Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

*Τά καθήκοντά μας τή Μεγάλη Ἑβδομάδα*
*++π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης++*
*Τό πρῶτο καθῆκον, ἀδελφοί μου, εἶναι νά εὐχαριστήσουμε ἀπό τήν καρδιά μας τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.* Ὅλη βέβαια ἡ ζωή μας πρέπει νά εἶναι ἕνα εὐχαριστῶ, ἕνα «Δόξα σοι, Κύριε», γιά τίς μικρές καί μεγάλες εὐεργεσίες του, τίς φανερές καί ἀφανεῖς, γιά ὅλα τά καλά, ὑλικά καί πνευματικά, πού ἐπιδαψιλεύει ἡ χάρις του. Ἄνθρωπος ἀγνώμων εἶναι χειρότερος ἀπό ζῶο.
*Τό ἄλλο καθῆκον μας εἶναι νά παρακολουθήσουμε τίς ἱερές ἀκολουθίες.* Οἱ ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος δέν εἶναι ὅπως οἱ ἄλλες· διαφέρουν πολύ.
*Τό τρίτο καθῆκον μας εἶναι νά νηστεύσουμε.* Ὅταν λέμε νηστεία, ἐννοοῦμε μαζί μέ τό στομἀχι νά νηστέψει καί τό στόμα ἀπό κακολογία, ἡ γλῶσσα ἀπό αἰσχρολογία, τά μάτια ἀπό αἰσχρά θεάματα.
Ἀλλά ἔχουμε καί *ἕνα ἄλλο καθῆκον. Εἶναι τό καθῆκον τῆς ἐξομολογήσεως καί τῆς θεἰας μεταλήψεως.* Ἡ ἑβδομάδα αὐτή εἶναι κατ’ ἐξοχήν ἑβδομάδα θείας μεταλήψεως. Τί εἶναι ἡ θεία μετάληψις; Τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας, ἡ φωτιά τοῦ οὐρανοῦ. Ἄν εἶσαι ἀμετανόητος, θά σέ κάψει ἡ φωτιά. Ἄν ὅμως πέρασες ἀπό τό καμίνι τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως, τότε πλησίασε· ἡ θεία κοινωνία θά εἶναι φάρμακο ἀθανασίας.
Τή Μεγάλη Ἑβδομάδα *ἔχουμε ἐπίσης ἱερό καθῆκον ἀπέναντι τῶν ἀδελφῶν μας, πού πάσχουν καί ὑποφέρουν.* Εἶναι ἑβδομάδα ἀγάπης καί ἐλεημοσύνης.
Ὑπάρχει κάτι ἀκόμη, κι αὐτό εἶναι τό δυσκολώτερο. Ποιό; Τό «συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει». *Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα εἶναι ἑβδομάδα συγχωρήσεως. Ἄς άλληλοσυγχωρηθοῦμε· νύφες καί πεθερές, ἀδελφοί μέ ἀδελφούς, φίλοι μέ φίλους, παιδιά μέ γονεῖς, ὅλοι ἀνεξαιρέτως.*
Χωρίς τήν ἀγάπη πῶς μποροῦμε νά γιορτάσουμε;
*Εὔχομαι*, αὐτή ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα νά εἶναι σημαντικός σταθμός στή ζωή μας. *Νά δώσει ὁ Κύριος νά εἶναι ἑβδομάδα ἁγίων σκέψεων, ἱερῶν συναισθημάτων, ἡρωϊκῶν ἀποφάσεων, ἁγιασμοῦ ψυχῆς.*
---------------------------------------
_Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη, πού ἔγινε στόν ἱ. ναό Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Μοσχάτου - Ἀθηνῶν, τήν 10.4.1960._ _Ἁλιεύθηκε ἀπό ἐνημερωτικό τεῦχος τῶν ἐκδόσεων "Ὀρθόδοξος Κυψέλη"._

[toula]

Κυριακή των Βαΐων: Η είσοδος του Κυρίου στη μοναξιά

Σήμερα ο Χριστός εισέρχεται στο μονοπάτι της οδύνης Του αλλά και της φοβερής εκείνης μοναξιάς που θα τον περιβάλλει καθ’ όλη την εβδομάδα των Παθών.

