Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Απέχοντας από κάθε κακία, με νηστεία δεκτή, όπως λέει και ο Μέγας Βασίλειος, ας προσέλθουμε όλοι κατά την αγία Ημέρα της Αναστάσεως, ανανεωμένοι, καθαροί και άξιοι να μεταλάβουμε τα Άγια Μυστήρια.
Αφού πρώτα βγούμε για να προϋπαντήσουμε τον Κύριό μας και να υποδεχτούμε με βάγια και με κλαδιά ελιάς, Αυτόν που βλέπουμε νοερά τώρα να εισέρχεται στην αγία Πόλη Ιερουσαλήμ, καθισμένος επάνω στο γαϊδουράκι.
Τι νόημα έχει, άραγε, το ότι Αυτός κάθισε επάνω στο γαϊδουράκι; Αυτό έγινε για να επαναφέρει ο “Λόγος” του Θεού και να υποτάξει στη Θεότητά Του τη ψυχή του ανθρώπου που ξέπεσε στην κατάσταση της “αλογίας” της αμαρτίας, όπως λέει και ο Προφήτης και Ψαλμωδός Δαβίδ (Ψαλμ. 48, 21) και ομοιώθηκε με τα άλογα ζώα.
Και, τι σημαίνει να Τον προϋπαντήσουμε, όλοι εμείς, με βάγια και με κλαδιά ελιάς; Σημαίνει τούτο: Όταν επιτίθεται κανείς κατά του εχθρού του και γυρίζει πίσω στην πόλη του νικητής, τότε, κάθε φίλος , οικείος και γνώριμός του, από αυθόρμητη χαρά , τον υποδέχεται με βάγια, όπως ακριβώς ταιριάζει και αρμόζει σε έναν νικητή. Γιατί τα βάγια είναι σύμβολο νίκης.
Επίσης, όταν αδικείται κάποιος και θέλει να παρουσιαστεί μπροστά στον δικαστή, ζητώντας από αυτόν να εκδικάσει την υπόθεσή του, κρατάει κλαδιά ελιάς, φωνάζοντας και παρακαλώντας να ελεηθεί και να βοηθηθεί από αυτόν. Γιατί η ελιά είναι σύμβολο ελέους.
Γι’ αυτό κι εμείς υποδεχόμαστε τώρα τον Δεσπότη μας Ιησού Χριστό, με βάγια μεν, επειδή Αυτός είναι ο μόνος, αιώνιος και πραγματικός Νικητής· γιατί Αυτός είναι που νίκησε για λογαριασμό μας τον αιώνιο και αρχέγονο εχθρό μας τον διάβολο. Τον υποδεχόμαστε δε και με κλαδιά ελιάς, επειδή ζητάμε από Αυτόν έλεος· ώστε, όπως ακριβώς νίκησε Εκείνος, έτσι κι εμείς ζητάμε τη βοήθειά Του για να νικήσουμε και να κρατήσουμε στα δικά μας τα χέρια τα σύμβολα της δικής Του Νίκης.
Αυτά τα σύμβολα -δηλαδή τα βάγια και τα κλαδιά της ελιάς- εκπροσωπούν όχι μόνο τη νίκη που Εκείνος κέρδισε για χάρη μας, αλλά και αυτή που κερδίσαμε ή που θα κερδίσουμε όλοι εμείς, με τη βοήθειά Του, αλλά και με τις ευχές όλων των Αγίων.
ΑΒΒΑΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ

[toula]

Ἡ πείρα μου μέ δίδαξε ὅτι κανένας δέν μπορεί νά βοηθήσει κανέναν, παρ’ ὅλη τή θέληση καί τήν ἀγάπη. Ἡ βοήθεια ἔρχεται μόνον ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα τοῦ Θεοῦ, ἀπό τόν Ἕναν.
Ἄν δέν ἀπελπιστείς, δεν βλέπεις Φῶς.
Ἡ ζωή ὅλη εἶναι ένα κύμα. Ἤ θά γίνουμε σάν τόν ἅγιο Πέτρο καί θά περπατήσουμε πάνω στά νερά ἤ θά βουλιάξουμε σάν τόν προφήτη Ἰωνά.
Ὁ Κύριος δέν θέλει τήν πόζα. Ὁ Κύριος μίλησε γιά ταπείνωση. Καί ταπείνωση θά πεῖ νά εἶσαι ἕνα μέ τόν ἄλλον. Ἕνα καί ἴδιος· καί μέ τόν τυχοδιώκτη καί μέ τήν πόρνη καί μέ τόν ἐπιστήμονα καί μέ τόν ἅγιο ἄνθρωπο.
Ἡ πνευματική μας καλλιέργεια γίνεται στήν καρδιά. Αὐτός εἶναι ὁ πνευματικός ἄνθρωπος. Ὄχι ὁ μορφωμένος, ὅπως θαρροῦν πολλοί.
Αγία Γαβριηλία

