Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Μη φοβάσαι: πέσε στο κενό για να υπάρχει λόγος να σε κρατήσει στην αγκαλιά του ο Θεός".
-Πέστε μου, αλήθεια, πατέρα Συμεών: κάποια νύχτα πού έπρεπε να ξυπνήσετε για τον όρθρο, κάποιο απόγευμα - όπως τώρα - μετά τον εσπερινό, κλείσατε την πόρτα του κελιού σας κουρασμένος, νιώθοντας πώς όλος αυτός ο αγώνας ίσως είναι και λίγο μάταιος;
- Πολλές φορές έχω κλείσει την πόρτα μου νιώθοντας εντελώς απογοητευμένος από όλα. Από όλα. Ακόμα κι απ’ τον αγώνα μου - αλλά την πίστη μου δεν την έχω χάσει. Απλούστατα έχω πέσει σε μια ραθυμία, μια - πώς να το πω; - μια μελαγχολία πολλές φορές μελαγχολώ και βαριέμαι που ζω. Ας μπορούσες να καταλάβεις: όλοι μας τρέχουμε να φύγουμε απ’ τον εαυτό μας· δεν θέλουμε να τον συναντήσουμε. Αν όμως τον δεχτούμε και υποφέρουμε το κενό που μας μεταγγίζει, θα δεχτούμε τα γόνιμα δώρα της υπομονής. Όμως πολλές φορές εγώ τα χάνω όταν διαπιστώνω αυτό το κενό μου και λιμνάζω οδυνηρά - κυρίως όταν δεν έχω να κοροϊδεύομαι με επισκέπτες ή κοσμική ζωή βλέποντας τον εαυτό μου γυμνό. Ζητάω τότε να δροσιστούνε λίγο τα χέρια μου και προσεύχομαι.
-Τι άλλο είναι αυτό που σας βγάζει από την αρπάγη της μελαγχολίας;
Δεν ξέρω. Δεν ξέρω να σας πω αν είναι η προσευχή. Μερικές φορές είναι - όχι πάντοτε όμως. Άλλες φορές είναι η ίδια η ροή των πραγμάτων που με τραβάει από αυτήν τη στενοχώρια της απραξίας... Γι’ αυτό, παλιά, τη μέρα της κούρας του καλόγερου ο ηγούμενος απηύθυνε μόνον δυο λέξεις: «Καλή υπομονή». Υπομονή μέσα στη μοναξιά. Με τη μοναξιά κανείς βυθίζεται μέσα στα ύδατα της ψυχής, στον υδατόστρωτο τάφο της κι όλες οι φωτεινές εμπειρίες, όλες οι αντανακλάσεις του νοητού ηλίου στη θάλασσα της ψυχής αστράφτουν πάνω σε Βρώσιμους Ιχθείς, πάνω στο σώμα του Χριστού. Το έχω γράψει και σ’ ένα κείμενο μου - το έχετε προσέξει; «Η αλήθεια εν τω βυθώ». Είναι η αλήθεια που βρίσκεις στα μάτια των αγίων και των απλών γυναικών, είναι η φλόγα που περνάει μέσα απ τα χρόνια, δίνοντας στα μάτια των ανθρώπων μιαν όψη αλλοτινή.
-Και μιαν όψη θλιμμένη.
-Μη λυπάστε γι’ αυτήν τη θλίψη είναι γιατί τα πάθη δεν χάνονται αλλά μόνον αλλάζουν με τη δύναμη της αγάπης, κρατώντας για πάντα τίς μνήμες της πτώσης των.
-Δεν λυπάμαι, πατέρα Συμεών - φοβάμαι όμως.
-Όπως φοβάται ο ακροβάτης που βγαίνει χωρίς πίστη στη σκηνή. Όπως φοβάται όποιος δεν δαπανιέται για τους άλλους. Όμως μη φοβάσαι: πέσε στο κενό για να υπάρχει λόγος να σε κρατήσει στην αγκαλιά του ο Θεός.
Από συνέντευξη στον π.Συμεών στο περιοδικό ' Τέταρτο '.