Μητροπολίτη Σουρόζ Αντώνιου Bloom

Η μοναξιά αρχίζει με μια παρεξήγηση: ο λαός περιμένει ότι η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα θα είναι η θριαμβευτική διέλευση ενός πολιτικού αρχηγού, ενός ηγέτη που θα ελευθερώσει το λαό του από την καταπίεση και τη δουλεία, από αυτό που εκείνοι θεωρούν ως «α-θεΐα» – καθώς η λατρεία των ειδώλων αποτελεί την άρνηση του ζώντος Θεού.

Η μοναξιά θα γίνει ακόμη βαρύτερη, όταν ούτε οι μαθητές Του θα είναι σε θέση να Τον κατανοήσουν. Όταν κατά τον Μυστικό Δείπνο, ο Χριστός θα τους μιλήσει για τελευταία φορά, εκείνοι θα αμφιβάλλουν διαρκώς για το ακριβές νόημα των λόγων Του. Και αργότερα, όταν θα μπει στον Κήπο της Γεθσημανή λίγο πριν από τον φρικτό θάνατο που πρόκειται να αντιμετωπίσει, οι πιο έμπιστοι μαθητές Του, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, θλιμμένοι, κουρασμένοι και χωρίς ελπίδα, θα αφεθούν να αποκοιμηθούν.

Το αποκορύφωμα της μοναξιάς θα είναι η κραυγή του Χριστού πάνω στο Σταυρό: «Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες». Εγκαταλειμμένος από τους ανθρώπους, απορριμένος από τον λαό του Ισραήλ, είναι τώρα αντιμέτωπος με τη ακραία ερημιά και πεθαίνει χωρίς Θεό, χωρίς ανθρώπους, μόνος, με μόνη την αγάπη Του για τον Θεό και την αγάπη Του για το γένος των ανθρώπων· πεθαίνει για χάρη του και για τη δόξα του Θεού.

Πηγή: Hσυχαστήριο Αγίας Τριάδος

[toula]

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Ο καθένας μόνος του θα σώσει την ψυχή του!
Μεγάλη σημασία έδινε ο άγιος πατέρας μας Ιωάννης στην πνευματική προσπάθεια και τον πνευματικό αγώνα. Έλεγε ότι οι χριστιανοί πρέπει να συμμετέχουν στα σωτήρια μυστήρια της Εκκλησίας μας, την εξομολόγηση και την Θεία κοινωνία και ότι χωρίς αυτά, στην σημερινή εποχή, δεν μπορούμε να σωθούμε. Πολλοί άνθρωποι πήγαιναν κοντά του και του ζητούσαν να τους διαβάσει κάποια ευχή για να μπορέσουν έτσι, όπως πίστευαν, να απαλλαγούν από τα δεσμά της πονηρής δύναμης χωρίς προσπάθεια και κυρίως χωρίς να ταπεινωθούν στο μυστήριο της εξομολόγησης. Ο άγιος πατήρ όμως τους έλεγε ότι χωρίς πνευματικό αγώνα δεν θα σωθούν μόνο με τις ευχές των ιερέων και ότι " ο καθένας μόνος του θα σώσει την ψυχή του". Και το τόνιζε αυτό γιατί όπως μας έλεγε, χωρίς την μετάνοια και την εξομολόγηση δεν υπάρχει σωτηρία.
Ας έχουμε την αγία ευχή του και ας προσερχόμαστε, όπως μας συμβούλευε, στο άγιο ποτήριο με καθαρή την ψυχή μας.
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

[toula]