[toula]

Όταν ο Κύριος έμπαινε για τελευταία φορά στα Ιεροσόλυμα ο λαός βγήκε να Τον προϋπαντήσει. Αμέτρητα μάτια έκθαμβα Τον έβλεπαν και αμέτρητα στόματα χαρούμενα Του φώναζαν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου» (Μαρκ. 11:9). Ακούγοντας αυτό οι Φαρισαίοι, κινούμενοι από ζηλοφθονία Του ζήτησαν να μην επιτρέπει στον λαό να φωνάζει. Τους απαντά ο ταπεινός Κύριος: «Εάν ούτοι σιωπήσωσιν, οι λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19: 40). Τώρα μετά από είκοσι αιώνες ρωτάτε τι είδους λίθοι είναι αυτοί και αν μπορούν οι λίθοι να φωνάξουν;
Δεν έχετε διαβάσει πως οι Εβραίοι μετά από πέντε ημέρες σιώπησαν και πως οι πέτρες φώναξαν ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού;
Όταν εξέπνευσε τη Μεγάλη Παρασκευή πάνω στον Σταυρό «η γη εσείσθη και αι πέτραι εσχίσθησαν» (Ματθ. 27:51). Οι πέτρες σχίσθηκαν και από τον σεισμό διαλύθηκαν. Αυτή είναι η γλώσσα των λίθων. Μπορεί άραγε να υπάρξει δυνατότερη γλώσσα και φοβερότερη φωνή και πιο οφθαλμοφανής μαρτυρία του ευλογημένου Βασιλέα που κατέβηκε ανάμεσα στους ανθρώπους και οι ανόητοι Τον αρνήθηκαν και Τον θανάτωσαν;
Δεύτερος λίθος. Όταν οι Εβραίοι σιώπησαν οι άπιστοι φώναζαν: «Ωσαννά»! Οι Εβραίοι έβλεπαν τους άπιστους ως λίθους. Με την πνευματική σημασία αυτοί ήταν όντως λίθοι, χωρίς τη γνώση για τον ένα ζώντα Θεό και προσκυνούσαν πέτρινα είδωλα.
Όταν λοιπόν οι Εβραίοι έπαψαν να μιλούν περί του Υιού του Θεού οι Απόστολοι βγήκαν στον κόσμο για να βαπτίσουν τους άπιστους λαούς. Και οι λαοί αυτοί έγιναν σαν ζωντανοί λίθοι κατά την έκφραση του αποστόλου Πέτρου: «Και αυτοί ως λίθοι ζώντες οικοδομείσθε οίκος πνευματικός» (Α΄ Πετρ. 2:5). Ως ζωντανοί λίθοι οι άπιστοι συνέχισαν να δοξάζουν τον Θεό ενώ οι Εβραίοι λιθοβόλησαν και σιώπησαν.
Τρίτος λίθος. Όταν τα στόματα των Εβραίων έκλεισαν φώναξαν οι πέτρες του ναού του Σολομώντα. Ακόμα και σήμερα φωνάζουν. Αφού εκπληρώθηκε η προφητεία γι᾿ αυτόν τον ναό που έλεγε: «ου μη αφεθή ώδε λίθος επί λίθον» (Ματθ. 24:2). Η υπερηφάνεια και η δόξα του Ισραήλ, ο ναός του Σολομώντα σήμερα δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο μερικές πέτρες σήμερα απ᾿ αυτόν τον ναό, τόσες ώστε οι γιοί και οι κόρες του Ισραήλ να κτυπούν τα κεφάλια τους σ᾿ αυτές τις πέτρες των στεναγμών οδυρόμενοι και θρηνώντας. Αυτά τα υπολείμματα λίθών με τη σιωπή τους φωνάζουν σαν τον αγγελιοφόρο από το πεδίο της μάχης που αναγγέλλει την ήττα.
Τέταρτος λίθος. Οι Εβραίοι για μεγάλο χρονικό διάστημα σταμάτησαν να μιλούν για τον Χριστό. Ούτε χαίρονταν, ούτε δόξαζαν, ούτε φώναζαν «Ωσαννά». Γι᾿ αυτό και προσβεβλημένος ο Θεός κατέστρεψε τον μοναδικό ναό θυσιών τους σ᾿ Αυτόν. Τον παρέδωσε στον αφανισμό. Αλλά εκατοντάδες χιλιάδες ναοί από πέτρα ανεγέρθηκαν σ᾿ όλον τον κόσμο προς δόξα Χριστού. Και αυτές οι πέτρες φωνάζουν αυτό που οι Εβραίοι αποσιωπούν.
Πέμπτος λίθος. Είναι αυτός που ακόμα δεν φώναξε, αλλά θα φωνάξει πριν το τέλος του κόσμου, μπροστά από τον δεύτερο ερχομό του Κυρίου. Για το τέλος του κόσμου προείπε ο πλέον Προορατικός: «Ο ήλιος σκοτισθήσεται και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής, και οι αστέρες πεσούνται από του ουρανού» (Ματθ. 24:29). Τι είναι η γη, ο ήλιος και η σελήνη παρά αστέρες με πέτρες; Με τη δική τους γλώσσα και τον δικό τους τρόπο λοιπόν αυτοι οι καυτοί λίθοι θα φωνάξουν τη συγκεκριμένη εποχή. Δηλαδή, την εποχή που θα παρουσιαστούν πολλοί ψευδοπροφήτες και θα πληθύνουν οι παράνομοι και η αγάπη των περισσοτέρων για τον Θεό θα παγώσει. Με μια λέξη, όταν μετά τους Εβραίους και πολλοί χριστιανοί σωπάσουν. Τότε αυτό το ουράνιο σώμα, αυτός ο πύρινος λίθος του Θεού θα φωνάξει με τη γλώσσα του και τον τρόπο του. Και θα αναγγείλει τον ερχομο του Κριτή όπως το άστρο της ανατολής κάποτε ανήγγειλε τη γέννηση του Σωτήρα.
Ειρήνη και υγεία από τον Θεό
[ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ Από το βιβλίο: «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…»
Ιεραποστολικές επιστολές Α΄]

