Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Περισσότερο ἀντέχει στό πλησίασμα τῆς φωτιᾶς τό ξερό χορτάρι,
παρά στήν φλόγα τῆς ἀγάπης ὁ διάβολος. Ἡ ἀγάπη εἶναι καί ἀπό φρούριο ὀχυρότερη καί ἀπό ἀδάμαντα στερεώτερη».
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Το Παλάτι του Καθρέφτη

Σε έναν τόπο πέρα από τον χρόνο, ζούσε ένας πανίσχυρος Βασιλιάς. Η δύναμή του ήταν τέτοια που η φωνή του γινόταν νόμος, το βλέμμα του φόβος, και η σκιά του σκέπαζε ολόκληρες χώρες. Κανείς δεν τολμούσε να τον αντικρίσει κατάματα. Οι εχθροί του έπεφταν νεκροί μόνο στο άκουσμα του ονόματός του.

Κι όμως, ο Βασιλιάς ήταν δυστυχισμένος.

Μέσα του υπήρχε ένα κενό που καμία κατάκτηση δεν μπορούσε να γεμίσει. Μια αίσθηση ματαιότητας που δηλητηρίαζε κάθε νίκη. Οι σοφοί της αυλής δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Οι θεραπείες τους ήταν λόγια κενά.

Μια μέρα, ένας γέρος ζητιάνος εμφανίστηκε μπροστά στην πύλη του παλατιού. Οι φρουροί τον κυνήγησαν, αλλά εκείνος, σαν αέρας, γλίστρησε ανάμεσά τους και βρέθηκε μπροστά στον θρόνο.

«Πώς τόλμησες;» βρυχήθηκε ο Βασιλιάς, και το παλάτι σείστηκε.

Ο ζητιάνος χαμογέλασε ήρεμα. «Ήρθα να σου δείξω κάτι, Βασιλιά μου. Κάτι που κανένας εχθρός δεν μπόρεσε ποτέ να σου δείξει.»

Ο Βασιλιάς, γοητευμένος από την αφοβία του γέρου, τον άφησε να μιλήσει.

«Υπάρχει ένα μέρος», είπε ο ζητιάνος, «ένα αρχαίο παλάτι, χτισμένο ολόκληρο από καθρέφτες. Το παλάτι της Αλήθειας. Αν μπεις εκεί και σταθείς στο κέντρο του, θα δεις τον πραγματικό σου εαυτό. Κανείς δεν μπήκε ποτέ και βγήκε ίδιος. Μα ελάχιστοι τολμούν να μπουν. Εσύ, που είσαι ο πιο ισχυρός, θα τολμούσες;»

Η περηφάνια του Βασιλιά ξύπνησε. Διέταξε αμέσως να τον οδηγήσουν εκεί.

Μετά από μέρες ταξιδιού, έφτασαν μπροστά σε ένα παλάτι ολόλαμπρο. Οι τοίχοι του ήταν καθρέφτες, η οροφή καθρέφτης, το πάτωμα καθρέφτης. Ο ζητιάνος έμεινε έξω.

Ο Βασιλιάς, γεμάτος περιέργεια και αλαζονεία, μπήκε μέσα. Και τότε συνέβη κάτι φρικτό.

Αντίκρισε τον εαυτό του… όχι έναν, αλλά χιλιάδες. Παντού γύρω του, το είδωλό του. Αλλά αυτά τα είδωλα δεν τον κολάκευαν. Δεν ήταν η εικόνα του παντοδύναμου ηγεμόνα που ήξερε.

Στον έναν καθρέφτη είδε τον φόβο του. Στον άλλον τη μοναξιά του. Πιο πέρα, την απληστία που τον έτρωγε. Αλλού, την αγωνία του θανάτου που προσπαθούσε να ξεχάσει με τις κατακτήσεις. Είδε τη ματαιότητα, την οργή, την αδυναμία.

Ο Βασιλιάς τρόμαξε. Έβγαλε το σπαθί του και χτύπησε με μανία τους καθρέφτες.

«Θα σας καταστρέψω! Είμαι ο ισχυρότερος! Δεν μπορείτε να με κοιτάτε έτσι!»