Όταν ήταν στρατιώτης ο όσιος Ιάκωβος,
ο διοικητής του Πολύκαρπος Ζώης, ο οποίος γνώριζε την ευλάβεια του στρατιώτη, κάποτε όταν πλησίασε η Μεγάλη Εβδομάδα του είπε:
– «Εσύ Ιάκωβε, θα πας όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα στις εκκλησίες, για να προσεύχεσαι και για μας», του είπε.
Όλοι βεβαίως οι στρατιώτες ήθελαν να κάνουν Πάσχα με τις οικογένειές τους, αλλά έπρεπε κάποιοι να μείνουν στα φυλάκια. Είδε ο Γέροντας έναν συστρατιώτη του, τον Γιώργο, πολύ λυπημένο και τον ρώτησε, να μάθει τον λόγο.
– «Εσύ παπα-Ιάκωβε, τα κατάφερες και θα περάσεις καλά με τα ψαλτικά σου και τα καλογερικά σου. Ρωτάς κι μένα, που θέλω να πάω στο χωριό μου να δω και την αρραβωνιαστικιά μου; Τι Πάσχα θα κάνω εγώ», του απαντά.
Και ο άνθρωπος του Θεού, πώς μπορούσε να αφήσει το συστρατιώτη του λυπημένο, αφού στο πρόσωπό του έβλεπε την εικόνα του Θεού;
– «Πόσες μέρες θέλεις», τον ρωτάει.
– «Ε! να μην είμαι το Πάσχα; Ε! Αν είμαι και τη Μεγάλη Εβδομάδα και την Μεγάλη Παρασκευή!… Αν είμαι και τη Μεγάλη Πέμπτη, να ακούσουμε και κανένα Ευαγγέλιο…», απαντάει ο Γιώργος.
– «Εντάξει! Θα τα κανονίσω! Θα πάω στο διοικητή».
Τελικά, την άδεια την πήρε ο Γιώργος, κι ο Γέροντας έμεινε στο στρατόπεδο!
Τα θυσίασε όλα για την αγάπη του πλησίον.
Για το πώς πέρασε το Πάσχα εκείνο, διηγόταν πολλές φορές ο Γέροντας:
– Ήμουν στη σκοπιά, πάνω σ’ ένα ύψωμα, και έβλεπα από μακριά τους κατοίκους των Αθηνών, που πήγαιναν στις εκκλησίες. Έλεγα την ευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, το “Δόξα Σοι, ο Θεός. Δόξα Σοι, ο Θεός”, και την ημέρα του Πάσχα “Δόξα τη αγία Αναστάσει Σου, Κύριε”.
Όταν άκουσα τις καμπάνες, κατάλαβα ότι είπαν οι Ιερείς το “Δεύτε, λάβετε Φως”, το “Χριστός ανέστη”. Αχ, Χριστέ μου! είπα, οι χριστιανοί μας παίρνουν το Άγιο Φως.
Και αμέσως ήρθε και σ’ εμένα το Άγιο Φως! Ήρθε, ένα φως από ψηλά και κάθισε από πάνω μου, και έγινα όλος φως».
Από το βιβλίο, ο “Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

[toula]