[toula]

*Η Ανάσταση του Λαζαρου*
Η Εκκλησία μας εορτάζει την Ανάσταση του Λαζάρου, ένα γεγονός βαθιάς θεολογικής σημασίας, που στέκεται ως προοίμιο της Αναστάσεως του Χριστού και ως βεβαίωση ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά ένα πέρασμα προς τη ζωή.
Ο Κύριος, όταν πληροφορήθηκε την ασθένεια του αγαπημένου Του φίλου Λαζάρου, δεν έσπευσε αμέσως κοντά του. Παρέμεινε επίτηδες, ώστε το θαύμα που θα ακολουθούσε να φανερώσει πιο καθαρά τη δόξα του Θεού. Όταν έφτασε στη Βηθανία, ο Λάζαρος ήταν ήδη τέσσερις ημέρες στον τάφο.
Οι αδελφές του, η Μάρθα και η Μαρία, Τον πλησίασαν με πόνο αλλά και πίστη: «Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, οὐκ ἂν ἀπέθανεν ὁ ἀδελφός μου». Μέσα από τα λόγια τους φανερώνεται η ανθρώπινη οδύνη, αλλά και η ελπίδα στον Θεό.
Μπροστά στον τάφο, ο Χριστός συγκλονίζεται και δακρύζει: «ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς». Ο Θεός δεν μένει μακριά από τον ανθρώπινο πόνο, αλλά γίνεται συμμέτοχος σε αυτόν, δείχνοντας την άπειρη αγάπη Του.
Στη συνέχεια, στέκεται μπροστά στον τάφο και με δυνατή φωνή καλεί: «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω». Και ο νεκρός εξέρχεται, αποδεικνύοντας ότι ο Χριστός είναι «ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή», ο Κύριος της ζωής και του θανάτου.
Το θαύμα αυτό προηγείται της Μεγάλης Εβδομάδας για να ενισχύσει την πίστη των μαθητών και όλων μας. Δεν είναι απλώς μια ανάσταση, αλλά προτύπωση της «κοινής Αναστάσεως», όπως ψάλλει το απολυτίκιο: της αναστάσεως όλων των ανθρώπων κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Η λέξη «κοινή» μάς υπενθυμίζει ότι η νίκη επί του θανάτου αφορά όλη την ανθρωπότητα.
Έτσι, η Ανάσταση του Λαζάρου γίνεται βεβαίωση και υπόσχεση: ότι ο Χριστός πορεύεται προς το Πάθος όχι ως ηττημένος, αλλά ως Νικητής, και ότι ο τελευταίος λόγος ανήκει στη ζωή.
Η εορτή μάς καλεί να πιστέψουμε, να ελπίσουμε και να ζήσουμε με βεβαιότητα ότι το φως της Αναστάσεως ήδη λάμπει μέσα στον κόσμο και μέσα στις καρδιές μας. *π. Σ.Μ*

