Τα ρούχα και τα κειμήλια των Αγίων της Εκκλησίας δεν είναι βέβαια φετίχ να τα βλέπουμε σαν μαγικά αντικείμενα αυτενεργά και έμψυχα σαν να ειμαστε ειδωλολατρες. Ωστόσο ομως η Παράδοση της Εκκλησίας κατοχύρωσε εμπειρικά, δογματικά, δηλαδή μέσω ζωντανών σημείων και ψηλαφητών , ορατών εμπειριών ότι η ύλη γινεται και φορέας και προβολέας της άκτιστης Χάρης και του Αγιασμού. Και μόνο τα ενδύματα ή οι σκιές των Αγίων θαυματουργούν και μεταδιδουν την θεία Χαρη. Από τα κρόσσια στα ιμάτια του Χριστού και τα πανωφορια των Αποστόλων έως τα οστά των Μαρτύρων και το χωμα στους τάφους των Αγίων. Αυτά είναι ενταγμένα και αποδεκτά όχι μόνο από τους απλούς Χριστιανούς αλλα και από τους λόγιους και θεωρητικούς Πατέρες. Λυσ' τε πρωτα μερικοί τα θέματα εξάρτησης σας από απρόσωπες θετικές και αρνητικές ενέργειες, μαγικά αντικειμενα, είδωλα, αστρολογίες , νεοπεοχίτικες παρλαπίπες, δοξασίες , αυθεντίες πνευματιστικές και παραψυχολογήματα κλπ και μετά μπορείτε να θίξετε και τον κίνδυνο ειδωλολατρίας των απλοϊκών Χριστιανών. Βέβαια το προκείμενο είναι για ακομα μια φορά ο βαρλααμισμός, ο οποίος έχει αποκρυσταλλωθεί ως γνήσια Ορθοδοξία σε κάθε πτυχή της θεολογικής και εκκλησιαστικής έκφρασης και θεωρειται πρότυπο και κριτήριο γνησιότητας. Λυπόμαστε αλλα ΔΕΝ θα πάρουμε!
π. Παντ. Κρούσκος
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53260
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ ( η θεραπεία του παράλυτου στην Καπερναούμ) .
+Αντωνίου Σουρόζης
Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
Ποιὰ σχέση ἔχει τὸ γεγονὸς ποὺ ἀναφέρεται στὸ σημερινό Εὐαγγέλιο μὲ μᾶς; Ποιὸς ἔχει τὴν πίστη, τὴν ἠρεμία, τὴν βεβαιότητα ὅτι κανένας ἄλλος παρὰ μόνο ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ ξαναδώσει ἐλευθερία στὶς κινήσεις μας;
Ἡ ἱστορία δὲν εἶναι μιὰ παραβολή, εἶναι γεγονός· ἀλλὰ ἐπίσης μᾶς μεταφέρει κάτι περισσότερο ἀπὸ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ νὰ θεραπεύει τὶς φυσικὲς ἀσθένειες, ἐὰν Τὸν πλησιάσουμε μὲ πίστη· ἔχοντας παραμερίσει κάθε ἄλλη ἐλπίδα, ἀλλὰ γνωρίζοντας μὲ βεβαιότητα ὅτι ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατός μας, ἡ ὑγεία καὶ ἡ ἀσθένειά μας εἶναι στὰ χέρια τοῦ Ζωντανοῦ Θεοῦ, ποὺ διάλεξε νὰ γίνει ἄνθρωπος καὶ νὰ ζήσει ἀνάμεσά μας, νὰ μοιραστεῖ μαζί μας τὰ πάντα, τὸν θάνατο καὶ τὸν πόνο, τὴν ἀγωνία τοῦ νοῦ καὶ τὸν τρόμο ποὺ ἴσως μᾶς πολεμᾶ ὅταν βλέπουμε τὸν κόσμο γύρω μας, τὸν κόσμο ποὺ δημιουργήσαμε καὶ δημιουργοῦμε.
Ἀλλὰ σ’ αὐτὴν τὴν ἱστορία ὑπάρχει μία ἄλλη διάσταση ποὺ θέλω νὰ προσέξετε. Ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι δὲν εἶναι παράλυτος; Παράλυτος ἀπὸ φόβο, ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία να δεῖ τὸν ἑαυτό του νὰ δέχεται τὰ πιὸ λαμπρὰ φῶτα τῆς δόξας, παράλυτος ἀπὸ τοὺς ὑπολογισμοὺς ποὺ δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ δράσουμε, ν’ ἀναπνεύσουμε ἐλεύθερα δίχως φόβο; Πόσοι ἀπὸ μᾶς θὰ τολμούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι δὲν διακατεχόμαστε ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ δοῦμε τοὺς ἑαυτοὺς μας καλύτερους ἀπ’ ὅ,τι εἶναι, νὰ τοὺς βλέπουμε ὅπως δὲν εἶναι, ὅπως δὲν μᾶς βλέπει ὁ Θεὸς; Πόσοι ἀπὸ μᾶς θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, «θέλω νὰ δῶ τὸν ἑαυτό μου, ὅπως εἶναι – ὄχι μονάχα σ’ ὅλη μου τὴν ἀδυναμία, ἀλλὰ στὴν πτώση, τὴν δολιότητα, τὴν ἀσχήμια μου, γεμάτος ἀπὸ φόβο, ἀπὸ ματαιότητα, καὶ αὐτὸ ἐξαιτίας τῆς ἐπιθυμίας μου νὰ κρίνομαι ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ πράγματα καὶ ὄχι μὲ βάση τὴν πραγματικότητα;
Καὶ ὅμως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέει ὅτι αὐτὸς ποὺ διακατέχεται ἀπὸ τὴν ματαιότητα εἶναι ὑπερήφανος στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι δειλὸς.
Πόσοι ἀπὸ μᾶς ζοῦν συνεχῶς μετρώντας τὶς κουβέντες τους, ὑπολογίζοντας τὶς πράξεις τους, ἀναλογιζόμενοι τὸ ἀποτέλεσμά τους· ὄχι μόνο προσβλέποντας σ’ ἔνα καλὸ ἀποτέλεσμα, ἀλλὰ μὲ τὸ φόβο πὼς θὰ μᾶς κρίνουν οἱ ἄνθρωποι; Πόσο φοβόμαστε νὰ κοιτάξουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ νὰ δοῦμε τὴν ἀλήθεια, νὰ μὴν κοιτάζουμε πιὰ στὸν παραμορφωτικό καθρέφτη ποὺ δείχνει σὲ μᾶς καὶ στοὺς ἄλλους τοὺς ἑαυτούς μας ὄμορφους, ἀποδεκτοὺς, εὐγενεῖς, ἁγνοὺς -ἀλλὰ σ’ ἕναν ἄλλον καθρέφτη, τὸν καθρέφτη τῆς συνείδησης μας, τὸν καθρέφτη τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς κρίσης Του, ποὺ γνωρίζουμε, ἀλλὰ ἀπ’ ὅπου ἀποστρέφουμε τὸ βλέμμα μας; Πόσοι ἀπὸ μᾶς ὅταν ἔχουμε τὴν ἐλάχιστη εἰκόνα τοῦ ποιοὶ εἴμαστε, δὲν ἐπιτρέπουμε αὐτὴ τὴν ἀκτίνα φωτὸς νὰ πάει πέρα ἀπὸ μιὰ φοβισμένη συνειδητοποίση καὶ νὰ καταδυθεῖ στὴν καρδιά μας, νὰ ψάξει στὶς πιὸ σκοτεινές γωνιές της, ἐκεῖ ὅπου δὲν ἔχει διεισδύσει τὸ φῶς, ποὺ ἡ ἀγάπη δὲν ἔχει ποτὲ φτάσει, ἐκεῖ ποὺ δὲν ἔχει ἀκουστεῖ ποτὲ ἡ ἀλήθεια; Πόσοι ἀπὸ μᾶς εἶναι ἀρκετὰ τίμιοι γιὰ νὰ κρίνουν τοὺς ἑαυτοὺς τους, τὶς πράξεις τους στὸ φῶς τῆς ἀλήθειας;
Εἴμαστε ὅλοι παράλυτοι: Παράλυτοι ἐξαιτίας τοῦ φόβου, τῶν ὑπολογισμῶν, ἐξαιτίας τῆς ἀπόφασης νὰ μὴν βλέπουμε, ἐπειδὴ φοβόμαστε αὐτὸ ποὺ ἴσως δοῦμε. Ἀκόμα φανταζόμαστε ὅλοι ὅτι μποροῦμε νὰ ζήσουμε τὴ ζωὴ ἑνὸς παραλυτικοῦ καὶ νὰ πεθάνουμε ὑγιεῖς. Ὅτι ἵσως ζήσουμε μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ χωρὶς νὰ ἔχουμε δεῖ ποτὲ τὴν ἀλήθεια, νὰ σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ νὰ μᾶς δεχτεῖ. Δὲν εἶναι ζήτημα τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς ἀπορρίψει! Τὸ θέμα εἶναι ὅτι θὰ ἀνακαλύψουμε ξαφνικὰ μὲ τρόμο, ὅτι δὲν ἔχουμε καμιὰ θέση στὸ βασίλειο τῆς Ἀλήθειας, στὸ βασίλειο τῆς τολμηρῆς Ἀλήθειας, τῆς ὀμορφιᾶς, τῆς ἡρωικῆς ὀμορφιᾶς.
Ἄς προβληματιστοῦμε πάνω σ’ αὐτὸ· ἄς μὴν σκεφτόμαστε τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἦταν παράλυτος καὶ τοῦ ὁποίου ἡ πίστη ἐνεργοποίησε τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ νὰ τον θεραπεύσει· ἄς σκεφτοῦμε τὴ δική μας παραλυσία.
Σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς τελευταῖες μου ὁμιλίες, ρωτήθηκα ἀπὸ κάποιον· «γιατί τὸ τελευταῖο σας κήρυγμα ἦταν τόσο αὐστηρό;» Μπορῶ να ἀπαντήσω μὲ κάθε τιμιότητα: ἐπειδὴ ἐπὶ μῆνες ἔψαχνα την ψυχή μου, ἦλθα ἀντιμέτωπος μὲ τὴ συνείδηση μου, καὶ βλέποντας μὲ τρόμο ὅτι ζῶ ἕνα ψέμα, ὅτι δὲν εἶμαι Χριστιανὸς σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι δὲν μὲ καταδικάζει μὸνο τὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ μοιάζει νὰ εἶμαι σὰν Χριστιανὸς. Ναί, αὐτὸ ποὺ ἐννοῶ εἶναι αὐτὸ ποὺ νοιὼθω γιὰ τὸν ἑαυτὸ μου· ἀλλὰ νοιώθετε παρόμοια πράγματα, ἀκόμα καὶ ἄν εἶστε ἀπείρως πιὸ ἄξιοι γιὰ τὸν Θεὸ ἀπὸ ἐμένα; Δὲν νοιώθετε ὅτι, ὅλοι, περισσότερο ἤ λιγότερο, ἁμαρτάνουμε κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, ὅτι ὅλοι προδίδουμε τὸν ἑαυτό μας ποὺ καλεῖται νὰ γίνει ἀποκάλυψη τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ, μιὰ ὁρατὴ εἰκόνα, μιὰ θεϊκὴ παρουσία ποὺ ἐνσαρκώνεται στὴν ψυχή, στὸ σῶμα, σὲ ἔργα καὶ λόγια, σὲ σκέψεις καὶ αἰσθήματα, σὲ προθέσεις καὶ ἀποτελέσματα- δὲν τὸ βλέπουμε αὐτό; Ἐγὼ τὸ βλέπω! Καὶ αὐτὸ ποὺ λέω δὲν εἶναι παρὰ μιὰ ἐξομολόγηση- ναὶ μιὰ ἐξομολόγηση ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους ἐσᾶς: αὐτὸ εἶναι ποὺ βλέπω στὸν ἑαυτό μου- ἐξετᾶστε τὸν ἑαυτό σας: ἴσως ἔχουμε ἀκόμα χρόνο νὰ γίνουμε ἀληθινοὶ καὶ πραγματικοὶ ὅπως ὁ Θεὸς μᾶς θέλει, νὰ γίνουμε ὅ,τι ὀνειρεύεται γιὰ μᾶς ὁ Θεὸς, νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὴν ἀγάπη Του ὄχι προδίδοντας τον ἑαυτὸ μας, ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ Ἐκεῖνον.
Καὶ ὑπάρχει ἐλπίδα· ὑπάρχει ἐλπίδα ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἔχει τὴ δύναμη νὰ θεραπεύει, ὁ Θεός ἔχει τὴ δύναμη νὰ συντρίψει τὴν παράλυσή μας ἐὰν στραφοῦμε σ’ Ἐκεῖνον μὲ πίστη, ἐλπίδα καὶ κουράγιο! Ἀμήν.