[toula]

«Η αγιότητα
δεν είναι απλά “ορθότητα”
ή “τιμιότητα”,
για την οποία οι “ηθικοί”
πρόκειται να “ανταμειφθούν”
στην Ουράνια Βασιλεία του Θεού.
Είναι εκείνο το ύψος,
κατά το οποίο
οι άνθρωποι είναι πλημμυρισμένοι
με τη Χάρη του Θεού,
η οποία διοχετεύεται από αυτούς
προς όλους όσους τους συναναστρέφονται.
Η αγιότητα των αγίων,
προέρχεται από τη δική τους
άμεση και συνεχή θεωρία της δόξας του Θεού."
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

[toula]

Θαύματα Αγίων Αναργύρων
Όταν ήμουν εφημέριος στην εκκλησία των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα), η σύζυγος του γιατρού των Ανακτόρων και καθηγητή του Πανεπιστημίου Σάββα αρρώστησε τόσο βαριά, ώστε σύμφωνα με το ιατρικό συμβούλιο που έγινε δεν υπήρχε καμία ελπίδα σωτηρίας.
Ο γιατρός Σάββας λυπόταν πάρα πολύ για την απελπιστική κατάσταση της συζύγου του. Οι οικείοι και οι φίλοι, βλέποντάς τον τελείως απελπισμένο, του είπαν: «Δεν καλείς τον πατέρα Ιωακείμ με τα άγια λείψανα των αγίων Αναργύρων για να διαβάσει ευχές υπέρ της υγείας της συζύγου σου;»
Λέει ο Σάββας: «Ποιον Ιωακείμ;» «Τον ιερομόναχο Ιωακείμ που είναι εφημέριος στην εκκλησία του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου των αγίων Αναργύρων».
Έστειλε αμέσως υπηρέτη και με κάλεσε να πάω στην οικία του με τα άγια λείψανα των αγίων Αναργύρων και να διαβάσω ευχές για τη σύζυγό του που είναι άρρωστη βαριά. Πήρα λοιπόν το κουτί των αγίων λειψάνων και πήγα, και μόλις μπήκα στο σπίτι έφτασε κάποιος απεσταλμένος από τη Σοφία, τη σύζυγο του Διαδόχου Κωνσταντίνου, και ρώτησε για την υγεία της κυρίας.
Ο γιατρός Σάββας αποκρίθηκε ότι δεν έχουν καμία ελπίδα σωτηρίας, και σ’ εμένα είπε: «Επειδή η κυρία βρίσκεται σε αφασία και σχεδόν ψυχορραγεί, γι’ αυτό να διαβάσετε τις ευχές έξω από το δωμάτιο στη σάλα». «Μάλιστα», είπα, «αλλά φώναξε όλους όσους βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο σπίτι σου να έρθουν εδώ για να γίνει κοινή δέηση».
Αμέσως ο Σάββας φώναξε όλους που ήταν στο σπίτι και ήρθαν στη σάλα, και τότε είπα: «Γονατίστε όλοι». Όλοι γονάτισαν, και ο ίδιος ο Σάββας και εγώ. Διάβασα γονατιστός τις περί υγείας ευχές και σ’ όλη τη διάρκεια ο Σάββας έκλαιγε και όλοι οι άλλοι δάκρυσαν. Τέλος ευχήθηκα για την ανάρρωση και έφυγα.