[toula]

Κυριακή των Βαΐων: Η είσοδος του Κυρίου στη μοναξιά
Σήμερα ο Χριστός εισέρχεται στο μονοπάτι της οδύνης Του αλλά και της φοβερής εκείνης μοναξιάς που θα τον περιβάλλει καθ’ όλη την εβδομάδα των Παθών.
Μητροπολίτη Σουρόζ Αντώνιου Bloom
Η μοναξιά αρχίζει με μια παρεξήγηση: ο λαός περιμένει ότι η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα θα είναι η θριαμβευτική διέλευση ενός πολιτικού αρχηγού, ενός ηγέτη που θα ελευθερώσει το λαό του από την καταπίεση και τη δουλεία, από αυτό που εκείνοι θεωρούν ως «α-θεΐα» – καθώς η λατρεία των ειδώλων αποτελεί την άρνηση του ζώντος Θεού.
Η μοναξιά θα γίνει ακόμη βαρύτερη, όταν ούτε οι μαθητές Του θα είναι σε θέση να Τον κατανοήσουν. Όταν κατά τον Μυστικό Δείπνο, ο Χριστός θα τους μιλήσει για τελευταία φορά, εκείνοι θα αμφιβάλλουν διαρκώς για το ακριβές νόημα των λόγων Του. Και αργότερα, όταν θα μπει στον Κήπο της Γεθσημανή λίγο πριν από τον φρικτό θάνατο που πρόκειται να αντιμετωπίσει, οι πιο έμπιστοι μαθητές Του, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, θλιμμένοι, κουρασμένοι και χωρίς ελπίδα, θα αφεθούν να αποκοιμηθούν.
Το αποκορύφωμα της μοναξιάς θα είναι η κραυγή του Χριστού πάνω στο Σταυρό: «Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες». Εγκαταλειμμένος από τους ανθρώπους, απορριμένος από τον λαό του Ισραήλ, είναι τώρα αντιμέτωπος με τη ακραία ερημιά και πεθαίνει χωρίς Θεό, χωρίς ανθρώπους, μόνος, με μόνη την αγάπη Του για τον Θεό και την αγάπη Του για το γένος των ανθρώπων· πεθαίνει για χάρη του και για τη δόξα του Θεού.
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος
www.dogma.gr

[toula]