Αλλη όψις
+Αντωνίου Σουρόζης
Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
Ποιὰ σχέση ἔχει τὸ γεγονὸς ποὺ ἀναφέρεται στὸ σημερινό Εὐαγγέλιο μὲ μᾶς; Ποιὸς ἔχει τὴν πίστη, τὴν ἠρεμία, τὴν βεβαιότητα ὅτι κανένας ἄλλος παρὰ μόνο ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ ξαναδώσει ἐλευθερία στὶς κινήσεις μας;
Ἡ ἱστορία δὲν εἶναι μιὰ παραβολή, εἶναι γεγονός· ἀλλὰ ἐπίσης μᾶς μεταφέρει κάτι περισσότερο ἀπὸ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ νὰ θεραπεύει τὶς φυσικὲς ἀσθένειες, ἐὰν Τὸν πλησιάσουμε μὲ πίστη· ἔχοντας παραμερίσει κάθε ἄλλη ἐλπίδα, ἀλλὰ γνωρίζοντας μὲ βεβαιότητα ὅτι ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατός μας, ἡ ὑγεία καὶ ἡ ἀσθένειά μας εἶναι στὰ χέρια τοῦ Ζωντανοῦ Θεοῦ, ποὺ διάλεξε νὰ γίνει ἄνθρωπος καὶ νὰ ζήσει ἀνάμεσά μας, νὰ μοιραστεῖ μαζί μας τὰ πάντα, τὸν θάνατο καὶ τὸν πόνο, τὴν ἀγωνία τοῦ νοῦ καὶ τὸν τρόμο ποὺ ἴσως μᾶς πολεμᾶ ὅταν βλέπουμε τὸν κόσμο γύρω μας, τὸν κόσμο ποὺ δημιουργήσαμε καὶ δημιουργοῦμε.
Ἀλλὰ σ’ αὐτὴν τὴν ἱστορία ὑπάρχει μία ἄλλη διάσταση ποὺ θέλω νὰ προσέξετε. Ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι δὲν εἶναι παράλυτος; Παράλυτος ἀπὸ φόβο, ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία να δεῖ τὸν ἑαυτό του νὰ δέχεται τὰ πιὸ λαμπρὰ φῶτα τῆς δόξας, παράλυτος ἀπὸ τοὺς ὑπολογισμοὺς ποὺ δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ δράσουμε, ν’ ἀναπνεύσουμε ἐλεύθερα δίχως φόβο; Πόσοι ἀπὸ μᾶς θὰ τολμούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι δὲν διακατεχόμαστε ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ δοῦμε τοὺς ἑαυτοὺς μας καλύτερους ἀπ’ ὅ,τι εἶναι, νὰ τοὺς βλέπουμε ὅπως δὲν εἶναι, ὅπως δὲν μᾶς βλέπει ὁ Θεὸς; Πόσοι ἀπὸ μᾶς θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, «θέλω νὰ δῶ τὸν ἑαυτό μου, ὅπως εἶναι – ὄχι μονάχα σ’ ὅλη μου τὴν ἀδυναμία, ἀλλὰ στὴν πτώση, τὴν δολιότητα, τὴν ἀσχήμια μου, γεμάτος ἀπὸ φόβο, ἀπὸ ματαιότητα, καὶ αὐτὸ ἐξαιτίας τῆς ἐπιθυμίας μου νὰ κρίνομαι ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ πράγματα καὶ ὄχι μὲ βάση τὴν πραγματικότητα;
Καὶ ὅμως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέει ὅτι αὐτὸς ποὺ διακατέχεται ἀπὸ τὴν ματαιότητα εἶναι ὑπερήφανος στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι δειλὸς.
Πόσοι ἀπὸ μᾶς ζοῦν συνεχῶς μετρώντας τὶς κουβέντες τους, ὑπολογίζοντας τὶς πράξεις τους, ἀναλογιζόμενοι τὸ ἀποτέλεσμά τους· ὄχι μόνο προσβλέποντας σ’ ἔνα καλὸ ἀποτέλεσμα, ἀλλὰ μὲ τὸ φόβο πὼς θὰ μᾶς κρίνουν οἱ ἄνθρωποι; Πόσο φοβόμαστε νὰ κοιτάξουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ νὰ δοῦμε τὴν ἀλήθεια, νὰ μὴν κοιτάζουμε πιὰ στὸν παραμορφωτικό καθρέφτη ποὺ δείχνει σὲ μᾶς καὶ στοὺς ἄλλους τοὺς ἑαυτούς μας ὄμορφους, ἀποδεκτοὺς, εὐγενεῖς, ἁγνοὺς -ἀλλὰ σ’ ἕναν ἄλλον καθρέφτη, τὸν καθρέφτη τῆς συνείδησης μας, τὸν καθρέφτη τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς κρίσης Του, ποὺ γνωρίζουμε, ἀλλὰ ἀπ’ ὅπου ἀποστρέφουμε τὸ βλέμμα μας; Πόσοι ἀπὸ μᾶς ὅταν ἔχουμε τὴν ἐλάχιστη εἰκόνα τοῦ ποιοὶ εἴμαστε, δὲν ἐπιτρέπουμε αὐτὴ τὴν ἀκτίνα φωτὸς νὰ πάει πέρα ἀπὸ μιὰ φοβισμένη συνειδητοποίση καὶ νὰ καταδυθεῖ στὴν καρδιά μας, νὰ ψάξει στὶς πιὸ σκοτεινές γωνιές της, ἐκεῖ ὅπου δὲν ἔχει διεισδύσει τὸ φῶς, ποὺ ἡ ἀγάπη δὲν ἔχει ποτὲ φτάσει, ἐκεῖ ποὺ δὲν ἔχει ἀκουστεῖ ποτὲ ἡ ἀλήθεια; Πόσοι ἀπὸ μᾶς εἶναι ἀρκετὰ τίμιοι γιὰ νὰ κρίνουν τοὺς ἑαυτοὺς τους, τὶς πράξεις τους στὸ φῶς τῆς ἀλήθειας;
Εἴμαστε ὅλοι παράλυτοι: Παράλυτοι ἐξαιτίας τοῦ φόβου, τῶν ὑπολογισμῶν, ἐξαιτίας τῆς ἀπόφασης νὰ μὴν βλέπουμε, ἐπειδὴ φοβόμαστε αὐτὸ ποὺ ἴσως δοῦμε. Ἀκόμα φανταζόμαστε ὅλοι ὅτι μποροῦμε νὰ ζήσουμε τὴ ζωὴ ἑνὸς παραλυτικοῦ καὶ νὰ πεθάνουμε ὑγιεῖς. Ὅτι ἵσως ζήσουμε μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ χωρὶς νὰ ἔχουμε δεῖ ποτὲ τὴν ἀλήθεια, νὰ σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ νὰ μᾶς δεχτεῖ. Δὲν εἶναι ζήτημα τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς ἀπορρίψει! Τὸ θέμα εἶναι ὅτι θὰ ἀνακαλύψουμε ξαφνικὰ μὲ τρόμο, ὅτι δὲν ἔχουμε καμιὰ θέση στὸ βασίλειο τῆς Ἀλήθειας, στὸ βασίλειο τῆς τολμηρῆς Ἀλήθειας, τῆς ὀμορφιᾶς, τῆς ἡρωικῆς ὀμορφιᾶς.
Ἄς προβληματιστοῦμε πάνω σ’ αὐτὸ· ἄς μὴν σκεφτόμαστε τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἦταν παράλυτος καὶ τοῦ ὁποίου ἡ πίστη ἐνεργοποίησε τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ νὰ τον θεραπεύσει· ἄς σκεφτοῦμε τὴ δική μας παραλυσία.
Σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς τελευταῖες μου ὁμιλίες, ρωτήθηκα ἀπὸ κάποιον· «γιατί τὸ τελευταῖο σας κήρυγμα ἦταν τόσο αὐστηρό;» Μπορῶ να ἀπαντήσω μὲ κάθε τιμιότητα: ἐπειδὴ ἐπὶ μῆνες ἔψαχνα την ψυχή μου, ἦλθα ἀντιμέτωπος μὲ τὴ συνείδηση μου, καὶ βλέποντας μὲ τρόμο ὅτι ζῶ ἕνα ψέμα, ὅτι δὲν εἶμαι Χριστιανὸς σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι δὲν μὲ καταδικάζει μὸνο τὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ μοιάζει νὰ εἶμαι σὰν Χριστιανὸς. Ναί, αὐτὸ ποὺ ἐννοῶ εἶναι αὐτὸ ποὺ νοιὼθω γιὰ τὸν ἑαυτὸ μου· ἀλλὰ νοιώθετε παρόμοια πράγματα, ἀκόμα καὶ ἄν εἶστε ἀπείρως πιὸ ἄξιοι γιὰ τὸν Θεὸ ἀπὸ ἐμένα; Δὲν νοιώθετε ὅτι, ὅλοι, περισσότερο ἤ λιγότερο, ἁμαρτάνουμε κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, ὅτι ὅλοι προδίδουμε τὸν ἑαυτό μας ποὺ καλεῖται νὰ γίνει ἀποκάλυψη τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ, μιὰ ὁρατὴ εἰκόνα, μιὰ θεϊκὴ παρουσία ποὺ ἐνσαρκώνεται στὴν ψυχή, στὸ σῶμα, σὲ ἔργα καὶ λόγια, σὲ σκέψεις καὶ αἰσθήματα, σὲ προθέσεις καὶ ἀποτελέσματα- δὲν τὸ βλέπουμε αὐτό; Ἐγὼ τὸ βλέπω! Καὶ αὐτὸ ποὺ λέω δὲν εἶναι παρὰ μιὰ ἐξομολόγηση- ναὶ μιὰ ἐξομολόγηση ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους ἐσᾶς: αὐτὸ εἶναι ποὺ βλέπω στὸν ἑαυτό μου- ἐξετᾶστε τὸν ἑαυτό σας: ἴσως ἔχουμε ἀκόμα χρόνο νὰ γίνουμε ἀληθινοὶ καὶ πραγματικοὶ ὅπως ὁ Θεὸς μᾶς θέλει, νὰ γίνουμε ὅ,τι ὀνειρεύεται γιὰ μᾶς ὁ Θεὸς, νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὴν ἀγάπη Του ὄχι προδίδοντας τον ἑαυτὸ μας, ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ Ἐκεῖνον.
Καὶ ὑπάρχει ἐλπίδα· ὑπάρχει ἐλπίδα ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἔχει τὴ δύναμη νὰ θεραπεύει, ὁ Θεός ἔχει τὴ δύναμη νὰ συντρίψει τὴν παράλυσή μας ἐὰν στραφοῦμε σ’ Ἐκεῖνον μὲ πίστη, ἐλπίδα καὶ κουράγιο! Ἀμήν.
Αλλη όψις
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53260
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ ΑΓΙΩΝ
Εκείνος που για να πιστέψει στο Θεό ζητά θαύματα, δεν έχει αρχοντιά. Για το Θεό αυτό έχει αξία. Να αγαπήσουμε τον Θεό μόνο και μόνο επειδή είναι αγαθός.
Άγιος Παΐσιος
***
Ο Σταυρός του Χριστού αποτελεί το οχυρό εκείνο, επάνω στο οποίο διαλύονται όλα τα κύματα των λογισμών. Ο Χριστός, σταυρωμένος από αγάπη προς τον κόσμο και για τις αμαρτίες του κόσμου, είναι η ύστατη αγάπη μου, η έσχατη ανάβαση του νου μου, η μεγαλύτερη τόλμη της καρδιάς μου, ο μόνος αληθινός Θεός.
Όσιος Σωφρόνιος
* * *
«Όταν ήμουν στα Κατουνάκια, στο Κελλί του Υπατίου, ένα απόγευμα... Έλεγα συνέχεια την ευχή. Γύρω στις έντεκα την νύχτα γέμισε ξαφνικά το κελλί με ένα φως γλυκό, ουράνιο. Ήταν πολύ δυνατό, αλλά δεν σε θάμπωνε. Κατάλαβα όμως ότι και τα μάτια μου «δυνάμωσαν», για να μπορώ να αντέξω αυτήν την λάμψη. Όσο ήμουν σε αυτήν την κατάσταση, μέσα στα θείο εκείνο φως, ήμουν σ' έναν άλλον κόσμο, πνευματικό. Αισθανόμουν μια ανέκφραστη αγαλλίαση, και τα σώμα μου ανάλαφρο: είχε χαθεί το βάρος του σώματος. Ένιωθα την Χάρη του Θεού, τον θείο φωτισμό. Θεία νοήματα περνούσαν γρήγορα από το νου μου σαν ερωταποκρίσεις. Δεν είχα προβλήματα, ούτε θέματα να ρωτήσω, όμως ρωτούσα και είχα συγχρόνως και την απάντηση. Ήταν ανθρώπινα λόγια οι απαντήσεις, είχαν όμως και θεολογία, αφού ήταν θείες. Και τόσο πολλά όλα αυτά, ώστε, αν τα έγραφε κανείς, θα γραφόταν άλλος ένας Ευεργετηνός. Αυτό κράτησε όλη την νύχτα, μέχρι τις εννέα τα πρωί. Όταν πια χάθηκε εκείνο τα φώς, όλα μου φαίνονταν σκοτεινά. Βγήκα έξω και ήταν σαν νύχτα. «Τί ώρα είναι; Δεν έφεξε ακόμη»; ρώτησα έναν μοναχό που περνούσε από εκεί. Εκείνος με κοίταξε και μου απάντησε με απορία: «Τι είπες, πάτερ Παΐσιε»; «Τι είπα»; αναρωτήθηκα και μπήκα μέσα. Κοιτάζω τα ρολόι και τότε συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί. Η ώρα ήταν εννιά το πρωί, ο ήλιος ψηλά, κι εμένα η ημέρα μου φαινόταν σαν νύχτα! Ο ήλιος δηλαδή μου φαινόταν ότι ίσα-ίσα φώτιζε: σαν να είχε γίνει έκλειψη ηλίου. Ήμουν σαν έναν που πετιέται απότομα από το δυνατό φως στα σκοτάδι. Τόσο μεγάλη η διαφορά!»
Άγιος Παΐσιος
* * *
Πιστεύω στον Χριστό. Πιστεύω τον Χριστό. Είμαι δεμένος με την αγάπη του Χριστού. Εμπιστεύομαι μόνο τον Χριστό που γνώρισα στην Εκκλησία. Κάποια στιγμή η αναζήτηση του ''αὐθεντικοῦ εἶναι'' με οδήγησε στον Άθωνα. Τώρα με όλες τις δυνάμεις της ψυχής μου επιθυμώ να ομοιάσω, έστω και σε ελάχιστο βαθμό, με τον Χριστό, γιατί σε Αυτόν υπάρχει για μένα αυθεντική, αιώνια, Θεία ζωή. Σταμάτησα να αναζητώ.
Άγιος Σωφρόνιος
* * *
Ο Θεός από εμάς θέλει μόνο την προαίρεση και την αγαθή διάθεση που θα την εκδηλώνουμε με το λίγο φιλότιμο αγώνα μας και την συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Όλα τα άλλα μας δίνει εκείνος.
"Πέστε μας κάτι Γέροντα...
- Τί νά πῶ;
- Ὅ,τι λέει ή καρδιά σας.
- Αὐτό πού λέει ἡ καρδιά μου εἶναι, νά πάρω τό μαχαίρι,
νά τήν κόψω κομματάκια,
νά τήν μοιράσω στόν κόσμο,
καί ὕστερα νά πεθάνω"
Άγιος Παΐσιος
* * *
Τώρα βλέπουμε ότι παντού καταστρέφονται και διαλύονται τα πάντα χωρίς νόημα… άρχισαν να θεωρούν τους φυσιολογικούς ανθρώπους ως «άρρωστους» και «παράφρονες», είμαστε άνθρωποι, όχι μαριονέτες.
Μ’ εμένα συνέβαινε το εξής: Από τη θεωρία αυτών που διαδραματίζονται στον κόσμο, η ψυχή μου ερχόταν σε φοβερά ολέθρια αμηχανία. Έφευγε το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Ολόκληρη η ύπαρξή μου συντριβόταν οδυνηρά. Και όταν μπροστά στα μάτια μου το παράλογο όλων των ανθρωπίνων ενεργειών έφτανε στα άκρα, τότε στην ψυχή μου γεννιόταν με παράδοξον τρόπο η βεβαιότητα για το αναπόφευκτο της αιώνιας νίκης της Συνέσεως και της Αλήθειας.
Τώρα παρατηρείται διωγμός των Ορθοδόξων σε όλο τον κόσμο. Και πώς προκαλούμε το μίσος αυτό; Εμείς φοβόμαστε «και μύγα να προσβάλουμε». Μας μισούν όμως περισσότερο από ό,τι τους εγκληματίες. Και αυτό δεν είναι καθόλου φαντασία, όπως γνωρίζουμε από την πείρα μας.
Αλλά «ας μη ταράσσεται η καρδιά σας, πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε στον Χριστό» (Ιωάν. 14.1)
και συνεχίστε τη ζωή αυτή. Αυτός είπε: «Όπως μίσησαν εμένα άδικα (Ιωάν. 15,25), έτσι θα μισήσουν και εσάς για το όνομά μου» (Μαρκ. 13,13).
Συνεπώς, μη χάνετε τη βασική θεωρία: της ζωής χωρίς αμαρτία!
Άγιος Σωφρόνιος
Εκείνος που για να πιστέψει στο Θεό ζητά θαύματα, δεν έχει αρχοντιά. Για το Θεό αυτό έχει αξία. Να αγαπήσουμε τον Θεό μόνο και μόνο επειδή είναι αγαθός.
Άγιος Παΐσιος
***
Ο Σταυρός του Χριστού αποτελεί το οχυρό εκείνο, επάνω στο οποίο διαλύονται όλα τα κύματα των λογισμών. Ο Χριστός, σταυρωμένος από αγάπη προς τον κόσμο και για τις αμαρτίες του κόσμου, είναι η ύστατη αγάπη μου, η έσχατη ανάβαση του νου μου, η μεγαλύτερη τόλμη της καρδιάς μου, ο μόνος αληθινός Θεός.
Όσιος Σωφρόνιος
* * *
«Όταν ήμουν στα Κατουνάκια, στο Κελλί του Υπατίου, ένα απόγευμα... Έλεγα συνέχεια την ευχή. Γύρω στις έντεκα την νύχτα γέμισε ξαφνικά το κελλί με ένα φως γλυκό, ουράνιο. Ήταν πολύ δυνατό, αλλά δεν σε θάμπωνε. Κατάλαβα όμως ότι και τα μάτια μου «δυνάμωσαν», για να μπορώ να αντέξω αυτήν την λάμψη. Όσο ήμουν σε αυτήν την κατάσταση, μέσα στα θείο εκείνο φως, ήμουν σ' έναν άλλον κόσμο, πνευματικό. Αισθανόμουν μια ανέκφραστη αγαλλίαση, και τα σώμα μου ανάλαφρο: είχε χαθεί το βάρος του σώματος. Ένιωθα την Χάρη του Θεού, τον θείο φωτισμό. Θεία νοήματα περνούσαν γρήγορα από το νου μου σαν ερωταποκρίσεις. Δεν είχα προβλήματα, ούτε θέματα να ρωτήσω, όμως ρωτούσα και είχα συγχρόνως και την απάντηση. Ήταν ανθρώπινα λόγια οι απαντήσεις, είχαν όμως και θεολογία, αφού ήταν θείες. Και τόσο πολλά όλα αυτά, ώστε, αν τα έγραφε κανείς, θα γραφόταν άλλος ένας Ευεργετηνός. Αυτό κράτησε όλη την νύχτα, μέχρι τις εννέα τα πρωί. Όταν πια χάθηκε εκείνο τα φώς, όλα μου φαίνονταν σκοτεινά. Βγήκα έξω και ήταν σαν νύχτα. «Τί ώρα είναι; Δεν έφεξε ακόμη»; ρώτησα έναν μοναχό που περνούσε από εκεί. Εκείνος με κοίταξε και μου απάντησε με απορία: «Τι είπες, πάτερ Παΐσιε»; «Τι είπα»; αναρωτήθηκα και μπήκα μέσα. Κοιτάζω τα ρολόι και τότε συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί. Η ώρα ήταν εννιά το πρωί, ο ήλιος ψηλά, κι εμένα η ημέρα μου φαινόταν σαν νύχτα! Ο ήλιος δηλαδή μου φαινόταν ότι ίσα-ίσα φώτιζε: σαν να είχε γίνει έκλειψη ηλίου. Ήμουν σαν έναν που πετιέται απότομα από το δυνατό φως στα σκοτάδι. Τόσο μεγάλη η διαφορά!»
Άγιος Παΐσιος
* * *
Πιστεύω στον Χριστό. Πιστεύω τον Χριστό. Είμαι δεμένος με την αγάπη του Χριστού. Εμπιστεύομαι μόνο τον Χριστό που γνώρισα στην Εκκλησία. Κάποια στιγμή η αναζήτηση του ''αὐθεντικοῦ εἶναι'' με οδήγησε στον Άθωνα. Τώρα με όλες τις δυνάμεις της ψυχής μου επιθυμώ να ομοιάσω, έστω και σε ελάχιστο βαθμό, με τον Χριστό, γιατί σε Αυτόν υπάρχει για μένα αυθεντική, αιώνια, Θεία ζωή. Σταμάτησα να αναζητώ.
Άγιος Σωφρόνιος
* * *
Ο Θεός από εμάς θέλει μόνο την προαίρεση και την αγαθή διάθεση που θα την εκδηλώνουμε με το λίγο φιλότιμο αγώνα μας και την συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Όλα τα άλλα μας δίνει εκείνος.
"Πέστε μας κάτι Γέροντα...
- Τί νά πῶ;
- Ὅ,τι λέει ή καρδιά σας.
- Αὐτό πού λέει ἡ καρδιά μου εἶναι, νά πάρω τό μαχαίρι,
νά τήν κόψω κομματάκια,
νά τήν μοιράσω στόν κόσμο,
καί ὕστερα νά πεθάνω"
Άγιος Παΐσιος
* * *
Τώρα βλέπουμε ότι παντού καταστρέφονται και διαλύονται τα πάντα χωρίς νόημα… άρχισαν να θεωρούν τους φυσιολογικούς ανθρώπους ως «άρρωστους» και «παράφρονες», είμαστε άνθρωποι, όχι μαριονέτες.
Μ’ εμένα συνέβαινε το εξής: Από τη θεωρία αυτών που διαδραματίζονται στον κόσμο, η ψυχή μου ερχόταν σε φοβερά ολέθρια αμηχανία. Έφευγε το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Ολόκληρη η ύπαρξή μου συντριβόταν οδυνηρά. Και όταν μπροστά στα μάτια μου το παράλογο όλων των ανθρωπίνων ενεργειών έφτανε στα άκρα, τότε στην ψυχή μου γεννιόταν με παράδοξον τρόπο η βεβαιότητα για το αναπόφευκτο της αιώνιας νίκης της Συνέσεως και της Αλήθειας.
Τώρα παρατηρείται διωγμός των Ορθοδόξων σε όλο τον κόσμο. Και πώς προκαλούμε το μίσος αυτό; Εμείς φοβόμαστε «και μύγα να προσβάλουμε». Μας μισούν όμως περισσότερο από ό,τι τους εγκληματίες. Και αυτό δεν είναι καθόλου φαντασία, όπως γνωρίζουμε από την πείρα μας.
Αλλά «ας μη ταράσσεται η καρδιά σας, πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε στον Χριστό» (Ιωάν. 14.1)
και συνεχίστε τη ζωή αυτή. Αυτός είπε: «Όπως μίσησαν εμένα άδικα (Ιωάν. 15,25), έτσι θα μισήσουν και εσάς για το όνομά μου» (Μαρκ. 13,13).
Συνεπώς, μη χάνετε τη βασική θεωρία: της ζωής χωρίς αμαρτία!
Άγιος Σωφρόνιος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53260
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Μήπως ο Θεός, που εγκατέλειψε τον Χριστό πάνω στο σταυρό, απουσιάζει τελείως και για μας;
Είναι κάτι που δεν θέλουμε να καταλάβουμε, κάτι που δεν καταλάβαιναν ούτε και όσοι έζησαν την εποχή του Χριστού και περίμεναν έναν Μεσσία με κοσμική δόξα. Ότι ο Θεός, όπως υποστηρίζει ο Κίρκεγκωρ, δεν είναι ένας τεράστιος φανταχτερός παπαγάλος.
Εάν κάποια στιγμή στα καλά καθούμενα εμφανιζόταν σε μια μεγάλη πόλη ένα τεράστιο πουλί με φανταχτερά χρώματα, είναι βέβαιο ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα θα ορμούσε να δει και σίγουρα θα πίστευε πως δεν πρόκειται για κάτι συνηθισμένο. Όμως έτσι η πίστη και η μετάνοια θα ήταν κάτι πολύ εύκολο. Σαν την μπουκιά στο στόμα. Παρ' τα φράγκα, δωσ' μου το πράμα.
Ο Θεός όμως μας ζητά να Τον πιστέψουμε εν πλήρη ελευθερία και (ακόμα χειρότερα) θα 'λεγε κάνεις πως το σενάριο διεξάγεται ως αν να είμαστε όχι μόνο τελείως εγκαταλελειμμένοι, αλλά λες και (το ένα κακό πάνω στ' άλλο) η πρόνοια του Θεού κάνει επίτηδες τα πάντα για να μην πιστεύουμε, λες και αρέσει στον Θεό να μας βάζει εμπόδια, να αυξάνει τούς κινδύνους, να συγκεντρώνει επιχειρήματα για να κάνει αδύνατη την καλοπροαίρετη επιθυμία ευλάβειας. Οι δρόμοι που οδηγούν στην πίστη έχουν όλοι τα ίδια χαρακτηριστικά: στοίχημα, περιπέτεια, αμφιβολία, λογισμό τρελού ανθρώπου.
Ντοστογιέφσκυ: «Αν ο Θεός δεν κατέβηκε από το σταυρό, είναι γιατί ήθελε να Τον πιστέψουν οι άνθρωποι όχι με κάποιο εξωτερικό θαύμα, αλλά να είναι ελεύθεροι να Τον πιστέψουν. Τόσο ελεύθεροι που να μπορούν ακόμα και να εκδηλώσουν την αμφιβολία τους».
Όταν στον Γολγοθά είπαν στον Κύριο «Σώσε τον εαυτό σου και τότε θα σε πιστέψουμε», το λάθος ήταν γλωσσικό, και τίθεται ένα ολόκληρο κομφούζιο από όρους. Αν ο Χριστός κατέβαινε από το σταυρό, δεν θα χρειαζόταν πια να Τον πιστέψει κανείς. Απλώς θα είχαμε την αναγνώριση ενός γεγονότος (θα είχαμε την εμφάνιση ενός πολύχρωμου και ασυναγώνιστου παπαγάλου).
Μας ζητιέται (πρόσκληση σε μια συγκινητική περιπέτεια) κάτι πιο μυστηριώδες και πιο παράδοξο: να αμφισβητήσουμε το προφανές και να πιστέψουμε το μη γεγονός.
Ο Χριστός ενεργεί σε οδούς παρακαμπτήριες.
Leon Bloy: «Ω Χριστέ μου, προσεύχεσαι γι' αυτούς που σε σταυρώνουν και σταυρώνεις αυτούς που σε αγαπούν».
Νικολάε Στάινχαρτ
Είναι κάτι που δεν θέλουμε να καταλάβουμε, κάτι που δεν καταλάβαιναν ούτε και όσοι έζησαν την εποχή του Χριστού και περίμεναν έναν Μεσσία με κοσμική δόξα. Ότι ο Θεός, όπως υποστηρίζει ο Κίρκεγκωρ, δεν είναι ένας τεράστιος φανταχτερός παπαγάλος.
Εάν κάποια στιγμή στα καλά καθούμενα εμφανιζόταν σε μια μεγάλη πόλη ένα τεράστιο πουλί με φανταχτερά χρώματα, είναι βέβαιο ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα θα ορμούσε να δει και σίγουρα θα πίστευε πως δεν πρόκειται για κάτι συνηθισμένο. Όμως έτσι η πίστη και η μετάνοια θα ήταν κάτι πολύ εύκολο. Σαν την μπουκιά στο στόμα. Παρ' τα φράγκα, δωσ' μου το πράμα.
Ο Θεός όμως μας ζητά να Τον πιστέψουμε εν πλήρη ελευθερία και (ακόμα χειρότερα) θα 'λεγε κάνεις πως το σενάριο διεξάγεται ως αν να είμαστε όχι μόνο τελείως εγκαταλελειμμένοι, αλλά λες και (το ένα κακό πάνω στ' άλλο) η πρόνοια του Θεού κάνει επίτηδες τα πάντα για να μην πιστεύουμε, λες και αρέσει στον Θεό να μας βάζει εμπόδια, να αυξάνει τούς κινδύνους, να συγκεντρώνει επιχειρήματα για να κάνει αδύνατη την καλοπροαίρετη επιθυμία ευλάβειας. Οι δρόμοι που οδηγούν στην πίστη έχουν όλοι τα ίδια χαρακτηριστικά: στοίχημα, περιπέτεια, αμφιβολία, λογισμό τρελού ανθρώπου.
Ντοστογιέφσκυ: «Αν ο Θεός δεν κατέβηκε από το σταυρό, είναι γιατί ήθελε να Τον πιστέψουν οι άνθρωποι όχι με κάποιο εξωτερικό θαύμα, αλλά να είναι ελεύθεροι να Τον πιστέψουν. Τόσο ελεύθεροι που να μπορούν ακόμα και να εκδηλώσουν την αμφιβολία τους».
Όταν στον Γολγοθά είπαν στον Κύριο «Σώσε τον εαυτό σου και τότε θα σε πιστέψουμε», το λάθος ήταν γλωσσικό, και τίθεται ένα ολόκληρο κομφούζιο από όρους. Αν ο Χριστός κατέβαινε από το σταυρό, δεν θα χρειαζόταν πια να Τον πιστέψει κανείς. Απλώς θα είχαμε την αναγνώριση ενός γεγονότος (θα είχαμε την εμφάνιση ενός πολύχρωμου και ασυναγώνιστου παπαγάλου).
Μας ζητιέται (πρόσκληση σε μια συγκινητική περιπέτεια) κάτι πιο μυστηριώδες και πιο παράδοξο: να αμφισβητήσουμε το προφανές και να πιστέψουμε το μη γεγονός.
Ο Χριστός ενεργεί σε οδούς παρακαμπτήριες.
Leon Bloy: «Ω Χριστέ μου, προσεύχεσαι γι' αυτούς που σε σταυρώνουν και σταυρώνεις αυτούς που σε αγαπούν».
Νικολάε Στάινχαρτ
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53260
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Όταν στ’ αλήθεια συνειδητοποιούμε τα δώρα που μας κάνει ο Θεός, δεν έχουμε πια καιρό να ζητήσουμε τίποτα. Τρέχουμε και λέμε ευχαριστώ… ευχαριστώ… ευχαριστώ… Βλέπουμε έναν άνθρωπο… Ευχαριστώ. Βλέπουμε ένα λουλούδι… ευχαριστώ. Βλέπουμε ένα ποτήρι γάλα… ευχαριστώ. Για όλα… ευχαριστώ. Και έρχεται μια τέτοια χαρά στη ζωή μας, που πολλοί δεν καταλαβαίνουν, ας είναι και κοντινοί, τι είναι όλα αυτά! Μου λέγαν κάποτε στην Αγγλία:
– Τί τρέχει; Γιατί είσαι τόσο ευτυχισμένη;
– Επειδή είμαι ζωντανή και σας βλέπω!…
Να κάνεις και Κομποσχοίνια μόνο με ”Ευχαριστώ”.
Οσία Γαβριηλία
***
Κάποτε βαδίζοντας στον δρόµο [ο Άγιος Παΐσιος] βρήκε ένα ωραίο µεγάλο µανιτάρι. «Δόξα τω Θεώ», είπε, «στην επιστροφή θα το κόψω για να περάσω µ᾿ αυτό το βράδυ».
Όταν επέστρεψε κάποιο ζωντανό είχε φάει το µισό µανιτάρι. Δίχως να στενοχωρηθή ευχαρίστησε πάλι τον Θεό: «Δόξα τω Θεώ, τόσο έπρεπε να φάω», σκέφθηκε και το πήρε. Όταν την άλλη µέρα το πρωΐ βγήκε από το Καλύβι του, όλος ο τόπος ήταν γεµάτος µανιτάρια. Και πάλι ευχαρίστησε τον Θεό. «Δόξα τω Θεώ» και για το ένα, και για το µισό και για τα πολλά.
Κάποτε ρώτησαν τον Γέροντα Παΐσιο :«Γέροντα, υπάρχουν άρρωστοι που δεν ξέρω τι να τους κάνω. Να τους στείλω στον παπά ή στο γιατρό».
Και ο γέροντας Παΐσιος απάντησε: «Θα δεις εσύ, δεν είναι όλοι για τον παπά ούτε όλοι για το γιατρό. Άλλον θα τον στείλεις στο γιατρό, άλλον στον παπά και άλλον στα … μπουζούκια!».
–«Στα μπουζούκια, γέροντα;».
–«Ναι, βρε παιδί μου, αν δεν κάνει ούτε για τον παπά ούτε για το γιατρό, στείλ’ τον στα μπουζούκια να ξεσκάσει. Δεν έχεις διαβάσει στην Παλαιά Διαθήκη, που, όταν ο Σαούλ είχε μελαγχολία, πήγαινε ο Δαβίδ και του έπαιζε κιθάρα;».
– Τί τρέχει; Γιατί είσαι τόσο ευτυχισμένη;
– Επειδή είμαι ζωντανή και σας βλέπω!…
Να κάνεις και Κομποσχοίνια μόνο με ”Ευχαριστώ”.
Οσία Γαβριηλία
***
Κάποτε βαδίζοντας στον δρόµο [ο Άγιος Παΐσιος] βρήκε ένα ωραίο µεγάλο µανιτάρι. «Δόξα τω Θεώ», είπε, «στην επιστροφή θα το κόψω για να περάσω µ᾿ αυτό το βράδυ».
Όταν επέστρεψε κάποιο ζωντανό είχε φάει το µισό µανιτάρι. Δίχως να στενοχωρηθή ευχαρίστησε πάλι τον Θεό: «Δόξα τω Θεώ, τόσο έπρεπε να φάω», σκέφθηκε και το πήρε. Όταν την άλλη µέρα το πρωΐ βγήκε από το Καλύβι του, όλος ο τόπος ήταν γεµάτος µανιτάρια. Και πάλι ευχαρίστησε τον Θεό. «Δόξα τω Θεώ» και για το ένα, και για το µισό και για τα πολλά.
Κάποτε ρώτησαν τον Γέροντα Παΐσιο :«Γέροντα, υπάρχουν άρρωστοι που δεν ξέρω τι να τους κάνω. Να τους στείλω στον παπά ή στο γιατρό».
Και ο γέροντας Παΐσιος απάντησε: «Θα δεις εσύ, δεν είναι όλοι για τον παπά ούτε όλοι για το γιατρό. Άλλον θα τον στείλεις στο γιατρό, άλλον στον παπά και άλλον στα … μπουζούκια!».
–«Στα μπουζούκια, γέροντα;».
–«Ναι, βρε παιδί μου, αν δεν κάνει ούτε για τον παπά ούτε για το γιατρό, στείλ’ τον στα μπουζούκια να ξεσκάσει. Δεν έχεις διαβάσει στην Παλαιά Διαθήκη, που, όταν ο Σαούλ είχε μελαγχολία, πήγαινε ο Δαβίδ και του έπαιζε κιθάρα;».
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53260
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Αυτοί οι λαιφ κοουτσερς σας έχουν κάνει πολύ μεγάλο κακό, παιδιά μου. Βαρέθηκα να διαβάζω αναρτήσεις για την συμπεριφορά των ανθρώπων και πόσο πολύ έχετε αδικηθεί. Πόση μπεσα έχετε σε έναν ανάλγητο κόσμο και τα λοιπά. Ωραία είναι αυτά γιατί χαϊδεύουν. Όμως δεν ανήκουν στο φάσμα της ωριμότητας ενός συνειδητού Χριστιανού. Ας αρχίσουμε να ασκούμε λίγο την αυτομεμψία και την αυτοκριτική. Πόσους ανθρώπους, πληγώσαμε, πατήσαμε, προσπελάσαμε με χειριστικότητα και χυδαιότητα. Αυτή η συμπεριφορά αρμόζει σε έναν σοβαρά ασχολουμενο περί τα πνευματικά. Τα άλλα είναι για τα νηπια και τους προβληματικούς εγκλωβισμένους στο εγώ τους ανθρώπους, τους οποίους κατά τα άλλα σεβόμαστε, αλλά δεν θα οριζόμαστε από αυτούς. Και επιτέλους βγάλτε τις λέξεις ' τοξικος' και ' τοξικοτητα' από το λεξιλόγιο σας. Είναι μια συγκαλλυμμενη κατακριση. Τοξικότητα υπάρχει βέβαια διότι ο κόσμος εν τω πονηρω κείται , αλλά σκεφτείτε μια στιγμή ότι όλοι είμαστε φορείς της.Ξερετε πόσους αδικούμε; Πόσους πονέσαμε; Νομίζετε οτι ξεχωρίζουμε από αυτους, οι οποίοι κτιζουν καθημερινά λιθαράκι λιθαράκι το ψηφιδωτο της παγκόσμιας οδυνης;Εμείς οι ίδιοι ειμαστε αυτοί. Και αυτό δεν έχει να κάνει με ενοχές και μειονεξία. Αντίθετα μας κάνει πιο εγρήγορους και προσεκτικούς. Είναι μια απελευθερωτική, ανακουφιστική αλήθεια που μας απαλάσσει από τις ψευδαισθήσεις ότι ολα αφορούν εμάς.Δόξα τω Θεω για τα όρια και την αδυναμία μας! Επειδή, καποιος μας ειπε οτι διαφερουμε, αξίζουμε και ξεχωριζουμε από τους άλλους, πρεπει να τον ακουμε; Γενικά, αυτη είναι η δουλειά τους .Πληρώνονται για να τα λένε. Για να εμπνέουν εφήμερα ευχάριστα συναισθήματα. Δεν τους ενδιαφέρουν οι συνέπειες. Τόσο απλά.
Παιδιά, δεν σώζεσαι όταν καταδικάζεις τον άλλο.Να έχετε τον Χριστό στο κέντρο της ζωής σας και να είναι γνωμονας για ό,τι κάνετε και ο,τι σκέφτεστε. Όχι τον εαυτό σας.Βγαλτε τον εαυτό σας από το κέντρο! Και να μάθετε να χαίρεστε και να υποφερετε με το ίδιο αίσθημα ευχαριστίας. Έτσι θα είστε ευτυχισμένοι. Τα άλλα είναι ναρκωτικά για να ζούμε σε μια κάψουλα αυτοδικαίωσης και να αισθανόμαστε ευχάριστα.
π. Παντ. Κρούσκος
Παιδιά, δεν σώζεσαι όταν καταδικάζεις τον άλλο.Να έχετε τον Χριστό στο κέντρο της ζωής σας και να είναι γνωμονας για ό,τι κάνετε και ο,τι σκέφτεστε. Όχι τον εαυτό σας.Βγαλτε τον εαυτό σας από το κέντρο! Και να μάθετε να χαίρεστε και να υποφερετε με το ίδιο αίσθημα ευχαριστίας. Έτσι θα είστε ευτυχισμένοι. Τα άλλα είναι ναρκωτικά για να ζούμε σε μια κάψουλα αυτοδικαίωσης και να αισθανόμαστε ευχάριστα.
π. Παντ. Κρούσκος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53260
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Οι Γεργεσηνοί και εμείς.
….Οι Γεργεσηνοί κι οι Γαδαρηνοί …είδαν και τους δυο θεραπευμένους, που ενώ λίγο νωρίτερα έμοιαζαν νεκροί, τώρα κάθονταν ιματισμένοι και σωφρονούντες, σα ν’ αναστήθηκαν εκ νεκρών. Κοίταξαν μετά το πρόσωπο του πράου και ταπεινού Κυρίου… Αντί να κάνουν μετάνοια και να τον ευχαριστήσουν που έσωσε τους δυο δαιμονισμένους, εκείνοι παραπονιούνταν επειδή έχασαν τα γουρούνια! Αντί να προσκαλέσουν τον Κύριο για να τον φιλοξενήσουν, του ζήτησαν να φύγει από τα όριά τους όσο γίνεται πιο γρήγορα. Αντί να υμνήσουν και να δοξολογήσουν το Θεό, εκείνοι άρχισαν να θρηνούν για το χαμό των γουρουνιών.
Ας μη βιαστούμε να κατηγορήσουμε την αγάπη των Γεργεσηνών για τα γουρούνια τους, προτού αξιολογήσουμε τη σημερινή κοινωνία. Να εκτιμήσουμε όλους τους συμπολίτες μας που επίσης είναι πολύ δεμένοι με τα ζώα τους, όπως οι Γεργεσηνοί, που νόμιζαν πως τα γουρούνια τους αξίζουν περισσότερο από τους γείτονές τους. Για σκεφθείτε, πόσοι είναι σήμερα εκείνοι απ’ αυτούς που κάνουν το σταυρό τους, ομολογούν το Χριστό με τη γλώσσα τους, αλλά πολύ σύντομα θα μπορούσαν να σκοτώσουν δυο ανθρώπους, αν η πράξη αυτή θα τους χάριζε δυο χιλιάδες χοίρους; Ή σκεφθείτε αν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας που θα θυσίαζαν δυο χιλιάδες χοίρους για να σώσουν τη ζωή δύο δαιμονισμένων. Ας ντραπούν εκείνοι που καταδικάζουν τους Γεργεσηνούς προτού κατηγορήσουν τον εαυτό τους. Αν οι Γεργεσηνοί ανασταίνονταν σήμερα από τους τάφους τους κι άρχιζαν να μετρούν πόσοι άνθρωποι έχουν την ίδια νοοτροπία μαζί τους, στην Ευρώπη θά ‘φθαναν σ’ ένα τεράστιο αριθμό. Εκείνοι τουλάχιστο ζήτησαν από το Χριστό να φύγει, ενώ οι λαοί της Ευρώπης τον απομακρύνουν οι ίδιοι. Γιατί; Για να μείνουν μόνοι με τα γουρούνια τους και τους κυρίους τους, τους δαίμονες.
Ολόκληρο το περιστατικό αυτό όμως, από την αρχή ως το τέλος, έχει κι ένα βαθύτερο νόημα. Αυτά που είπαμε ως τώρα είναι αρκετά για διδασκαλία, για υπόμνηση και για την ανάσταση όλων εκείνων που μέσα στο σώμα τους νιώθουν κλεισμένοι σα να βρίσκονταν μέσα σε τάφο• εκείνων που αντιλαμβάνονται την επίδραση των δαιμονικών δυνάμεων στα πάθη που τους πιέζουν σαν χειροπέδες ή σαν αλυσίδες, που τους τραβούν βίαια στην άβυσσο της καταστροφής• εκείνων που, παρ’ όλ’ αυτά, πιστεύουν στην αξία του ανθρώπου, ότι η ψυχή τους αξίζει περισσότερο απ’ όλα τα γουρούνια, όλα τα κτήνη, όλες τις περιουσίες και τα πλούτη, που αναζητούν τη θεραπεία και το Θεραπευτή των ασθενειών τους περισσότερο απ’ όλα τ’ αγαθά τους.
Ολόκληρη η διήγηση τελειώνει με τα εξής λόγια: «Και εμβάς εις πλοίον διεπέρασε και ήλθεν εις την ιδίαν πόλιν» (Ματθ. θ’ 1). Στους Γεργεσηνούς δεν είπε ούτε λέξη. Σε τί θα χρησίμευαν οι λέξεις εκεί που δεν έπεισε το θαύμα; Οι λέξεις δε θα τους έκαναν να πιστέψουν. Τί αξία θα είχε να κάνει τους νεκρούς τάφους να πιστέψουν; Κατέβηκε το λόφο σιωπηλός, μπήκε στο πλοίο κι αναχώρησε. Τί ταπείνωση, πόση υπομονή, τί θεϊκό μεγαλείο! Πόσο κενή ήταν η νίκη για έναν από τους καίσαρες που έγραψε στη σύγκλητο: «Ήλθον, ειδον, εκυρίευσα!». Ο Χριστός είδε, κυρίευσε και έμεινε σιωπηλός. Κρατώντας τη σιωπή Του έδωσε στη νίκη Του έναν υπέροχο κι αιώνιο χαρακτήρα. Αν θέλουν οι ειδωλολάτρες ας μάθουν από το παράδειγμα του ταπεινού Κυρίου Ιησού, που ποτέ δε φροντίζει να εντυπωσιάσει. Όποιος τον δέχεται, δέχεται την αιώνια ζωή. Όποιος τον διώχνει από τη ζωή του, παραμένει στη συντροφιά των χοίρων, στην αιώνια παραφροσύνη και τον αιώνιο θάνατο.
Κύριε Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας τους αμαρτωλούς, θεράπευσέ μας, σώσε μας! Σε Σένα πρέπει δόξα και ύμνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
….Οι Γεργεσηνοί κι οι Γαδαρηνοί …είδαν και τους δυο θεραπευμένους, που ενώ λίγο νωρίτερα έμοιαζαν νεκροί, τώρα κάθονταν ιματισμένοι και σωφρονούντες, σα ν’ αναστήθηκαν εκ νεκρών. Κοίταξαν μετά το πρόσωπο του πράου και ταπεινού Κυρίου… Αντί να κάνουν μετάνοια και να τον ευχαριστήσουν που έσωσε τους δυο δαιμονισμένους, εκείνοι παραπονιούνταν επειδή έχασαν τα γουρούνια! Αντί να προσκαλέσουν τον Κύριο για να τον φιλοξενήσουν, του ζήτησαν να φύγει από τα όριά τους όσο γίνεται πιο γρήγορα. Αντί να υμνήσουν και να δοξολογήσουν το Θεό, εκείνοι άρχισαν να θρηνούν για το χαμό των γουρουνιών.
Ας μη βιαστούμε να κατηγορήσουμε την αγάπη των Γεργεσηνών για τα γουρούνια τους, προτού αξιολογήσουμε τη σημερινή κοινωνία. Να εκτιμήσουμε όλους τους συμπολίτες μας που επίσης είναι πολύ δεμένοι με τα ζώα τους, όπως οι Γεργεσηνοί, που νόμιζαν πως τα γουρούνια τους αξίζουν περισσότερο από τους γείτονές τους. Για σκεφθείτε, πόσοι είναι σήμερα εκείνοι απ’ αυτούς που κάνουν το σταυρό τους, ομολογούν το Χριστό με τη γλώσσα τους, αλλά πολύ σύντομα θα μπορούσαν να σκοτώσουν δυο ανθρώπους, αν η πράξη αυτή θα τους χάριζε δυο χιλιάδες χοίρους; Ή σκεφθείτε αν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας που θα θυσίαζαν δυο χιλιάδες χοίρους για να σώσουν τη ζωή δύο δαιμονισμένων. Ας ντραπούν εκείνοι που καταδικάζουν τους Γεργεσηνούς προτού κατηγορήσουν τον εαυτό τους. Αν οι Γεργεσηνοί ανασταίνονταν σήμερα από τους τάφους τους κι άρχιζαν να μετρούν πόσοι άνθρωποι έχουν την ίδια νοοτροπία μαζί τους, στην Ευρώπη θά ‘φθαναν σ’ ένα τεράστιο αριθμό. Εκείνοι τουλάχιστο ζήτησαν από το Χριστό να φύγει, ενώ οι λαοί της Ευρώπης τον απομακρύνουν οι ίδιοι. Γιατί; Για να μείνουν μόνοι με τα γουρούνια τους και τους κυρίους τους, τους δαίμονες.
Ολόκληρο το περιστατικό αυτό όμως, από την αρχή ως το τέλος, έχει κι ένα βαθύτερο νόημα. Αυτά που είπαμε ως τώρα είναι αρκετά για διδασκαλία, για υπόμνηση και για την ανάσταση όλων εκείνων που μέσα στο σώμα τους νιώθουν κλεισμένοι σα να βρίσκονταν μέσα σε τάφο• εκείνων που αντιλαμβάνονται την επίδραση των δαιμονικών δυνάμεων στα πάθη που τους πιέζουν σαν χειροπέδες ή σαν αλυσίδες, που τους τραβούν βίαια στην άβυσσο της καταστροφής• εκείνων που, παρ’ όλ’ αυτά, πιστεύουν στην αξία του ανθρώπου, ότι η ψυχή τους αξίζει περισσότερο απ’ όλα τα γουρούνια, όλα τα κτήνη, όλες τις περιουσίες και τα πλούτη, που αναζητούν τη θεραπεία και το Θεραπευτή των ασθενειών τους περισσότερο απ’ όλα τ’ αγαθά τους.
Ολόκληρη η διήγηση τελειώνει με τα εξής λόγια: «Και εμβάς εις πλοίον διεπέρασε και ήλθεν εις την ιδίαν πόλιν» (Ματθ. θ’ 1). Στους Γεργεσηνούς δεν είπε ούτε λέξη. Σε τί θα χρησίμευαν οι λέξεις εκεί που δεν έπεισε το θαύμα; Οι λέξεις δε θα τους έκαναν να πιστέψουν. Τί αξία θα είχε να κάνει τους νεκρούς τάφους να πιστέψουν; Κατέβηκε το λόφο σιωπηλός, μπήκε στο πλοίο κι αναχώρησε. Τί ταπείνωση, πόση υπομονή, τί θεϊκό μεγαλείο! Πόσο κενή ήταν η νίκη για έναν από τους καίσαρες που έγραψε στη σύγκλητο: «Ήλθον, ειδον, εκυρίευσα!». Ο Χριστός είδε, κυρίευσε και έμεινε σιωπηλός. Κρατώντας τη σιωπή Του έδωσε στη νίκη Του έναν υπέροχο κι αιώνιο χαρακτήρα. Αν θέλουν οι ειδωλολάτρες ας μάθουν από το παράδειγμα του ταπεινού Κυρίου Ιησού, που ποτέ δε φροντίζει να εντυπωσιάσει. Όποιος τον δέχεται, δέχεται την αιώνια ζωή. Όποιος τον διώχνει από τη ζωή του, παραμένει στη συντροφιά των χοίρων, στην αιώνια παραφροσύνη και τον αιώνιο θάνατο.
Κύριε Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας τους αμαρτωλούς, θεράπευσέ μας, σώσε μας! Σε Σένα πρέπει δόξα και ύμνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53260
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ο καλύτερος ορισμός του ανθρώπου, το κύριο χαρακτηριστικό του, αυτό πού τον κάνει να είναι ο εαυτός του, είναι η ευγνωμοσύνη η ευχαριστία. Αυτό πού κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει από τα άλλα ζώα, το προνόμιο του σαν ιερέας της κτίσης, είναι να ευλογεί το Θεό και να επικαλείται τη θεία ευλογία για τα άλλα πρόσωπα και πράγματα… Αν, λοιπόν, πρόκειται να είμαστε πραγματικά άνθρωποι στην εσωτερική μας ζωή, η προσευχή μας πρέπει να διαπνέεται από το πνεύμα της ευχαριστίας. «Προσευχή είναι η κατάσταση της συνεχούς ευχαριστίας», τονίζει ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης (1829-1908)… Ο γνήσιος άνθρωπος, πιστός στην εικόνα της τρισυπόστατης Θεότητας, είναι αυτός πού πάντοτε λέει όχι «εγώ», αλλά «εμείς», όχι «δικό μου άλλα «δικό μας». Η προσευχή πού ο Υιός του Θεού μας δίδαξε αρχίζει με το «Πάτερ ημών» κι όχι «Πάτερ μου». Αυτό πού έκανε την πρώτη αποστολική κοινότητα των Χριστιανών στα Ιεροσόλυμα να ξεχωρίσει, ήταν ακριβώς η πράξη της μοιρασιάς. «Ήσαν δε προσκατερούντες τη διδαχή των αποστόλων και τη κοινωνία και τη κλάσει του άρτου και ταις προσευχαίς (…) πάντες δε οι πιστεύοντες ήσαν επί το αυτό και είχον άπαντα κοινά» (Πράξ. 2:42-4). Ως Χριστιανοί δεκαεννιά αιώνες αργότερα, πόσο απεγνωσμένα χρειαζόμαστε να ανακτήσουμε αυτή την αίσθηση της κοινωνίας… Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στις μηχανές να κυριαρχήσουν.
Ο Χριστός μας κοιτάζει μεσ’ από τα μάτια όλων εκείνων που συναντάμε… Απ’ αυτή την ώρα και στιγμή μπορώ ν’ αρχίσω να βαδίζω μέσα στον κόσμο, έχοντας τη συναίσθηση ότι αυτός είναι ο κόσμος του Θεού, ότι εκείνος είναι κοντά μου σε κάθε τι που βλέπω κι αγγίζω, στον καθένα που συναντώ. ..Μαθαίνοντας να διαβάζω το λόγο του Θεού μέσα στο βιβλίο της δημιουργίας, ανακαλύπτοντας την υπογραφή του σ’ όλα τα πράγματα,.. Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή του αγ. Ιωάννου της Κλίμακος: «Περιόρισε το μυαλό σου στα λόγια της προσευχής». Τα υπόλοιπα θα τα κάνει ο Θεός, αλλά με το δικό του τρόπο και στο δικό του χρόνο.
Σε κάθε ανθρώπινο πρόσωπο υπάρχει ένας θησαυρός, ο οποίος δεν ανευρίσκεται σε κανέναν άλλο.
+ π.Κάλλιστος Ware Μητροπολίτης Διοκλείας
Ο Χριστός μας κοιτάζει μεσ’ από τα μάτια όλων εκείνων που συναντάμε… Απ’ αυτή την ώρα και στιγμή μπορώ ν’ αρχίσω να βαδίζω μέσα στον κόσμο, έχοντας τη συναίσθηση ότι αυτός είναι ο κόσμος του Θεού, ότι εκείνος είναι κοντά μου σε κάθε τι που βλέπω κι αγγίζω, στον καθένα που συναντώ. ..Μαθαίνοντας να διαβάζω το λόγο του Θεού μέσα στο βιβλίο της δημιουργίας, ανακαλύπτοντας την υπογραφή του σ’ όλα τα πράγματα,.. Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή του αγ. Ιωάννου της Κλίμακος: «Περιόρισε το μυαλό σου στα λόγια της προσευχής». Τα υπόλοιπα θα τα κάνει ο Θεός, αλλά με το δικό του τρόπο και στο δικό του χρόνο.
Σε κάθε ανθρώπινο πρόσωπο υπάρχει ένας θησαυρός, ο οποίος δεν ανευρίσκεται σε κανέναν άλλο.
+ π.Κάλλιστος Ware Μητροπολίτης Διοκλείας
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53260
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Η θεραπεία των Γεργεσηνών
Στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Πόσο οἰκεία μᾶς εἶναι αὐτή ἡ ἱστορία. Κάθε φορὰ πού τή διαβάζουμε, ἀνακαλύπτουμε ξανά κάτι πού ἀγγίζει τήν καρδιά μας ἤ φωτίζει μέ ἕνα νέο φῶς τό νοῦ μας. Καί σήμερα θά ἤθελα νά στρέψω τήν προσοχή σας σέ τρία χαρακτηριστικά σημεῖα αὐτοῦ τοῦ κειμένου.
Τό πρῶτο εἶναι ἡ συμπεριφορά τοῦ δαιμόνων, τῶν δυνάμεων τοῦ κακοῦ, στά θύματά τους. Οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ δέν ἔχουν ἄλλο σκοπό ἤ ἐπιθυμία ἀπό τό νά κυριέψουν ἕνα ζωντανό πλάσμα, νά τό κάμουν νά ὑποφέρει καί νά ἐκπληρώνει τό θέλημά τους. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς διδάσκουν ὅτι οἱ δαίμονες δέν δροῦν ἄμεσα στόν κόσμο· αὐτό πού μποροῦν νά κάνουν εἶναι νά σκλαβώνουν τά ἀνθρώπινα ὄντα καί νά τά χρησιμοποιοῦν γιά νά κάμουν τό κακό. Ἔτσι σ’ αὐτό ἀποσκοποῦσαν αὐτές οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ: νά σκλαβώσουν αὐτούς τούς ἄνδρες καί νά τούς κάνουν ὄργανο καταστροφῆς καί συνάμα νά ὑποφέρουν.
Ὅταν ὁ Χριστός τούς διέταξε νά ἀφήσουν τά θύματά τους ἔκραξαν μέ φωνή μεγάλη, ζητώντας ἕνα μέρος νά καταφύγουν, ἕνα μέρος ὅπου θά μποροῦσαν νά διαμείνουν καί νά κάμουν τό καταστροφικό τους ἔργο. Καί ὁ Κύριος τοὺς ἐπέτρεψε νά πᾶνε στούς χοίρους. Οἱ χοῖροι, γιά τούς Ἑβραίους, συμβόλιζαν τήν ἀκαθαρσία· τό αἴτημά τους νά κατοικήσουν ἐκεῖ ἦταν ἕνα σημεῖο προφανές γιά τόν καθένα πού μποροῦσε νά καταλάβει – καί κάθε Ἑβραῖος καταλάβαινε – ὅτι ἦταν τόσο ἀκάθαρτοι ὅσο τά πιό βρώμικα ἀπό τά ζῶα. Ἀλλά αὐτό πού ἀκολούθησε μετά, ἦταν μία ἀπόδειξη γιά τούς ἀνθρώπους τοῦ τί συμβαίνει ὅταν ἐπιτρέπουμε στόν ἑαυτό μας νά καταληφθεῖ ἀπό τό κακό, ὅταν ἐπιτρέπουμε στά πάθη νά ἀποκτήσουν ἰσχύ ἐπάνω μας- στό μίσος, στή λαγνεία, στή ζήλεια, καί σ’ ὅλα τά πάθη τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Ὑπό τήν ἐξουσία τῶν παθῶν, εἴμαστε καταδικασμένοι νά καταστραφοῦμε, ὅπως αὐτό τό κοπάδι πού ὁδηγήθηκε στό χαμό.
Θά πρέπει αὐτό νά τό θυμόμαστε, ἐπειδή δέν συνειδητοποιοῦμε πάντα πόσο πολύ εἴμαστε ἀγκιστρωμένοι στήν δύναμη αὐτῶν τῶν πραγμάτων πού κυβερνοῦν τήν ζωή μας: συμπάθειες, ἀντιπάθειες, μίση, μνησικακίες. Δέν εἴμαστε μοναχά ὑπό τό κράτος τῶν παθῶν αὐτῶν, ἀλλά δουλεύουμε στό κακό ὄντας ὑποταγμένοι στήν δύναμή του. Καί ἡ προειδοποίηση εἶναι ξεκάθαρη: ἐάν μόνο ἐπιτρέψουμε στό κακό νά κυριαρχήσει στή ζωή μας, αὐτό θά σημάνει τὸν θάνατο· ὄχι ἕναν φυσικό θάνατο, ἀλλά μιὰ ὁλοκληρωτική, τραγική ἀλλοτρίωση ἀπ’ ὅ,τι σημαίνει ἡ ζωή: ἀπό τόν Θεό, ἀπό τήν ἀγάπη, ἀπό τήν ὀμορφιά, ἀπό κάθε νόημα ζωῆς. Δέν μποροῦμε νά πάψουμε νά ὑπάρχουμε, ἀλλά ζοῦμε μέσα ἀπό μία ὕπαρξη χωρίς ζωή, χωρίς περιεχόμενο – ἕνα ἀδειανό κοχύλι, καί ἀκόμη ἕνα μαρτύριο.
Σέ ἀντίθεση μέ αὐτό, βλέπουμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, νά ἐνδύεται τήν ἀνθρώπινη σάρκα. Αὐτός εἶναι ὁ Δημιουργός, αὐτός εἶναι ὁ Κύριος, ὁ Σωτήρας ὅλου τοῦ κόσμου, ἔχει ξεχάσει τά πάντα, ὅλη τήν κτήση, γιά νά δώσει προσοχή μόνο σ’ αὐτούς τούς δύο ἄνδρες πού ἔχουν ἀνάγκη νά σωθοῦν, πράγματι εἶναι διατεθειμένος ν’ ἀφήσει ἐνενήντα ἐννέα δίκαιους, ἐνάρετους ἀνθρώπους πού δέν Τόν χρειάζονται ἐκείνη τήν στιγμή, γιά νά δώσει ὅλη τήν προσοχή, τήν ζωή Του, ὅλη Του τήν δύναμη, προκειμένου νά σώσει αὐτούς τούς δύο ἀνθρώπους. Μπορεῖ νά δεῖ, μπροστά στίς ἀνάγκες ὅλου τοῦ κόσμου, κάθε προσωπική ἀνάγκη καί νά ἀνταποκριθεῖ μέ ὅλη τήν ἀγάπη Του, μέ συμπόνια, μέ ὅλη τήν κατανόηση καί μέ τήν Θεική Τοῦ δύναμη πού σώζει καί θεραπεύει.
Ὑπάρχει μία τρίτη ὁμάδα ἀνθρώπων πού βλέπουμε νά ἐνεργοῦν σ’ αὐτήν τήν ἱστορία· εἶναι οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς. Γνώριζαν τήν ἀπελπιστική κατάσταση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων· τούς εἶπαν τί ἔκαμε σ’ αὐτούς ὁ Κύριος, τούς εἶπαν ποιός ἦταν ὁ ἀφέντης τους, ὁ βασανιστής τους· δέν θά ὄφειλαν νά ἔρθουν νά δοξάσουν τόν Κύριο καί νά Τόν εὐχαριστήσουν ποὺ λύτρωσε τούς δύο ἄνδρες ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ κακοῦ; ΟΧΙ! Αὐτό πού εἶδαν στήν πράξη τοῦ Χριστοῦ, ἦταν ὅτι στερήθηκαν τό κοπάδι τῶν χοίρων. Τί σήμαινε γι’ αὐτούς ἡ ζωή, ἡ ὑγεία, ἡ σωτηρία αὐτῶν τῶν δύο ἀνθρώπων; Στεροῦνταν ὅ,τι τούς ἦταν σημαντικό, περισσότερο ἀπό τήν ἀνθρώπινη ζωή, καί ζήτησαν ἀπό τόν Κύριο νά φύγει ἀπό τά σύνορά τους, ἐπειδή δέν ἤθελαν νά ριψοκινδυνέψουν ἄλλο ἕνα θαῦμα πού θά τούς στοίχιζε. Τί τραγική – ὄχι τερατώδης, ἀλλά τραγική ἀντίθεση ἀνάμεσα στήν στάση τοῦ Θεοῦ καί τήν στάση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.
Ἄς σκεφθοῦμε καί ἄς ρωτήσουμε τούς ἑαυτούς μας, ποῦ βρισκόμαστε; Φυσικά τό πρῶτο πράγμα πού θά ποῦμε, «ὅτι εἴμαστε μέ τό μέρος τοῦ Θεοῦ» – δέν εἶναι ἀλήθεια. Ὅταν ὑπάρχει μία τραγική ἀνάγκη καί ἡ ἀξία τῆς βοήθειας δέν θά εἶναι ἴσως γιά μᾶς μιὰ καταστροφή, ἀλλά πόνος ἤ ἀπώλεια, τί θά διαλέγαμε; Ἄς προβληματιστοῦμε σχετικά μέ αὐτό: εἴμαστε στ’ ἀλήθεια μέ τό μέρος τοῦ Χριστοῦ πού μπορεῖ νά συγχωρέσει ὅλο τόν κόσμο, ἐξαιτίας τῆς συμπόνιας πού διαπερνᾶ τήν καρδιά Του, ἤ – ἐπιτρέπουμε στήν καρδιά μας νά συγκινηθεῖ γιά μιὰ στιγμή καί τότε ὑπολογίζοντας ξανά τό τίμημα, νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν ἀνάγκη;
Ἄς συλλογιστοῦμε· ἐπειδή κάθε μία ἀπό αὐτές τίς ἱστορίες, κάθε παραβολή, κάθε εἰκόνα, κάθε ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ εἶναι γιά μᾶς μία πρόκληση: Ποῦ βρίσκεσαι; Ποιός εἶσαι; Ὁ δαιμονισμένος τῆς παραβολῆς· σέ τί βαθμό; Ἕνας ὀπαδός τοῦ Χριστοῦ ἕτοιμος νά λησμονήσει τά πάντα γιά μιὰ ἀπελπιστική ἀνάγκη; Ἤ ἴσως ἕνας ἀπό ἐκείνους πού λένε στόν Χριστό: Φύγε, φύγε μακρυά – Διαταράσσεις τήν εἰρήνη μας, τήν ἁρμονία τῆς ζωῆς μας καί τήν ἀσφάλειά μας;
Ἄς ἀναλογιστοῦμε σέ βάθος· ὄχι μόνο νά σκεφτοῦμε, ἄς πάρουμε τίς ἀποφάσεις μας καί ἄς ἐνεργήσουμε. Ἀμήν.
30 Ἰουνίου 1991
Μητρ. Σουρόζης ΑΝΤΩΝΙΟΣ
(Πηγή: agiazoni.gr)
Στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Πόσο οἰκεία μᾶς εἶναι αὐτή ἡ ἱστορία. Κάθε φορὰ πού τή διαβάζουμε, ἀνακαλύπτουμε ξανά κάτι πού ἀγγίζει τήν καρδιά μας ἤ φωτίζει μέ ἕνα νέο φῶς τό νοῦ μας. Καί σήμερα θά ἤθελα νά στρέψω τήν προσοχή σας σέ τρία χαρακτηριστικά σημεῖα αὐτοῦ τοῦ κειμένου.
Τό πρῶτο εἶναι ἡ συμπεριφορά τοῦ δαιμόνων, τῶν δυνάμεων τοῦ κακοῦ, στά θύματά τους. Οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ δέν ἔχουν ἄλλο σκοπό ἤ ἐπιθυμία ἀπό τό νά κυριέψουν ἕνα ζωντανό πλάσμα, νά τό κάμουν νά ὑποφέρει καί νά ἐκπληρώνει τό θέλημά τους. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς διδάσκουν ὅτι οἱ δαίμονες δέν δροῦν ἄμεσα στόν κόσμο· αὐτό πού μποροῦν νά κάνουν εἶναι νά σκλαβώνουν τά ἀνθρώπινα ὄντα καί νά τά χρησιμοποιοῦν γιά νά κάμουν τό κακό. Ἔτσι σ’ αὐτό ἀποσκοποῦσαν αὐτές οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ: νά σκλαβώσουν αὐτούς τούς ἄνδρες καί νά τούς κάνουν ὄργανο καταστροφῆς καί συνάμα νά ὑποφέρουν.
Ὅταν ὁ Χριστός τούς διέταξε νά ἀφήσουν τά θύματά τους ἔκραξαν μέ φωνή μεγάλη, ζητώντας ἕνα μέρος νά καταφύγουν, ἕνα μέρος ὅπου θά μποροῦσαν νά διαμείνουν καί νά κάμουν τό καταστροφικό τους ἔργο. Καί ὁ Κύριος τοὺς ἐπέτρεψε νά πᾶνε στούς χοίρους. Οἱ χοῖροι, γιά τούς Ἑβραίους, συμβόλιζαν τήν ἀκαθαρσία· τό αἴτημά τους νά κατοικήσουν ἐκεῖ ἦταν ἕνα σημεῖο προφανές γιά τόν καθένα πού μποροῦσε νά καταλάβει – καί κάθε Ἑβραῖος καταλάβαινε – ὅτι ἦταν τόσο ἀκάθαρτοι ὅσο τά πιό βρώμικα ἀπό τά ζῶα. Ἀλλά αὐτό πού ἀκολούθησε μετά, ἦταν μία ἀπόδειξη γιά τούς ἀνθρώπους τοῦ τί συμβαίνει ὅταν ἐπιτρέπουμε στόν ἑαυτό μας νά καταληφθεῖ ἀπό τό κακό, ὅταν ἐπιτρέπουμε στά πάθη νά ἀποκτήσουν ἰσχύ ἐπάνω μας- στό μίσος, στή λαγνεία, στή ζήλεια, καί σ’ ὅλα τά πάθη τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Ὑπό τήν ἐξουσία τῶν παθῶν, εἴμαστε καταδικασμένοι νά καταστραφοῦμε, ὅπως αὐτό τό κοπάδι πού ὁδηγήθηκε στό χαμό.
Θά πρέπει αὐτό νά τό θυμόμαστε, ἐπειδή δέν συνειδητοποιοῦμε πάντα πόσο πολύ εἴμαστε ἀγκιστρωμένοι στήν δύναμη αὐτῶν τῶν πραγμάτων πού κυβερνοῦν τήν ζωή μας: συμπάθειες, ἀντιπάθειες, μίση, μνησικακίες. Δέν εἴμαστε μοναχά ὑπό τό κράτος τῶν παθῶν αὐτῶν, ἀλλά δουλεύουμε στό κακό ὄντας ὑποταγμένοι στήν δύναμή του. Καί ἡ προειδοποίηση εἶναι ξεκάθαρη: ἐάν μόνο ἐπιτρέψουμε στό κακό νά κυριαρχήσει στή ζωή μας, αὐτό θά σημάνει τὸν θάνατο· ὄχι ἕναν φυσικό θάνατο, ἀλλά μιὰ ὁλοκληρωτική, τραγική ἀλλοτρίωση ἀπ’ ὅ,τι σημαίνει ἡ ζωή: ἀπό τόν Θεό, ἀπό τήν ἀγάπη, ἀπό τήν ὀμορφιά, ἀπό κάθε νόημα ζωῆς. Δέν μποροῦμε νά πάψουμε νά ὑπάρχουμε, ἀλλά ζοῦμε μέσα ἀπό μία ὕπαρξη χωρίς ζωή, χωρίς περιεχόμενο – ἕνα ἀδειανό κοχύλι, καί ἀκόμη ἕνα μαρτύριο.
Σέ ἀντίθεση μέ αὐτό, βλέπουμε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, νά ἐνδύεται τήν ἀνθρώπινη σάρκα. Αὐτός εἶναι ὁ Δημιουργός, αὐτός εἶναι ὁ Κύριος, ὁ Σωτήρας ὅλου τοῦ κόσμου, ἔχει ξεχάσει τά πάντα, ὅλη τήν κτήση, γιά νά δώσει προσοχή μόνο σ’ αὐτούς τούς δύο ἄνδρες πού ἔχουν ἀνάγκη νά σωθοῦν, πράγματι εἶναι διατεθειμένος ν’ ἀφήσει ἐνενήντα ἐννέα δίκαιους, ἐνάρετους ἀνθρώπους πού δέν Τόν χρειάζονται ἐκείνη τήν στιγμή, γιά νά δώσει ὅλη τήν προσοχή, τήν ζωή Του, ὅλη Του τήν δύναμη, προκειμένου νά σώσει αὐτούς τούς δύο ἀνθρώπους. Μπορεῖ νά δεῖ, μπροστά στίς ἀνάγκες ὅλου τοῦ κόσμου, κάθε προσωπική ἀνάγκη καί νά ἀνταποκριθεῖ μέ ὅλη τήν ἀγάπη Του, μέ συμπόνια, μέ ὅλη τήν κατανόηση καί μέ τήν Θεική Τοῦ δύναμη πού σώζει καί θεραπεύει.
Ὑπάρχει μία τρίτη ὁμάδα ἀνθρώπων πού βλέπουμε νά ἐνεργοῦν σ’ αὐτήν τήν ἱστορία· εἶναι οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς. Γνώριζαν τήν ἀπελπιστική κατάσταση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων· τούς εἶπαν τί ἔκαμε σ’ αὐτούς ὁ Κύριος, τούς εἶπαν ποιός ἦταν ὁ ἀφέντης τους, ὁ βασανιστής τους· δέν θά ὄφειλαν νά ἔρθουν νά δοξάσουν τόν Κύριο καί νά Τόν εὐχαριστήσουν ποὺ λύτρωσε τούς δύο ἄνδρες ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ κακοῦ; ΟΧΙ! Αὐτό πού εἶδαν στήν πράξη τοῦ Χριστοῦ, ἦταν ὅτι στερήθηκαν τό κοπάδι τῶν χοίρων. Τί σήμαινε γι’ αὐτούς ἡ ζωή, ἡ ὑγεία, ἡ σωτηρία αὐτῶν τῶν δύο ἀνθρώπων; Στεροῦνταν ὅ,τι τούς ἦταν σημαντικό, περισσότερο ἀπό τήν ἀνθρώπινη ζωή, καί ζήτησαν ἀπό τόν Κύριο νά φύγει ἀπό τά σύνορά τους, ἐπειδή δέν ἤθελαν νά ριψοκινδυνέψουν ἄλλο ἕνα θαῦμα πού θά τούς στοίχιζε. Τί τραγική – ὄχι τερατώδης, ἀλλά τραγική ἀντίθεση ἀνάμεσα στήν στάση τοῦ Θεοῦ καί τήν στάση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.
Ἄς σκεφθοῦμε καί ἄς ρωτήσουμε τούς ἑαυτούς μας, ποῦ βρισκόμαστε; Φυσικά τό πρῶτο πράγμα πού θά ποῦμε, «ὅτι εἴμαστε μέ τό μέρος τοῦ Θεοῦ» – δέν εἶναι ἀλήθεια. Ὅταν ὑπάρχει μία τραγική ἀνάγκη καί ἡ ἀξία τῆς βοήθειας δέν θά εἶναι ἴσως γιά μᾶς μιὰ καταστροφή, ἀλλά πόνος ἤ ἀπώλεια, τί θά διαλέγαμε; Ἄς προβληματιστοῦμε σχετικά μέ αὐτό: εἴμαστε στ’ ἀλήθεια μέ τό μέρος τοῦ Χριστοῦ πού μπορεῖ νά συγχωρέσει ὅλο τόν κόσμο, ἐξαιτίας τῆς συμπόνιας πού διαπερνᾶ τήν καρδιά Του, ἤ – ἐπιτρέπουμε στήν καρδιά μας νά συγκινηθεῖ γιά μιὰ στιγμή καί τότε ὑπολογίζοντας ξανά τό τίμημα, νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν ἀνάγκη;
Ἄς συλλογιστοῦμε· ἐπειδή κάθε μία ἀπό αὐτές τίς ἱστορίες, κάθε παραβολή, κάθε εἰκόνα, κάθε ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ εἶναι γιά μᾶς μία πρόκληση: Ποῦ βρίσκεσαι; Ποιός εἶσαι; Ὁ δαιμονισμένος τῆς παραβολῆς· σέ τί βαθμό; Ἕνας ὀπαδός τοῦ Χριστοῦ ἕτοιμος νά λησμονήσει τά πάντα γιά μιὰ ἀπελπιστική ἀνάγκη; Ἤ ἴσως ἕνας ἀπό ἐκείνους πού λένε στόν Χριστό: Φύγε, φύγε μακρυά – Διαταράσσεις τήν εἰρήνη μας, τήν ἁρμονία τῆς ζωῆς μας καί τήν ἀσφάλειά μας;
Ἄς ἀναλογιστοῦμε σέ βάθος· ὄχι μόνο νά σκεφτοῦμε, ἄς πάρουμε τίς ἀποφάσεις μας καί ἄς ἐνεργήσουμε. Ἀμήν.
30 Ἰουνίου 1991
Μητρ. Σουρόζης ΑΝΤΩΝΙΟΣ
(Πηγή: agiazoni.gr)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53260
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Κυριακή Ε ' Ματθαίου
Ο Κύριος βλεποντας το πλασμα Του τον άνθρωπο να τυρρανιέται από την κακία του διαβολου, λαμβανει δουλου μορφή και κατοικεί αναμεσα μας.Οι άνθρωποι όχι μόνο αγνόησαν την επίσκεψη του Θεού στον κόσμο και δεν Τον αναγνώρισαν για Σωτήρα τους, αλλά Τον πολέμησαν και Τον θανάτωσαν. Όπως προεφητευσε ο σοφός Σολομώντας πάσχισαν να εξαφανίσουν κάθε ίχνος του πάνω στην γη, διότι η Αγία παρουσία Του τους ήταν αφόρητη και η διδασκαλία Του απαράδεκτη και δεν την άντεξαν οι πωρωμένες και εσκοτισμένες τους διάνοιες. Όμως ο Κύριος, κυρίαρχος επί του Κακού και του θανάτου κυρίευσε την γη με το Ευαγγέλιο και την επί γης Εκκλησία Του και η δόξα της παρουσίας Του αναγγέλεται και δοξάζεται από τους ουράνιους Αγγέλους στο στερέωμα και όλη την οικουμένη.
Ο Κύριος, ευεργετώντας και ιώμενος, προσεγγίζει σήμερα μια απομακρυσμένη περιοχή της Παλαιστίνης, τα Γέργεσα . Εκεί κστά τον Λουκά συναντά έναν ταλαιπωρο δαιμονισμένο. Ο Ματθαίος σήμερα μιλάει για δύο. Σημασία βέβαια δεν έχει ο αριθμός ή η πληροφορηση των ευαγγελιστών αλλά το σημείο πίσω από το θαυμα. Ο Ιησούς συναντά το εξουθενωμένο ανθρωπινο πρόσωπο, απομακρυσμένο από τους συνανθρώπους και την κοινωνία. Ζούσαν μέσα στα μνήματα γιατί ήταν πνευματικά νεκροί και ήταν γυμνοί γιατί ο διάβολος τους έγδυσε από την Θεία χάρη.Δεμενοι με αλυσίδες γιατί ηταν σκλάβοι της δαιμονικής επηρειας και αφανισμένα πρόσωπα .Γυμνός της θείας χάριτος και σκλάβος στα πάθη καταντά ο ανθρωπος που ζει εκτός Εκκλησίας και συχνάζει στα μνηματα, εκεί δηλαδή οπου βρίσκονται οι νεκρές ιδέες της αθεΐας και οι ταφοι οι γέμοντες με τις ακαθαρσίες της αμαρτίας.
Τα δαιμόνια μέσα τους βλέπουν τον Χριστό, Τον αναγνωρίζουν με τρόμο και φρίσσουν. Με τρόμο ικετεύουν τον Χριστό να μην τα εξαποστείλει στην άβυσσο, την προωρισμένη για τα πονηρά πνευματα αιώνια φυλακή. Η φυσική κακία του Σατανά, ο οποίος είναι και ήταν εξ' αρχής δολοφόνος και καταστροφέας, τον ωθεί να παρακαλέσει τον Ιησού να στείλει τα δαιμόνια σε κάποιους χοίρους εκεί κοντά. Έτσι ώστε όταν εγκαταλείψουν τον άνθρωπο και αποτύχουν στην τελειωτική καταστροφή του, τουλάχιστον να βλάψουν τα αθώα ζωντανά και να ικανοποιήσουν την δολοφονική τους μανία και να βλάψουν υλικά τους ανθρώπους. Πράγματι ο Χριστός επιτρέπει στους δαίμονες να μεταβούν στους χοιρους, για να δείξει ότι ο άνθρωπος αξίζει πολύ περισσότερα από την περιουσία του, ακόμα και από τα ζώα του και οπως η φυση των χοίρων ειναι κτηνώδης έτσι και ο άπληστος άνθρωπος ο οποιος συσσωρευει ακάθαρτα και παρανομα αγαθα. Και τότε οι χοίροι γκρεμίζονται στον παρακείμενο γκρεμό και σκοτώνονται.
Οι βοσκοί των χοίρων όμως όταν είδαν τα γενόμενα , έτρεξαν και ξεσήκωσαν όλη την πόλη και όλοι μαζί έδιωχναν τον Χριστό από τον τόπο τους και Τον ανάγκαζαν να επιβιβαστεί στο πλοίο και να φύγει μακριά τους. Οι σκληροί αυτοί άνθρωποι, αφού πρώτα εγκατέλειψαν τον αδελφό τους, μόνο, αβοήθητο, καταφρονεμένο στην οργή των δαιμόνων, μετά έδιωχναν και τον Ευεργέτη του . Υπολόγιζαν την υλική ζημία από την απώλεια των γουρουνιών και δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσουν την θαυμαστή πράξη Αγάπης του Χριστού. Τρόμαξαν μάλλον από την κυριαρχική του δυναμη πανω στα δαιμόνια αντί να κατανυχθούν, να έρθουν σε μετάνοια και να θελήσουν να Τον κρατήσουν ανάμεσα τους και να ωφεληθούν. Στην πραγματικότητα ήταν αυτοί οι ίδιοι οι δαιμονισμένοι και οι ακαθαρτοι χοίροι και τους ήταν ανυπόφορη η παρουσία του Χριστού. Σε αυτόν τον Άδη της πόλεως και της ύπαρξης Του, το θεϊκό φως δεν μπορούσε να διαπεράσει και να μεταμορφώσει την ζωή τους. Έτσι έμειναν το αιώνιο σύμβολο των αχάριστων και ανοητων ανθρώπων, οι οποίοι έδιωξαν τον Θεό από την ζωή τους και προτίμησαν να συμπορευονται με τον διάβολο. Παρόλα ταύτα ο Χριστός εσιωπησε και δεν θέλησε να εκβιάσει την πίστη τους, αλλά μάλιστα τους έστειλε και ιεραπόστολο ανάμεσα τους εναν ιαθεντα πρώην δαιμονισμένο, μήπως ακόμα μπορέσουν να συνέλθουν και να σωθούν.
Δεν βρίσκουμε, αγαπητοί μου αδελφοί, ομοιότητες ανάμεσα στους Γαδαρηνούς και τους ανθρώπους των σύγχρονων κοινωνιών; Αλήθεια, δεν έδιωξε ο περίφημος Δυτικός κόσμος, αυτός ο οποίος ευεργετηθηκε και δημιούργησε ανθρωπιστικό πολιτισμό στηριγμένο στο Ευαγγέλιο, τον Χριστό από το προσκήνιο; Σήμερα δεν διώκεται ο Χριστός από τον πολιτισμό, την κοινωνία, την οικογένεια, την αγορά, την παιδεία, την καθημερινότητα μας; Αναγνωρίζει άραγε αυτός ο κόσμος της τάχα προόδου και ευημερίας τον Χριστό; Δυστυχώς, οχι μονον δεν Τον αναγνωριζει αλλά κήρυξε πόλεμο εναντιον Του. Το κακό και η αντίθεη μανία βρίσκεται ευδιάκριτη και αποκρυσταλλωμενη σε καθε πτυχή της κοινωνίας και του πολιτισμού μας. Και ούτε διάθεση επιστροφής, ούτε πόθος Θεού, ούτε καλό ανάμεσα στους υπερήφανους ανθρώπους .
Ας ελεήσει ο Θεός τους ανθρώπους των εσχάτων από την επήρεια του Σατανά. Ρύσαι ημάς από του Πονηρού, Κύριε.
π.Π.Κρούσκος
Ο Κύριος βλεποντας το πλασμα Του τον άνθρωπο να τυρρανιέται από την κακία του διαβολου, λαμβανει δουλου μορφή και κατοικεί αναμεσα μας.Οι άνθρωποι όχι μόνο αγνόησαν την επίσκεψη του Θεού στον κόσμο και δεν Τον αναγνώρισαν για Σωτήρα τους, αλλά Τον πολέμησαν και Τον θανάτωσαν. Όπως προεφητευσε ο σοφός Σολομώντας πάσχισαν να εξαφανίσουν κάθε ίχνος του πάνω στην γη, διότι η Αγία παρουσία Του τους ήταν αφόρητη και η διδασκαλία Του απαράδεκτη και δεν την άντεξαν οι πωρωμένες και εσκοτισμένες τους διάνοιες. Όμως ο Κύριος, κυρίαρχος επί του Κακού και του θανάτου κυρίευσε την γη με το Ευαγγέλιο και την επί γης Εκκλησία Του και η δόξα της παρουσίας Του αναγγέλεται και δοξάζεται από τους ουράνιους Αγγέλους στο στερέωμα και όλη την οικουμένη.
Ο Κύριος, ευεργετώντας και ιώμενος, προσεγγίζει σήμερα μια απομακρυσμένη περιοχή της Παλαιστίνης, τα Γέργεσα . Εκεί κστά τον Λουκά συναντά έναν ταλαιπωρο δαιμονισμένο. Ο Ματθαίος σήμερα μιλάει για δύο. Σημασία βέβαια δεν έχει ο αριθμός ή η πληροφορηση των ευαγγελιστών αλλά το σημείο πίσω από το θαυμα. Ο Ιησούς συναντά το εξουθενωμένο ανθρωπινο πρόσωπο, απομακρυσμένο από τους συνανθρώπους και την κοινωνία. Ζούσαν μέσα στα μνήματα γιατί ήταν πνευματικά νεκροί και ήταν γυμνοί γιατί ο διάβολος τους έγδυσε από την Θεία χάρη.Δεμενοι με αλυσίδες γιατί ηταν σκλάβοι της δαιμονικής επηρειας και αφανισμένα πρόσωπα .Γυμνός της θείας χάριτος και σκλάβος στα πάθη καταντά ο ανθρωπος που ζει εκτός Εκκλησίας και συχνάζει στα μνηματα, εκεί δηλαδή οπου βρίσκονται οι νεκρές ιδέες της αθεΐας και οι ταφοι οι γέμοντες με τις ακαθαρσίες της αμαρτίας.
Τα δαιμόνια μέσα τους βλέπουν τον Χριστό, Τον αναγνωρίζουν με τρόμο και φρίσσουν. Με τρόμο ικετεύουν τον Χριστό να μην τα εξαποστείλει στην άβυσσο, την προωρισμένη για τα πονηρά πνευματα αιώνια φυλακή. Η φυσική κακία του Σατανά, ο οποίος είναι και ήταν εξ' αρχής δολοφόνος και καταστροφέας, τον ωθεί να παρακαλέσει τον Ιησού να στείλει τα δαιμόνια σε κάποιους χοίρους εκεί κοντά. Έτσι ώστε όταν εγκαταλείψουν τον άνθρωπο και αποτύχουν στην τελειωτική καταστροφή του, τουλάχιστον να βλάψουν τα αθώα ζωντανά και να ικανοποιήσουν την δολοφονική τους μανία και να βλάψουν υλικά τους ανθρώπους. Πράγματι ο Χριστός επιτρέπει στους δαίμονες να μεταβούν στους χοιρους, για να δείξει ότι ο άνθρωπος αξίζει πολύ περισσότερα από την περιουσία του, ακόμα και από τα ζώα του και οπως η φυση των χοίρων ειναι κτηνώδης έτσι και ο άπληστος άνθρωπος ο οποιος συσσωρευει ακάθαρτα και παρανομα αγαθα. Και τότε οι χοίροι γκρεμίζονται στον παρακείμενο γκρεμό και σκοτώνονται.
Οι βοσκοί των χοίρων όμως όταν είδαν τα γενόμενα , έτρεξαν και ξεσήκωσαν όλη την πόλη και όλοι μαζί έδιωχναν τον Χριστό από τον τόπο τους και Τον ανάγκαζαν να επιβιβαστεί στο πλοίο και να φύγει μακριά τους. Οι σκληροί αυτοί άνθρωποι, αφού πρώτα εγκατέλειψαν τον αδελφό τους, μόνο, αβοήθητο, καταφρονεμένο στην οργή των δαιμόνων, μετά έδιωχναν και τον Ευεργέτη του . Υπολόγιζαν την υλική ζημία από την απώλεια των γουρουνιών και δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσουν την θαυμαστή πράξη Αγάπης του Χριστού. Τρόμαξαν μάλλον από την κυριαρχική του δυναμη πανω στα δαιμόνια αντί να κατανυχθούν, να έρθουν σε μετάνοια και να θελήσουν να Τον κρατήσουν ανάμεσα τους και να ωφεληθούν. Στην πραγματικότητα ήταν αυτοί οι ίδιοι οι δαιμονισμένοι και οι ακαθαρτοι χοίροι και τους ήταν ανυπόφορη η παρουσία του Χριστού. Σε αυτόν τον Άδη της πόλεως και της ύπαρξης Του, το θεϊκό φως δεν μπορούσε να διαπεράσει και να μεταμορφώσει την ζωή τους. Έτσι έμειναν το αιώνιο σύμβολο των αχάριστων και ανοητων ανθρώπων, οι οποίοι έδιωξαν τον Θεό από την ζωή τους και προτίμησαν να συμπορευονται με τον διάβολο. Παρόλα ταύτα ο Χριστός εσιωπησε και δεν θέλησε να εκβιάσει την πίστη τους, αλλά μάλιστα τους έστειλε και ιεραπόστολο ανάμεσα τους εναν ιαθεντα πρώην δαιμονισμένο, μήπως ακόμα μπορέσουν να συνέλθουν και να σωθούν.
Δεν βρίσκουμε, αγαπητοί μου αδελφοί, ομοιότητες ανάμεσα στους Γαδαρηνούς και τους ανθρώπους των σύγχρονων κοινωνιών; Αλήθεια, δεν έδιωξε ο περίφημος Δυτικός κόσμος, αυτός ο οποίος ευεργετηθηκε και δημιούργησε ανθρωπιστικό πολιτισμό στηριγμένο στο Ευαγγέλιο, τον Χριστό από το προσκήνιο; Σήμερα δεν διώκεται ο Χριστός από τον πολιτισμό, την κοινωνία, την οικογένεια, την αγορά, την παιδεία, την καθημερινότητα μας; Αναγνωρίζει άραγε αυτός ο κόσμος της τάχα προόδου και ευημερίας τον Χριστό; Δυστυχώς, οχι μονον δεν Τον αναγνωριζει αλλά κήρυξε πόλεμο εναντιον Του. Το κακό και η αντίθεη μανία βρίσκεται ευδιάκριτη και αποκρυσταλλωμενη σε καθε πτυχή της κοινωνίας και του πολιτισμού μας. Και ούτε διάθεση επιστροφής, ούτε πόθος Θεού, ούτε καλό ανάμεσα στους υπερήφανους ανθρώπους .
Ας ελεήσει ο Θεός τους ανθρώπους των εσχάτων από την επήρεια του Σατανά. Ρύσαι ημάς από του Πονηρού, Κύριε.
π.Π.Κρούσκος