Οκτώ μέρες μετά που διάβασα τις ευχές ήρθε ένας υπηρέτης σταλμένος από τον Σάββα στο Μετόχι του Παναγίου Τάφου και μου είπε: «Ο γιατρός Σάββας μ’ έστειλε να σου πω ότι αύριο θα έρθει με τη σύζυγό του να κάνει λειτουργία για να προσφέρει ευχαριστίες στους αγίους Αναργύρους για τη θεραπεία της κυρίας και να φροντίσεις για όλα όσα χρειάζονται για τη θεία λειτουργία».
«Έγινε καλά η κυρία;» τον ρώτησα. «Από τη μέρα που διαβάσατε τις ευχές γύρισε προς το καλύτερο και τώρα είναι εντελώς καλά και θα έρθει και αυτή με τον σύζυγό της στη λειτουργία».
Ετοίμασα όλα τα αναγκαία για τη λειτουργία και την επομένη ήρθαν και οι δύο στη λειτουργία, και ο Σάββας έλεγε: «Οι άγιοι Ανάργυροι χάρισαν στη σύζυγό μου την υγεία».
Η γυναίκα του Δημητρίου Όφμαμ είχε υποστεί επτά αποβολές κατά τον έβδομο μήνα. Έτρεχε στους γιατρούς αλλά θεραπεία δεν έβρισκε, γιατί πάντοτε κατά τον έβδομο μήνα απέβαλλε. Ενώ λοιπόν ήταν έγκυος στον έκτο μήνα, ήρθε στο Μετόχι του Παναγίου Τάφου και μου λέει:
«Πάτερ Ιωακείμ, πάντοτε κατά τον έβδομο μήνα της εγκυμοσύνης μου αποβάλλω το παιδί. Μη μπορώντας να βρω θεραπεία από τους γιατρούς ήρθα στους αγίους Αναργύρους, γιατί όπως βλέπεις είμαι έγκυος στον έκτο μήνα, για να με λυπηθούν οι άγιοι Ανάργυροι και να γεννήσω καλά».
«Τώρα που ήρθες στους αγίους Αναργύρους θα γεννήσεις καλά, μη φοβάσαι». Ενώ λοιπόν έψαλλα γι’ αυτήν αγιασμό, της έδωσα και κρατούσε το κουτί που περιείχε τεμάχιο λειψάνου του αγίου Παντελεήμονος και άλλο τεμάχιο του αγίου Κοσμά.
Μετά τον αγιασμό έφυγε με την πεποίθηση ότι θα γεννήσει καλά. Και πράγματι γέννησε καλά ένα κοριτσάκι που το ονόμασε στο βάπτισμα Ελπίδα, και κάθε χρόνο ερχόταν από τον Βόλο, όπου έμενε με τον σύζυγό της, και διάβαζα γι’ αυτήν παράκληση στην εκκλησία των αγίων Αναργύρων, για να αποδίδει ευχαριστίες στους αγίους Αναργύρους.
Από το βιβλίο: Απομνημονεύματα του αρχιμανδρίτου Ιωακείμ Σπετσιέρη. Τόμος Β’. Ελλάς. Μέρος Γ’, σελ. 23.
Απόδοση στη νεοελληνική για την Κοινωνία Ορθοδοξίας