*Τά καθήκοντά μας τή Μεγάλη Ἑβδομάδα*
*++π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης++*
*Τό πρῶτο καθῆκον, ἀδελφοί μου, εἶναι νά εὐχαριστήσουμε ἀπό τήν καρδιά μας τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.* Ὅλη βέβαια ἡ ζωή μας πρέπει νά εἶναι ἕνα εὐχαριστῶ, ἕνα «Δόξα σοι, Κύριε», γιά τίς μικρές καί μεγάλες εὐεργεσίες του, τίς φανερές καί ἀφανεῖς, γιά ὅλα τά καλά, ὑλικά καί πνευματικά, πού ἐπιδαψιλεύει ἡ χάρις του. Ἄνθρωπος ἀγνώμων εἶναι χειρότερος ἀπό ζῶο.
*Τό ἄλλο καθῆκον μας εἶναι νά παρακολουθήσουμε τίς ἱερές ἀκολουθίες.* Οἱ ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος δέν εἶναι ὅπως οἱ ἄλλες· διαφέρουν πολύ.
*Τό τρίτο καθῆκον μας εἶναι νά νηστεύσουμε.* Ὅταν λέμε νηστεία, ἐννοοῦμε μαζί μέ τό στομἀχι νά νηστέψει καί τό στόμα ἀπό κακολογία, ἡ γλῶσσα ἀπό αἰσχρολογία, τά μάτια ἀπό αἰσχρά θεάματα.
Ἀλλά ἔχουμε καί *ἕνα ἄλλο καθῆκον. Εἶναι τό καθῆκον τῆς ἐξομολογήσεως καί τῆς θεἰας μεταλήψεως.* Ἡ ἑβδομάδα αὐτή εἶναι κατ’ ἐξοχήν ἑβδομάδα θείας μεταλήψεως. Τί εἶναι ἡ θεία μετάληψις; Τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας, ἡ φωτιά τοῦ οὐρανοῦ. Ἄν εἶσαι ἀμετανόητος, θά σέ κάψει ἡ φωτιά. Ἄν ὅμως πέρασες ἀπό τό καμίνι τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως, τότε πλησίασε· ἡ θεία κοινωνία θά εἶναι φάρμακο ἀθανασίας.
Τή Μεγάλη Ἑβδομάδα *ἔχουμε ἐπίσης ἱερό καθῆκον ἀπέναντι τῶν ἀδελφῶν μας, πού πάσχουν καί ὑποφέρουν.* Εἶναι ἑβδομάδα ἀγάπης καί ἐλεημοσύνης.
Ὑπάρχει κάτι ἀκόμη, κι αὐτό εἶναι τό δυσκολώτερο. Ποιό; Τό «συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει». *Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα εἶναι ἑβδομάδα συγχωρήσεως. Ἄς άλληλοσυγχωρηθοῦμε· νύφες καί πεθερές, ἀδελφοί μέ ἀδελφούς, φίλοι μέ φίλους, παιδιά μέ γονεῖς, ὅλοι ἀνεξαιρέτως.*
Χωρίς τήν ἀγάπη πῶς μποροῦμε νά γιορτάσουμε;
*Εὔχομαι*, αὐτή ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα νά εἶναι σημαντικός σταθμός στή ζωή μας. *Νά δώσει ὁ Κύριος νά εἶναι ἑβδομάδα ἁγίων σκέψεων, ἱερῶν συναισθημάτων, ἡρωϊκῶν ἀποφάσεων, ἁγιασμοῦ ψυχῆς.*
---------------------------------------
_Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη, πού ἔγινε στόν ἱ. ναό Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Μοσχάτου - Ἀθηνῶν, τήν 10.4.1960._ _Ἁλιεύθηκε ἀπό ἐνημερωτικό τεῦχος τῶν ἐκδόσεων "Ὀρθόδοξος Κυψέλη"._

[toula]

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Ο καθένας μόνος του θα σώσει την ψυχή του!
Μεγάλη σημασία έδινε ο άγιος πατέρας μας Ιωάννης στην πνευματική προσπάθεια και τον πνευματικό αγώνα. Έλεγε ότι οι χριστιανοί πρέπει να συμμετέχουν στα σωτήρια μυστήρια της Εκκλησίας μας, την εξομολόγηση και την Θεία κοινωνία και ότι χωρίς αυτά, στην σημερινή εποχή, δεν μπορούμε να σωθούμε. Πολλοί άνθρωποι πήγαιναν κοντά του και του ζητούσαν να τους διαβάσει κάποια ευχή για να μπορέσουν έτσι, όπως πίστευαν, να απαλλαγούν από τα δεσμά της πονηρής δύναμης χωρίς προσπάθεια και κυρίως χωρίς να ταπεινωθούν στο μυστήριο της εξομολόγησης. Ο άγιος πατήρ όμως τους έλεγε ότι χωρίς πνευματικό αγώνα δεν θα σωθούν μόνο με τις ευχές των ιερέων και ότι " ο καθένας μόνος του θα σώσει την ψυχή του". Και το τόνιζε αυτό γιατί όπως μας έλεγε, χωρίς την μετάνοια και την εξομολόγηση δεν υπάρχει σωτηρία.
Ας έχουμε την αγία ευχή του και ας προσερχόμαστε, όπως μας συμβούλευε, στο άγιο ποτήριο με καθαρή την ψυχή μας.
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