Μα κάθε φορά που χτυπούσε έναν καθρέφτη, αυτός δεν έσπαγε. Απλώς, το χτύπημα γυρνούσε πίσω του και τον πλήγωνε τον ίδιο. Κι αντί να εξαφανίζονται οι εικόνες, πληθαίναν. Η οργή του γινόταν χίλιες οργές, ο φόβος του χίλιοι φόβοι.

Εξουθενωμένος, αιμόφυρτος από τα δικά του χτυπήματα, σωριάστηκε στο κέντρο του παλατιού.

Τότε, άκουσε μια φωνή. Δεν ερχόταν από πουθενά, ήταν μέσα του. Η φωνή του ζητιάνου, αλλά και δική του ταυτόχρονα.

«Η δύναμη που νόμιζες ότι είχες, βασιζόταν στο ότι οι άλλοι σε κοιτούσαν με φόβο και υπακοή. Εδώ, δεν υπάρχει άλλος. Μόνο εσύ. Δεν μπορείς να διατάξεις έναν καθρέφτη, δεν μπορείς να τρομοκρατήσεις το είδωλό σου, δεν μπορείς να κατακτήσεις τον εαυτό σου με την βία. Κάθε χτύπημα που δίνεις, σε σένα γυρνάει.»

Ο Βασιλιάς κοίταξε γύρω του. Τα είδωλα δεν είχαν φύγει, αλλά τώρα δεν τον απειλούσαν. Απλά υπήρχαν. Ήταν εκεί. Ήσυχα. Σαν προσκλήσεις.

«Τι να κάνω;» ψιθύρισε, για πρώτη φορά στην ζωή του χωρίς εξουσιαστικό τόνο.

«Τίποτα», είπε η φωνή. «Κάθισε. Κοίτα. Αποδέξου. Αυτή είναι η μόνη πραγματική δύναμη. Να μην χρειάζεται να καταστρέψεις τίποτα, γιατί δεν φοβάσαι πια αυτό που βλέπεις.»

Και ο Βασιλιάς έμεινε εκεί, στο παλάτι των καθρεφτών, για μέρες. Δεν ξέρουμε αν βγήκε ποτέ. Κάποιοι λένε πως βγήκε, αλλά ήταν πια αθόρυβος, γαλήνιος, και η δύναμή του ήταν τόσο μεγάλη που δεν χρειαζόταν πια να την αποδεικνύει. Κι άλλοι λένε πως το παλάτι ήταν πάντα άδειο, γιατί ο καθρέφτης δεν δείχνει τον βασιλιά ή τον ζητιάνο, αλλά αυτό που τολμάς να δεις.

Η φαινομενική δύναμη του “ισχυρότερου” είναι η ικανότητά του να επιβάλλεται στον εξωτερικό κόσμο. Όμως αυτή η δύναμη είναι εύθραυστη, γιατί εξαρτάται από την αναγνώριση των άλλων και τρέφεται από τον φόβο.

Η αληθινή, πνευματική δύναμη είναι η ικανότητα να σταθείς αμυντικός απέναντι στον εσωτερικό σου κόσμο. Να κοιτάξεις τον καθρέφτη της ψυχής σου και να μην χτυπήσεις. Να δεις τα σκοτάδια σου, τις αδυναμίες σου, τους φόβους σου, και αντί να τα πολεμήσεις, να τα αποδεχτείς. Γιατί μόνο όταν πάψεις να πολεμάς τον εαυτό σου, γίνεσαι ανίκητος.

Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να νικήσεις τους άλλους, αλλά να πάψεις να πολεμάς τον εαυτό σου.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού

https://www.pantonios.gr/

[toula]

…Όταν σου λέει κάποιος να προσευχηθείς γι’ αυτόν, να το κάνεις αμέσως, εκεί που βρίσκεσαι. Θα κάνεις το σταυρό σου και θα λες: ”Κύριέ μου ή Παναγία μου, δείξε, σε παρακαλώ, το έλεός σου στο δούλο σου τάδε και δώσε του την υγεία του ή ό,τι άλλο”.

Αυτό θα λες. Δυό λέξεις και με αγάπη.

Ό,τι πί­νου­με ή τρώ­με να το σταυ­ρώ­νου­με πρώ­τα, για­τί την επο­χή μας όλα τα τρό­φι­μα εί­ναι γε­μά­τα ορ­μό­νες και φυ­το­φάρ­μα­κα. Έτσι, με το σταύ­ρω­μα, δεν θα έχου­με πρό­βλη­μα.