[toula]

Άγιος Παΐσιος:
Όταν κανείς είναι ψυχικά καλά, ο σωματικός πόνος ελαφρώνει. Όταν δεν είναι καλά ψυχικά, η άσχημη ψυχική κατάσταση επιδεινώνει την υγεία του. Πάρε έναν καρκινοπαθή που τον έχουν ξεγραμμένο οι γιατροί. Αν πιστεύη στον Θεό και βρεθή σε μια χαρούμενη πνευματική ατμόσφαιρα, μπορεί να ζήση περισσότερο, ενώ διαφορετικά μπορεί να λειώση από την στενοχώρια του και να σβήση μέσα σε λίγες εβδομάδες. Καμμιά φορά μπορεί κάποιος από ιατρικής πλευράς να είναι υγιής, οι εξετάσεις να μη δείχνουν τίποτε, αλλά, αν έχη κάτι που τον σακατεύει ψυχικά, τότε να μην είναι πραγματικά καλά. Γιατί οι περισσότερες αρρώστιες από την στενοχώρια ξεκινούν. Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιο ευαίσθητο σημείο. Μια στενοχώρια άλλον θα τον χτυπήση στο στομάχι, άλλον στο κεφάλι.
Το καλύτερο φάρμακο για μια αρρώστια είναι η πνευματική χαρά, γιατί σκορπάει την θεία Χάρη στην ψυχή. Η πνευματική χαρά έχει την μεγαλύτερη ιαματική δύναμη για όλες τις αρρώστιες. Είναι η θεϊκή αλοιφή που επουλώνει τις πληγές, ενώ η στενοχώρια τις ερεθίζει.
***
Άγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης του Ωρωπού:
Όλο αυτό τον καιρό είχα φρικτούς πόνους σ’ όλο μου το σώμα. Οι άλλοι έβλεπαν να πεθαίνω. Εγώ είχα παραδοθεί στην αγάπη του Θεού. Δεν προσευχόμουνα να με απαλλάξει απ’ τους πόνους. Ο πόθος μου ήταν να μ’ ελεήσει. Είχα ακουμπήσει σ’ Αυτόν, περίμενα να ενεργήσει η χάρις Του. Δεν φοβόμουνα το θάνατο. Στον Χριστό θα πήγαινα.
Πολλή ωφέλεια έχομε απ’ τις ασθένειες, αρκεί να τις υπομένομε χωρίς γογγυσμό και να δοξάζομε τον Θεό, ζητώντας το έλεός Του. Όταν αρρωστήσομε, το θέμα δεν είναι να μην πάρομε φάρμακα ή να πάμε να προσευχηθούμε στον Άγιο Νεκτάριο. Πρέπει να ξέρομε και το άλλο μυστικό· ν’ αγωνισθούμε ν’ αποκτήσομε την χάρι του Θεού. Αυτό είναι το μυστικό. Τα άλλα θα μας τα διδάξει η χάρις, δηλαδή το πώς θ’ αφεθούμε στον Χριστό. Εμείς δηλαδή περιφρονούμε την ασθένεια δεν τη σκεπτόμαστε, σκεπτόμαστε τον Χριστό απαλά, ανεπαίσθητα, ανιδιοτελώς κι ο Θεός κάνει το θαύμα Του προς το συμφέρον της ψυχής μας. Όπως λέμε στην Θεία Λειτουργία, «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».
«Εάν έχητε πίστιν και μη διακριθήτε ου μόνον το της συκής ποιήσετε, αλλά καν τω όρει τούτω είπητε άρθητι και βλήθητι εις την θάλασσαν, γενήσεται». Όταν η πίστη είναι πραγματική, είτε παίρνεις φάρμακο είτε δεν παίρνεις, θα ενεργήσει. Και με τους γιατρούς και τα φάρμακα ο Θεός ενεργεί.
Όλο το μυστικό είναι η πίστη· αδιάκριτη, απαλή, απλή και αφελής. Εν απλότητι και αφελότητι καρδίας».Να αγαπήσομε τον Χριστό και όλα θ’ αλλάξουν στη ζωή μας. …Αγαπήστε τον Χριστό. Γίνετε άγιοι. Ριχτείτε μόνο στην φιλία με τον Χριστό, μόνο στην αγάπη Του, μόνο στο θείο έρωτα.
Αν θέλετε να έχετε υγεία και να ζήσετε πολλά χρόνια, ακούστε τι λέει ο σοφός Σολομών: «Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου και βουλή αγίων σύνεσις· το δε γνώναι νόμον διανοίας εστίν αγαθής· τούτω γαρ τω τρόπω πολύν ζήσεις χρόνον και προστεθήσεταί σοι έτη ζωής».
Iconandlight

[toula]