[toula]

π. Σπυρίδων Τσισμετζόγλου

Τις τελευταίες ημέρες, παρατηρούμε πως υπάρχει έντονη ενασχόληση με το θέμα της έλευσης ή μη, του Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα στην Ελλάδα. Πόσο όμως σημαντικό και ουσιώδες είναι το θέμα άραγε;
Η επίσημη μεταφορά και υποδοχή του Αγίου Φωτός κατά το απόγευμα του Μ. Σαββάτου καθιερώθηκε το 2002 ενώ είχε ξεκινήσει να γίνεται με πιο απλό τρόπο από το 1988. Όλους τους προηγούμενους αιώνες, το βράδυ της Αναστάσεως γινόταν διανομή του Φωτός της ακοίμητης κανδύλας που υπάρχει σε κάθε ναό, πάνω ή πίσω από την Αγία Τράπεζα. Το Φως της κανδύλας αυτής, έχει τον ίδιο συμβολισμό με το Άγιο Φως των Ιεροσολύμων καθώς η Αγία Τράπεζα φέρει τον συμβολισμό του Τάφου του Χριστού.
Συνεπώς, η παρουσία του Αγίου Φωτός των Ιεροσολύμων, δεν μπορούμε να πούμε σε καμία περίπτωση πως είναι απαραίτητη για τον εορτασμό της Αναστάσεως. Αυτό είναι ξεκάθαρο.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι η ευλαβής συνήθεια, δυστυχώς καθιερώθηκε στις συνειδήσεις σαν προϋπόθεση. Ταυτόχρονα ο συμβολισμός της ακοίμητης κανδύλας υποτιμήθηκε σαν φως «δεύτερης κατηγορίας», ενώ στο Φως των Ιεροσολύμων δόθηκαν προβληματικές διαστάσεις που καμία σχέση δεν έχουν με την Ορθόδοξη προσέγγιση των πραγμάτων.
Το βασικότερο όμως πρόβλημα είναι, πως ενώ παντού γίνονται συζητήσεις γύρω από το Άγιο Φως και την τελετή της Αφής, το σπουδαιότατο γεγονός της Αναστάσεως παραγκονίστηκε. Το Μεγάλο Σάββατο, ο κόσμος προσμένει μονάχα να λάβει το Άγιο Φως για ευλογία, και κανείς δεν αγωνιά να δεχτεί το Φως του Χριστού και να συγκλονιστεί ολόκληρη η ύπαρξή του από αυτό. Όλοι ψάχνουν να δουν τις γαλάζιες φλόγες να περιφέρονται πάνω από το κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου χωρίς να αναγνωρίζουν το Φως που απλώνεται στον κόσμο και τον ανακαινίζει. Με κόπο και θυσίες φυλάμε την φλόγα άσβεστη στα φαναράκια του σπιτιού μας, ενώ το καντήλι τις καρδιάς μας παραμένει σβηστό!
Το Άγιο Φως των Ιεροσολύμων, πολλές φορές, θεωρείται δυστυχώς σαν ένα "μαγικό" προϊόν που αποτελεί κεντρικό σημείο της πίστης, ενώ το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως εγκλωβίστηκε μέσα στην ιστορία χωρίς ουσιαστικό αντίκτυπο στον άνθρωπο.
Και μια τραγική παρατήρηση. Η εμμονή αυτή έγινε φέτος τόσο έντονη που μας έκανε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι λίγο μακριά μας αλλά μέσα στον ίδιο κόσμο, άνθρωποι θυσιάζονται καθημερινά στον βωμό των συμφερόντων. Δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για την τραγικότητα του πολέμου και καμιά συμπάθεια για εκείνες τις ψυχές που χάνονται με φρικτό τρόπο. Μπορεί όμως αυτή να είναι η μαρτυρία μας στην οικουμένη; Μπορεί η αγωνία μας να αφορά μονάχα θέματα του δικού μας κλειστού κόσμου; Μπορεί μια εθιμοτυπική πράξη να τίθεται στις συνειδήσεις πάνω από την αξία του ανθρωπίνου προσώπου;
Θα πρέπει να προβληματιστούμε βαθιά για την κατάστασή μας και για τα κριτήρια της πίστης μας.
Εύχομαι λοιπόν φέτος, το Ανέσπερο Φως του Χριστού να λάμψει στο καντήλι της καρδιάς μας και να φωτίσει τα βαθύτερα σκοτάδια της ύπαρξής μας. Αυτή η Φλόγα ας μείνει άσβεστη. Αμήν!

[toula]

Παραμονή της Κυριακής των Βαϊων...!!!
Παλαιά οι Πατέρες ενός Μοναστηριού, κοντά στα Ιεροσόλυμα, είχαν το ακόλουθο ΤΥΠΙΚΟ:
Μετά τον λεγόμενο "Εσπερινό της Συγχωρήσεως" της Κυριακής της Τυρινής ... έβαζαν ΜΕΤΑΝΟΙΑ ο ένας στον άλλον, παίρναν την ΕΥΧΗ του Ηγουμένου και έφευγαν μέσα στην Έρημο του Ιορδάνου, όπου περνούσαν όλη την Μεγάλη Τεσσαρακοστή με Προσευχή, Νηστεία και Πνευματικούς Αγώνες!
Ένας από αυτούς τους Πατέρες ήταν και ο Αββάς Ζωσιμάς που συνάντησε μέσα στην Έρημο την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, το "Πτηνόν της Ερήμου", την Κοινώνησε όπως εκείνη του παράγγειλε και την επομένη Τεσσαρακοστή την κήδεψε με τη βοήθεια του λιονταριού!
Παραμονή όμως της Κυριακής των Βαϊων εγκατέλειπαν την Έρημο κι επανέρχονταν στην Μονή για να ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΟΥΝ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ το ΠΑΣΧΑ!
Γι’ αυτό και στον ΕΣΠΕΡΙΝΟ που συναντούνταν μετά από σαράντα ημέρες, ασπάζονταν ο ένας τον άλλον και έψαλαν τον ακόλουθο ύμνο ...
"Σήμερον ἡ Χάρις τοῦ Αγίου Πνεύματος, ἡμᾶς συνήγαγε, καὶ πάντες αἴροντες τὸν Σταυρόν Σου λέγομεν· Εὐλογημένος ὁ Ερχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου, Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις"...!!!
(Στιχηρό και Δοξαστικό Εσπερινού των Βαϊων, Ήχος πλ. β΄)

[toula]

Ο Λάζαρος, μετά την Έγερσή του, έμεινε αγέλαστος...!!!
«Ο Λάζαρος δέν ξαναγέλασε ποτέ στή ζωή του, τά 33 χρόνια πού ἔζησε ἐκ τῶν ὑστέρων, ἐκτός ἀπό μία φορά, ὅταν εἶδε κάποιον νά κλέβει μιά (χωματένια) γλάστρα!
Καί ὅταν γέλασε, ἔτρεξαν οἱ Αδελφές του καί εἶπαν:
- Γέλασε ὁ Λάζαρος, πᾶμε νά δοῦμε τί συμβαίνει...!!!
Καί τόν ρώτησαν, τί ἦταν αὐτό πού τόν ἔκανε καί γέλασε.
- Γέλασα, εἶπε ὁ Λάζαρος, διότι εἶδα τόν πηλό (ὁ χωματένιος ἄνθρωπος) νά κλέβει τόν πηλό. Εἶδα τόν χωματένιο ἄνθρωπο, νά κλέβει τήν χωματένια γλάστρα. Γι' αὐτό γέλασα...!!!
Ἡ σιωπή, λοιπόν, τοῦ Λαζάρου καί ὅ,τι ἐγλύκανε ὅλα τά πράγματα πρίν τά φάει, αὐτό ἦταν τό μεγαλύτερο κήρυγμα … Ότι τά πράγματα πέραν τοῦ τάφου δέν εἶναι καί τόσο καλά»...!!!
Μακαριστός Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)