Γέροντας Σίμων Αρβανίτης
(1901 – 4 Μαρτίου 1988)

[toula]

Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο στη ζωή του ανθρώπου από την προσευχή.

Κάνει το αδύνατο, δυνατό!

Kαθιστά το δύσκολο, εύκολο!

Η προσευχή είναι τόσο σημαντική για την ψυχή του ανθρώπου όπως η αναπνοή.

Όποιος δεν προσεύχεται στερείται τη συνομιλία με το Θεό και μοιάζει με το δέντρο που δεν αποδίδει καρπούς και κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά. (Ματθ. 7:19).

Η νύχτα είναι πολύ κατάλληλη στιγμή για μοναχική προσευχή.

Είναι μια ώρα που όλα είναι ήσυχα και ήρεμα.

Όλα είναι σιωπηλά και η προσευχή που αναβλύζει από τα βάθη της καρδιάς στη σιωπή της νύχτας ακούγεται, και η χάρη του Θεού εγκαθίσταται στην ψυχή σε ακόμη μεγαλύτερη αφθονία.

☨ Πατριάρχης Παύλος Σερβίας

[toula]

«Ο γνήσιος χριστιανός δεν ζει με φόβο και αγωνία για το πότε θα ξεσπάσει ένας πόλεμος ή πότε θα πέσει μία βόμβα στο κεφάλι του. Αναζητεί τρόπους να θυσιάζεται περισσότερο για τον πλησίον του και για τον Θεό. Ο αληθινός χριστιανός αναζητεί μέσα του την Βασιλεία των Ουρανών και δεν φοβάται τίποτε στην εφήμερη τούτη ζωή.

Γι αυτόν η λύπη είναι χαρά και ο Σταυρός είναι ανάσταση.

Ούτως ή άλλως, η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού και μόνον Εκείνος γνωρίζει το τέλος του ανθρώπου.

Επομένως, ας μην φοβόμαστε όταν ακούμε για πολέμους και άλλα φοβερά γεγονότα, διότι όλα αυτά πρέπει να συμβούν, όπως είπε ο Σωτήρας μας (πβ. Ματθ.24,6 και Μαρκ. 13,7).

Φόβο θα έπρεπε να έχουμε για το γεγονός ότι οι ψυχές μας δεν είναι έτοιμες να συναντήσουν τον Χριστό».

Γέροντας Ιουστίνος Παρβου +
Από το βιβλίο «Ζωή θυσιαζόμενης αγάπης»σελ.80-81 Εκδόσεις ΑΘΩΣ

[toula]

“Μετάνοια νά ‘χετε…”

Νά μήν έχετε κακίες…
Νά συγχωράτε γιά νά σάς συγχωρεί ό Θεός..

Μετάνοια νά ‘χετε.
Να ξομολογάστε, να νηστεύετε, νά κοινωνάτε.
Δέν θέλει πολλά πράματα ό Θεός.
Αυτά πού ζητά είναι λίγα καί εύκολα.

Προπαντός νά μήν κατακρίνετε!
Ή κατάκριση είναι ό καρκίνος τής ψυχής.

Νά μήν φεύγεις από ένα σπίτι καί μετά νά κουτσομπουλεύεις καί νά σχολιάζεις αυτούς πού έκανες παρέα.
Δέν τά θέλει αυτά ό Θεός.
Η γλώσσα είναι ή καλύτερη φιλενάδα τού Σατανά…

+Γερόντισσα Γαλακτία

[toula]

«Η κραυγή μου προς Σε ελθέτω»...

Ο Χριστός θέλει να τον φωνάζουμε, να τον ζητάμε, να του μιλάμε.

Θέλει να μας ακούει , να μας βοηθά και να μας αναπαύει. Θέλει να μας σφίγγει στην δική του αγκαλιά συνέχεια όπως ένας πατέρα θέλει να αγκαλιάζει το παιδί του κάθε λεπτό και κάθε στιγμή. Εμείς δυστυχώς πέφτουμε σε αγκαλιές που έχουν αγκάθια και μας τραυματίζουν, και τότε πέφτουμε τραυματισμένοι στο υπόγειο της μοναξιάς μάς. Νιώθουμε μόνοι διότι δεν έχουμε προσωπική σχέση μαζί του αλλά μια αόριστη θρησκευτική σχέση και δυστυχώς αυτό δεν θα γεμίζει την ύπαρξη μας. Λέμε πολλές φορές αόριστα ότι «Θα μας σώσει ο Θεός». Ναι ! Ο Θέος θέλει διακαώς να μας σώσει αλλά εμείς θέλουμε; Και αν θέλουμε αυτή η θέληση γίνει πράξη στην προσωπική σχέση ; ή απλά μένει σε μια επιφάνεια ;

