Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔβλεπε τὴν ἱστορία, ἔβλεπε τὸν Χριστὸ…

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶδε μπροστά του «ὁλοζώντανη» τὴ φοβερὴ σκηνὴ τῆς Σταύρωσης τοῦ Κυρίου!

Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα -μᾶς ἔλεγε ὁ ψάλτης τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τῆς Πολυκλινικῆς Ἀθηνῶν κύριος Φώτης Παπαγεωργίου- ἦταν ἀνεπανάληπτη!

Κάθε φορὰ ποὺ διάβαζε τὸ Εὐαγγέλιο ἢ κάτι ἄλλο γιὰ τὸν Χριστό, συγκινιόταν.

Εἶχε «προσήλωση»! Ἔβλεπε τὴν ἱστορία, ἔβλεπε τὸν Χριστὸ ποὺ περνοῦσε καὶ Τὸν ὑποδέχονταν ὅλοι μὲ λαχτάρα. Ἔβλεπε τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ κοβότανε ἡ φωνὴ μέσα στὴν ἐκκλησία, χωρὶς νὰ τὸ θέλει.

Τὴ Μεγάλη Πέμπτη τὸ βράδυ, κατὰ τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ἐκκλησιάστηκαν στὸν ναὸ τῆς Πολυκλινικῆς Ἀθηνῶν ὁ πρόεδρος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν Ἀμίλκας Ἀλιβιζάτος, ὁ καθηγητὴς πανεπιστημίου Γεράσιμος Κονιδάρης καὶ ἄλλοι δύο καθηγητές.

Τὴν ὥρα ποὺ ἔβγαινε ὁ Γέροντας ἔξω μὲ τὸν Σταυρὸ καὶ ἔλεγε τό ¨Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου¨, ἦταν πάντα πολὺ συγκινημένος.

Ὁ κόσμος ἔκλαιγε! Λίγο μετὰ διάβασε τὸ Ζ΄ Εὐαγγέλιο καὶ ἔφτασε στὸ σημεῖο ποὺ ὁ Κύριος ἔβγαλε τὴν κραυγή: «Ἠλὶ ἠλί, λαμὰ σαβαχθανί; Τοῦτ’ ἒστί, Θεέ μου Θεέ μου, ἱνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;» (Μάτθ. 27, 46).

Εἶδε μπροστά του «ὁλοζώντανη» τὴ φοβερὴ σκηνὴ τῆς Σταύρωσης τοῦ Κυρίου. Ὁ Κύριος μὲ τὸ ἀκάνθινο στεφάνι, τὰ καρφιὰ στὰ χέρια καὶ στὰ πόδια, τὴν πλευρὰ ματωμένη ἀπὸ τὴ λόγχη τοῦ στρατιώτη.

Κόπηκε ἡ φωνὴ τοῦ Γέροντα καὶ δὲν μποροῦσε νὰ συνεχίσει τὴν ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀμέσως, γύρισε στὴν Ἁγία Τράπεζα, προχώρησε καὶ ἀσπάστηκε τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ καὶ ἔβαλε μιὰ ἄλλη εἰκόνα μέσα του. Εἶδε τὴν Ἀνάσταση.

Ἐπέστρεψε στὸ ἐκκλησίασμα μὲ «ἄλλο πρόσωπο». Ζήτησε συγγνώμη γιατί «παρασύρθηκε» καὶ συνέχισε τὴν ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου.

Τὸ εἶπε καλά, δυνατὰ καὶ ὡραῖα, χωρὶς νὰ συγκινηθεῖ ἔντονα αὐτὴ τὴ φορά.

Τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ τὸ πρωὶ στὴν Πολυκλινικὴ ὁ Γέροντας Πορφύριος διάβασε τὴν εὐχὴ τῆς Θ΄ Ὥρας: «Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ μακροθυμήσας», καὶ τὴ ζοῦσε ἔντονα. Ἦταν ἐκεῖ ὁ καθηγητὴς τῆς Ἰατρικῆς Κωνσταντῖνος Ἀλιβιζάτος, ἀνιψιός του Ἀμίλκα.

Τὴν ἑπόμενη μέρα ὁ καθηγητής, μέσα στὸ χειρουργεῖο, ἔλεγε στοὺς φοιτητές του γιὰ τὸ πόσο ὡραία ἦταν ἡ ἀνάγνωση τῆς εὐχῆς ἀπὸ τὸν Γέροντα καὶ ὅτι πρέπει νὰ εἶναι ἅγιος.

Ὁ Γέροντας ἐξήγησε στὸν καθηγητὴ πὼς διαβάζοντας αὐτὴ τὴν εὐχὴ ζητοῦσε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ πράγματι ἡ ψυχή του συγκινήθηκε.

Γιατί ἦταν μιὰ «νεύση τοῦ Θεοῦ». Τὴ συγκεκριμένη εὐχὴ τὴ θεωροῦσε «καλλιτέχνημα» καὶ ζητοῦσε νὰ τὴ διαβάζουν «πάλι καὶ πάλι».

“Ἡ Ἀναστάσιμη Λειτουργία”.

Μᾶς ἔλεγε ἀκόμα ὁ ψάλτης του στὴν Πολυκλινική, «ἄλλαζε τὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Δὲν ἔβλεπες πρόσωπο. Ἔβλεπες λάμπα. Γύρω γύρω ἕνα φῶς. Στὸ ψαλτήρι, μὲ τὸν ἀγκῶνα ὁ ἕνας σκούνταγε τὸν ἄλλο, γιατί ἐκεῖ δὲ μίλαγαν Καὶ ὅσοι βρίσκονταν κάτω, σκούνταγαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο γι’ αὐτὸ ποὺ ἔβλεπαν.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶχε «ἀπεραντοσύνη» στὴν ἀγάπη του, ἕνα πνεῦμα ἑνότητας τοῦ ἀνθρώπινου γένους.

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι πλασμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἐμεῖς δὲν εἴμαστε οἱ κριτές τους. «Οὖ δὲ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ Χάρις» (Ρώμ. 5, 20). Εἶχε ἔντονο τὸ αἴσθημα τῆς χαρᾶς. Τοῦ ἔλεγες: «Εὐλογεῖτε Γέροντα», καὶ σοῦ ἀπαντοῦσε σὰν σὲ ἀποχαιρετισμό: «Χαίρετε ἐν Κυρίω πάντοτε»!

Ἀποσπάσματα (Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Γεώργιος Ν. Φουκαδάκης, Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης. Ἡ ζωή του καὶ τὸ ἔργο του)

www.orthmad.gr

[toula]

“Ο Χριστός θυσιάζεται για όλους…”

Πάτερ, είναι δίκαιο εγώ να νηστεύω 48 ημέρες για να κοινωνήσω το Πάσχα και κάποιος άλλος μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα και να κοινωνάει εξίσου; Μήπως είμαι κορόιδο;

​Παιδί μου, αν νιώθεις «κορόιδο» επειδή νήστεψες, τότε η νηστεία σου πήγε χαμένη. Όχι γιατί έφαγες λάδι, αλλά γιατί έφαγες τον αδελφό σου.
​Η νηστεία δεν είναι συναλλαγή, είναι έρωτας. Αν μετράς τις μέρες σαν μεροκάματα για να «πληρωθείς» με τη Θεία Κοινωνία, τότε βλέπεις τον Χριστό σαν εργοδότη και όχι σαν Πατέρα. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι «μετάλλιο» για τους συνεπείς, αλλά σωσίβιο για τους πνιγμένους.

​Γιατί ζηλεύεις;
Εσύ που νήστεψες 48 ημέρες, είχες την ευλογία να ζήσεις 48 ημέρες πνευματικής καθαρότητας. Αυτός που ήρθε τη Μεγάλη Εβδομάδα, έχασε όλη αυτή τη διαδρομή. Είναι σαν να ζηλεύεις έναν πεινασμένο που βρήκε μια ψίχα ψωμί την τελευταία στιγμή, ενώ εσύ απολαμβάνεις το δείπνο του Πατέρα σου εδώ και ενάμιση μήνα.

​Πρόσεξε την «ευσεβή» υπερηφάνεια.
Ο Θεός συχνά προτιμά τη συντριβή εκείνου που έρχεται τελευταίος και τρέμει γιατί δεν νήστεψε, παρά την αυτοπεποίθηση εκείνου που έρχεται με το ημερολόγιο στο χέρι και απαιτεί τη θέση του. Ο Φαρισαίος νήστευε «δις του Σαββάτου» και πήγε στην κόλαση. Ο Ληστής πάνω στον Σταυρό δεν πρόλαβε να νηστέψει ούτε ένα δευτερόλεπτο, και μπήκε πρώτος στον Παράδεισο.

​Μην κοιτάς το πιάτο του άλλου, κοίτα το δικό σου σκοτάδι. Αν η νηστεία σου δεν σε έκανε να αγαπάς περισσότερο τον «αμελή» αδελφό σου, τότε δεν νήστεψες· απλώς έκανες μια άκαρπη απεργία πείνας.

​Στο Ποτήριο της Ζωής δεν προσέρχονται οι «σωστοί», αλλά οι μετανοιωμένοι. Χαίρε που ο αδελφός σου σώθηκε την τελευταία στιγμή. Αν δεν μπορείς να χαρείς, τότε η νηστεία σου απλώς θέριεψε τον εγωισμό σου.

​Ξύπνα! Ο Χριστός θυσιάζεται για όλους. Μην κάνεις τον λογιστή του Θεού, γιατί αν ο Θεός γινόταν λογιστής μαζί μας, κανείς μας δεν θα άντεχε τη δίκαιη κρίση Του.

π. Βασίλειος Καραγιώργος

www.orthmad.gr

[toula]

«Σ’ όλα να έχεις μέτρο· στην αγάπη του Χριστού μας, όχι!».

– Κανένα άνθρωπο μη λυπήσης, αλλά και για κανένα μη λυπηθείς. Μη κοιτάς να ικανοποίησης όλους τους ανθρώπους. Ότι και να κάνης δεν ικανοποιούνται. Να κάνης μόνον ότι θεωρείς αναγκαίο ή καθήκον σου. Από τους ανθρώπους να μην απογοητεύεσαι. Μη περιμένεις να είναι τέλειοι. Κανένας δεν είναι τέλειος. Όλοι παλεύουμε με τα πάθη μας. Δεν πρέπει να έχει κανείς εμπιστοσύνη ούτε εις τον εαυτόν του. Πόσον μάλλον εις τους άλλους.

– Αμάν κόρη! Το επαναλαμβάνω, πρόσεχε την υγεία σου. Το κεφάλι σου μη το βαρύνεις με λύπη και έγνοιες. Θεωρώ ότι θα πληγωθείς από τους ανθρώπους, διά τούτο πρέπει να γνωρίζεις πώς να σκέπτεσαι, διά να μη καμφθείς. Σε λέγω: Δι’ ότι θέλεις και εις όποιον πειρασμό ή θλίψιν ευρεθής, παρακάλεσε τον Θεό, εις ανθρώπους μη εμπιστεύεσαι, μη ελπίζεις. Θα με ενθυμηθείς αργότερα και το επιθυμώ, δηλαδή να με ενθυμάσαι, διά να βοηθείσαι, να γλυτώνεις. Θα δοκιμαστής και θα καταλάβεις αυτά πού τώρα σε λέγω. Πάντως μη φοβάσαι!

Θα σας ειρωνευθούν, θα υποφέρετε. Εσείς μη φοβάσθε. Σας προσφέρουν δηλαδή πιπέρι, να δίδετε ζάχαρη. Εγώ πιπέρι δεν έχω να σκέπτεσθε, ζάχαρη έχω, ζάχαρη δίδω”.

Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης

[toula]

Τί ἐννοοῦμε, ὅταν λέμε: «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι»;

Λέει ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος: ὅταν ὁ ἄνθρωπος πεθάνει ὡς πρός τά πάθη του, ὅταν νεκρωθεῖ ὡς πρός τόν παλαιό ἄνθρωπο, ὅταν νεκρωθεῖ ὡς πρός τήν ἁμαρτία, ὡς πρός τόν κόσμο, μέ ἁπλά λόγια, ὅταν σταματήσει νά κάνει τήν ἁμαρτία – τήν ὅποια ἁμαρτία – τότε, λέει, πεθαίνει μαζί μέ τόν Χριστό, συν-νεκρώνεται καί συν-θάπτεται, θάβεται μαζί μέ τόν Χριστό μέσα στό μνῆμα τῆς μετάνοιας καί τῆς ταπείνωσης. Μέσα στό μνῆμα αὐτό εἶναι μαζί μέ τόν Χριστό. Ὁ Χριστός μας ὅμως πού εἶναι ἡ Αὐτοζωή, δέν μένει στό μνῆμα, ἀνίσταται, καί μαζί μ’ Αὐτόν ἀνασταίνει καί τόν κάθε μετανοημένο ἄνθρωπο, τόν κάθε ἄνθρωπο δηλαδή πού ἔκοψε τήν ἁμαρτία καί θέλει νά τηρήσει ἀπό δῶ καί μπρός τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.

Αὐτό μᾶς τό λέει καί ἕνα τροπάριο τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς, ἴσως τό θυμᾶστε: «συμπορευθῶμεν αὐτῷ καί συσταυρωθῶμεν καί νεκρωθῶμεν δι’ αὐτόν ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς ἵνα καί συζήσωμεν αὐτῷ». Νά ἀνεβοῦμε δηλαδή μαζί μέ τόν Χριστό τόν Γολγοθᾶ, νά νεκρωθοῦμε ὡς πρός τήν ἁμαρτία, – Αὐτός δέν ἔκανε βέβαια ποτέ ἁμαρτία, ἀλλά πέθανε γιά τίς δικές μας ἁμαρτίες – καί τότε θά θαφτοῦμε μαζί μέ τόν Χριστό καί θά ἀναστηθοῦμε μαζί μέ τόν Χριστό.

Επομένως, δέν λέμε ψέματα, ὅταν λέμε «Ἀνάσταση Χριστοῦ θεασάμενοι», γιατί μ’ αὐτό ἐννοοῦμε ὅτι εἴμαστε ἄνθρωποι μετανοημένοι, ἔχουμε νεκρωθεῖ ὡς πρός τήν ἁμαρτία καί ὡς πρός τό κακό, ἔχουμε θαφτεῖ μαζί μέ τόν Χριστό καί γι’ αὐτό ἔχουμε καί ἀναστηθεῖ μαζί μέ τόν Χριστό καί χαιρόμαστε τήν Ἀνάσταση τήν δική Του καί τήν ἀνάσταση τήν δική μας και τότε κάνουμε ἀληθινό Πάσχα.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 15 – 5 – 2016)

[toula]

“…κανείς δεν θέλει να αμαρτήσει στον Θεό, αλλά όλοι ξεγελιόμαστε”

Κάποιος γέροντας είπε:

“Αν δεις με τα μάτια σου κάποιον να πέφτει σε αμαρτία, αμέσως πες: “Ανάθεμα σ’ εσένα σατανά. Αυτός δεν φταίει”.

Και φρούρησε την καρδιά σου να μην κρίνεις τον αδελφό σου, γιατί θα φύγει από σένα το Άγιο Πνεύμα.

Επίσης να λες στον εαυτό σου: “Όπως νικήθηκε αυτός, έτσι κι εγώ”, και να κλαις και να ζητάς τη βοήθεια του Θεού. Και να συμπάσχεις με αυτόν που έπαθε χωρίς να θέλει. Γιατί κανείς δεν θέλει να αμαρτήσει στον Θεό, αλλά όλοι ξεγελιόμαστε”.

Από τον Ευεργετινό

www.orthmad.gr

[toula]

Η Μεγάλη Εβδομάδα ανοίγει σαν πληγή και σαν πύλη μαζί·
μια πορεία από το σκοτάδι στο ανέσπερο φως.
Κι Εκείνος μπροστά,
σιωπηλός, πράος, ταπεινός.
Στη σιωπή της νύχτας προχωρά,
όχι με θόρυβο, όχι με δύναμη κοσμική•
έρχεται «ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός»,
χωρίς να απαιτεί, χωρίς να επιβάλλεται,
παρά μόνο μας καλεί.
Δεν είναι ο θρόνος που Τον περιμένει,
αλλά το κρίμα, η προδοσία, ο σταυρός.
Όμως προχώρα κι ας ξέρει…
Προχωρά για σένα, για μένα, για όλους·
κουβαλώντας όχι απλώς τον πόνο,
αλλά την αγάπη που δεν λογαριάζει θάνατο.
Την αγάπη που γίνεται θυσία,
για να γίνει ο θάνατος, ζωή.
Ας Τον συναντήσουμε εκεί,
στο ημίφως της ψυχής μας,
εκεί που ακόμα υπάρχει φόβος,
εκεί που ακόμα υπάρχει νύχτα.
Γιατί Εκείνος δεν έρχεται όταν είμαστε έτοιμοι,
αλλά έρχεται για να μας ετοιμάσει.
Για την ημέρα που θα γίνει νύχτα
πάνω στο Σταυρό.
Για την νύχτα που θα γίνει
η αιώνια αυγή, το βράδυ της Ανάστασης.
Έρχεται με αγάπη.
Και φεύγει με αγάπη.
Ο Νυμφίος μας,
ο Χριστός μας,
ένα θέλει από εμάς:
Να Τον αφήσουμε να μας συγχωρέσει,
να μας αγαπήσει, να μας σώσει…

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση; Όχι βέβαια, αλλά κι' εκεί σώζει όσους πίστεψαν. Χθες είδαμε το έργο της σωτηρίας, σήμερα την εκδήλωση της εξουσίας. Χθες είδαμε την αδυναμία, σήμερα την κυριαρχία Του. Χθες φάνηκαν τα σημάδια της ανθρώπινης φύσης Του, σήμερα της θεϊκής φύσης. Χθες Τον ράπιζαν, σήμερα ραπίζει με την αστραπή της θεότητος τον χώρο του Άδη. Χθες Του έβαζαν δεσμά, σήμερα Αυτός δένει τον τύραννο - διάβολο με άλυτα δεσμά. Χθες καταδικαζόταν, σήμερα χαρίζει ελευθερία στους κατάδικους. Χθες Τον περιγελούσαν οι υπηρέτες του Πιλάτου, σήμερα οι θυρωροί του Άδη όταν Τον είδαν γέμισαν φρίκη.''
∽ Ἁγίος Ἐπιφανίος Κύπρου

[toula]

Η Ανάσταση δεν είναι μια ωραία ιδέα.
Είναι εισβολή ζωής… εκεί που όλα αιμορραγούν.
Ο άνθρωπος κουβαλά μικρούς θανάτους.
Απώλειες.
Ρωγμές.
Ματαιώσεις.
Ασθένειες.
Πένθη.
Και μαθαίνει να ζει έτσι.
Λίγο πιο άδειος κάθε μέρα. Δίχως φως και χαρά.
Αλλά η Ανάσταση δεν σε αφήνει να συνηθίσεις.
Δεν σου λέει ότι όλα θα φτιάξουν.
Σου λέει: τίποτα δεν τελείωσε.
Εκεί που βλέπεις τέλος…
ο Θεός αρχίζει.
Εκεί που μέσα σου κάτι πέθανε…
ο Θεός το σηκώνει.
Η Ανάσταση είναι:
Είναι η δύναμη που σε κρατά όταν λύγισες.
Το φως που δεν σβήνει μέσα στο σκοτάδι.
Δεν σου παίρνει τον πόνο.
Αλλά δεν σε αφήνει μόνο μέσα σε αυτόν.
«Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν;
οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη.» (Λουκ. 24, 5-6)
Γιατί ο Χριστός αναστήθηκε.
Και ο θάνατος έπαψε να είναι τέλος κι έγινε αρχή.
Όχι πλέον προορισμός αλλά πέρασμα στην Αιωνιότητα.
— π. Λίβυος —

[toula]

Δεν πέθανε ο Χριστός "όμορφα" και "ήσυχα".
Δεν έφυγε ήρεμα.
Δεν μίλησε γλυκά στο τέλος.
Δεν έδωσε ένα «φωτεινό» παράδειγμα.
Φώναξε. Κραύγασε. Σπάραξε.
«Θεέ μου, γιατί;»
Κι αυτό είναι που σοκάρει.
Γιατί αν κάποιος ήθελε να φτιάξει μια ψεύτικη θρησκεία και να πει ψέμματα δεν θα έδινε ένα τέτοιο τέλος. Δείτε πως φεύγει ο Σωκράτης, ο Βούδας, ο Μωάμεθ.
Στο Χριστό δεν υπάρχει κανένα τέλος θριάμβου ή γοητείας.
Υπάρχει πόνος και μοναξιά. Εγκατάλειψη.
Αυτό δεν πουλάει.
Αυτό δεν πείθει εύκολα.
Όμως αυτή ήταν η αλήθεια. Έτσι έγινε. Αυτό συνέβη.
Ο Χριστός δεν υποφέρει απλώς στο σώμα.
Μπαίνει στο πιο βαθύ σκοτάδι του ανθρώπου:
στη μοναξιά,
στην εγκατάλειψη,
στο ράγισμα του μυαλού και της καρδιάς μας.
Στο σκοτεινό «κανείς δεν με καταλαβαίνει».
Και το παίρνει επάνω Του.
Όχι για να ηρεμήσει έναν θυμωμένο Θεό.
Αλλά για να μην μείνεις ποτέ μόνος μέσα στον πόνο σου.
Αν Εκείνος έφτασε μέχρι εκεί,
τότε δεν υπάρχει σκοτάδι που να μην μπορεί να γίνει τόπος Συνάντησης.
Δεν υπάρχει σκοτάδι που δε μπορεί να γεμίσει ΦΩΣ.
Μην φοβάσαι τα σκοτάδια που τρομάζουν γιατί μέσα εκεί γεννιέται η Ανάσταση και η Μεταμόρφωση σου.
Ο Σταυρός δεν είναι μια ωραία ιδέα.
Είναι η πιο σκληρή αλήθεια:
ότι ο Θεός δεν σε σώζει από μακριά.
Μπαίνει μέσα στο σκοτάδι σου.
Και σε περιμένει, να ρθείς να σε Αναστήσει.
-π.Λίβυος-

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=tdVdGOe ... tzp4AaABAg

Τι είπε ο Χριστός επάνω στο Σταυρό; -π. Λίβυος