Ἀλήθεια, ἄν σᾶς ἔλεγε ὁ Χριστός «Θέλω νά σᾶς προσλάβω στόν χορό τῶν Ἀποστόλων, νά γίνετε Ἀπόστολοι, μοῦ φέρνετε ἕνα βιογραφικό σας». Τί θά γράφατε;
Μη βιάζεσθε νά ἀπαντήσετε. Τό ἀπήντησε σήμερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, στό κείμενο πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο. Εἶναι ἕνα κείμενο τό ὁποῖο εἶναι βιογραφικό, πού ἀφορᾶ κάθε χριστιανό καί ταυτόχρονα μιά καταπληκτική διακήρυξη τῆς ἐλευθερίας τοῦ κάθε προσώπου. Ἀκοῦστε τό βιογραφικό πού ἔπρεπε νά γράψετε:
Ὄνομα: Μωρός.
Ἐπώνυμο: Ἄτιμος.
Ἡλικία: Ἐπιθανάτιος (κοντεύω νά πεθάνω).
Διεύθυνση: Ἄστεγος (ἄστατος).
Ἐπάγγελμα: Θεατρίνος, μέ κοινό ἀγγέλους καί ἀνθρώπους.
Οἰκονομική κατάσταση: Πεινασμένος, διψασμένος, γυμνός.
Προσόντα: Κάθαρμα καί σκουπίδι
Σωματική κατάσταση: Ἀσθενής.
Προϋπηρεσία: Ἔσχατος. Σέ ἐλεεινές θέσεις.
Ἐργασία: Χειρωνακτική.
Μόρφωση: Εἶχα δέκα χιλιάδες δασκάλους (μυρίους παιδαγωγούς) ἀλλ᾽ ὄχι πολλούς πού μέ γέννησαν στόν Χριστό.
Γλῶσσες: Λοιδωρούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν.
Τί προτείνετε γιά τό μέλλον; Παρακαλῶ νά μοῦ μοιάσετε (μιμηταί μου γίνεσθε).
Ἄν αὐτό τό βιογραφικό -τοῦ Αποστόλου Παύλου- τό ᾽παιρνε κάποιος τοῦ κόσμου κι ὄχι ὁ Χριστός, θά ἔλεγε: Ντροπή, ντροπή…
Κι ὁ Απόστολος Παῦλος θά ἀπαντοῦσε: Δέν ντρέπομαι γι’ αὐτά πού σᾶς γράφω, γιατί εἶστε παιδιά μου ἀγαπητά καί θέλω νά σωθεῖτε.
Τό βιογραφικό τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τό ἀπογυμνωμένο ἀπ᾽ ὅλη τή σκέτη ὑποκρισία πού κουβαλᾶμε στόν κόσμο μέσα. Αὐτοί εἴμαστε μπροστά στόν Χριστό.
+ π. Κων. Στρατηγόπουλος

[toula]

Βλέπεις πως ο διάβολος φέρνει τους πειρασμούς επάνω εις τους αγίους;

Ένας αδελφός ηρώτησε κάποιον από τους πατέρας λέγων πως ο διάβολος φέρνει τους πειρασμούς επάνω εις τους αγίους;

Και του λέγει ο γέρων, ότι ήταν ένας από τους πατέρας, ονόματι Νίκων, ο οποίος εκατοικούσεν εις το όρος Σινά και ιδού κάποιος επήγεν εις σκήνήν κατοίκου τινός της Φαράν και ευρίσκων την θυγατέρα του μόνην, έπεσε μαζί της και της λέγει. Είπε ότι ο ερημίτης Νίκων μου έκαμε έτσι και όταν ήλθεν ο πατέρας της και έμαθεν, επήρε το σπαθί και επήγε κατ’επάνω του γέροντος και αφού εκτύπησεν, εξήλθεν ο γέρων και καθώς άπλωσε το σπαθί δια να τον φονεύση, εξηράνθη τελείως το χέρι του.

Και ελθών ο φαρανίτης εις την εκκλησίαν, το είπεν εις τους ιερείς και έστειλαν και τον εκάλεσαν και ήλθεν ο γέρων και αφού τον εκτύπησαν πολύ, ήθελαν να τον διώξουν και παρεκάλεσε λέγων: Αφήστε με εδώ δια τον Θεόν, δια να μετανοήσω.

Και αφού τον εχώρισαν τρία έτη, έδωκαν εντολήν να μην τον επισκεφθή κανείς και έκαμε τρία έτη, και ήρχετο κάθε Κυριακήν εις την εκκλησίαν εις την θέσιν των μετανοούντων και παρακαλούσεν όλους λέγων: Προσευχηθήτε δι εμέ.

Ύστερα δε, εδαιμονίσθη εκείνος όπου έκαμε την αμαρτίαν και έβαλε τον πειρασμόν επάνω εις τον ερημίτην. Και ωμολόγησεν εις την εκκλησίαν, ότι εγώ έκαμα την αμαρτίαν και είπα να συκοφαντήση τον δούλον του Θεού.

Και πηγαίνων όλος ο λαός, έβαλαν μετάνοιαν εις τον γέροντα λέγοντες συγχώρησε μας, Αββά.

Και τους λέγει: Το μεν να συγχωρήσω σας έχει συγχωρηθή. Το δε να μείνω, δεν μένω πλέον εδώ μαζί σας, διατί δεν ευρέθη ένας να έχη διάκρισιν, να συμπαθήση μαζί μου.

Και έτσι ανεχώρησεν απ’εκεί.

Και είπεν ο γέρων εις τον αδελφόν. Βλέπεις πως ο διάβολος φέρνει τους πειρασμούς επάνω εις τους αγίους;

[toula]

Στην επο­χή μας δεν πέ­ρα­σαν οι άν­θρω­ποι ούτε πο­λέ­μους, ούτε πεί­να και λένε ότι δεν έχουν ανάγ­κη και από τον Θεό. Τα έχουν όλα και γι’ αυτό δεν εκτι­μούν τί­πο­τε.

Αν όμως έρ­θει δύ­σκο­λος και­ρός, πεί­να κ.λ.π. και δεν έχουν τι να φάνε, τότε θα εκτι­μή­σουν και το ψωμί και την μαρ­με­λά­δα και όσα θα στε­ρη­θούν.

Άμα δεν δο­ξά­ζου­με τον Θεό, επι­τρέ­πει ο Θεός να έρ­θει μια δο­κι­μα­σία, για να εκτι­μή­σου­με τα πράγ­μα­τα. Ενώ, όταν τα εκτι­μού­με, δεν επι­τρέ­πει ο Θεός να συμ­βεί τί­πο­τε το κακό.

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

[toula]

«Μητέρα μου, κράτα με κοντά σου»

Ακούμπησα το κεφάλι μου στήν εικόνα Τής Παναγίας

Υπάρχουν στιγμές πού οί λέξεις δέν αρκούν.

Στιγμές που η ψυχή κουράζεται να εξηγεί, να ζητά, να φωνάζει. Στιγμές που το μόνο που απομένει είναι μια σιωπηλή κίνηση, ένα δάκρυ, ένα βλέμμα στραμμένο προς τον ουρανό.

Έτσι κι εγώ, ακούμπησα το κεφάλι μου στην εικόνα της Παναγίας.

Το κρύο του ξύλου άγγιξε το μέτωπό μου, μα μέσα μου άναψε μια ζεστασιά που δεν μπορώ να περιγράψω. Σαν να έγερνα στην αγκαλιά μιας μητέρας που γνωρίζει τους πόνους μου χωρίς να χρειάζεται να της τους πω. Σαν να άκουγα μια σιωπηλή υπόσχεση ότι καμία θλίψη δεν είναι αιώνια και κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να νικήσει το φως της ελπίδας.

Έμεινα εκεί για λίγο. Ίσως για μια στιγμή, ίσως για μια αιωνιότητα. Ο χρόνος έχασε τη σημασία του. Οι θόρυβοι γύρω μου έσβησαν και απέμεινε μόνο η καρδιά μου να χτυπά και η μορφή της Παναγίας να με κοιτά με εκείνο το βλέμμα που χωρά ολόκληρο τον ανθρώπινο πόνο.

Της εμπιστεύτηκα όσα δεν είχα πει σε κανέναν. Τους φόβους που κρύβονται πίσω από τα χαμόγελα, τις πληγές που δεν φαίνονται, τις προσευχές που έμειναν μετέωρες στον ουρανό. Και εκεί, μέσα στη σιωπή του ναού, ένιωσα πως κάποιος με άκουγε.

Η Παναγία δεν μίλησε. Δεν χρειάστηκε. Η παρουσία της ήταν αρκετή. Ήταν σαν ένα απαλό χέρι πάνω στην ψυχή, σαν μια μητρική παρηγοριά που γαληνεύει τις τρικυμίες της καρδιάς. Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα, όχι μόνο από τον πόνο, αλλά και από εκείνη την γλυκιά ανακούφιση που έρχεται όταν νιώθεις πως δεν είσαι μόνος.

Ακούμπησα το κεφάλι μου στην εικόνα της Παναγίας και κατάλαβα πως η πίστη δεν είναι πάντοτε μεγάλες λέξεις και μεγάλες πράξεις. Μερικές φορές είναι απλώς ένα ταπεινό σκύψιμο, μια σιωπηλή παράδοση, μια καρδιά που ζητά καταφύγιο.

Και όταν σηκώθηκα, τα προβλήματα δεν είχαν εξαφανιστεί. Ο κόσμος ήταν ο ίδιος. Όμως εγώ ήμουν διαφορετικός. Γιατί είχα αφήσει για λίγο το βάρος μου στα πόδια της Μητέρας του Θεού και είχα πάρει μαζί μου κάτι πολύτιμο: ειρήνη.

Μια ειρήνη που δεν εξηγείται. Μια ειρήνη που μόνο η προσευχή γνωρίζει. Μια ειρήνη που γεννιέται όταν το κουρασμένο κεφάλι ακουμπά με εμπιστοσύνη στην εικόνα της Παναγίας και η ψυχή ψιθυρίζει:

«Μητέρα μου, κράτα με κοντά σου.»

Πηγή: π. Αθανάσιος

www.orthmad.gr

[toula]

Πῶς θά ξεπεράσουμε τή φιλαυτία

Ρώτησε κάποιος τόν Ἅγιο Παΐσιο:

– Πῶς Γέροντα, θά ξεπεράσω τή φιλαυτία; Οἱ σωματικές μου δυνάμεις εἶναι λίγες καί δυσκολεύομαι στήν αὐταπάρνηση καί στή θυσία.

Καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος τοῦ εἶπε:

– “Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει” (Ψαλμ. 50,19). Δέν ξεπερνᾶς τή φιλαυτία σου μέ τό νά σηκώνεις τόν βαρύ τουρβά τοῦ ἄλλου. Αὐτό δέν θά τό ζητήσει ἀπό σένα ὁ Θεός, ἀφοῦ δέν ἔχεις σωματικές δυνάμεις, ἀλλά ἄν ταπεινώνεσαι καί σηκώνεις μιά κουβέντα, μιά ἀδικία.

Ἡ θυσία δηλαδή πού θέλει ὁ Θεός εἶναι τό ταπεινό πνεῦμα. Τή συντετριμμένη καί ταπεινωμένη καρδιά ὁ Θεός δέν θά τή διαλύσει τελείως. Τό νά δεχθεῖς τόν λόγο τοῦ ἄλλου, τήν ἀδικία του εἶναι πάλι ξεπέρασμα τῆς φιλαυτίας. Νά σηκώσεις τήν ἀδυναμία τοῦ ἄλλου.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 27 – 7 – 2008)

[toula]

Θέλεις να δεις, αν εί­σαι γνή­σιος ή ψεύ­τι­κος Χρι­στια­νός;

Με­λέ­τα προ­σε­κτι­κά την Αγία Γρα­φή.

Κάθε φορά που θα δια­βά­ζεις ένα στί­χο, να ελέγ­χεις τον εαυ­τόν σου και να τον ρω­τάς:
Αυτό που γρά­φε­ται εδώ, το εφάρ­μο­σα;

Έτσι θα αρ­χί­σεις να μπαί­νεις στο με­γά­λο νόη­μα του Χρι­στια­νι­σμού και να γί­νε­σαι συ­νει­δη­τός Χρι­στια­νός…

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος