τιμές, ο Αλέξιος ανεχώρησε και πάλι παίρνοντας το πλοίο για την Ταρσό. Οι αντίθετοι άνεμοι όμως, ή μάλλον η θεία Πρό­νοια, ώθησαν το πλοίο στο λιμάνι της Ρώμης. Ο άγιος υποτάχθηκε σε αυτό το θείο σημείο και πήγε στο πατρικό σπίτι, όπου ζήτησε από τον πατέρα του που έβγαινε εκείνη την στιγμή ελεημοσύνη σαν ζητιάνος. Χωρίς να αναγνωρίσει τον πολυαγαπημένο του γιο, ο Ευφημιανός, που είχε γίνει ακόμη πιο φιλάνθρωπος ύστερα από την τόσο επώδυνη αυτή απώλεια, πρόσταξε τους υπηρέτες του να δώσουν κατάλυμα στον δύσ­τυχο άνθρωπο για όσο διάστημα επιθυμούσε να μείνει και να του δίνουν να τρώει τα περισσεύματα της τραπέζης του.
Ο άνθρωπος του Θεού έμεινε άλλα δεκαεπτά χρόνια σε μια γωνιά του πατρικού σπιτιού, υφι­στάμενος χωρίς να προφέρει το παραμικρό παράπονο, και μάλιστα με ευχαρίστηση, τις προσβολές και τις λοιδορίες των υπηρετών. Όταν έλαβε πληροφορία από τον Θεό ότι επίκειται η εκδημία του, ζήτησε να του φέ­ρουν χαρτί και μελάνι, και με την πένα στο χέρι, γράφοντας την ιστο­ρία της ζωής του, εξεδήμησε προς τας αιωνίους μονάς.
Την ίδια ημέρα, καθώς ετελείτο η θεία Λειτουργία στην βασιλική του Αγίου Πέτρου, χοροστατούντος του πάπα και παρουσία του αυτοκράτορα Ονωρίου (395-423) και πλήθους κόσμου, φωνή ακούστηκε από το θυσιαστήριο λέγουσα: «Αναζητείστε τον άνθρωπο του Θεού· θα δεηθεί για την πόλη και για όλους εσάς. Ήδη εξέρχεται του σώματος!» Καθώς το εκκλησίασμα άρχισε να προσεύχεται, η φωνή ακούστηκε ξανά αποκαλύπτοντας ότι βρισκόταν στην οικία του Ευφημιανού. Όταν η επιβλητική πομπή με επικεφαλής τον πάπα και τον αυτοκράτορα έφθασε εκεί, ο υπηρέτης που τον φρόντιζε, αποκάλυψε ότι ο ζητιάνος που στε­κόταν τόσα χρόνια πλάι στην εξώθυρα μοίραζε την τροφή του στους πτωχότερους και ο ίδιος δεν τρεφόταν παρά μόνο την Κυριακή με ψωμί και νερό, μένοντας ατάραχος αν όχι και χαρούμενος όταν οι άλλοι υπη­ρέτες τον καθύβριζαν.
Πήγαν στην καλύβα του και τον βρήκαν νεκρό να κρατά ένα χαρτί στο χέρι. Όταν το διάβασαν δημόσια έμειναν κα­τάπληκτοι από τον θαυμαστό τρόπο με τον οποίο αυτός ο δούλος του Θεού είχε αγωνιστεί ενάντια στην φύση για να λάβει τα υπέρ την φύση αγαθά. Ο αυτοκράτορας και ο πάπας βλέποντας τα δάκρυα και τους γοερούς θρήνους των γονέων του, τους συμβούλεψαν να χαίρονται μάλλον και να αγάλλονται που έφεραν στον κόσμο έναν τέτοιο άγιο, ο οποίος μέλλει να βασιλεύσει με τον Χριστό στους αιώνες. Το πλήθος συνωστι­ζόταν γύρω από την νεκρική κλίνη, τυφλοί έβρισκαν το φως τους, κου­φοί την ακοή τους, μουγγοί δόξαζαν τον Θεό μεγαλοφώνως, πονηρά πνεύ­ματα τρέπονταν σε φυγή, επικρατούσε τέτοια αναταραχή, που η νεκρώσιμη πομπή δεν μπορούσε να προχωρήσει.
Ο αυτοκράτορας σκόρπισε τότε χρυσά νομίσματα με την ελπίδα ότι θα αποσπούσαν την προσοχή του πλήθους από το φέρετρο. Δεν συνέβη όμως αυτό, καθώς ο λαός περιφρονούσε τον φθαρτό χρυσό για να λάβει την χάρη της αφθαρσίας αγγίζοντας το σώμα του αγίου. Τέλος, το τίμιο σκήνωμα εναποτέθηκε στην βασιλική του Αγίου Βονιφατίου σε λάρνακα, διακοσμημένο με χρυσό και πολύτιμους λίθους, απ’ όπου ανάβλυζε αφθόνως μύρο ευωδιαστό, ιαματικό κάθε νόσου. Η κάρα του αγίου Αλεξίου τιμάται στην Αγία Λαύρα Καλαβρύτων, στην Πελοπόννησο.
(Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τ. Ζ΄Μάρτιος, εκδ. Ίνδικτος, σ. 173-175).
*
Την ίδια ημέρα
Η μνήμη του αγιου Θεοστηρίκτου του Ομολογητή.
Ο άγιος Οσιομάρτυς Παύλος κάηκε για την τιμή των Αγίων Εικόνων και η μνήμη του Αγίου Μάρτυρα Μαρίνου.
*
Μνήμη του Αγίου Πατέρα μας Πατρικίου, αποστόλου της Ιρλανδίας.
Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ (λατινικά: Patricius, ιρλανδικά: Naomh Pádraig) ήταν ένας Κέλτης Βρετανός και χριστιανός ιεραπόστολος, ο οποίος είναι γενικώς αποδεκτός ως ο προστάτης άγιος της Ιρλανδίας (παρόλο που η Μπρίγκιτ του Κίλνταρε και ο Κολούμπα είναι επισήμως επίσης προστάτες άγιοι). Η καταγωγή του ήταν ρωμαιοβρετανική. Πιθανόν γεννήθηκε το 390 στη σημερινή βορειοδυτική ακτή της Βρετανίας, σε ένα σήμερα άγνωστο μέρος ονόματι Bannavem Taburniae. Ήταν γιος ενός δημοτικού συμβούλου και ο παππούς του ήταν ιερέας. Έχοντας το ρωμαϊκό όνομα Patricius, που σημαίνει ευγενής, μεγάλωσε μιλώντας λατινικά αλλά δεν έδινε καμία σημασία στις αρχές του Χριστιανισμού.
Όταν ήταν περίπου 15 χρονών απήχθη από Ιρλανδούς πειρατές. Όντας σκαβωμένος εργάστηκε ως βοσκός για έξι χρόνια. Σαν βοσκός προσευχόταν συχνά και έτσι γνώρισε το Θεό. Μετά απ' αυτά τα έξι χρόνια είδε ένα όνειρο που τον πληροφορούσε ότι θα γυρνούσε στην πατρίδα του. Είναι άγνωστο εάν δραπέτευσε ή τον ελευθέρωσαν, πάντως τελικά κατάφερε να επιστρέψει στην οικογένειά του. Εκεί εκπαιδεύτηκε για να γίνει ιερέας και ταξίδεψε σε μοναστήρια στη Γαλατία, όπου έμεινε για κάποιο καιρό. Ίσως σ' αυτά τα μοναστήρια συγκαταλέγεται και αυτό του Λερίν στα νότια της Γαλλίας, ένα φημισμένο μοναστήρι που ιδρύθηκε επηρεασμένο από τους μεγάλους Αιγύπτιους μοναχούς όπως ο άγιος Αντώνιος ο Μέγας.
Περίπου το 435 ο Πατρίκιος επέστρεψε στην Ιρλανδία από την Γαλατία σαν επίσκοπος. Το Άρμαγκ (Armagh) στα βόρεια της Ιρλανδίας έγινε έδρα της επισκοπής και ενθάρρυνε την μοναστική ζωή εκεί. Στο Άρμαγκ ίδρυσε και ένα σχολείο. Από εκεί έκανε πολλά ιεραποστολικά ταξίδια, κηρύγματα, διδασκαλίες, βαπτίσεις και ίδρυσε εκκλησίες και μοναστήρια.
Ο επίσκοπος Πατρίκιος μας άφησε γραπτά που σώζονται ως σήμερα. Σώζεται η Ομολογία του, η αυτοβιογραφία του, ένα γράμμα που καταδικάζει τη δουλεία και ο αξιοσημείωτος ύμνος του (breastplate), όπου ομολογεί την απόλυτη πίστη του στο Χριστό. Ήταν ένας εξαιρετικός ποιμένας ψυχών. Σύμφωνα με την παράδοση έδιωξε όλους τους δαίμονες και όλα τα φίδια από την Ιρλανδία. Μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί δηλητηριώδη φίδια στην Ιρλανδία.
Επίσης δίδαξε το μυστήριο της μίας και ομοουσίου Αγίας Τριάδος χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα το τριφύλλι, ένα τοπικό φυτό του οποίου τα φύλλα αποτελούνται από τρία κομμάτια αλλά στην ουσία είναι ένα. Τιμώμενος πολύ, κοιμήθηκε εν Κυρίω περίπου το 461.
Σήμερα ο άγιος Πατρίκιος είναι ο προστάτης άγιος της Ιρλανδίας. Είναι ο πιο δημοφιλής από όλους τους Ιρλανδούς αγίους, καθώς θεωρείται ότι αυτός εισήγαγε με επιτυχία τον Χριστιανισμό στην Ιρλανδία. Διάφορα μέρη της χώρας είναι συνδεδεμένα μ' αυτόν, όπως το Άρμαγκ, Ντάουνπατρικ, Κρόαγκ Πάτρικ και Σάουλ, παρόλο που δεν είναι γνωστό πού βρίσκονται σήμερα τα λείψανά του. Τιμόταν ιδιαιτέρως ακόμη από τα ρωμαϊκά χρόνια και όχι μόνο στην Ιρλανδία αλλά και στις νοτιοδυτικές ακτές της Ουαλίας και τις βορειοδυτικές ακτές της Αγγλίας, για παράδειγμα στο Χεϊσάμ.
Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

[toula]

«Εχάρηκα, διότι αναλογίζομαι το ψυχικόν σου κάλλος, την ψυχικήν σου αρετήν… Και πίστεψέ με ότι σε μακαρίζω, σε θαυμάζω, σε ζηλεύω!
Για να σου δώση ο Θεός τέτοιον Μεγάλον Σταυρόν, πάει να πη ότι τον αξίζεις!
Σου ανήκει, σου πρέπει … Μεγάλος Σταυρός, Μεγάλη Δόξα στους Ουρανούς.
Μη νομίζεις ότι Μάρτυρες είναι εκείνοι μόνον που τους έκοψαν το κεφάλι μία φορά, επειδή δεν αρνήθηκαν τον Χριστόν … Είναι και άλλοι, που δεν αρνούνται την Αρετήν, την Υπομονήν!
Οι πρώτοι Μάρτυρες μίαν φοράν εμαρτύρησαν, ενώ οι δεύτεροι κάθε λίγο Μαρτυρούν»…!!!
Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης