Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όσο η ανθρώπινη φύση μας κοινωνει με τον Θεό στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού,ο θάνατος έχει νικηθεί και ο άνθρωπος εν Χριστω και δια του Χριστού υπερβαίνει την θνητότητα.
Παύλος Σιατιστης.

[toula]

Άγιος Πορφύριος
Να γίνεσαι σαν το αηδόνι!
Το αηδόνι, τραγουδάει μέσα στο δάσος!
Μπορεί κανείς να μην το ακούει...
Μπορεί κανείς να μην το επαινεί...
Αλλά αυτό, συνεχίζει να βγάζει τον γλυκό του σκοπό...
Γιατί, αυτή είναι η φύση του!
Έτσι κι εσύ, να σκορπάς την αγάπη και την καλοσύνη σου...
Χωρίς να περιμένεις τίποτα!
Χωρίς να σε νοιάζει...
Αν σε κρίνουν ή αν σε καταλαβαίνουν!

[toula]

20 Μαϊου 2021
Γερόντισσα Γαλάκτια τής Κρήτης.
Μού είπαν τούτοι (έδειξε τίς εικόνες τών αγίων) πώς σάπισε ό κόσμος.
Τελείως σάπισε. Δέν τόν σώζει μόνο ό μεγάλος πόλεμος.
Ούτε ζώα δέν κάνουνε τίς βρωμιές τών ανθρώπων. Καί τά ράσα καταγίνουνται μόνο γιά τά λεφτά. Μετάνοια Παναγία μου δώσε!
Ήμουν με τον Αρχηγό του παντός και όλο το επιτελείο. Όλοι οι αξιωματικοί αλλά ήρθε και ο Πρώτος. Μεγάλη και φοβερή απώλεια! Τί είναι αυτά που θα γίνουν. Κοίτα… Ο εχθρός, νατος εκεί έξω τι κάνει; ” Ο Θεός μεθ’ ημών και ουδείς καθ ημών “. “Σώσον Κύριε τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου “. Ανώμαλα, ανώμαλα, ανώμαλα. Παντρεμένοι, νεαροί και ιερατικά. Πολλά κακά είδανε τα μάτια μου. Μεγάλο κακό θα έρθει. Πολεμούμε να το παντήξομε (αναχαιτίσομε). Στο τέλος όλα θα τακτοποιηθούνε. Όχι ο ένας έτσι κι ο άλλος αλλιώς. Ο Μέγας Στρατηλάτης των Ουρανίων Δυνάμεων, ο σκούρος (ο Μιχαήλ) έλεγε:” Αφού δεν λένε για μετάνοια και ντρέπονται να το πούνε εκείνοι που πρέπει λέγε εσύ στον κόσμο να μου φωνάζουν στα δύσκολα και να μου λένε: Έχων σε προστάτην και βοηθόν, φύλακα και ρύστην της ψυχής μου της ταπεινής, Μιχαήλ πρωτάρχα και μέγα Ταξιάρχα, εν ώρα του κινδύνου, συ μοι βοήθησον “. ( Έψαλλε το Μεγαλυνάριο του Αρχαγγέλου που το απαγγείλει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της κάθε ημέρας).
Πηγή: “Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης”, Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, εκδ. Θεομόρφου, σελ. 146-147

[toula]

«Τους κεκοιμημένους να τους θυμόμαστε και να ευχόμαστε πάντοτε γι’ αυτούς.
Να μην παραλείπουμε να προσευχόμαστε για τις ψυχές τους, για να βρουν ανάπαυση.
Ο Θεός συγκινείται περισσότερο όταν κάνουμε προσευχή για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες.
Γι’ αυτό και η εκκλησία μας έχει τα κόλλυβα, τα μνημόσυνα.
Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων.
Έχουν την δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν την ψυχή.
Κι εσείς σε κάθε
Θεία Λειτουργία
να διαβάζετε κόλλυβα
για τους κεκοιμημένους».
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης.
Πατήρ Νεκτάριος.
Αγ.Δημητριος Πατρών

[toula]

Ο Θείος Αρχιτέκτονας (π. Δημητρίου Μπόκου)

«Τελευταία εορτή» ονομάζεται η αγία Πεντηκοστή. Ολοκληρώνεται με αυτήν η θεία Αποκάλυψη, η φανέρωση του Τριαδικού Θεού στον κόσμο. Είναι εορτή του Αγίου Πνεύματος, αλλά και εορτή της Αγίας Τριάδος, αφού τα πάντα γίνονται υπό του Θεού Πατρός, διά του Υιού, εν Αγίω Πνεύματι. Φανερώνεται η αιώνια αλήθεια. Έρχονται εις πέρας όλα όσα θεώρησε απαραίτητα ο Θεός για τη σωτηρία του κόσμου (η Θεία Οικονομία). Τώρα η πρωτοβουλία για την αξιοποίησή τους ανήκει σε μας.

Η Πεντηκοστή «προσφέρει την ερμηνεία όλων των εορτών, όλων των κομβικών στιγμών του επιγείου βίου του Σωτήρος: Των Χριστουγέννων, των Θεοφανείων, του Ευαγγελισμού, της Μεταμορφώσεως, του Πάθους, της Αναστάσεως, της Αναλήψεως. Και πού αποσκοπούσαν όλα τούτα; Στην ίδρυση της Εκκλησίας και στην εν αυτή σωτηρία του κόσμου διά της χριστοποιήσεως, της θεανθρωποποιήσεως, της πνευματοποιήσεως, της θεώσεως, της τριαδοποιήσεως» (Κυριακή της Πεντηκοστής).

Και ενώ δομήτωρ, ιδρυτής και θεμελιωτής της Εκκλησίας είναι ο Τριαδικός Θεός, εξαίρεται ιδιαιτέρως η δράση του Αγίου Πνεύματος. Από την πλευρά των ανθρώπων συνεργούν στη θεμελίωση της Εκκλησίας οι άγιοι Απόστολοι, αλλά πάντα υπό τον σχεδιασμό και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Έχτισαν, οικοδόμησαν την Εκκλησία, «του Πνεύματος τη αρχιτεκτονία», σύμφωνα με την αρχιτεκτονική του Αγίου Πνεύματος (Πέμπτη Ε΄ εβδομ. Νηστειών, β΄ τριώδιος κανών, ωδή η΄).

Είναι και οι Απόστολοι αρχιτέκτονες, θεμελιωτές και οικοδόμοι της Εκκλησίας. «Ως σοφός αρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα», λέγει ο απόστολος Παύλος, αλλά εννοεί πάντα κατά τον φωτισμό και τις υποδείξεις του Αγίου Πνεύματος. «Εν Πνεύματι» συνοικοδομούνται οι πιστοί και γίνονται ναός άγιος, κατοικητήριο του Θεού. Όλα γίνονται «διά της επιχορηγίας του Πνεύματος Ιησού Χριστού» (Α΄ Κορ, 3, 10. Εφ. 2, 21-22. Φιλ. 1, 19). Γι’ αυτό και ο άγιος Βασίλειος αναφωνεί: «Το Πνεύμα το Άγιον αρχιτεκτονεί Εκκλησίαν Θεού» (Ερμηνεία εις τον προφήτην Ησαΐαν, PG 30, 289D-292A).

Όταν άρχισε να υλοποιείται το μυστήριο της θείας Εναθρώπησης, το Άγιο Πνεύμα ήταν εκεί. «Εντοιχίστηκε στα θεμέλια της Εκκλησίας, στο θεμέλιο του σώματος του Χριστού, οικοδομώντας την ενσάρκωση». Εκεί η δύναμη του Υψίστου επισκιάζει την αγία Παρθένο και το Άγιο Πνεύμα με την επέλευσή του χτίζει το ανθρώπινο Σώμα του Χριστού, «του Λόγου κτίσαν την σάρκωσιν». Εν συνεχεία χτίζει την Εκκλησία, που είναι πάλι Σώμα Χριστού. Και παραμένει αείποτε στο Σώμα αυτό. Τα πάντα στην Εκκλησία γίνονται διά του Αγίου Πνεύματος.

Ο Χριστός είναι παρών στην Εκκλησία εν Πνεύματι Αγίω. Και η Εκκλησία είναι παρούσα στον Χριστό εν Πνεύματι Αγίω. Την ημέρα της Πεντηκοστής άρχισε η εορτή του Αγίου Πνεύματος, αλλά δεν σταμάτησε ποτέ. Όλα, από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, τελεσιουργούνται με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

«Ουσιαστικά, κάθε ιερό μυστήριο και κάθε αγία αρετή είναι μία μικρή εορτή του Αγίου Πνεύματος. Δι’ αυτών το Πνεύμα το Άγιον κατέρχεται σε εμάς, μέσα μας. Κατέρχεται ουσιωδώς, πράγμα που σημαίνει αληθινά, πραγματικά, με όλες τις θείες και ουσιαστικές ενέργειές Του…

Στην Εκκλησία κάθε ιεροπραξία, ενέργεια, ακολουθία, μυστήριο, έργο, γίνεται με την επίκληση της δυνάμεως και της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος…

Κατέρχεται αδιαλείπτως στους Χριστιανούς με την κάθε λατρευτική ακολουθία, με το κάθε Κύριε ελέησον, με την κάθε χριστοπόθητη ανάσα». (Τα παραθέματα από τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, Δογματική, εκδ. Ι. Μονής Βατοπαιδίου, 2019, σ. 350-368).

Ονειρεύτηκες ποτέ παρόμοια τιμή; Κάθε καλή σου σκέψη να φέρνει μέσα σου το Άγιο Πνεύμα;

[toula]

Ἄς ποῦμε ὅτι ἔρχονται οἱ Παγκοσμιοποιητές καί λένε:

– Ἄν δέν πάρεις τό τσιπάκι, ψωμί δέν ἔχει, λεφτά δέν ἔχει, βενζίνη δέν ἔχει….

Τί θά κάνεις; Θά πεῖς: “νά τό πάρω γιά χάρη τοῦ παιδιοῦ μου”;. Ὅπως ἔλεγε κάποιος:

– Θά τό πάρω, γιατί ἔχω παιδιά…

Τά παιδιά δηλαδή δέν ἔχουν Θεό; Δέν θά φροντίσει ὁ Θεός γιά τά παιδιά σου; Ἐσύ θά φροντίσεις; Αὐτός δηλαδή εἶχε μέσα του ἀπιστία, δέν ἐμπιστευόταν τόν Θεό, καί μέ ἕναν εὔσχημο τρόπο, μέ μιά τέτοια δικαιολογία, ἔλεγε θά τό πάρω γιά τά παιδιά, γιά νά μήν πεῖ, ὅτι δέν πιστεύει στόν Θεό. Ἐνῶ οὐσιαστικά αὐτό κρύβεται ἀπό πίσω.

Αὐτός ὅμως πού πιστεύει, θά πεῖ:

– Δέν μπορεῖ ὁ Θεός καί μ’ ἕνα φυλλαράκι τόν μήνα νά μᾶς τρέφει;

Μπορεῖ. Νά τρῶς ἕνα φυλλαράκι καί νά μήν πεινᾶς γιά ἕναν μήνα. Εἶναι δύσκολο αὐτό γιά τόν Θεό; Ὄχι, βέβαια!

Πῶς ἔθρεψε 2.000.000 κόσμο μέσα στήν ἔρημο τοῦ Σινᾶ; Ἄμμο, πέτρες καί βράχια ἔχει ἐκεῖ. Δύσκολα νά δεῖς κανένα χορταράκι. Πῶς ἔζησαν ἐκεῖ 2.000.000 ἄνθρωποι γιά σαράντα χρόνια; Ποιός τούς ἔτρεφε; Ὁ Θεός τούς ἔτρεφε. Κάθε μέρα τούς ἔδινε τό Μάννα. Τό Μάννα ἦταν οὐράνια τροφή. Μάλιστα γινόταν στό στόμα τοῦ καθενός ἡ γεύση πού ἐπιθυμοῦσε! Κάποιος ἤθελε νά φάει μέλι, τέτοια γεύση εἶχε στό στόμα του τρώγοντας τό Μάννα. Ὅ,τι ἄρεσε στόν καθένα. Βλέπετε πόση εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ!

Κάποτε πού θέλησαν νά φᾶνε καί λίγο κρέας, καί τούς ἔστειλε ὁ Θεός ὀρτύκια καί ἔπεφταν δίπλα στίς σκηνές τους. Τά ἔπιαναν μέ τά χέρια τους. Γίνεται νά πιάνει κανείς τά πουλιά μέ τά χέρια του; Καί ὅμως τό ἔκανε ὁ Θεός! Τόση εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ! Καί ἐμεῖς λέμε:

– Τί θά γίνει στόν καιρό τοῦ Ἀντιχρίστου;

Ἔ, καλά δέν πιστεύεις στόν Θεό; Διάβασε τήν ἱστορία τήν ἐκκλησιαστική νά δεῖς πόσα τέτοια θαύματα ἔχει κάνει ὁ Θεός… Ὁπότε τό πρόβλημα εἶναι ἄν πιστεύουμε ἤ ὄχι, ἄν ἐμπιστευόμαστε τόν Θεό. Ἄν Τόν ἐμπιστευόμαστε, δέν φοβόμαστε οὔτε κάρτες, οὔτε χαράγματα, οὔτε ἀντιχρίστους, τίποτα!…

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 12 – 03 – 2016)

[toula]

Πως να ξεχωρίσεις ένα ταπεινό άτομο…

Από κάποιον που προσπαθεί να είναι ταπεινός;

Και πως να κάνεις αυτήν την διάκριση στον ίδιο τον εαυτό σου;

Είναι πολύ απλό!

Εάν θυμώνουμε ή οργιζόμαστε, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε διόλου ταπεινότητα! Θέλετε να δείτε αν είστε ταπεινοί;

Δείτε αν είστε θυμωμένοι!

Ή, εάν κάποιος σας προσβάλλει, αρχίζετε να “βράζετε” μέσα σας!

Ή, εάν ο άλλος δεν εκπληρώνει το θέλημά σας…

Ή αν κάτι δεν είναι όπως θα το θέλατε…

Τότε αναστατώνεστε…

Ή αν κάποιος σας αντιλέγει, διαφωνεί μαζί σας…

Σας λέει ότι λέτε ανοησίες, τότε θα αντιδράσετε σε αυτές τις λέξεις; Προφήτη χρειάζεστε να σας πει ότι έχετε ή δεν έχετε ταπεινότητα;

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

[toula]

Τα Καντήλια της Σουμελάς. Το καράβι «Κωνσταντινούπολις» – Σεπτέμβρης 1922

Την έλεγαν Γιαγιά-Ευγενία. 70 χρονών. Από το χωριό Λιβερά της Τραπεζούντας. Χήρα. Τα παιδιά της σφαγμένα το ’21. Της έμεινε μόνο ο εγγονός. Ο μικρός ο Βασίλης. 5 χρονών.

Όταν ήρθε η διαταγή «Φεύγετε», οι Τούρκοι έκαψαν το χωριό. Η Ευγενία πρόλαβε να πάρει τρία πράγματα:
Το παιδί. Το μαντήλι του άντρα της και την εικόνα.

Η εικόνα της Παναγίας Σουμελάς.
Όχι η πρωτότυπη – εκείνη έμεινε στο μοναστήρι, στον Μελά. Αυτή ήταν αντίγραφο. Ξύλο παλιό, ζωγραφισμένη στο χέρι από καλόγερο το 1800. Την είχε από τη μάνα της. Την είχε από τη γιαγιά της.
300 χρόνια στην οικογένεια.

Στο λιμάνι της Τραπεζούντας γινόταν το αδιαχώρητο. Χιλιάδες ψυχές. Τούρκοι χωροφύλακες έψαχναν τους πρόσφυγες.
«Χρυσάφια! Λίρες! Όπλα!» φώναζαν. Και τα έπαιρναν.
Εικόνες; Τις έσπαγαν. Τις έκαιγαν. «Ειδωλολατρία», έλεγαν.

Η Ευγενία κατάλαβε. Αν τη δουν, τη χάνει.

Τύλιξε την εικόνα στο μαύρο μαντήλι της. Μετά την έδεσε με σπάγκο, σφιχτά, στο στήθος της. Από πάνω φόρεσε το χοντρό το ζιπούνι της. Από πάνω τη μαύρη φούστα. Από πάνω το μαντήλι στο κεφάλι.

Έμοιαζε με μια γριά 100 κιλά. Καμπουριαστή.
«Τι έχεις εκεί, γριά;» φώναξε ο χωροφύλακας στο καράβι.
«Καμπούρα, αφέντη», είπε η Ευγενία. «Από τα χρόνια.»
Την έσπρωξε. «Πέρασε, βρωμόγρια!»

Πέρασε.

Στο αμπάρι, 2.000 ψυχές. Ο ένας πάνω στον άλλον. Βρώμα. Εμετός. Πείνα. Δίψα. Τα παιδιά έκλαιγαν. Οι μανάδες μοιρολογούσαν.

Η Ευγενία καθόταν σε μια γωνιά. Ακίνητη. Το στήθος την πονούσε. Η εικόνα ήταν σκληρή. Της έκοβε το δέρμα. Αλλά δεν μιλούσε.

Τη νύχτα, όταν όλοι κοιμόντουσαν, έλυνε λίγο το ζιπούνι. Έβαζε το χέρι μέσα. Άγγιζε το ξύλο.
«Παναΐα μου, κράτα μας», ψιθύριζε. «Φέρε μας στην Ελλάδα.»

Ο μικρός ο Βασίλης ρώτησε: «Γιαγιά, τι έχεις εκεί;»
«Την καρδιά μου, παιδί μου», είπε. «Την καρδιά του Πόντου. Κοιμήσου.»

Τρίτη μέρα. Τέλειωσε το νερό.
Ένα μωρό πέθανε στην αγκαλιά της μάνας του. Το πέταξαν στη θάλασσα.
Οι άντρες άρχισαν να τρελαίνονται. Ένας πήγε να βουτήξει. Τον κράτησαν.

Η Ευγενία δεν έβγαλε την εικόνα. Ακόμα κι όταν λιποθύμησε από τη δίψα.
Οι γυναίκες τη ράντισαν με θαλασσινό νερό. «Ξύπνα, μάνα!»
Άνοιξε τα μάτια. Πρώτα έπιασε το στήθος. Η εικόνα ήταν εκεί. Μετά ήπιε μια γουλιά.

Πειραιάς. Έβδομη μέρα.

Όταν άνοιξε το αμπάρι, μπήκε φως και μυρωδιά λιμανιού.
Οι άνθρωποι σπρώχνονταν. Έπεφταν. Πολλοί δεν μπορούσαν να περπατήσουν.

Η Ευγενία σηκώθηκε. Με το παιδί από το χέρι. Με την εικόνα στο στήθος.
Κατέβηκε τη σκάλα. Πάτησε Ελλάδα.

Στο τελωνείο, ένας Έλληνας λιμενικός τη λυπήθηκε.
«Γριά, τι κουβαλάς;»
Η Ευγενία έλυσε το ζιπούνι. Έβγαλε την εικόνα.
«Την Παναγία μας, παιδί μου. Από τη Σουμελά.»

Ο λιμενικός γονάτισε. Σταυροκοπήθηκε.
«Καλώς την έφερες, μάνα.»

Το 1951, χτίστηκε η νέα Μονή Παναγίας Σουμελάς στο Βέρμιο.
Η Γιαγιά-Ευγενία ήταν 99 χρονών. Την ανέβασαν με μουλάρι.

Έδωσε την εικόνα στον Ηγούμενο.
«Ήταν στο στήθος μου 7 μέρες», είπε. «Τώρα να πάει στο θρόνο της.»

Πέθανε εκείνο το βράδυ. Στον ύπνο της. Με χαμόγελο.

Η εικόνα της Ευγενίας είναι σήμερα στο τέμπλο. Δίπλα στην πρωτότυπη που ήρθε το 1931 από τον Πόντο.
Από κάτω γράφει:
«Δωρεά Ευγενίας Κωνσταντινίδου, Λιβερά Τραπεζούντας.
Την έσωσε στο στήθος της. 1922.»

Αυτές ήταν οι γυναίκες του Πόντου.
Δεν έσωσαν μόνο παιδιά. Έσωσαν αγίους.
Γιατί ήξεραν: «Χωρίς εικόνα, η παράγκα είναι στάβλος. Με την εικόνα, γίνεται εκκλησιά.»

Και ο μικρός ο Βασίλης; Έγινε παπάς. Παπα-Βασίλης στη Νέα Σουμελά.
Και κάθε 15αύγουστο, όταν λιτανεύουν την Παναγία, λέει:
«Αυτή η εικόνα πέρασε θάλασσα πάνω σε καρδιά γιαγιάς. Προσκυνήστε την όρθιοι."

www.orthmad.gr

[toula]

είπε Γέρων:
"Τον άνθρωπο δεν πρέπει να τον κρίνουμε πάντα απ΄ τον τρόπο που μιλάει, αλλά και απ΄τον τρόπο που σωπαίνει...