Να μιλάμε στον Χριστό , την Παναγία και τους Αγίους. Να ζητάμε τον ουρανό και τον φωτισμό του νού. Να φωνάζουμε όπως φωνάζαμε την μαμά και τον μπαμπά όταν τους χρειαζόμασταν.

Η προσευχή για να μας πάνε καλά τα πράγμα τα είναι νεκρή. Λυπάμαι αδερφοί μου αλλά από την στιγμή που ζούμε στον κόσμο της πτώσης, της οδύνης και της θλίψεως τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε καλά διότι μας περιμένει ο θάνατος.

Μπορούμε όμως να πάμε εμείς γενικά καλά σε αυτή την ζωή. Αυτό το «καλά» είναι ο δρόμος της σωτηρίας που καταλήγει στην αγκαλιά του Χριστού. Μας το έχει πει ο ίδιος : «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16:33). Θα πορευθούμε με τον νικητή της ζωής και του θανάτου. Αυτόν θα ακολουθήσουμε , σε αυτόν θα παραδοθούμε, σε εκείνον θα θέσουμε τι πηδάλιο της ζωή μας. «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ιθ' 14).

Το «θέλω», «σ’αγαπώ», «Σε χρειάζομαι», «σε πιστεύω» αν δεν γίνουν πράξεις τότε θα μείνουν απλά κάποιες λέξεις και εκφράσεις νεκρές που θα αλλοιωθούν και θα χαθούν.

Κάθε μέρα , κάθε λεπτό, κάθε στιγμή , σε κάθε σκέψη , πράξη, και χτύπο της καρδιάς μας ας διαθέσουμε στο Χριστό λίγο χώρο για εκείνον και ας τον αφήσουμε να μας μιλήσει.

Προσευχή , σκέψη , λογισμός, κατάσταση της ζωή μας που δεν έχει βαπτιστεί στον Χριστό τότε είναι μια νεκρή κατάσταση….
Όχι …δεν θα επιλέξουμε το σκοτάδι και τον θάνατο…Θα βαδίσουμε στο δρόμο της εν Χριστώ ζωής … Εκεί είναι το Φως , η ελπίδα και η σωτηρία…

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

"Μικρούς όλους μας τάισαν τα φρούτα του διαβόλου
Μετά μας αφήσαν να πνιγούμε στα βαθιά
Και φυσικά γίναμε η χειρότερη γενιά" (Λεξ)
Κάθε μέρα ακούμε το ίδιο νέο.
Μαχαίρια. Ξύλο. Αίμα.
Σοκαριζόμαστε και απορούμε.
Αλήθεια; Ακόμη δεν καταλάβαμε ότι θερίζουμε τον ανθό της σοδειάς μας;
Αλλά ίσως αυτό ακριβώς θέλουν να κάνουν τα παιδιά μας.
Να μας σοκάρουν για να τα κοιτάξουμε στα μάτια.
Να μας τρομάξουν με το αίμα τους μήπως και δούμε τα δάκρυά τους.
Να φωνάξουν με βία γιατί η σιωπή τους κανέναν δεν ξύπνησε.
Και εμείς απορούμε. Πώς φτάσαμε εδώ;
Αλλά η αλήθεια είναι πιο σκληρή απ’ όσο αντέχουμε να παραδεχτούμε.
Αυτά τα παιδιά δεν ήρθαν από άλλον πλανήτη.
Είναι η γέννα του θανάτου μας.
Είναι η δική μας σπορά.
Ο ανθός της δικής μας κοινωνίας.
Παιδιά μιας Ελλάδας που έμαθε να ζει με τον φόβο.
Με ανασφάλεια.
Με χρέη.
Με αγωνία.
Με σπίτια γεμάτα ένταση και σιωπή.
Με εξουσίες πουλημένες, με θεσμούς σε κρίση.
Παιδιά που μεγάλωσαν βλέποντας γονείς κουρασμένους.
Γονείς εξαντλημένους.
Γονείς σε απόγνωση να πηδάνε από πολυκατοικίες.
Παιδιά που άκουσαν καυγάδες αντί για κουβέντες.
Αγωνία αντί για ελπίδα.
Και μετά ήρθε η μεγάλη μοναξιά.
Λοκντάουν.
Άδειες γειτονιές.
Κλειστές πλατείες.
Σχολεία χωρίς φωνές.
Παιδιά κλεισμένα σε δωμάτια.
Μπροστά σε μια οθόνη.
Δίχως φιλί και άγγιγμα.
Δεν έτρεξαν στις αλάνες.
Δεν έπαιξαν στις πλατείες.
Δεν αγκαλιάστηκαν.
Δεν έμαθαν να κοιτάζουν τον άλλον στα μάτια.
Έμαθαν να ζουν μέσα σε εικόνες.
Μέσα σε ένταση.
Μέσα σε θυμό.
Και τώρα απορούμε γιατί κρατούν μαχαίρια.
Οι ίδιοι οι νέοι το φωνάζουν μέσα από τη μουσική τους.
Μιλούν για μια γενιά που την τάισαν σκοτάδι
και μετά την άφησαν μόνη να πνιγεί στα βαθιά.
Μιλούν για παιδιά που μεγάλωσαν πεινασμένα
όχι μόνο για ψωμί, αλλά για αγάπη.
Για νόημα.Για κάποιον να τα δει. Να τα αναγνωρίσει.
Και εμείς ακόμη αναρωτιόμαστε τι πήγε λάθος.
Τα παιδιά αυτά δεν είναι το πρόβλημα.
Είναι το σύμπτωμα.
Το πρόβλημα είμαστε εμείς.
Η κοινωνία που έμαθε να φωνάζει αλλά όχι να ακούει.
Να κατηγορεί αλλά όχι να αγκαλιάζει.
Να τιμωρεί αλλά όχι να θεραπεύει.
Σήμερα θάφτηκε ένα παιδί του ΠΑΟΚ.
Χθες ένα του Άρη.
Αύριο μπορεί να είναι άλλο.
Και αν δεν αλλάξουμε κάτι βαθιά
θα συνεχίσουμε να θάβουμε τα ίδια μας τα παιδιά.
Στις θλιμμένες και απογοητευμένες ψυχές
δεν απαντάμε με φυλακές.
Ο νόμος δεν λυτρώνει μονάχα η Χάρη της Αγάπης.
Γιατί η βία των νέων δεν είναι απλώς έγκλημα.
Είναι κραυγή.
Κραυγή μιας γενιάς που μεγάλωσε πεινασμένη για νόημα.
Που ζητά να την δουν πριν χαθεί.
Και αν δεν σκύψουμε τώρα πάνω σε αυτή την κραυγή,
δεν θα θάβουμε μόνο παιδιά.
Θα θάβουμε το μέλλον μας.
-π. Λίβυος-

[toula]

Υπάρχουν μέρες που η ψυχή βαραίνει.
Χωρίς πάντα να ξέρεις γιατί.
Ξυπνάς… και όλα μοιάζουν λίγο πιο δύσκολα.
Η καρδιά δεν έχει το ίδιο φως.
Η σκέψη δεν έχει την ίδια καθαρότητα.
Μια δυσθυμία απλώνεται μέσα σου σαν σύννεφο.
Και τότε θυμάσαι κάτι βαθιά ανθρώπινο.
Ότι δεν είμαστε σταθεροί.Είμαστε μεταβλητοί.
Σήμερα χαρά. Αύριο λύπη.
Μια στιγμή ενθουσιασμός. Την άλλη απογοήτευση.
Έτσι είναι ο άνθρωπος. Πέφτουμε και σηκωνόμαστε.
Ξεκινάμε με ενθουσιασμό και κάποιες φορές τελειώνουμε με απογοήτευση.
Υποσχόμαστε πολλά… και μετά κουραζόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό..........
Και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει ένας μεγάλος φόβος.
Μήπως ο Θεός κουραστεί μαζί μας.
Μήπως βαρεθεί την αστάθειά μας.
Μήπως πει: «πάλι τα ίδια…
Αλλά το Ευαγγέλιο λέει κάτι τελείως διαφορετικό.
Ο Χριστός δεν αγαπά την τέλεια εκδοχή μας.
Αγαπά εμάς. Με τις μεταπτώσεις μας.
Με τις πτώσεις μας. Με τα σκαμπανεβάσματα της καρδιάς μας.
Δεν περιμένει να γίνουμε τέλειοι, άριστοι, για να μας δεχτεί.
Δέχεται το σκοτάδι μας για να μπορέσουμε να βρούμε το φως.
Και όταν η ψυχή βαραίνει, όταν η αυτοματαίωση σε πνίγει,
όταν μέσα σου λες «δεν μπορώ άλλο", εκεί ακριβώς ο Χριστός δεν απομακρύνεται. Δεν σε εγκαταλείπει, αλλά μένει μαζί σου. Στην κόλαση των λογισμών και σκέψεων σου, στο βάρος της ψυχής σου.
Κάθεται δίπλα σου. Όχι για να σε μαλώσει.
Αλλά για να κρατήσει λίγο το βάρος μαζί σου.
Να σε ξεκουράσει και αναστήσει.
Η ελπίδα δεν γεννιέται όταν είμαστε δυνατοί.
Η ελπίδα γεννιέται όταν μέσα στην αδυναμία μας
ανακαλύπτουμε ότι δεν είμαστε μόνοι.
«Κύριε, γίνε εσύ η δύναμή μου εκεί που εγώ δεν έχω άλλη.
Κύριε, γίνε εσύ η ειρήνη μου εκεί που η καρδιά μου ταράζεται.
Κύριε μου, μείνε κοντά μου οταν εγώ δεν ξέρω πώς να μείνω κοντά σε Σένα........"
-π.Λίβυος-

[toula]

«Κατοικήσαι τον Χριστόν δια της πίστεως
εν ταις καρδίαις ημών»
(Εφ. 3:17)
Τον Χριστό δεν τον έχει όποιος τον έχει μόνο στη γλώσσα.
Ούτε εκείνος που τον έχει μόνο επάνω στο χαρτί· ούτε εκείνος που τον έχει επάνω στον τοίχο· ούτε εκείνος που τον έχει στο μουσείο ιστορίας. Αληθινά έχει τον Χριστό εκείνος που τον έχει στην καρδιά του.
Διότι ο Χριστός είναι αγάπη και η καθέδρα της αγάπης είναι η καρδιά.
Αν ο Χριστός είναι στην καρδιά σου, τότε Αυτός είναι ο Θεός σου.
Αν έχεις τον Χριστό μόνον στη γλώσσα ή στο χαρτί ή πάνω στον τοίχο ή στο μουσείο της ιστορίας, έστω κι αν τον αποκαλείς Θεό, Αυτός είναι παιγνίδι για σένα.
Φυλάξου τότε, άνθρωπε, διότι κανείς δεν παίζει ατιμώρητος με τον Θεό.
Η καρδιά οπτικά είναι στενό όργανο, αλλά σ’ αυτήν μπορεί να εισέλθει ο Θεός.
Τότε αυτή είναι πλήρης και υπερπλήρης.
Και τίποτε άλλο δεν μπορεί να χωρέσει μέσα της.
Ακόμη κι αν εισέλθει σ’ αυτήν όλος ο κόσμος, χωρίς τον Θεό, εκείνη παραμένει άδεια.
Αδελφοί, ας εισέλθει ο Χριστός, ο αναστάς και ζων Κύριος, δια της πίστεως στις καρδιές σας και εκείνες θα είναι πλήρεις και υπερπλήρεις.
Όμως Εκείνος δεν μπορεί να εισέλθει αλλιώς στις καρδιές σας, παρά μόνο δια της πίστεως.
Αν δεν έχετε πίστη, τότε ο Χριστός θα μείνει μόνο στη γλώσσα σας ή στα χαρτιά ή στους τοίχους ή στα μουσεία της ιστορίας.
Τι το όφελος απ’ αυτό;
Τι το όφελος να κρατάτε την Ζωή επάνω στη γλώσσα και τον θάνατο μέσα στην καρδιά;
Διότι αν κρατάτε τον κόσμο μέσα στην καρδιά σας και τον Χριστό επάνω στη γλώσσα σας, τότε κρατάτε τον θάνατο μέσα στην καρδιά και τη ζωή στη γλώσσα.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.