Κάποιος μεγαλόσχημος μοναχός του Αγίου Όρους, πέταξε το ράσο και πήγε στον κόσμο, για να ζήσει τη ζωή του.
Έζησε άσωτα με πολλές σαρκικές αμαρτίες και τελικά παντρεύτηκε. Απέκτησε 2 αγόρια και κάποια μέρα πήγε με την οικογένειά του για μπάνια στη θάλασσα. Στην παραλία, καθώς ήταν ξαπλωμένος κάτω από την ομπρέλα, το μικρό του αγόρι του λέει:
Μπαμπά, τι είναι αυτός ο σταυρός στο στήθος σου; Και τα κόκκινα γράμματα πάνω σε αυτόν, τι λένε;
Ο πατέρας συγκλονίστηκε από την αποκάλυψη του γιου του. Ζήτησε να επιστρέψουν στο σπίτι τους και εκεί κλειδώθηκε στο δωμάτιο του και όλο το βράδυ έκλαιγε.
Την άλλη μέρα εξομολογήθηκε και του είπε ο πνευματικός:
Ο Χριστός παρότι Τον αρνήθηκες κατά επανάληψη και συνειδητά, εξακολουθεί να σε αγαπά αμείωτα! Όσο άπειρα σε αγαπούσε, όταν ήσουν μοναχός, άλλο τόσο σε αγαπά και τώρα!
Αυτά τα λόγια, τον χτύπησαν στο φιλότιμο. Γι’ αυτό αποκάλυψε στην γυναίκα του όλη την αλήθεια και συμφώνησαν να χωρίσουν με κοινή συναίνεση. Αυτός γύρισε πίσω στο μοναστήρι, ενώ η γυναίκα του έγινε αργότερα μοναχή, εφόσον πρώτα τακτοποίησε τα παιδιά τους.
Μετά από 17 χρόνια, επισκέπτεται ο γιος του μοναχού που είχε δει τα γράμματα στο στήθος του πατέρα του, το Άγιο Όρος και συγκεκριμένα τη μονή όπου μόναζε ο πατέρας του, χωρίς να το ξέρει.
Πάει στον ηγούμενο της μονής και ζητάει να εξομολογηθεί. Μετά την εξομολόγηση, ρωτάει τον ηγούμενο:
Πάτερ, ψάχνω να βρω τον πατέρα μου. Έγινε μοναχός και τόσα χρόνια, δεν ξέρω που βρίσκεται. Μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε;
Ο ηγούμενος κατάλαβε ποιανού γιος ήταν το παιδί αυτό και προσπάθησε επιμελώς να κρύψει τα δάκρυα της συγκίνησης του και του είπε:
Παιδί μου κάτσε και σήμερα εδώ να ενημερωθώ και θα σε πω αύριο.
Πήγε ο ηγούμενος στον μοναχό πατέρα του γιου, να τον ενημερώσει και του λέει:
Τέκνο μου, ήρθε ο γιος σου ο μικρός στο μοναστήρι και σε ψάχνει. Θα ήθελες να τον δεις;
Εκείνος φανερά συγκινημένος και συνάμα προβληματισμένος του είπε:
Γέροντα είδα τον άγγελο φύλακα μου και με αποκάλυψε, ότι σε 3 μέρες αναχωρώ στον άλλο κόσμο! Πες στο παιδί μου, ότι θα με δει σε 3 μέρες!
Και όταν θα κοιμηθώ, τότε θα τον αποκαλύψεις, ότι εγώ ήμουν ο πατέρας του! Διότι θέλω να βάλω έναν κανόνα στον εαυτό μου, για όλα αυτά που έκανα στη ζωή μου.
Η πράξη του μοναχού, είναι πράξη τελείας μετάνοιας και η άρνησή του, να μην δει το παιδί του, είναι ανωτέρα αγάπη!
Ο ηγούμενος πήγε στο παιδί, το έπεισε να μείνει άλλες 3 μέρες στο μοναστήρι. Στην κηδεία που έγινε σε 3 μέρες, ο γιος παρευρέθηκε και ομολόγησε στον ηγούμενο:
Γέροντα τέτοια κηδεία πρώτη φορά βλέπω!
Άγιο λείψανο αυτός ο καλόγερος! Αυτός είναι καλόγερος!
Και όταν τον έθαψαν, ο ηγούμενος έκανε την μεγάλη αποκάλυψη στο γιο:
Παιδάκι μου αυτός ο καλόγερος ήταν ο πατέρας σου!
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα+

[toula]

Πάτερ, είναι δίκαιο εγώ να νηστεύω 48 ημέρες για να κοινωνήσω το Πάσχα και κάποιος άλλος μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα και να κοινωνάει εξίσου; Μήπως είμαι κορόιδο;
​Παιδί μου, αν νιώθεις «κορόιδο» επειδή νήστεψες, τότε η νηστεία σου πήγε χαμένη. Όχι γιατί έφαγες λάδι, αλλά γιατί έφαγες τον αδελφό σου.
​Η νηστεία δεν είναι συναλλαγή, είναι έρωτας. Αν μετράς τις μέρες σαν μεροκάματα για να «πληρωθείς» με τη Θεία Κοινωνία, τότε βλέπεις τον Χριστό σαν εργοδότη και όχι σαν Πατέρα. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι «μετάλλιο» για τους συνεπείς, αλλά σωσίβιο για τους πνιγμένους.
​Γιατί ζηλεύεις;
Εσύ που νήστεψες 48 ημέρες, είχες την ευλογία να ζήσεις 48 ημέρες πνευματικής καθαρότητας. Αυτός που ήρθε τη Μεγάλη Εβδομάδα, έχασε όλη αυτή τη διαδρομή. Είναι σαν να ζηλεύεις έναν πεινασμένο που βρήκε μια ψίχα ψωμί την τελευταία στιγμή, ενώ εσύ απολαμβάνεις το δείπνο του Πατέρα σου εδώ και ενάμιση μήνα.
​Πρόσεξε την «ευσεβή» υπερηφάνεια.
Ο Θεός συχνά προτιμά τη συντριβή εκείνου που έρχεται τελευταίος και τρέμει γιατί δεν νήστεψε, παρά την αυτοπεποίθηση εκείνου που έρχεται με το ημερολόγιο στο χέρι και απαιτεί τη θέση του. Ο Φαρισαίος νήστευε «δις του Σαββάτου» και πήγε στην κόλαση. Ο Ληστής πάνω στον Σταυρό δεν πρόλαβε να νηστέψει ούτε ένα δευτερόλεπτο, και μπήκε πρώτος στον Παράδεισο.
​Μην κοιτάς το πιάτο του άλλου, κοίτα το δικό σου σκοτάδι. Αν η νηστεία σου δεν σε έκανε να αγαπάς περισσότερο τον «αμελή» αδελφό σου, τότε δεν νήστεψες· απλώς έκανες μια άκαρπη απεργία πείνας.
​Στο Ποτήριο της Ζωής δεν προσέρχονται οι «σωστοί», αλλά οι μετανοιωμένοι. Χαίρε που ο αδελφός σου σώθηκε την τελευταία στιγμή. Αν δεν μπορείς να χαρείς, τότε η νηστεία σου απλώς θέριεψε τον εγωισμό σου.
​Ξύπνα! Ο Χριστός θυσιάζεται για όλους. Μην κάνεις τον λογιστή του Θεού, γιατί αν ο Θεός γινόταν λογιστής μαζί μας, κανείς μας δεν θα άντεχε τη δίκαιη κρίση Του.
Π.Βασίλειος Καραγιώργος

[toula]

Μια φορά,
βρέθηκε ένας ξένος Ιεραπόστολος εκεί που ήμουνα, στην Ινδία και μου λέει:
– Εσύ μπορείς να είσαι μία καλή γυναίκα, αλλά καλή Χριστιανή δεν είσαι!
Λέω:
– Γιατί;
– Γιατί είσαι τόσο καιρό εδώ, και μόνο με τα Εγγλέζικα γυρίζεις εδώ κι εκεί. Ποιες ντόπιες Γλώσσες έμαθες;
Του λέω:
– Δεν προφθαίνω να μάθω, γιατί πηγαίνω από τόπο σε τόπο, κι ώσπου να μάθω μια διάλεκτο, με φωνάζουν αλλού. Μαθαίνω μόνο το καλημέρα-καλησπέρα. Τίποτε άλλο.
– Ε, εσύ δεν είσαι καλή Χριστιανή! Κι ούτε μπορείς να κάνεις και Ιεραποστολή!..
Γιατί ξέρετε, οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες μαθαίνουν πάντα τις εντόπιες Διαλέκτους για…
Τότε εγώ είπα: «Κύριε! Δόσμου μια απάντηση γι’ αυτόν»! Έτσι, με όλη μου την καρδιά το ζήτησα!
Και τότε του λέω:
– Α! Ξέχασα να σου πω. Εγώ έχω πέντε γλώσσες!
– Ναι; Και ποιες είναι αυτές οι πέντε;
– Η πρώτη είναι το χαμόγελο…
– Η δεύτερη είναι τα δάκρυα…
– Η τρίτη είναι το άγγιγμα…
– Η τέταρτη είναι η προσευχή…
– Η πέμπτη είναι η αγάπη.
Με αυτές τις πέντε γλώσσες γυρίζω όλο τον Κόσμο!
Και τότε, εκείνος σάστισε και μου λέει:
– Στάσου ένα λεπτό! Ξαναπές τες να τις γράψω! Κι έβγαλε ένα χαρτί και τις έγραψε!
Έτσι είναι… Μ’ αυτές τις πέντε Γλώσσες γυρίζεις όλη τη Γη και είναι όλος ο κόσμος δικός σου. Όλους του αγαπάς το ίδιο. Ασχέτως Θρησκείας και Έθνους. Ασχέτως με όλα. Παντού υπάρχουν Άνθρωποι του Θεού. Και δεν ξέρεις αυτός που βλέπεις σήμερα, εάν αύριο δεν θα είναι Άγιος…
Από το βιβλίο της Μοναχής Γαβριηλίας, “Γερόντισσα Γαβριηλία, Η ασκητική της αγάπης”, των εκδόσεων Πορφύρα.

[toula]

«÷Όταν ο Θεός θελήσει να βοηθήσει μια ψυχή βασανισμένη, δεν την απαλλάσσει από τις θλίψεις, αλλά της χαρίζει υπομονή. Γι' αυτό να ευχόμαστε ο Θεός να μας δίνει υπομονή και όχι να μας πάρει τα βάσανα, γιατί αυτά μας πηγαίνουν στον παράδεισο÷».
(+Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης+)

[toula]

Από πού μπο­ρεί να κα­τα­λά­βει ο άν­θρω­πος ότι έχει πνευ­μα­τι­κή πρό­ο­δο και ότι ο αγώ­νας που κά­νει εί­ναι ευά­ρε­στος στον Θεό; Μπο­ρεί να το κα­τα­λά­βει από την προ­σευ­χή του. Από το χρό­νο που ξο­δεύ­ει στην προ­σευ­χή, από την ποιό­τη­τα και τα απο­τε­λέ­σμα­τα της προ­σευ­χής του. Εάν του έρ­χον­ται δά­κρυα με­τα­νοί­ας και ευ­χα­ρι­στί­ας κατά τη διάρ­κεια της προ­σευ­χής και δεν του έρ­χον­ται λο­γι­σμοί ρεμ­βα­σμού, αυτά εί­ναι αδιά­ψευ­στος μάρ­τυ­ρας, ότι κά­νει βή­μα­τα στην πνευ­μα­τι­κή ζωή. Η προ­σευ­χή εί­ναι ο χρυ­σός κα­νό­νας, πραγ­μα­τι­κής πνευ­μα­τι­κής προ­ό­δου…
Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης
www.dogma.gr

[toula]

Αγάπη του Θεού και αγάπη του εαυτού
Όποιος αγαπά τον εαυτό του δεν μπορεί να αγαπά τον Θεό· εκείνος όμως που δεν αγαπά τον εαυτό του εξαιτίας του υπερβολικά μεγάλου πλούτου της αγάπης του Θεού, αυτός αγαπά τον Θεό.
Γι’ αυτό ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αγαπά ούτε επιζητεί ποτέ τη δική του δόξα, αλλά τη δόξα του Θεού. Γιατί όποιος αγαπά τον εαυτό του επιζητεί την προσωπική του δόξα, εκείνος όμως που αγαπά τον Θεό επιζητεί και αγαπά τη δόξα του δημιουργού του. Χαρακτηριστικό δηλαδή της ψυχής που έχει πνευματική αίσθηση και αγαπά τον Θεό είναι το να επιζητεί πάντοτε τη δόξα του Θεού κατά την εκπλήρωση όλων των εντολών και να χαίρεται με τη δική της ταπείνωση. Γιατί στον Θεό ταιριάζει η δόξα και η μεγαλοσύνη, ενώ στον άνθρωπο η ταπείνωση, ώστε με αυτήν να γίνουμε οικείοι του Θεού. Αν αυτό το κάνουμε και εμείς και χαιρόμαστε, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, για τη δόξα του Χριστού, θα αρχίσουμε να λέμε ακατάπαυστα: «Εκείνος πρέπει να δοξάζεται, ενώ εμείς να ταπεινωνόμαστε» (Ιω. 3:30).
Γνωρίζω κάποιον που αγαπά τόσο πολύ τον Θεό – και όμως ακόμη πενθεί, επειδή, όπως λέει, δεν αγαπά –, ώστε η ψυχή του κατέχεται αδιάκοπα από τη φλογερή επιθυμία να γίνεται αφορμή να δοξάζεται ο Θεός, ενώ ο ίδιος να είναι σαν ανύπαρκτος. Ο ίδιος βέβαια δεν ξέρει αυτό που ακριβώς είναι ούτε και όταν τον επαινούν, γιατί από την πολλή επιθυμία της ταπείνωσης δεν καταλαβαίνει την αξία του. Υπηρετεί τον Θεό, όπως είναι νομοθετημένο για τους ιερείς, από την πολλή του όμως αγάπη προς τον Θεό λησμονεί την αξία του, και το καύχημα γι’ αυτήν το κάνει άφαντο μέσα στο βάθος της αγάπης του Θεού με ταπείνωση, για να βλέπει νοερά τον εαυτό του πάντοτε ως έναν ανάξιο δούλο, σαν να είναι ξένος προς την αξία του, από τον πόθο της ταπείνωσης. Αυτό ακριβώς κάνοντας και εμείς, πρέπει να αποφεύγουμε κάθε τιμή και δόξα για χάρη του άπειρου πλούτου της αγάπης του Κυρίου που μας αγαπά αληθινά.
Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση Δ’. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 4
www.dogma.gr